Η ΣΥΓΧΥΣΗ ΜΕ ΣΚΟΠΌ ΤΗΝ ΑΠΟΚΡΥΨΗ ΤΟΥ ΣΤΟΧΟΥ

 Η πρόταση νόμου της κ. Τσιρίδου παρουσιάζει μια προβληματική αιτιολόγηση, άρα δεν επιθυμεί να αποκαλύψει το κίνητρό της.

Επισημαίνω τα πιο σημαντικά σημεία:

1. Επικαλείται τις εξελίξεις στην τεχνολογία αλλά η πρόταση δεν περιέχει τίποτε από αυτές τις εξελίξεις.

2.Οι δημιουργοί των ψευδών και πολλαπλών λογαριασμών , των αυτοματοποιημένων μέσων και της μαζικής διάδοσης περιεχόμενου είναι οι εταιρείες και τα κόμματα , ιδιαίτερα σε προεκλογική περίοδο γαιτί αυτοί έχουν και το χρήμα και τη γνώση.  Δεν υπάρχει καμία αναφορά στο νόμο σε κόμματα και εταιρείες.

3. Ούτε έστω στους ψευδείς λογαριασμούς δεν υπάρχει αναφορά.

4. Το κράτος δεν αξιοποιεί της ευρωπαϊκή πράξη που υυποχρεώνει τις πλατφόρμες να διαγράφουν και fake accounts και bots. Το κράτος επιλέγει να συνεχίσουν να υπάρχουν και να τους επικαλείται για ποιο σκοπό;

Αν εμβαθύνουμε λίγο το μυθιστόρημα , τότε θα ανακαλύψουμε την αλήθεια.

- Οι ψεύτικοι λογαριασμοί είναι δύσκολο να εντοπιστούν και χρονοβόρα η διαδικασία. Άρα δεν είναι ο στόχος.

- Η συντονισμένη δράση είναι αδύνατο να αποκαλυφθεί γαιτί σήμερα υπάρχουν εφαρμογές  που δεν αποθηκεύουν ούτε τα μεταδεδομένα και υπάρχει και η λειτουργία αυτοκαταστρεφόμενων μηνυμάτων.

- Η πρόταση νόμου επικεντρώνεται σε ένα νέο ποινικό αδίκημα:" οργανωμένη διαδικτυακή στοχοποίηση". Η χρήση της ορολογίας είναι παραπλανητική γιατί ήδη στο νόμο του 2021  υπάρχει η οργανωμένη διαδικτυακή στοχοποίηση αλλά από ένα άτομο. Γατί οργανωμένη στοχοποίηση μπορέι να γίνει είτε από ένα ή από περισσότερους. Εδω η κ. Τσιρίδου όταν μιλά για "οργανωμένη" εννοεί δύο και περισσότερους. Αυτό δεν είναι οργανωμένη αλλά ομαδική ή και συλλογική στοχοποίηση. Η χρήση του όρου οργανωμένη γίνεται σκόπιμα από την κ. Τσιρίδου γιατί παραπέμπει σε οργανωμένο έγκλημα συνειρμικά και κερδίζει εντυπώσεις.  Δεν χρησιμοποιεί σκόπιμα τον όρο "ομαδική ή συλλογική" γιατί ολοφάνερα όλοι θα αντιλαμβάνονταν ότι στοχεύει ομαδικές ή συλλογικές αντιδράσεις, κάτι αποδεκτό από την κοινωνία.

Ποιος είναι ο στόχος της πρότασης νόμου;

Δεν αφορά την εξέλιξη της τεχνολογίας, δεν αφορά τους κινδύνους ή τα προβλήματα που προκαλέι, δεν αφορά κόμματα και εταιρείες, δεν αφορά τους ψεύτικους λογαριασμούς και τα bots,  δεν αφορά τον εντοπισμό του συντονισμού.

Τι απομένει από όλα αυτά που παραπλαλνητικά αναφέρει η πρόταση νόμου;

-Οι πραγματικοί λογαριασμοί , τα αληθινά και επώνυμα πρόσωπα. 

-Η τιμωρία των 5 χρόνων που επιτρέπει στην αστυνομία και τη νομική υπηρεσία να αποκαλύπτουν την ιδιωτική επικοινωνία του υπόπτου.

-Ποιος είναι ο ύποπτος; Η καταγγελία εύκολα δημιουργείται αλλά δεν είναι και αναγκαία.

Ύποπτος θα είναι ο καθένας, ΕΠΏΝΥΜΟΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ που ασκεί μεμονωμένα ή μαζί με άλλους μη αρεστή κριτική στους εξουσιαστές. Τότε θα παρεμβαίνει προληπτικά η αστυνομία με δήθεν εξέταση υπόθεσης για στοχοποίηση   και δήθεν διερεύνηση για συντονισμό με την Μαρικού που τα Λεύκαρα και θα ασκεί με πολλαπλούς τρόπους πίεση και φόβο για αυτολογοκρισία ή για ψύχρανση του λόγου. Έτσι με την προληπτική κρατική τρομοκρατία έμμεσα θα καταργηθεί η ελευθερία του λόγου και η εξουσία θα τηρεί ηλεκτρονικό φάκελο με στοιχέια της ιδιωτικής  ζωής του καθενός για να  κλείνει το στόμα όποτε χρειαστεί. Η διαρκής επιτήρηση είναι η βάση του ολοκληρωτικού ελέγχου του ατόμου, ειναι το μηνυμα ότι έρχεται Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ. 

ΣΤΟΧΟΣ ΑΥΤΟΥ ΤΗΣ ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΗΣ ΠΡΌΤΑΣΗΣ ΝΟΜΟΥ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΛΛΆ Η  ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ (ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ, ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΑ)  ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΠΡΟΑΝΑΚΡΙΣΗΣ. ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ. 

ΤΙΜΩΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑ Η ΕΡΕΥΝΑ.

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΦΕΥΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΩΝ ΜΥΑΛΩΝ.

ΠΙΣΤΕΥΩ ΌΤΙ ΕΔΕΙΞΑ ΕΠΑΡΚΩΣ ΤΗ ΘΕΣΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ Η ΚΥΡΙΑ  ΤΣΙΡΙΔΟΥ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΚΑΛΟ.

Η ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΙΑΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΝΟΜΟΥ ΩΣ ΣΥΣΚΟΤΙΣΗ Ή Η ΒΟΥΛΗ ΒΟΛΕΥΕΤΑΙ

 Η βουλεύτρια του ΔΗΣΥ Φωτεινή Τσιρίδου κατέθεσε μια πρόταση νόμου για να μας προστατεύσει από τις επιθέσεις στο διαδίκτυο , λέει. Και η προηγούμενη ανάρτησή μου αναφερόταν στο ίδιο θέμα γιατί το θεωρώ πολύ σοβαρό. Στη σημερινή ανάρτηση θα επικεντρωθώ στην αιτιολόγηση της πρρότασης της κ. Τσιρίδου για να αποδείξω ότι αποτελεί προσβολή για τη βουλή να συζητρά προτάσεις αυτού του επιπέδου και παράλληλα να διαφανεί περίτρανα ότι  η αιτιολόγηση αποτελεί " πού σου νέφκω , πού πάεις". Για την κακοποίηση της ελληνικής γλώσσας από την κ, Τσιρίδου θα αναφερθώ σε απόμενη ανάρτηση.

Ποια ανάγκη επέβαλε στην κ. Τσιρίδου να καταθέσει την συγκεκριμενη πρόταση νόμου; Η απάντηση υπάρχει πάντοτε στην αιτιολόγηση μιας πρότασης νόμου που κατατίθεται. Η αιτιολόγηση της πρότασης αναφέρει κατά λέξη: " Η ισχύουσα νομοθεσία ποινικοποιεί την παρενόχληση και την παρενοχλητική παρακολούθηση και περιλαμβάνει στο πεδίο της εφαρμογής τις συμπεριφορές που εκδηλώνοται μέσω ηλεκτρονικών επικοινωνιών και αναρτήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η εξέλιξη, ωστόσο, του ψηφιακού περιβάλλοντος έχει καταστήσει δυνατή την εκδήλωση συντονισμένων εκστρατειών σε βάρος συγκεκριμένων προσώπων, με τη χρήση ψευδών ή πολλαπλών λογαριασμών, αυτοματοποιημένων μέσων και μαζικής διάδοσης περιεχόμενου. Η ένταση και η έκταση αυτών των πρακτικών δύνανται να προκαλέσουν φόβο σοβαρή ψυχική επιβάρυνση και ουσιώδη διατάραξη  της προσωπικής, οικογενειακής,  κοινωνικής ή επαγγελματικής ζωής των θυμάτων.  Με την πρόταση νόμου εισάγεται το ειδικό αδίκημα της οργανωμένης διαδικτυακής στοχοποίησης."

Συνοπτικά η κ. Τσιρίδου υποστηρίζει τα εξής: Υπάρχει νόμος για τη στοχοποίηση. Όμως, από το 2021 ως σήμερα, είχαμε αλλαγές στην εξέλιξη της τεχνολογίας- ποια εξέλιξη:πολλαπλοί, ψευδείς λογαριασμοί, αυτοματοποιημένα μέσα , μαζική διάδοση περιεχόμενου- με αποτέλεσμα συντονισμένες εκστρατείες εναντίον προσώπων και πρόκληση φόβου. Γι αυτό προτείνει ένα νέο ποινικό αδίκημα , την οργανώμενη διαδικτυακή στοχοποίηση, όπως την ονομάζει που προϋποθέτει τη συνεννόηση δυο ή περισσότερων ατόμων γαι εκφοβισμό ή παρενόχληση κάποιου τρίτου. Αυτή είναι η εικόνα που παρουσιάζει η κ. Τσιρίδου. Αυτή είναι η αιτιολόγηση της προτασης νόμου που κατέθεσε.

Θα διερευνήσουμε δύο σήμεια:

1. Οι αναφορές της στην εξέλιξη της τεχνολογίας, δηλαδή η αιτιολόγηση της πρότασης, ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα;

2. Οι αναφορές της στην εξέλιξη της τεχνολογίας, δηλαδή η αιτιολόγηση της πρότασης,  εμπεριεχόνται και στην πρόταση νόμου;

1.1Οι εξελίξεις στην τεχνολογία ήταν υπαρκτές   όλες πριν να ψηφιστεί ο νόμος του 2021. Ήταν όλα γνωστά πολύ πιο πριν. Επομένως η αιτιολόγηση σε αλλαγές που εντοπίζουν στο ψηφιακό περιβάλλον μετά το 2021 είναι παραπλανητική και άσχετη με την πραγματικότητα.Ή πιο απλά, δεν λέει την αλήθεια για το τι την ώθησε να καταθέσει τη συγκεκριμένη πρόταση.

1.2 Γιατί είναι πρόβλημα ειδικά στην Κύπρο οι ψευδείς λογαριασμοί και τα bots; Γιατί η Κύπρος δεν εφαρμόζει την ευρωπαϊκή πράξη για τις ψηφιακές υπηρεσίες (DSA)  που υποχρεώνει τις μεγάλες πολυεθνικές να διαθέτουν αυτοματοποιημένους μηχανισμούς που εντοπίζουν και ξηλώνουν ψευδείς λογαριασμούς και αυτοματοποιημενα μέσα (bots) χωρίς να χρειάζεται να παρέμβει η αστυνομία ενός κράτους. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΛΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΕΦΑΡΜΟΣΕ ΚΑΜΙΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΉ ΧΩΡΑ. Πιο απλά, η ΕΕ προσταεύει τους χρήστες και φορτώνει την ευθύνη στις πλατφόρμες, στην Κύπρο ειδικά φορτώνουν τη ευθύνη στους χρήστες, δηλαδή χρησιμοποιούν ως άλλοθι την εξέλιξη της τεχνολογίας για να κυνηγούς τους χρήστες. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΕΡ-ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΗΣΥ!!! 

1.3   Αναφέρει η κ. Τσιρίδου ότι η εξέλιξη της τεχνολογίας  "έχει καταστήσει δυνατή την εκδήλωση συντονισμένων εκστρατειών σε βάρος συγκεκριμένων προσώπων...".  Ποιος κάνει αυτές τις συντονισμένες εκστρατείες ή ποιος μπορεί να τις κάνει; Γιατί η εξέλιξη της τεχνολογίας στην οποία αναφέρεται η κ. Τσιρίδου απαιτεί και γνώση και χρήμα ταυτόχρονα. Διαφορετικά, η δυνατότητα χρήσης αυτης της τεχνολογίας δεν υπάρχει για τους πολίτες, αλλά θεωρητικά και πρακτικά τις χρησιμοποιούν μεγάλες εταιρείες και κόμματα για προπαγάνδα, χειραγώγηση και επίθεση σε αντιπάλους. ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ; Επικαλείται την τεχνολογία και η πρόταση νόμους  δεν στρέφεται εναντίον αυτών που την χρησιμοποιούν αλλά εναντιον αυτών που δεν την χρησιμοποιούν!!! ΑΥΤΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΜΠΑΝΑΝΙΑ ΚΥΠΡΟ.

2.1 Η πρόταση νόμου δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την αιτιολόγηση. Γράφτηκε προσχηματικά και για παραπλάνηση. Μέσα στην πρόταση εξέλιξη της τεχνολογίας χάθηκε στο δρόμο. ΚΑΙ ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΣΥΖΗΤΟΥΝ ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΟΜΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΣΗ, ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΝΑ Η ΩΡΑ ΤΟΥΣ!

2.2 Στην πρόταση νόμου δεν υπάρχει καμία απολύτως ανφορά στους δημιουργούς του προβλήματος, δηλαδή τις εταιρείες διαφήμισης και τα κόμματα. Αυτοί δημιούργησαν και συνέβαλαν στην εξέλιξη και των ψεύτικων λογαριασμών και των αυτοματοποιημένων μέσων. Και το χαρακτηριστικό είναι ως σήμερα αυτη η διεθνής πραγματικότητα  αποσιωπάται από τον νομοθέτη, δηλαδή το μαύρο χρήμα των κομμάτων και ο έλεγχος των διαφημιστικών εταιρείων στα ΜΚΔ. Και η ΤΣΙΡΊΔΟΥ ΚΑΙ Ο ΔΗΣΥ σοβαρομιλούν ότ θέλουν να κτυπήσουν τον εαυτό τους !!!

2.3 Καμία προσπάθεια στην πρόταση νόμου για έλεγχο στους ψεύτικους λογαριασμούς. Μα τότε πιο είναι το πρόβλημα για την κ. Τσιρίδου και τον ΔΗΣΥ;

Η αιτιολόγηση της πρότασης νόμου είναι προσχηματική, παραπλανητική και συνιστά ΟΝΕΙΔΟΣ για τη ΒΟΥΛΗ Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΕΤΟΙΑΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ που ολοφάνερα δεν δικαιολογείται η κατάθεσή της και δεν αναφέρεται η ανάγκη για νομοθέτηση. 

ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΜΕΘΟΔΕΥΣΗ Η Κ. ΤΣΙΡΙΔΟΥ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ; Και γιατί δεν είναι ικανή να συντάξει μαι πρόταση νόμου αλλά και γιατί ολοφάνερα εξαπατά τη βουλη.

ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗ Ή ΕΠΙΤΗ ΡΗΣΗ , ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ, ΥΠΟΤΑΓΗ

 Η Φωτεινή Τσιρίδου, βυλεύτρια Λεμεσού με τον ΔΗΣΥ κατέθεσε μια πρόταση νόμου για προστασία από την παρενόχληση. Νόμος για την παρενόχληση υπάρχει από το 2021. Ποιο είναι το νέο στοιχείο της πρότασης της κ. Τσιρίδου;  Είναι κάτι που ονομάζει "οργανωμένη διαδικτυακή στοχοποίηση" και  εννοεί πως πολλά άτομα συντονίζονται γαι να προκαλέσουν φόβο ή αγωνία σε κάποιο άλλο πρόσωπο.Κάποια βασικά ερωτήματα στη συνέχεια.

ΠΟΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΕΠΕΒΑΛΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ

Ούτε στις εφημερίδες ούτε στο διαδίκτυο διάβασα για κάποιο κοινωνικό πρόβλημα ομαδικής στοχοποίησης συμπολιτών μας. Επομένως, ανεξάρτητα από τις διακηρύξεις για λαϊκή κατανάλωση, σημασία έχει το κίνητρό αυτού που καταθέτει την πρόταση. Ο μόνος που μίλησε δημόσια για οργανωμένη διαδικτυακή στοχοποίηση ήταν ο Ν. Αναστασιάδης μετά την έκδοση του πορίσματος της Αρχής κατά της διαφθοράς. Τότε μίλησαν για ανάγκη προστασίας από επιθέσεις στο διαδίκτυο ο δικηγόρος του κ. Αναστασιάδη  Αχ. Αιμιλιανίδης καθώς και ο Γενικός Εισαγγελέας στη Βουλή στις 3/7/2026. Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΕΝΙΩΣΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΗΤΑΝ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ, ΔΕΝ ΥΠΕΠΕΣΕ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ.

ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ;

Ο Γενικός Εισαγγελέας είχε δηλώσει ότι θα καταθέσει νομοσχέδιο, αλλά θα είχε πρόβλημα να ψηφιστεί στη Βουλή γιατί ο ΔΗΣΥ σε προεκλογική περίοδο αποφάσισε ότι είναι αντιπολίτευση. Η ανάληψη της πρωτοβουλίας από την κ. Τσιρίδου ουσιαστικά ξεπερνά το πρόβλημα της  υπερψήφισης της πρότασης νόμου και από το ΔΗΣΥ.

ΠΟΙΟΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ;

Κατά τη συζήτηση της πρότασης στην Επιτροπή Νομικών της Βουλής συμφώνησαν η Γενική Εισαγγελεία, το Υπουργείο Δικαιοσύνης και ο Παγκύπριος Δικηγορικός Σύλλογος. Τοποθετήθηκαν και άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες θετικά , ώστε να δημιουργηθεί με τη μαζικότητα της υποστήριξης κλίμα ευνοϊκό  για υπερψηφιση.

ΤΟ ΝΕΟ ΠΟΙΝΙΚΟ ΑΔΙΚΗΜΑ

Το πρωτότυπο στοιχείο της πρόστασης νόμου  δεν είναι κάποιος λόγος που θα επέβαλλε περιορισμό στην ελευθερία της  έκφρασης, αλλά η επίκληση του συντονισμού και της συνεννόησης ατόμων για οργανωμένη διαδκτυακή επίθεση εναντίον κάποιου. Το θέμα δεν είναι ουσίας εκ πρώτης όψεως αλλά διαδικαστικό. 

Η ουσία είναι  το άρθρο 4Α(3):

"Η ταυτόχρονη ή διαδοχική έκφραση απόψεων από περισσότερα πρόσωπα επί ενός ζητήματος δημοσίου ενδιαφέροντος δε συνιστά από μόνη της οργανωμένη διαδικτυακή στοχοποίηση, εφόσον δεν αποδεικνύεται προηγούμενη συνεννόηση ή άλλη συντονισμένη δράση και κοινός σκοπός παρενόχλησης ή εκφοβισμού συγκεκριμένου φυσικού προσώπου."

Η ελευθερία της έκφρασης τίθεται υπό προϋποθέσεις, προηγούμενη απόδειξη για συντονισμό και εκφοβισμό. Η διαδικασία ελέγχου και απόδειξης ανήκει στην  αστυνομία.

Ανά πάσα χρονική στιγμή μπορεί η αστυνομία να σε θέσει υπό έλεγχο για οργανωμένη διαδικτυακή στοχοποίηση και για κάθε δημοσίευσή σου με κριτική σε κάποιο. Ακόμα και μόνο εσύ να άσκησες κριτική παγκύπρια, η αστυνομία μπορεί να σε θέσει υπό έλεγχο χωρίς να μπορείς να αποδέιξεις τίποτε απολύτως.

Δεν τους ενδιαφέρει η απόδειξη της ενοχής του καθενός που αναρτά κάτι στο διαδίκτυο αλλά τους ενδιαφέρει η επιβολή της προληπτικής λογοκρισίας με την παρέμβαση της αστυνομίας ώστε ο καθένας να σκέπτεται δυο και τρεις φορές πριν γράψει κάτι εναντίον του κ. Ανασστασιάδη.

Υπάρχει κσι ένας δεύτερος πολύ σημαντικός στόχος ή με ένα σμπάρο δυο τριγόνια.Επειδή το ποινικό αδίκημα προβλέπει πενταετή φυλάκιση, μπορεί η αστυνομία να ζητήσει άρση απορρήτου επικοινωνίας για να διαλευκάνει το μέγα πρόβλημα του συντονισμού των εγκληματιών.Η προβλεπόμενη ποινή των 5 χρόνων φυλάκισης έγιεν επί σκοπώ , ώστε η αστυνομία να παίρνει τα metadata και να ελέγχει τα κλειστά  chatrooms. Επομένως, ο δεύτερος στόχος  της συγκεκριμένης πρότασης είναι να δώσει στην αστυνομία το δικαίωμα της συστηματικής παρακολούθησης- επιτήρησης των πολιτών, χωρίς ίσως να χρειάζεται και τροποποίηση του συντάγματος.

ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ: ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΚΑΙ ΚΑΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΓΙΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΙΚΉ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΔΙΑΔΙΚΤΎΟΥ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΨΗΦΙΑΚΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ.

ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: ΕΓΏ ΜΌΝΟΣ Ή ΚΑΙ 100 ΑΛΛΟΙ ΑΣΚΟΥΜΕ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΌ.  Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΠΙΘΑΝΗ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΕΙ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ. Θα πρέπει να εισβάλει στην ιδιωτική  ζωή, να ελέγξει τις συνομιλίες  , να άρει το απόρρητό . Η ίδια η διαδικασία μετατρέπεται σε ένα μηχανισμό μαζικής επιτήρησης , όπου ο πολίτης ελέγχεται προληπτικά για να αποδειχθεί αν η άποψή του ήταν αυθόρμητη ή οργανωμένη!!! Και αν έχεις κουράγιο μετα, ξαναδοκίμασε.

ΑΠΟΡΙΑ ΑΦΕΛΟΥΣ

Στα ΜΚΔ συντονίζονται για να επιτεθούν οι απλοί πολίτες στην ολιγαρχία ή στα ΜΚΔ η ολιγαρχία προσπαθεί να ελέγξει τους πολίτες, δηλαδή τα κόμματα και οι χορηγοί χρήματος και δημοσιότητας; 

Η κυρία Τσιρίδου αναφέρθηκε σε "ψηφιακό όχλο". Μπορεί να υπάρχει. Αλλά σίγουρα δηλωμένοι σε αγέλη πρόβατα είναι κάποιοι άλλοι.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ : Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ, ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ ΜΕ ΝΕΑ ΟΡΑΜΑΤΑ. ΚΑΛΗΝΥΚΤΑ

ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: ΓΡΑΙΚΟΓΑΛΛΟΙ, ΚΥΠΡΟΪΣΡΑΗΛΙΝΟΙ, ΥΠΟΤΕΛΕΙΣ, ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΟΙ, ΚΛΠ.

 Υποτίθεται ότι η  Κύπρος έχει εξωτερική πολιτική. Κύριος άξονας αυτής της εξωτερικής πολιτικής είναι η πιο στενή συνεργασία με το Ισραήλ σε τέτοιο σημείο που στην κυπριακή βουλή δημιουργήθηκε  μια ομάδα έξι βουλευτών για προώθηση των συμφερόντων του Ισραήλ!!! 

Ιστορικά δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιοι προσδένονται σε ένα ξένο άρμα προσμένοντας βοήθεια για απελευθέρωση.

1. Ο Αδαμάντιος Κοραής έγραφε το 1800:

"Γάλλοι και Γραικοί δεμένοι,

Με φιλίαν ενωμένοι,

Δεν είναι Γραικοί ή Γάλλοι,

Αλλά εν΄ έθνος Γραικογάλλοι".

Ο Κοραής  ταυτίστηκε με τους Γάλλους προσμένοντας βοήθεια για απελευθέρωση τότε της Ελλάδας.

Αργότερα φυσικά άλλαξε στάση και μάλιστα προειδοποιούσε τους Έλληνες να μην περιμένουν τη σωτηρία τους από τον Ναπολέοντα γιατί τότε θα σήμαινε αλλαγή αφέντη και όχι ελευθερία.

2.Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος είναι ανάλογη περίπτωση αλλά περίμενε από αλλού τη σωτηρία της Ελλάδας, από την Αγγλία. ήταν ο αρχιτέκτονας της "Πράξης της Υποτέλειας" του 1825 για να ζητηθεί από την Αγγλία  να αναλάβει την αποκλειστική προστασία της Ελλάδας!!!

3. Απέναντι στην πολιτική της σωτηρίας από τρίτους ισχυρούς ηγεμόνες με γελοίες αναφορές του τύπου "γραικογάλλοι", "γραικοάγγλοι", υπάρχει μια άλλη πολιτική επιλογή, του Ιωάννη Καποδίστρια. Τι υποστηρίζει ο Καποδίστριας; " Αλλοίμονό μας αν μας ελευθερώσουν οι Ρώσσοι, θα γίνουμε ρωσσογραικοί  και τότε δεν θα ελευθερωθούμε ποτέ".

Υποστηρίζει το αυτονόητο, πως αν μια ξένη δύναμη σου χαρίσει την ελευθερία , θα γίνει προτεκτοράτο της, το μόνο που θα "πετύχεις" είναι να αλλάξεις αφέντη. 

4. Κατ΄ αναλογία σήμερα κάποιοι κόμματα και βουλευτές θεωρούν τους εαυτούς τους  κυπροϊσραηλινούς με την έννοια ότι περιμένουν σωτηρία ή προστασία της Κύπρου από το κράτος του Ισραήλ, σε τέτοιο βαθμό εξάρτησης που σύστησαν ομάδα προώθησης συμφερόντων του Ισραήλ μέσα στη βουλή.

Η επονείδιστη αυτή πράξη υποτέλειας είναι εξόφθαλμα αντίθετη με το συμφέρον της Κύπρου για ανεξαρτησία.  Γενικά η δογματική πρόσδεση στο άρμα όποιας δύναμης είναι πράξη εξάρτησης και αντίθετη με το διακηρυγμένο στόχο σου για ανεξαρτησία. Μπορεί μια χώρα να διατηρήσει ή αν επανακτήσει την ανεξαρτησία της όταν οι εκπρόσωποι του   λαού ευθυγραμμίζονται οργανωμένα με ξένα συμφέροντα;

Όταν , λοιπόν, προωθούνται ενέργειες υποτέλειας, ότι τάχα το Ισραήλ θα μας ελευθερώσει από τους Τούρκους ή ακόμα δογματικές τοποθετήσεις που σε καθιστούν δεδομένο, άρα υποτελή,  όπως "δυτικός προσανατολισμός", αυτονόητα δεν μπορούμε να περιμένουμε κάτι καλύτερο λόγω ανεπάρκειας και εθελοδουλείας των ολιγαρχών-εξουσιαστών.

ΥΓ. ΑΝ ΟΔΗΓΗΘΕΙΣ ΣΕ ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΑΠΌ ΕΝΑ ΞΕΝΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΩΞΕΙΣ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΝΕΟ ΚΑΤΑΚΤΗΤΗ. Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

 1.Στη δημοκρατία οι πολίτες δεν έχουν λόγο να διαδηλώσουν, γιατί οι ίδιοι απφασίζουν. Θα ήταν παράλογο να διαδηλώνει κάποιος εναντίον του εαυτού του!!!

Διαδηλώνουν οι άνθρωποι όταν άλλος είναι ο κάτοχος της εξουσίας και άλλος ο δικαιούχος της πολιτικής, όπως τα σημερινά πολιτικά συστήματα. Και μάλιστα, στα συστήματα που δεν είναι καν αντιπροσωπευτικά, οπόταν ο φορέας της εξουσίας μπορεί να παίρνει αποφάσεις εναντίον της κοινωνίας , γεγονός που προκαλεί την αντίδραση της κοινωνίας.

Οι πολίτες επιτέλους πρέπει να κατανοήσουν ότι το πολίτευμα που έχουμε δεν είναι δημοκρατία, είναι εκλόγιμη μοναρχία  με ολιγαρχική βάση. Δηλαδή τα κόμματα επιλέγουν το μονάρχη και επικυρώνεται από τους εθελόδουλους πολίτες. Μόνο αν οι πολίτες αποκαταστήσουν το αληθινό νόημα των εννοιών , θα μπορέσουν να διεκδικήσουν κάτι καλύτερο.

2.Σήμερα σε πολλές χώρες της Ευρώπης γίνονται μαζικές διαδηλώσεις. Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά. Τα αιτήματα ποικίλουν  : ακρίβεια, στέγη, εκπαίδευση, συντάξεις. Πίσω από τις διαδηλώσεις και τα αιτήματα βρίσκεται η ίδια πάντοτε αιτία, η ανεπάρκεια των φορέων της πολιτικής εξουσίας να ανταποκριθούν στις ανάγκες της κοινωνίας. Γι αυτό και τα μέλη της κοινωνίας αντιδρούν και διαδηλώνουν για να ασκήσουν πίεση στην εξουσία.

Η αντίδραση της εξουσίας δεν είναι η απολογία προς την κοινωνία και η προσπάθεια εξεύρεσης λύσεων. Η αντίδραση της εξουσίας είναι παντού η ίδια, χρήση βίας εναντίον των διαδηλωτών. Παλαιότερα οι εξουσιαστές κρατούσαν τα προσχήματα, δηλαδή προσπαθούσαν να στρέψουν το ένα κομμάτι της κοινωνιας εναντίον του άλλου στο πλαίσιο του "διαίρει και βασίλευε". Τώρα δείχνουν ολοφάνερα ότι θεωρούν εχθρό τους την κοινωνία και ασκούν κυνικά βία εναντίον της. 

3.Οι διαδηλώσεις , έτσι όπως τις μάθαμε στη νεοτερικότητα,  είναι τώρα τελείως αναποτελεσματικές για να αντιμετωπίσεις τη σημερινή κυνική ολιγαρχία των εξουσιαστών. Οι αποσπασματικές αντιδράσεις  και τα επιμέρους αιτήματα είναι ψωμοτύρι για την ολιγαρχία των εξουσιαστών. Όπως οι ολιγάρχες αναπροσαρμόζουν την τακτική τους απέναντι στην κοινωνία, έτσι πρέπει να πράξει και η κοινωνία.

Η αιτία του κακού είναι η ανεπάρκεια των πολιτικών. Γι αυτό και το αίτημα πρέπει να είναι να ελέγχουμε τους πολιτικούς. Εκτός από το να τους  ψηφίζουμε , να έχουμε το δικαίωμα του ελέγχειν και ευθύνειν τας αρχάς,  Σε αυτά το πλαίσιο απαιτείται μόνο η σύσταση ενός πολιτικού δικαστηρίου με κληρωτούς πολίτες ως δικαστές και στο οποίο θα μπορεί να προσφεύγει ο πολίτης εναντίον του πολιτικού σε περίπτωση που παίρνει αποφάσεις

- εναντίον του κοινού συμφέροντος

-παραβιάζοντας το σύνταγμα και τους νόμους

-χρησιμοποιεί την εξουσία για ίδιον όφελος(διαφθορά).

Οι ποινές που θα επιβάλλει το πολιτικό δικαστήριο θα είναι τρεις:

-έκπτωση από το αξίωμα (ανάκληση)

-δήμευση περιουσίας για αποκατάσταση ζημιών που προκάλεσε με τις αποφάσεις του

-εξορία, αν είναι επικίνδυνος για την πολιτεία.

Έτσι ο πολίτης θα πάψει να είναι υπήκοος και θα γίνει μέρος του πολιτικού συστήματος. Δεν θα περιμένει τις πανάθλιες αποφάσεις του κάθε ολιγαρχικού για να διαδηλώσει και να ασκήσει πίεση στον "αφέντη", αλλά έγκαιρα θα τον μηνύει στο δικαστήριο και ο ίδιος ο πολιτικός να αποδείξει την ορθότητα της όποιας επιλογής τους και να πείσει. Το πολιτικό σύστημα  δεν θα αλλάξει, αλλά με τη τον έλεγχο του πολίτη το σύστημα από ΠΡΟ-ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΟ γίνεται ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΟ. Είναι μια μικρή αλλαγή με τεράστια σημασία.

ΕΝΑ ΑΙΤΗΜΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΩΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΑΚΑΤΑΠΑΥΣΤΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΟ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ Η ΜΟΙΡΑ ΜΑΣ. 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΚΟ ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΑ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΚΤΥΠΗΜΑ ΤΩΝ ΑΠΛΗΣΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΟΥΜΕ. 

ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ ΚΤΥΠΑΜΕ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΗ ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΒΕΛΤΙΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΉ ΌΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ. 

Η ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ "ΠΑΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ" ΓΙΑ ΝΑ "ΠΑΜΕ ΠΙΣΩ"

 Μια ομάδα βουλευτών , έξι τον αριθμό , προερχόμενοι από το ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΛΑΜ αποφάσισαν με την ευλογία των κομμάτων τους και της κυβέρνησης να συσταθούν ως παράρτημα  του "Ιδρύματος Συμμάχων του Ισραήλ"  με στόχο την προώθηση των συμφερόντων του Ισραήλ γιατί ταυτίζονται με το συμφέρον της Κύπρου.

Ο    έξι βουλευτές είναι: Χρύσης  Παντελίδης, Αντρέας Αποστόλου (ΔΗΚΟ) , Γιώργος Κάρουλλας, Χαράλαμπος Πετρίδης (ΔΗΚΟ) , Σωτήρης Ιωάννου, Μάριος Πελεκάνος (ΕΛΑΜ). Επικεφαλής είναι ο Χρύσης Παντελίδης τον οποίο δεν εκτιμώ γιατί προεκλογικά είπε " η πολιτική είναι όπως οι υδραυλικοί"!!!!! Οπόταν τον θεωρώ άσχετο από πολιτική άποψη.

Τι υποδηλώνει η σύσταση αυτής της ομάδας μιας και είναι πρωτόγνωρο φαινόμενο;

1. Από άποψη νομιμότητας δεν υποστηρίχθηκε κάτι με την έννοια ότι εφόσον δεν απαγορεύεται, τότε επιτρέπεται!!! Έτσι λειτουργεί το κοινοβούλιο.

Φυσικά , στον όρκο που δίνει ο βουλευτής αναφέρει  και το "εις την διατήρησιν της ανεξαρτησίας της Κύπρου". Ανεξαρτησία σημαίνει άνευ εξαρτήσεως, δηλαδή πλήρως ελευθερο το κράτος από οιονδήποτε τρίτο. Το να δημιουργείς σχέση εξάρτησης με ένα ξένο οργανισμό  με το σκεπτικό ότι έτσι εξυπηρετείς τα συμφέροντα της Κύπρου, αυτή η στάση εμπεριέχει μια τεράστια αντίφαση που παραβιάζει τον όρκο περί ανεξαρτησίας. Ή υποστηρίζεις την ανεξαρτησία της Κύπρου ή όχι. Δεν υπάρχει ολίγον έγκυος!!!

Μια άλλη προσέγγιση είναι ο ορισμός του κόμματος  ως ομάδας " που συμπράττει στο σχηματισμό της πολιτικής βούλησης του λαού". Ουδέποτε αυτά τα κόμματα προεκλογικά υποστήριξαν ότι έχουν σκοπό να δημιουργήσουν εντός της βουλής ομάδα προώθησης συμφερόντων του Ισραήλ . Μ εαυτή την απόφαση ποιου τη βούληση εκφράζουν ή πως εξυπηρετούν το συμφέρον του κυπριακού λαού ή των ψηφοφόρων τους;

2. Δεν απάντησαν οι εν λόγω βουλευτές στο θεμελιακό ερώτημα τι θα κάνουν αν υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων Κύπρου - Ισραήλ, κάτι σύνηθες στο διεθνές πεδίο.

3. Έχουμε ιστορικό προηγούμενο εξάρτησης από ξένους; Το πιο τρανταχτό παράδειγμα είναι η ίδρυση κομμάτων ελπίδας από την περίοδο της ελληνικής επανάστασης -Αγγλικό- Ρωσικό, Γαλλικό - ανάλογα από που προσδοκούσε κάποιος προστασία.  Αυτό σε σχέση με το σήμερα είναι πιο έντιμο με την έννοια ότι η κοινωνία ήταν ενήμερη, αφού υπήρχε διαφάνεια και λαϊκή εντολή. Ήταν φυσικά ξεπεσμός για τους τότε πολιτικούς. Επομένως αν θεωρούν ότι η προστασία του Ισραήλ είναι καθοριστικής σημασίας για την επιβίωση της Κύπρου, ας φτιάξουν όλοι μαζί ένα Ισραηλινό κόμμα. Είναι το πιο έντιμο και διαφανές.

Φυσικά ούτε τα κόμματα το θέλουν ούτε οι ξένοι. Το πιο ασφαλές για αυτούς είναι να ασκούν επιρροή στα υφιστάμενα κόμματα  ή καλύτερα η ξένη επιρροή να παίρνει το μανδύα  της "κοινοβουλευτικής διπλωματίας".

4. Η επιλογή αυτών των κομμάτων και των έξι βουλευτών τους δηλώνει ολοφάνερα ότι η ανεξαρτησία της Κύπρου και το συμφέρον του κυπριακού λαού είναι σε δεύτερη μοίρα και αυτό που πρωτεύει είναι η νομιμοποίηση και η προστασία από ξένα κέντρα  εξουσίας. 

Αν ένας κράτος εκχωρεί την εξωτερική του πολιτική σε ξένα κέντρα αποφάσεων ( είτε ΗΠΑ είτε Ισραήλ είτε ΕΕ) και δεν υπάρχει αυτόνομη στρατηγική , καταλήγει να άγεται και να φέρεται από ξένα συμφέροντα και τότε είναι που κινδυνεύει πραγματικά η εδαφική του ακεραιότητα.

Αυτό επιβεβαιώνεται ιστορικά και στην περίπτωση της Κύπρου -δεν αναφέρω το παράδειγμα γιατί  η πολιτική ορθότητα θα με κατηγορήσει για ρητορική του μίσους  ή οι φασίστες περιορίζουν την ελευθερία της έκφρασής μου.

5. Και σε αυτούς τους σφογγοκωλάριους που μας κάνουν μαθήματα εξωτερικής πολιτικής, για συμμαχίες και άλλες υπερφίαλες ανοησίες, καλό είναι να θυμούνται ότι ότι το μόνο πλεονέκτημα της Κύπρου -δεν είναι το κράτος όπως ψελλίζουν οι άσχετοι- είναι η γεωγραφική της θέση. Αυτό το πλεονέκτημα μας κρατά ζωντανούς. Αν αυτό το πλεονέκτημα το εκχωρήσεις σε οποιοδήποτε τρίτο, τότε παύει να είναι πλεονέκτημα και επιταχύνεις το θάνατό σου. 

Οι ξένοι αναγνωρίζουν την ΚΔ και όχι το ψευδοκράτος γιατί δεν θέλουν να αποκτήσει η Τουρκία τα πλεονεκτήματα που προσφέρει η θέση της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο.  Αυτή τη θέση εποφθαλμιούν πολλοί. Αν την παραχωρήσεις, θα πεθάνεις. ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΣΔΕΣΗ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ. ΠΡΟΕΧΕΙ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ.

6. Οι επιλογές των κομμάτων και βουλευτών σήμερα συνδέεται με την υποχώρηση των πρωτοανθρωποκεντρικών ιδεολογιών, οπόταν αναζητούν άλλα νοήματα για να δικαιολογούν την ύπαρξή τους. Και εφόσον δεν τα βρίσκουν εντός, τα ψάχνουν εκτός. Είναι πολύ μικρός  ο χώρος της Κύπρου για να προσδώσει κάποιο νόημα σε έναν πολιτικό , πέρα από τον ρόλο του υπηρέτη ξένων δυνάμεων.  Τουλάχιστον με τις λεγόμενες συμμαχίες δημιουργείται η ψευδαίσθηση της συναπόφασης. Έτσι σκέφτονται οι αφελείς. 

7. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ; ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΥΠΡΙΟΥΣ. Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΩΝ  ΤΕΤΟΙΩΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΩΝ  ΕΙΝΑΙ ΛΑΪΚΙΣΤΙΚΉ, ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΙΚΉ ΚΑΙ ΑΤΕΚΜΗΡΙΩΤΗ. 

ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΩΝ

 Σε συνέντευξή της η κ. Μαριλένα Ραουνά  συνεχίζει το παραμύθι του αυτολιβανίσματός της  για την πετυχημένη κυπριακή προεδρία της ΕΕ που τερματίστηκε στις 30/6/2026, δηλαδή πριν τρισήμισι μήνες. Στη συνέντευξή της ηθικολογεί με αναφορές σε δεοντολογικές φαντασιώσεις , όπως :" Οι πολιτικοί και οι θεσμοί πρέπει να υπηρετούν την Κύπρο και τους πολίτες".

Ας το εξετάσουμε , λοιπόν, με αναφορά μόνο σε ένα θέμα από τα πολλά που χειρίστηκε η κ. Ραουνά με εξαιρετική επιτυχία : τo  CHAT CONTROL 1.O . Είναι μια παρέκκλιση που ψηφίστηκε από το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο κατακαλόκαιρα , 9/7/2026  - μεθοδευμένα φυσικά- γιατί απουσίαζαν πολλοί βουλευτές  με την οποία  παρατείνεται ως το 3/4/2028 η  παρακολούθηση των ιδιωτικών δεδομένων από τις μεγάλες εταιρίες με πρόσχημα την προστασία των παιδιών από τη διαδικτυακή σεξουαλική κακοποίηση. 

Το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο απέρριψε την πρόταση με 324 ψήφους έναντι 276. Για να ισχύσει η απόρριψη έπρεπε να πάρει 361 ψήφους, γιατί δεν ισχύει η αρχή της πλειοψηφίας για όλα τα θέματα. 

Ποιος μεθόδευσε αυτή την εξέλιξη ; Η κυπριακή προεδρία , η πετυχημένη, του Χριστοδουλίδη -Ραουνά. Η κ. Ραουνά μάλιστα μας κάνει και μαθήματα ηθικής , ότι νοιάζεται για τον Κύπριο πολίτη, δηλαδή μας παρακολουθεί , περιορίζει την ατομική μας ελευθερία για το καλό μας !!! 

Γι αυτή την  κατάπτυστη απόφαση η κυπριακή προεδρία περηφανεύεται -τόσο έχει αποκοπεί από την κοινωνία - με αναφορές του τύπου "σπουδαίο επίτευγμα". Θεωρεί σπουδαίο επίτευγμα την παρακολούθηση των δεδομένων όλων των πολιτών από τις ιδιωτικές εταιρείες, μια διαδικασία συνεχούς επιτήρησης και υποδούλωσης των πολιτών.

Με ανακοίνωσή της στις 9/7/2026 η νομική υπηρεσία περηφανεύεται για τη συμβολή της στην προώθηση της συγκεκριμένης οδηγίας, που ήταν αποτέλεσμα  εντατικών                      διαπραγματεύσεων. 

Και ενώ η νομική υπηρεσία είναι λαλίστατη και αποκαλυπτική γι αυτό το όνειδος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στον απολογισμό του για την κυπριακή προεδρία στις 8/7/2026 είπε μόνο πέντε λέξεις για το συγκεκριμένο θέμα: "για την προστασία των παιδιών"!!! Αυτή ήταν η σφαιρική ενημέρωση του Πρόεδρου στην παράσταση πανηγυρισμού για την κυπριακή προεδρία.

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΗ Κ. ΡΑΟΥΝΑ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ. ΤΡΙΣΗΜΙΣΙ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ.

ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕΙΣ

 Κάποτε διαδήλωναν οι πολίτες με στόχο να ασκήσουν πίεση στα κέντρα λήψης αποφάσεων για να ικανοποιήσουν κάποια αιτήματα. Και ευελπιστούσαν ότι θα έχουν την υποστήριξη των κομμάτων στις διεκδικήσεις τους. Σήμερα βρισκόμαστε σε ένα άλλο στάδιο όπου οι διοργανωτές διαδηλώσεων έχουν γίνει τα κόμματα και δη τα αντιπολιτευόμενα.

Τι δηλώνει αυτή εξέλιξη;

 Τα κόμματα δεν μπορούν πια να προωθήσουν τις θέσεις τους μέσω των θεσμών ή ο θεσμικός τους ρόλος έχει υποβαθμιστεί ή εξαφανιστεί. Και πράγματι στο πλαίσιο της διακυβέρνησης  που έχει επιβληθεί τα τελευταία χρόνια ουσιαστικά η πολιτική λειτουργία έχει αλλάξει. Η κυβέρνηση συναποφασίζει με τις οργανώσεις της αγοράς και το κοινοβούλιο επικυρώνει τις αποφάσεις. Ουσιαστικά στο κοινοβούλιο δεν γίνονται πια συζητήσεις γιατί δεν υπάρχει λόγος, ο ρόλος του είναι μόνο επικυρωτικός των αποφάσεων κάποιων άλλων. Και ας και κόμμα αντιπολιτευόμενο ούτε η επικύρωση δεν σου αναλογεί με την έννοια ότι την έχουν τα συμπολιτευόμενα κόμματα. Ουσιαστικά μέσα στη βουλή  ένα αντιπολιτευόμενο κόμμα δεν έχει κανένα ρόλο σήμερα ή θεσμικά δεν προσφέρει τίποτε απολύτως.

Εάν δεν μπορεί ένα κόμμα να λειτουργήσει πολιτικά εντός βουλής, τότε η άλλη επιλογή είναι ο δρόμος για να ασκήσουν πίεση αλλά και για να βρουν ένα τρόπο επανασύνδεσης με την κοινωνία. Τώρα αν βάλεις το ερώτημα; είναι σωστό ένα βουλευτής να αμείβεται με 6,000 μηνιαίως γαι να διαδηλώνει, τότε αναδεικνύονται οι παθογένειες του πολιτικού συστήματος. 

Σε κάθε περίπτωση παρατηρείται το φαινόμενο ακόμα και σε συνθήκες εξευτελισμού των κομμάτων και των βουλευτών , δεν αποτολμάται η υποβολή προτάσεων για αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Ενώ εξόφθαλμα νοσεί το σύστημα, οι βουλευτές και τα κόμματα μένουν περιχαρακωμένοι στην ικανοποίηση της απληστίας τους, δηλαδή να καρπώνονται πλούτο και προνόμια. Το αποτέλεσμα θα είναι η επίταση του πολιτικού αδιεξόδου.

Σε λίγο καιρό θα διαδηλώνει στους δρόμους όλη η βουλή και τα κόμματα. Σε ένα επόμενο στάδιο θα διαδηλώνει και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Πότε; Όταν η εκτελεστική εξουσία και η οικονομική ολιγαρχία θα επιβάλουν την επικύρωση των αποφάσεών τους και ο βουλευτής θα έχει μόνο μια δυνατότητα, να συμφωνεί άλαλος.   Και ο Πρόεδρος θα διαδηλώνει ως νομάρχης της ΕΕ που δεν του δίνουν κονδύλια να ανακουφίσει το πλήθος εξαιτίας των  εγκλημάτων  του σε βάρος της κοινωνίας.

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ. ΚΑΙ ΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΣΗΣ ΤΟΥΣ. ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΒΑΘΜΙΑΙΑ ΤΗΝ ΧΑΝΟΥΝ.

ΥΓ. Όλοι ασχολούνται με τις προεδρικές εκλογές όχι γιατί υπάρχει κάποια πρόταση, αλλά τα κόμματα αντελήφθησαν ότι όποιος παίρνει την προεδρία , τα παίρνει όλα. Φυσικά κανένας υποψήφιος πρόεδρος δεν θα αλλάξει κάτι με την έννοια ότι θα συνεχίσει να είναι νομάρχης της ΕΕ, να υπηρετεί τις λεγόμενες αγορές( οικονομική ολιγαρχία) και να κάνει υποκλίσεις στην υπερδύναμη, όπως τον Γεραπετρίτη. Οι εθελόδουλοι κομματικοί, αληθινά, βρήκαν κάποιο νόημα στην άχαρη ζωή τους με αυτά τα πανηγύρια.

Η ΕΝΔΟΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΔΙΟΡΙΣΤΕΩΝ ΚΑΙ ... ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ: ΑΡΙΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΒΛΑΚΕΙΑ

 Η σύγκρουση της ΥΠΑΝ με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις δεν ενέχει κάποιο ελπιδοφόρο μήνυμα για την κοινωνία. Δεδομένου ότι οι συνδικαλιστικές οργανώσει ελέγχονται από τους φορείς της ολιγαρχίας, τα κόμματα, η σύγκρουση είναι ενδοολιγαρχική. Δηλαδή , η σύγκρουση δεν προβάλλει κάποιο σημείο αμφισβήτησης του συστήματος.

Το  σημείο τριβής είναι τι θα γίνει με τους εκπαιδευτικούς που έχουν διοριστεί με τον κατάλογο διοριστέων και δεν έχουν νομιμοποιηθεί. Η ΥΠΑΝ προτείνει εξετάσεις για νομιμοποίηση ,ενώ οι οργανώσεις αντιδρούν.

Η πολιτική σημασία των εξετάσεων

Ουσιαστικά οποιαδήποτε άλλη διαδικασία διορισμού εκτός εξετάσεων θεωρείται απαράδεκτη για το υφιστάμενο ολιγαρχικό σύστημα και την ΕΕ που χρηματοδοτεί τις αλλαγές. Η ιδεολογία της ολιγαρχίας είναι συνυφασμένη με την επιλογή: επιλογή του ιδιοκτήτη μιας επιχείρησης για το προσωπικό που θα προσλάβει, επιλογή του πολιτικού προσωπικού με ψηφοφορία, επιλογή προϊόντων από τον καταναλωτή. Οτιδήποτε άλλο εκτός από την επιλογή, αποτελεί καρκίνωμα για τους ολιγαρχικούς και πρέπει να εξαφανιστεί, γιατί άμεσα ή έμμεσα αμφισβητεί το υφιστάμενο πολιτικοοικονομικό σύστημα. Γι αυτό η Υπουργός εμμένει και θα εμμένει σε εξετάσεις και οι οργανώσεις δεν θα αντιδρούν, αλλά θα επιζητούν μια ρύθμιση για τους ήδη διορισθέντες.

Το περιεχόμενο των εξετάσεων

Οι φορείς του συστήματος εξουσίας -κυβέρνηση και κόμματα- διακηρύττουν την πίστη τους στην αξιοκρατία και την αριστεία. Αυτά είναι βαρύγδουπες διακηρύξεις χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο που μόνο  γέλωτα προκαλούν.   Οι εξετάσεις επικεντρώνονται στην αποστήθιση γνώσεων, παιδαγωγικές αντιλήψεις και υπακοή στο σύστημα. Κυρίως υπακοή στο σύστημα και να μπορείς να ανταπεξέλθεις στοιχειωδώς στις απαιτήσεις της συγκεκριμένης θέσης. Αυτά είναι τα κυρίαρχα κριτήρια αξιολόγησης σε όλο το εύρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Και γι αυτό οι κομματικοί θεωρούνται πιο ικανοί από τους υπόλοιπους. Η ολιγαρχία ουδέποτε ενδιαφέρθηκε για την αριστεία, αλλά για τη "συμμορφούμενη επάρκεια".

Αριστεία και βλακεία

Η επιστήμη δεν προσέγγισε το θέμα της επιλογής μόνο από την πλευρά της αριστείας -επιλέγω τους καλύτερους- αλλά και από την πλευρά της βλακείας -επιλέγω τους πιο βλάκες. Η διάκριση αυτή είναι τεράστιας σημασίας. Για να αποφανθείς με σιγουριά για τη λειτουργία των εξετάσεων, πρέπει πρώτα να τοποθετηθείς σε σχέση με το σύστημα, δηλαδή αν βρίσκεται σε ακμή ή παρακμή. Σε περιόδους ακμής οι βλάκες αποτυγχάνουν στις εξετάσεις ,ενώ σε περιόδους παρακμής θριαμβεύουν. 

ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΟΗΜΟΝΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΣΎΣΤΗΜΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΠΑΡΑΚΜΉ. (Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωσε ότι το σύστημα βρίσκεται σε δοκιμασία όχι  σε παρακμή, για το οποίο θα επανέλθω σε άλλη ανάρτηση).

1. Σύμφωνα με την κατανομή GAUSS το ποσοστό  του πληθυσμού με νοητική υστέρηση και οριακή νοημοσύνη είναι 15.8%.

2. Αυτή η κατανομή συνδέεται στην ψυχολογία με το φαινόμενο Dunning-Kruger effect: τα άτομα με χαμηλές δεξιότητες ή γνώσεις τείνουν τα υπερεκτιμούν τις ικανότητές τους  (τεράστια αυτοπεποίθηση), ενώ οι άνθρωποι με υψηλή νοημοσύνη τείνουν να υποτιμούν τους εαυτούς τους.

3.Ο Carlo Cipolla στους "Θεμελιώδεις νόμους της ανθρώπινης βλακείας"  δεν χρησιμοποίησε το  IQ, αλλά όρισε τη βλακεία βάση συμπεριφοράς: "Βλάκας είναι αυτός που προκαλεί ζημιά σε έναν άλλο άνθρωπο ή ομάδα, χωρίς ο ίδιος να κερδίζει τίποτε".

Ο δεύτερο θεμελιώδης νόμος αναφέρει: "Η πιθανότητα ένα άτομο να είναι βλάκας είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό του". Επομένως η βλακεία εμφανίζεται με ένα σταθερό ποσοστό σε κάθε κοινωνική ομάδα: εργάτες, φοιτητές, καθηγητές πανεπιστημίου πολιτικοί, εκπαιδευτικοί. Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΝΤΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΩΝ.

Αν γίνει συνδυασμός -αυθαίρετος - των δυο πάνω προσεγγίσεων , τότε θα υποστηρίζαμε ότι ένα ποσοστό 15.8% σε κάθε κοινωνική ομάδα είναι καταστροφικό. Όμως, φαίνονται πολύ περισσότεροι γιατί η ψευδαίσθηση ανωτερότητας που έχουν , τους κάνει υπερβολικά δραστήριους. Και επιδιώκουν την εξουσία περισσότερο από κάθε άλλο.

4. Ο Carlo Cipolla απάντησε και σε ένα άλλο ερώτημα: πότε μια κοινωνία βρίσκεται σε παρακμή;

η κατηγορία των "Ληστών" γίνεται υπερβολικά άπληστη. οι "Έξυπνοι" απομονώνονται ή υπομένουν παθητικά την κατάσταση  και οι "Βλάκες" επελαύνουν και καταλαμβάνουν θέσεις εξουσίας. Όταν καταλάβουν την εξουσία  , φυσικά και δεν θα καταλάβουν ποτέ ότι απέτυχαν. Μπορεί να καταστρέψουν τη χώρα , αλλά θα κατηγορήσουν τους "εχθρούς", τη "στοχοποίηση", την "κακή τύχη". Σύμφωνα με τον πέμπτο θεμελιώδη νόμο του Cipolla  " ο βλάκας είναι ο πιο επικίνδυνος τύπος ανθρώπου  που υπάρχει". Μια κοινωνία που αφήνεται στους βλάκες είναι καταδικασμένη να καταρρεύσει.

Όταν η κοινωνία βρίσκεται σε παρακμή, το περιεχόμενο των εξετάσεων είναι συγκεκριμένο, τα παραθυράκια αυτονόητα, ποτέ δεν ευθύνεται το σύστημα των εξετάσεων κ.α..

ΠΑΠΑΓΑΛΙΑ, ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ, ΑΠΟΥΣΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΈΨΗΣ, ΕΡΩΤΉΣΕΙΣ ΣΤΆΣΗΣ ΑΠΈΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΝΩΦΕΛΑ ΠΕΡΙΠΛΟΚΕΣ, ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΣΧΕΤΕΣ ΜΕ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΕΠΑΡΚΕΙΑ, ΠΑΡΑΘΥΡΑΚΙΑ ΔΗΘΕΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΓΙΑ "ΑΝΩΝΥΜΑ " ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ "ΜΥΡΙΖΟΥΝ " ΑΣΧΗΜΑ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΓΙΑ ΤΟΥ ΠΙΟ ΙΚΑΝΟΥΣ.

ΤΕΛΙΚΑ , ΌΤΑΝ ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΠΡΟΑΓΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΉ ΤΟΤΕ... ΠΡΟΑΓΕΙ ΚΑΤΙ ΆΛΛΟ.

ΥΓ. ΑΝΑΜΕΝΩ ΑΡΙΣΤΙΝΔΗΝ ΔΙΟΡΙΣΜΟ ΣΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΔΙΟΡΙΣΙΜΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΠΟΤΕ.

 

 

ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΔΕΙΠΝΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

 Το δείπνο του Αβέρωφ Νεοφύτου με την Αννίτα Δημητρίου στην παρουσία του ιδιοκτήτη  της εφημερίδας "ΠΟΛΙΤΗΣ" Κρις Παναγιώτου και του Αρχισυντάκτη της Δ. Διονυσίου μπορεί να προσεγγιστεί με πολλούς τρόπους. 

Η συνάντηση ενός δημοσιογράφου και ενός ακόμα ιδιοκτήτη εφημερίδας με τους πολιτικούς με σκοπό την ενημέρωση δεν έχει τίποτε επιλήψιμο. Σε αυτή την περίπτωση λειτουργούν ως διαμεσολαβητές  ανάμεσα στον πολιτικό και την κοινωνία. Αυτό εμπίπτει στις υποχρεώσεις του μέσου ενημέρωσης και είναι κατανοητά.

Το πρόβλημα ξεκινά από τη στιγμή που το μέσο ενημέρωσης και οι φορείς του - δημοσιογράφοι, ιδιοκτήτες- επιδιώκουν και αναλάβουν πολιτικές λειτουργίες που ανήκουν στο πολιτικό σύστημα και μεταβάλλονται έτσι από μέσα ενημέρωσης σε μέσα παραγωγής πολιτικής.

Σε αυτή την περίπτωση η πολιτική, που αφορά την κοινωνία, αφήνεται σε ένα εξωθεσμικό και   εξωπολιτειακό θεσμό που ανήκει σε ένα ιδιώτη ιδιοκτήτη και στοχεύει στο κέρδος . Ο πολιτικός είναι φορέας εξουσίας, ο ιδιοκτήτης είναι φορέας δύναμης. Ο ένας επιδιώκει αυτό που λέγεται "δημόσιο συμφέρον" ,ο άλλος το ίδιον συμφέρον. Για τον πολιτικό τα άτομα είναι πολίτες για τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων είναι καταναλωτές.

Η πολιτική από την πλευρά του ιδιοκτήτη του μέσου μεταβάλλεται σε θεατρική σκηνή  με σκηνοθέτη τον ίδιο με στόχο τον εντυπωσιασμό και τη  προσωποποίηση. Ο πολιτικός διάλογος και το επιχείρημα δεν έχουν  θέση, αντίθετα επικρατεί ο πολιτικός "καυγάς" και η οξύτητα.

Σε αυτό το πλαίσιο η πολιτική ιδιοποιείται πια από τον πολιτικό και τον ιδιοκτήτη του μέσου οι οποίοι δρούν στο παρασκήνιο και από κοινού διαχειρίζονται τις πολιτικες εξελίξεις. Η ουσία της πολιτικής είναι εξωθεσμική και στα κρατικά πολιτικά όργανα υλοποιούνται τα προειλημμένα.

Με βάση τα πιο πάνω υπάρχουν συγκεκριμένα ερωτήματα:

1. Γιατί ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας κάλεσε ταυτόχρονα τους δύο πολιτικούς για να συζητήσουν; 

2. Γιατί οι δυο πολιτικοί  αποδέκτηκαν την πρόσκληση, όπως και οι άλλοι πολιτικοί που είχαν προσκληθεί σε άλλες συναντήσεις;

3. Ποιος έδωσε το δικαίωμα στον ιδιοκτήτη της εφημερίδας  "να ανταλλάσσει  απόψεις και να προτείνει λύσεις" για πολιτικά θέματα και γιατί οι πολιτικοί αποδέκτηκαν κάτι τέτοιο;

Οι πολιτικοί εκχώρησαν στον ιδιοκτήτη της εφημερίδας από τα τέσσερα στάδια της πολιτικής λειτουργίας-διαβούλευση, εισήγηση, απόφαση, εκτέλεση - τα δύο , διαβούλευση, εισήγηση.  Ιδιωτικοποίησαν οι άχρηστοι την πολιτική λειτουργία υπέρ ενός ιδιώτη ιδιοκτήτη και σε βάρος της κοινωνίας. Τελικά υπάρχουν θεσμοί ή δεν υπάρχουν;

4. Ο αρχισυντάκτης Δ. Διονυσίου δήλωσε "είναι απολύτως φυσιολογικό οι πολιτικοί να ζητούν τη γνώμη δημοσιογράφων με πολυετή εμπειρία". Δεν είναι καθόλου φυσιολογικό γιατί τότε ο δημοσιογράφος μετατρέπεται σε σύμβουλο με επηρεασμό όλων των λειτουργιών της πολιτικής αλλά και της αντικειμενικής ενημέρωσης.

ΤΟ ΠΙΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΜΠΛΑΚΕΙ Η ΑΡΧΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΏΣΤΕ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΘΕΙ ΕΙΝΑΙ: Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΕΧΟΥΝ ΕΙΣΗΓΗΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ,ΌΠΩΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ, ΕΝΩ Ο ΝΌΜΟΣ ΆΛΛΑ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ;

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΑΡΑΓΕΙ ΜΟΝΟ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ. ΣΙΩΠΟΥΝ ΓΙΑΤΊ  ΑΝ ΜΙΛΗΣΟΥΝ,  Η ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΤΟΥΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΧΩΜΑΤΕΡΕΣ.

ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΚΑΙ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΑΝΟΗΤΟΛΟΓΙΑ

 Στο μήνυμά του για την επέτειο της 1ης Οκτωβρίου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέφερε και τα εξής: "Η ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν και παραμένει η κορυφαία μεταβολή στη μακραίωνη ιστορία της χώρας μας, η οποία μετά από αιώνες καταπίεσης και μακραίωνης δουλείας, έγινε ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος."

Τι υποστηρίζει ο Πρόεδρος

1. Αξιολογεί τη μακραίωνη ιστορία της Κύπρου ή των Κυπρίων.

2.Θεωρεί κορυφαία μεταβολή την 1η Οκτωβρίου απ΄ όλες τις μεταβολές της μακραίωνης ιστορίας της Κύπρου.

3. Δικαιολογεί τη θέση του αυτή με τον τερματισμός της καταπίεσης και της δουλείας  της Κύπρου  και την ίδρυση ανεξάρτητου  και κυρίαρχου κράτους.

Είναι έτσι τα πράγματα;

1. Πρώτα αξιολογούμε τη μεταβολή  της 1ης Οκτωβρίου και μετά τη συγκρίνουμε με τις μεταβολές της μακραίωνης ιστορίας της Κύρου.

Τι μεταβολή έγινε την 1η Οκτωβρίου;

Πολιτικό επίπεδο 

Αποχώρησαν οι ξένοι κατακτητές που κατείχαν καθ ΄ ολοκληρία την εξουσία του κράτους και ανέλαβαν την εξουσία του κράτους ομοεθνείς κατακτητές. Για τους φορείς της εξουσίας του κράτους -ξένους και ντόπιους- ο Έλληνας της Κύπρου θεωρείται  και είναι πολιτικά δούλος με την έννοια ότι τη μοίρα του την καθορίζει ολοκληρωτικά ο κάτοχος της εξουσίας του κράτους, είναι πλήρως εξαρτημένος ως τα σήμερα.

Το κράτος του κατακτητή ονομάστηκε κράτος της ανεξαρτησίας με διατήρηση της εξουσίας, της διοίκησης, της υγείας, της ασφάλειας.

Σε αυτό το πλαίσιο δημιουργήθηκε μια τάξη εξουσιαστών-καταπιεστών στην Κύπρο, αρχικά με τον Μακάριο και τους αυλοκόλακές του και μια μερίδα αγωνιστών και αργότερα με τα κόμματα και την οικονομική ολιγαρχία. Όλοι αυτοί που καρπώθηκαν τα οφέλη προνομίων, πλούτου και εξουσίας της 1ης Οκτωβρίου την υμνολογούν απευθυνόμενοι σε ηλίθιους.

Παράλληλα, σε επίπεδο λειτουργία του συντάγματος ή της τότε ολιγαρχίας υπάρχει εμφανής αδυναμία συνεννόησης των ηγετών της δυαρχίας στο πλαίσιο προαγωγής της ομοφωνίας και όχι του ανταγωνισμού. Δύο μονάρχες δεν μπορούν να λειτουργήσουν μια δυαρχία!!! Έτσι οι Έλληνες της Κύπρου έζησαν την περίοδο 1960-1974 τα πιο ταραγμένα χρόνια της ζωής τους στα νεότερα χρόνια με συγκρούσεις και εσωτερικές και εξωτερικές.

Κοινωνικό επίπεδο

Η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού είναι γεωργοί. Οι αποικιοκράτες προωθούν την ακτημοσύνη και τη μισθωτή εργασία, ώστε και σε κοινωνικό επίπεδο οι άνθρωποι να είναι πλήρως εξαρτημένοι , "μισταρκοί".

Η πλειονότητα των γεωργών είναι ιδιοκτήτες γης και απολαμβάνουν την κοινωνική ελευθερία. Με την ανεξαρτησία δειλά-δειλά κάποιοι γίνονται μισθωτοί παράλληλα ή εξ ολοκλήρου στο κράτος.  Παράλληλα, λειτουργεί και η εταιρική κοινωνία, δηλαδή η συνεταιρικότητα στην εκτέλεση ενός έργου. Το 1974 με την κατοχή του 40% από την Τουρκία και την προσφυγοποίηση  200,000 ατόμων ανακόπτεται βίαια  η εξέλιξη . Η εταιρικότητα εξαφανίζεται, εισάγεται βίαια η μισθωτή εργασία και η αστικοποίηση. Η εξάρτηση γίνεται η κύρια μορφή εργασίας, δηλαδή προάγεται η κοινωνική δουλεία.

Το 2026 έχει επικρατήσει ολοκληρωτικά σχεδόν η μισθωτή εργασία και έχουν διευρυνθεί ανισότητες και , παράλληλα, ασκείται πίεση στα ατομικά , κοινωνικά δικαιώματα.

Ατομικό επίπεδο

Οι αποικιοκράτες αναγνώριζαν την ατομική ελευθερία και κάποια δικαιώματα για τους κατακτημένους. Είναι γεγονός ότι με την ανεξαρτησία αυτά κατοχυρώθηκαν και διευρύνθηκαν. Στις μέρες μας σταδιακά απομειώνονται κάποια από τα δικαιώματα. Απέκτησαν και το πολιτικό δικαίωμα της ψήφου, το οποίο δεν διαφοροποιούσε την πολιτική τους θέση σε σχέση με την αποικιοκρατία,, γιατί κάθε 5 χρόνια ήταν υποχρεωμένοι να το παραχωρούν σε κάποιο αντιπρόσωπο και να ξαναγίνονται πολιτικά δούλοι. Αυτό ισχύει ως τις μέρες μας.

Εθνικό επίπεδο

Η αποχώρηση του κατακτητή υποδηλώνει την απόκτηση θεωρητικά της εθνικής ελευθερίας. Η εθνική ελευθερία μπορεί να αποκλείει πια τις όποιες αυθαιρεσίες του ξένου κατακτητή αλλά δεν αποκλείει τις όποιες αυθαιρεσίες των ομοεθνών. Αν συνυπολογιστεί ο δικοινοτικός χαρακτήρας του συντάγματος  και οι ξένες εγγυήσεις, τότε μπορεί κάποιος να υποστηρίξει βάσιμα πως έφυγαν οι ξένοι κατακτητές, αλλά δεν αποκτήθηκε ούτε η εθνική ελευθερία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ σε σχέση με την αποικιοκρατία οι αλλαγές που έγιναν ήταν ασήμαντες για την κοινωνία, που σε ποσοστό 70% ήταν αγροτική. Η κοινωνία βίωσε περιπέτειες εξαιτίας της ανικανότητας των ντόπιων ηγετών και των επεμβάσεων των ξένων δυνάμεων που κατοχυρώθηκαν με τις συμφωνίες.

Επιπλέον, από άποψη  ελευθερίας η κατάσταση χειροτέρεψε σε σχέση με την απώλεια σταδιακά και της κοινωνικής ελευθερίας και της λειτουργίας  της εταιρικής κοινωνίας.

2. Υπάρχουν άλλες σημαντικές μεταβολές στη μακραίωνη ιστορία της Κύπρου;

Το 332 π.Χ. , όταν  οι Κύπριοι βασιλιάδες βοήθησαν τον Μέγα Αλέξανδρο στην πολιορκία της Τύρου με αντάλλαγμα την αυτονομία των πόλεων κρατών. Έτσι , η Κύπρος ακολουθεί παράλληλη πορεία με τις άλλες ελληνικές πόλεις κράτη: από την ανεξάρτητη πόλη-κράτος γίνεται μετάβαση στην αυτόνομη πόλη - κράτος και στη συνέχεια οργανώνονται στα λεγόμενα κοινά , μια μορφή οργάνωσης πολιτικής και  κοινωνικής που διατηρήθηκε στην Κύπρο ως το 1974 στις αγροτικές περιοχές. Από την άποψη της διάρκειας αυτή είναι η πιο σημαντική αλλαγή.

Από άποψη μεταβολής σε σχέση με την ελευθερία η πιο σημαντική είναι η μετάβαση από τη Βενετοκρατία στην Οθωμανοκρατία. Αυτή η μετάβαση θεωρήθηκε "καλλιωτέρα ελευθερία" γιατί οι άνθρωποι από πράγματα που τους αντιμετώπιζαν οι Βενετο,ί απέκτησαν με τους Οθωμανούς σε ένα πρώτο στάδιο ,την ατομική και κοινωνική ελευθερία, παρόλες τις καταπιέσεις που συνεπαγόταν η κατάκτηση. Σε ένα επόμενο στάδιο με τα προνόμια βελτίωσαν περαιτέρω τη θέση τους. 

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΙ  ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΜΕΤΑΒΟΛΗ.

3. Ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα η  αιτιολόγηση που προβάλλει ο Κύπριος Πρόεδρος;

α. Η καταπίεση και η δουλεία δεν εξέλιπαν με τη δημιουργία του ανεξάρτητου κράτους. Οι εξουσιαστές δεν έχουν ταυτότητα, είναι εξουσιαστές. Αντίθετα, με τα σύγχρονα μέσα τεχνολογίας παρατηρούμε ότι η καταπίεση αυξάνεται αντί να μειώνεται. Η δουλεία, δε, η πολιτική εξακολουθεί όπως και στην αποικιοκρατία. Η κοινωνική, δε, δουλεία έχει ενισχυθεί πολύ περισσότερο σε σχέση με την αποικιοκρατία. 

β. Η αναφορά για ανακήρυξη ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους φανερώνει το πόσο λίγες είναι οι ιστορικές γνώσεις του Προέδρου. Ουδέποτε ο Ελληνισμός και η Κύπρος στην μακραίωνη ιστορία του θέλησαν  να στεγαστούν σε ένα κράτος ανεξάρτητο και κυρίαρχο. Επομένως , με τι συγκρίνει ο Πρόεδρος; Με κάποιο φάντασμα; 

Η αναφορά ότι το 1960 έγινε ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος προκαλεί θυμηδία σε κάθε έλλογο ον γιατί τότε το κράτος δεν ήταν ούτε ανεξάρτητο ούτε κυρίαρχο.

ΓΕΙΝΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ, ΑΡΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ.

Η ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ Ή ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΕΣ

 Ένάμιση χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές στην Κύπρο και όλοι έχουν στοχεύσει από  τώρα σε αυτό το πολιτικό γεγονός. Θεωρείται η πιο επίζηλη θέση στο πολιτικό σύστημα και όλοι την εποφθαλμιούν. ήδη ακούγονται ονόματα υποψηφίων στο προσκήνιο και πολύ περισσότερα γίνονται στο παρασκήνιο.

Σίγουρα η θέση του Προέδρου σε ένα σύστημα εκλόγιμης μοναρχίας είναι πολύ σημαντική από την άποψη της εξουσία, των προνομίων και του πλούτου.  Τα κόμματα θεωρούν ότι είναι δικό τους θέμα η Προεδρία και προωθούν τους εκλεκτούς τους. 

Από την άποψη της ουσίας σήμερα  στην Κύπρο ποια προσόντα πρέπει να κατέχει ένας Πρόεδρος;

Από γνώσεις δεν χρειάζεται να ξέρει κάτι. Το είπε και ο ευρωβουλευτής ο Φειδίας" κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να τα ξέρεις ούλλα, αλλά να έχεις ικανούς συνεργάτες".  Δηλαδή ο υποψήφιος δεν είναι ανάγκη να γνωρίζει τι είναι η πολιτική και τι είναι το κοινό καλό. Αυτά είναι πολύ φιλοσοφημένα για υποψήφιους προέδρους. (ΓΝΩΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ)

Όμως πρέπει να είναι επικοινωνιακός, δηλαδή δεν θα προβάλλει την ουσία ενός θέματος, αλλά την επικοινωνιακή διαχείρισή του. Πρέπει να είναι ψεύτης γιατί έχει υποχρέωση να φτιάχνει φανταστικά σενάρια και να αποκρύπτει τους πραγματικούς στόχους της διεθνούς και τοπικής ολιγαρχίας. Πρέπει να είναι πονηρός ώστε να μην του την φέρουν οι αντίπαλοί του ή για να ξεφεύγει από τρικλοποδιές. Δεδομένων των ιδιαίτερων συνθηκών στην Κύπρο πρέπει να έχει το προσόν του οσφυοκάμπτη και του σφογγοκωλάριου, δηλαδή του υπηρέτη των δυνατών.

Υπερβολές θα πει κάποιος. Ουσιαστικά όλες οι αποφάσεις που αφορούν το νησί λαμβάνονται στην ΕΕ και μάλιστα από τον ισχυρό πυρήνα της.  Ο Πρόεδρος έχει το ρόλο ενός νομάρχη. Σημαντικός ρόλος αλλά υποβαθμισμένος, αφού κυρίως εκτελεί εντολές άνωθεν.

Στο κυπριακό δεν μπορεί να κάνει και κάτι γιατί τους όρους τους παιγνιδιού τους καθορίζει  η Τουρκία που είναι πιο ισχυρή. Και στο διεθνές περιβάλλον επικρατεί ο νόμος της δύναμης.

Σε σχέση με την οικονομία όλα είναι ξεκάθαρα από πριν, δηλαδή όλες οι κυβερνήσεις είναι δεσμευμένες να υπηρετούν τις αγορές και να συναποφασίζουν για τις ακολουθητέες πολιτικές.

Και αν ένας Πρόεδρος  χρειαστεί να κάνει και κάτι,προσλαμβάνει πληθώρα συμβούλων  ή έχει το υπουργικό συμβούλιο του. ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΠΟΥ ΑΝΕΦΕΡΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ. ΜΙΑ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΠΕΞΕΛΘΕΙ ΣΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ.

Επειδή οι ολιγαρχικοί δεν βρίσκουν άλλο νόημα στη ζωή τους, γι αυτό και ασχολούνται με αυτές τις ασημαντότητες, όπως το ποιος θα είναι ο επόμενος Πρόεδρος.

"ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ" ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΌ ΣΥΣΤΗΜΑ

 Η ελεύθερη αγορά στις μέρες μας είναι στις δόξες της. Το κράτος και το πολιτικό σύστημα πρέπει να υπηρετούν την αγορά. Και ακόμα οφείλουν να λειτουργούν όπως η αγορά. Και ακόμα πιο πολύ,  φορείς της εξουσίας και αγορά θα πρέπει να συναποφασίζουν  στα πλαίσια της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Και η κατάληξη : όλα στις μέρες μας είναι θέμα ισορροπίας  ανάμεσα στο κράτος, στην αγορά και στις ομάδες πίεσης. 

Υπάρχει κάτι, όντως , που ονομάζεται ελεύθερη αγορά;

Αυτοί που εφηύραν τον όρο και τον διατήρησαν ως στις μέρες μας  με τον όρο "ελεύθερη" εννοούσαν ότι δεν θα υπήρχε κρατικός παρεμβατισμός, κρατικός έλεγχος στην οικονομία. Δηλαδή ταύτιζαν το κράτος με το ανελεύθερο ή τη δουλεία αλλά μόνο στην οικονομία όχι και στην πολιτική. Έτσι δεν αμφισβήτησαν ποτέ το πολιτικό σύστημα. Αυτοί, λοιπόν, οι φιλελεύθεροι αγαπούσαν μόνο την οικονομική ελευθερία και όχι την πολιτική ελευθερία.

Υπάρχει κάτι , όντως , που ονομάζεται ελεύθερη  αγορά; 

Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι ανεξάρτητα αν οι οι εφευρέτες της εννοούν κάτι με αυτό τον όρο.  Δεν είναι δυνατό να υπάρχει κάτι που ονομάζεται ελεύθερη αγορά γιατί η αγορά δεν έχει βούληση. Από τη στιγμή που δεν έχει βούληση δεν μπορεί να είναι ούτε ελεύθερη ούτε σκλάβα. Πιο πολύ αυτός ο όρος είναι προπαγανδιστικός και σύνθημα χειραγώγησης και παραπλάνησης των ολιγαρχών, όπως και τόσοι άλλοι. Έχουν τη δύναμη οι ολιγάρχες να διαστρεβλώνουν τις έννοιες και να τους αποδίδουν όποιο περιεχόμενο τους κατέβει για τον έλεγχο των ανθρώπων.

Πώς, λοιπόν , πρέπει να εννοήσουμε  αυτό που λένε για την ελεύθερη αγορά;

Πρέπει να εννοήσουμε τη λεγόμενη ελεύθερη αγορά ως μια συγκεκριμένη αντίληψη για το οικονομικό σύστημα στις μέρες μας. Και το μεγάλο ζήτημα δεν είναι η ελεύθερη αγορά , αλλά ποιος ελέγχει το οικονομικό σύστημα. Η απάντηση είναι οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής. Αυτοί είναι και οι ιδιοκτήτες του οικονομικού συστήματος.  Στον παρελθόν οι φιλελεύθεροι αντιπαρατάχθηκαν με τους σοσιαλιστές  στο θέμα της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής. Οι μεν υποστήριζαν την ιδιωτική ιδιοκτησία οι δε την κρατική. 

Αυτές λίγο-πολύ ήταν οι ιδεολογίες της νεοτερικότητας.

Το να ελέγχουν  οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής το οικονομικό σύστημα είναι αποδεδειγμένα ένα σύστημα με πολλές αποτυχίες  και ουσιαστικά η ελεύθερη αγορά δεν εφαρμόζεται πουθενά. Το να περάσουν τα μέσα παραγωγής στην ιδιοκτησία του κράτους το οποίο , έτσι θα κατέχει και το πολιτικό και το οικονομικό σύστημα είναι όντως καταστροφικό για την ελευθερία του ανθρώπου. Είναι φανερό ότι οι ιδεολογίες της νεοτερικότητας ήταν αποτυχημένες. Γιατί το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής ,αλλά ποιος είναι ο ιδιοκτήτης του οικονομικού συστήματος.

Η ιδιοκτησία του οικονομικού συστήματος από τους ιδιώτες δημιουργεί ανισότητες και φτώχεια σε μια πολιτεία , ενώ η ιδιοκτησία του οικονομικού συστήματος  από το κράτος δημιουργεί ανελευθερία. Γι αυτό και στη νεοτερικότητα οι μεν φιλελεύθεροι πρόβαλλαν την ελευθερία, ενώ οι σοσιαλιστές την ισότητα. Και εδώ υπάρχει γνωσιολογική ανεπάρκεια γιατί ελευθερία και ισότητα δεν είναι αντίθετες έννοιες αλλά αλληλοεξαρτώμενες.

Στο παρόν στάδιο δεν υπάρχει κάποια άλλη προοπτική γιατί σε επιστημονικό επίπεδο δεν προωθείται κάτι διαφορετικό και σε πολιτικό επίπεδο τα κόμματα είναι προσκολλημένα στις ιδεολογίες της νεοτερικότητας, σοσιαλισμός και φιλελευθερισμός , νεο-, κονωνικός -, κλπ. .

Η ελεύθερη αγορά είναι ένα παραμύθι που κάποιοι δημιούργησαν σε έναν παρελθοντικό χρόνο με βάση τις γνώσεις τους και τις πραγματικότητές τους. Πίσω από τον όρο αυτό υπάρχει μόνο ένας όρος, το οικονομικό σύστημα και το ζητούμενο είναι ένα, ποιος το έλεγχει: Οι ιδιώτες , το κράτος ή ....

"ΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ;" Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

 Οι ολιγαρχικοί, λοιπόν, και στα αρχαία χρόνια και στις μέρες μας υποστηρίζουν ότι οι ειδικοί πρέπει να αποφασίζουν στην πολιτική. Απέναντι σε αυτή την κυρίαρχη αντίληψη του παρόντος , δεν αναπτύσσεται κάποιος ουσιαστικός αντίλογος , γιατί δεν υπάρχουν υποστηρικτές της δημοκρατικής ιδεολογίας στον παρόντα χρόνο. 

ΓΙΑΤΊ; οι  ολιγαρχικοί εξαπατούν τον κόσμο πως είναι οι ίδιοι δημοκρατικοί, πολλοί υπήκοοι είναι εθελόδουλοι και τους στηρίζουν, μα κυρίως δεν υπάρχει κοινωνικό αίτημα για αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Διαφορετικά, η ανθρωποκεντρική εξέλιξη της κοινωνίας δεν επιτρέπει την προβολή τέτοιων αιτημάτων. Επομένως ο όποιος αντίλογος για το επιχείρημα των ειδικών κατ΄ ανάγκη θα αναζητηθεί στα αρχαία χρόνια, όπου οι κοινωνίες εξελικτικά είχαν προχωρήσει περισσότερο.

Ο (Ψευδο-) Ξενοφών στην "Αθηναίων Πολιτεία"  αναφέρει ωπς στη δημοκρατία δεν έχουν οι "ειδικοί" την εξουσία γιατί αυτοί θα υπηρετούσαν τα συμφέροντα των ομοίων τους αλλά και γιατί προέχει η ελευθερία του πολίτη στο ατομικό, κοινωνικό και πολιτικό πεδίο. Έτσι " ο δήμος δεν θέλει να διοικείται καλά , αυτός δε να είναι δούλος".

Ο κατ΄εξοχήν υποστηρικτής της δημοκρατίας, ο Αριστοτέλης, προσφέρει τα πιο πολλά επιχειρήματα υπέρ των πολλών και κατά των ειδικών. Στο ερώτημα ,λοιπόν, ποιος είναι κατάλληλος να αποφασίζει στην πολιτική - οι ειδικοί ή ο δήμος ως συγκροτημένο σώμα - υποστηρίζει  πως " ο καθένας εκ των πολλών μόνος του θα είναι κατώτερος κριτής από τους ειδικούς, αλλά όλοι μαζί είναι πολύ καλύτεροι ή, πάντως, όχι χειρότεροι από τους ειδικούς".

Επιπλέον υποστηρίζει ότι ο παραγωγός ενός προϊόντος δεν είναι και ο καλύτερος κριτής. "Ένα σπίτι για παράδειγμα, αρμόδιος να κρίνει τη χρησιμότητά του είναι όχι μόνο ο κατασκευαστής αλλά και , πολύ περισσότερο, αυτός που το χρησιμοποιεί".

Στις άλλες τέχνες αρμόδιος να κρίνει είναι ο ειδικός, π.χ. ο ιατρός. Εάν , όμως, εφαρμοστεί αυτή η αρχή στην πολιτική, τότε ο λαός δεν νομιμοποιείται να έχει καμία αρμοδιότητα. Έτσι, όμως, το πλήθος θα γίνει εχθρός της πολιτείας.

Επιπλέον η πολιτική δεν είναι , όπως οι άλλες τέχνες. Εάν επιλέξεις τον ειδικό να αποφασίζει, επιλέγεις ταυτόχρονα κοινωνικό και πολιτικό σύστημα . Επομένως, επιλέγεις πόσο ελεύθερος θα είναι ο άνθρωπος.

Αυτή η επιχειρηματολογία στις μέρες μας μπορεί να ακούγεται και κάπως απόμακρη γιατί βρισκόμαστε σε ένα στάδιο εξέλιξης που ακόμα ισχύει η διάκριση αριστερός-δεξιός ή υστερούμε ανθρωποκεντρικά. Οι αρχαίες κοινωνίες βρίσκοντας σε ένα άλλο στάδιο εξέλιξης που η κύρια αντίθεση ήταν ολιγαρχικός-δημοκρατικός. Προς τα εκεί πορευόμαστε. Δεν μπορούμε να παραμείνουμε εσαεί στον 7ο π.Χ. αιώνα.

"ΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ;" Η ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

 Αραιά και που συζητείται δημόσια το θέμα των ειδικών στην πολιτική. Όταν τίθεται το ερώτημα " ποιος πρέπει να αποφασίζει στην πολιτική" άλλοι υποστηρίζουν οι λίγοι, οι ειδικοί ή οι ειδήμονες και άλλοι οι πολλοί. 

Το ζήτημα δεν είναι τωρινό, ο διάλογος έχει αναπτυχθεί από τα αρχαία χρόνια. Το ζήτημα τότε είχε τεθεί από τους ολιγαρχικούς οι οποίοι ήταν αντίθετοι στην ενσωμάτωση της κοινωνίας στο πολιτικό σύστημα. Σε αυτό το πλαίσιο επικαλούνταν ότι πρέπει να αποφασίζουν οι λίγοι, οι ειδικοί.  

Τι σήμαινε αυτή η θέση των ολιγαρχικών;  ότι  υποστήριζαν α) το ολιγαρχικό πολίτευμα και απέρριπταν τη δημοκρατία, β)  την πολιτική ελευθερία μόνο για τους λίγους και την απέρριπταν για τους πολλούς. 

Επομένως στο ερώτημα " ποιος αποφασίζει" όταν επιλέγεις την α ή την β απάντηση , επιλέγεις ταυτόχρονα πολιτικό σύστημα και ανάπτυγμα ελευθερίας.

΄Σήμερα , αντίθετα από τα αρχαία χρόνια- το ζήτημα προκαλεί σύγχυση λόγω της διαστρέβλωσης των εννοιών από τους ολιγαρχικούς μια και οι έννοιες δεν είναι αυτοφυείς αλλά επίκτητες. Η σύγχυση έχει σχέση με την ονομασία του πολιτεύματος, τον αυτοπροσδιορισμό των συμμετεχόντων όχι, όμως με την επιχειρηματολογία τους.

Ονομάζουν σήμερα το πολίτευμα  δημοκρατία και συνήθως τοποθετούν και κάποιο επιθετικό προσδιορισμό: αντιπροσωπευτική, έμμεση, προεδρική, κοινοβουλευτική, αστική. Όλοι αυτοί οι προσδιορισμό είναι ανοησίες γιατί μόνο μια δημοκρατία υπάρχει: είναι το πολίτευμα ότου οι πολίτες συγκροτούνται σε ένα θεσμικό όργανο που λέγεται δήμος και είναι το κυρίαρχο όργανο. Για παράδειγμα ο όρος "αντιπροσωπευτική δημοκρατία"  είναι βλακώδης γιατί είναι άλλο σύστημα αν κυβερνούν οι αντιπρόσωποι και άλλο σύστημα αν κυβερνά ο δήμος. Ο  όρος "έμμεση δημοκρατία" δεν υφίσταται γιατί κάτι είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει, ολίγον έγκυος δεν γίνεται. Αυτές οι σκόπιμες διαστρεβλώσεις γίνονται από τους ολιγάρχες  με σκοπό την εξαπάτηση των πολιτών. ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΛΟΓΙΜΗ ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ Η ΒΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ (ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ).

Επίσης, οι πολιτικοί συμμετέχοντες σε αυτό το σύστημα δεν αυτοπροσδιορίζονται ως ολιγαρχικοί αλλά ως δημοκρατικοί!!!  Οι αρχαίοι ολιγαρχικοί ήταν πιο ειλικρινείς από τους σημερινούς. Φυσικά τα κόμματα είτε τους αρέσει είτε όχι είναι οι κύριοι φορείς της ολιγαρχίας.

Σε σχέση με την επιχειρηματολογία , όμως , δεν διαφέρουν από τους αρχαίους ολιγαρχικούς, δηλαδή υποστηρίζουν φανατικά τους ειδικούς και διαφωνούν επίσης στην ενσωμάτωση της κοινωνίας στο πολιτικό σύστημα.  Έχουν δηλαδή τις ίδιες θέσεις με τους αρχαίους ολιγαρχικούς. 

Γενικά, είναι λογικό τα κόμματα να υποστηρίζουν τους ειδικούς γιατί διαφορετικά θα ακύρωναν τον εαυτό τους. Στα προ-αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα -οι πολίτες ψηφίζουν εν λευκώ -(μοναρχία , ολιγαρχία) είναι γεγονός ότι στα αρχαία χρόνια και σήμερα η εξουσία ανατίθεται σε ηγέτες που έχουν γνώση των πολιτικών πραγμάτων. 

Αυτά για τους ολιγαρχικούς τότε και σήμερα. Στο επόμενο θα δούμε τη δημοκρατική επιχειρηματολογία και ιδεολογία , αν και είναι κάπως απόμακρη ως αντικείμενο συζήτησης και ενδιαφέροντος.

 

ΟΙ ΛΟΜΠΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΕΚΠΟΡΝΕΥΣΕΙΣ

 Η Ανεξάρτητη Αρχή κατά της Διαφθοράς ενημέρωσε στις 5/9/2026 ότι στην Κύπρο υπάρχουν  360 λομπίστες (άτομα, ομάδες συμφερόντων) . Στις  Βρυξέλλες υπάρχουν 25.000 έως 30.000 λομπίστες!!!Η Αρχή τους καταγράφει και τους υποχρεώνει κάθε έξι μήνες να υποβάλλουν αναφορά για εμπλοκή τους σε οποιαδήποτε διαδικασία λήψης δημόσιας απόφασης. Σκοπός όλων αυτών των ενεργειών της Αρχής είναι ένας και μόνο, η διαφάνεια.  

Αυτές οι ομάδες συμφερόντων ονομάστηκαν από τους "επιστήμονες" υπηρέτες της ολιγαρχίας διαμεσολαβημένη κοινωνία των πολιτών!!! Τούτοι οι 360 λομπίστες στην Κύπρο είναι η διαμεσολαβημένη κυπριακή κοινωνία πολιτών. 'Οταν, λοιπόν, οι ολιγαρχικοί μιλούν για κοινωνία πολιτών εννοούν μόνο κάποιες ομάδες συμφερόντων που εξέχουν της κοινωνίας. Γι αυτό ακριβώς η χρήση  του όρου "κοινωνία πολιτών" από τους ολιγαρχικούς συνιστά άλλη μια εκπόρνευση λέξεων με στόχο την χειραγώγηση των πολιτών. Η κοινωνία πολιτών δεν είναι οι διάφορες ομαδούλες, όπως υποστηρίζουν οι ολιγαρχικοί, αλλά το αντίθετο. Δηλαδή "κοινωνία πολιτών" είναι το σώμα (σύνολο) των πολιτών, το οποίο συγκροτείται πολιτικά και ενσαρκώνει το πολιτικό σύστημα ,που έχει αποσπασθεί από το κράτος.

Όταν , λοιπόν ακούτε την κυβέρνηση, τα κόμματα να μιλούν για κοινωνία πολιτών εννοούν τις ομάδες συμφερόντων και όχι την κοινωνία!!!  

Τι κάνουν αυτές οι ομάδες συμφερόντων; Οι ολιγάρχες , χωρίς να αλλάξουν το πολιτικό σύστημα , βρήκαν έναν τρόπο να συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων. Δηλαδή, η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να διαβουλεύεται μαζί τους πριν τη λήψη μιας απόφασης. Αν συνυπολογιστεί ότι πλάσαραν και τον ηθικοπλαστικό όρο "καλή διακυβέρνηση" στα πλαίσια της οποίας πρέπει να υπηρετούν την αγορά και να ακολουθούν την επιχειρησιακή της λογική, ουσιαστικά η εξουσία γίνεται συνεταιρική ανάμεσα στους πολιτικούς και οικονομικού ολιγάρχες!!! Ουσιαστικά σήμερα το σύστημα λειτουργεί με τη συνέργεια τριών παραγόντων, του κράτους, της αγοράς και των ομάδων συμφερόντων.

Το αποτέλεσμα αυτών των επιλογών της ΕΕ είναι η επικράτηση των συσχετισμών δύναμης στη λήψη αποφάσεων, η εξωθεσμική λειτουργία της πολιτικής, η γιγάντωση του παρασκηνίου, η απομείωση της κανονιστικής λειτουργίας του κράτους, όξυνση των ανισοτήτων. Βρωμιά και δυσώδία από απαίδευτους ολιγάρχες και μισάνθρωπους.

Και η κοινωνία; Η κοινωνία δεν υπάρχει πουθενά στην πολιτική τους σκέψη. 

Έτσι ο πολίτης αντιμετωπίζεται μόνο ως καταναλωτής, όπως τον αντικρύζει η αγορά. απομακρύνεται από την πολιτική αφού ούτε καν αναγνωρίζεται η ύπαρξη της ως πολιτική κατηγορία. Οι ομάδες πίεσης είναι πάνω από την κοινωνία!!!

Σε επίπεδο θεματολογίας οι διεκδικήσεις της κοινωνίας , όπως η σχέση εργασίας και εργοδότη, η πρόνοια, η αναδιανομή του πλούτου είναι εκτός ημερήσιας διάταξης γιατί δεν συμφωνούν με το πρόταγμα της αγοράς!!! ΠΟΛΙΤΙΚΗ= ΑΓΟΡΑ

ΣΕ ΑΥΤΌ ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΒΙΩΝΟΥΝ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΠΟΥ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΨΗ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΩΝ  ΑΘΕΜΑΤΙΣΜΕΝΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΩΝ.

Άλλες δύο εκπορνεύσεις λέξεων σήμερα: κοινωνία πολιτών, καλή διακυβέρνηση.

Η ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

 Ο Μπιλ Γκέιτς  σε ένα εκτενές κείμενό του -εκτενή αποσπάσματα δημοσιεύτηκαν στα ΜΜΕ στις 26/8/2026- αναφέρεται και στην απώλεια θέσεων εργασίας λόγω της τεχνητής νοημοσύνης και των ρομπότ που βασίζονται σε αυτή. Και σημειώνει ότι δεν υπάρχει κανένα απολύτως σχέδιο για τις τεράστιες ανατροπές που θα επιφέρει. 

Η λεγόμενη κοινωνία της εργασίας της νεοτερικότητας  πιέζεται ποικιλότροπα στις μέρες μας. 

-Η ίδια η τεχνολογία δημιουργεί νέες αυτόνομες θέσεις εργασίας και όχι εξαρτημένες.

- Η τεχνητή νοημοσύνη και τα ρομπότ σταδιακά θα εκτοπίζουν από την εργασία όλο και μεγαλύτερο αριθμό μισθωτών.

- Εκτός από την τεχνολογία πίεση,  στην εργασία στις μέρες μας ασκείται και από την μετανάστευση η οποία όχι μόνο δεν θα περιοριστεί αλλά και θα αυξηθεί. Ήδη η μαζική μετανάστευση οδήγησε στην απαξίωση ορισμένων επαγγελμάτων από τις τοπικές κοινωνίες.

Αυτές οι εξελίξεις είναι τεράστιας σημασίας για το μέλλον της ανθρωπότητας, Στο παρόν στάδιο δημιουργούν αβεβαιότητα και ανασφάλεια γιατί ακριβώς δεν υπάρχει κανέναν σχέδιο.. Για παράδειγμα στην Κύπρο συζητούν για εξόφληση του κρατικού χρέους προς το ΤΚΑ σε 40 χρόνια!!! Είναι για να γελάς.

Η αβεβαιότητα  του παρόντος συνδέεται και με τις γνωσιολογικές μας βεβαιότητες που δεν μπορούν να δώσουν απαντήσεις στις προκλήσεις του παρόντος. ΄Ετσι διαβάζουμε ότι στις ΗΠΑ μια πρόταση είναι η καταβολή μισθού σε κάθε πολίτη χωρίς να εργάζεται!!!

Η γνώση της νεοτερικότητας  στην οικονομική επιστήμη στηρίζεται στην αρχή ότι το σύστημα ανήκει στην ιδιοκτησία. Για παράδειγμα η ιδιοκτησία επί των μέσων παραγωγής αποτέλεσε το συγκρουσιακό στοιχείο του φιλελευθερισμού - ιδιωτική ιδιοκτησία- και του σοσιαλισμού -κρατική ιδιοκτησία.

Για παράδειγμα στη φεουδαρχία  ο ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής ταυτίζεται με τον ιδιοκτήτη του . συστήματος της παραγωγής. Έτσι συμπεριέλαβε στην ιδιοκτησία του και τον φορέα της εργασίας και τον μετέβαλε σε δουλοπάροικο.. Η  μετα-φεουδαλική νεοτερικότητα το μόνο που έκανε ήταν να περιορίσει την ιδιοκτησία στην εργασία που παρεχόταν για συγκεκριμένο χρόνο, ώστε να διασωθεί η ατομική ελευθερία του φορέα της εργασίας. Γι αυτό δημιουργήθηκε η σύμβαση εργασίας σύμφωνα με την οποία ο φορέας της εργασίας εκχωρούσε την εργασιακή του δύναμη έναντι αμοιβής. Αυτά είναι τα δεδομένα της νεοτερικότητας.

Το πρόβλημα ξεκινά από τη στιγμή που οι γνώσεις είναι ελλιπείς, άρα δεν μπορούν να προσφέρουν  κάποιο σχέδιο για το μέλλον. Για παράδειγμα:

- δεν γίνεται στις μέρες μας καμία διάκριση της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και της ιδιοκτησίας του συστήματος είτε συνολικά είτε στα πλαίσια μιας επιχείρησης. Η διάκριση ενέχει τεράστια σημασία.

- δεν γίνεται κανένας λόγος για την κοινωνική ελευθερία που συνεπάγεται την απόρριψη της μισθωτής/εξαρτημένης εργασίας

- ούτε καν έχει καταπιαστεί η νεοτερικότητα με την μελέτη της διαχρονίας περιοριζόμενη στην στενοκεφαλιά της, Για παράδειγμα εκτός από την κοινωνία της εργασίας, υπάρχει εξελικτικά και η κοινωνία της σχόλης και ακόμα η εταιρική κοινωνία.

Την αβεβαιότητα , λοιπόν, στις μέρες μας την δημιουργεί σε μεγάλο βαθμό η γνωσιολογική μας ανεπάρκεια. Ανεπάρκεια η οποία δεν αφορά μόνο την εργασία αλλά και το πολιτικό σύστημα όπου και εκεί εφαρμόζεται η αρχή πως το σύστημα ανήκει στην ιδιοκτησία. Έτσι η πολιτική και η οικονομική ολιγαρχία θεωρούνται ιδιοκτήτες του πολιτικού και οικονομικού συστήματος  και αποφασίζουν και διατάσσουν ανέλεγκτα κατά το πρότυπο της φεουδαρχίας χωρίς να ντρέπονται. Αυτή η πραγματικότητα εμποδίζει τις κοινωνίες να προχωρήσουν στο μέλλον και δημιουργούν τις αβεβαιότητες

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ (3): ΣΕΝΑΡΙΑ

 Ανεξάρτητα από τις συγκρούσεις που εκτυλίσσονται μπροστά μας  σε πγκόσμιο ή τοπικό επίπεδο  ο αυριανός κόσμος θα γεννηθεί από δύο σημαίνουσες αλλαγές.

Η πρώτη είναι η τεχνητή νοημοσύνη σε συνάρτηση με την έκπτωση του ανθρώπου από την οικονομική εργασία. Δεν είναι κάτο μακρινό αλλά κάτι μεσοπρόθεσμο. Ακόμα και αν ακολουθούνται πολιτικές επιβράδυνσης , δεν μπορεί να αποφευχθεί τελικά ή απαλλαγή του ανθρώπου  από τη δουλεία της μισθωτής εργασίας. 

Η δεύτερη αλλαγή αφορά τη χρήση των προσωπικών δεδομένων που συνδέεται με το νέο επικοινωνιακό σύστημα και που προσδίδει στον κάτοχό τους μεγάλη δύναμη. Επί του παρόντος υποβόσκει μια σύγκρουση των ολιγαρχών που ελέγχουν την κρατική εξουσία με  τους ολιγάρχες των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών. Αυτή η σύγκρουση θα είναι εξίσου θεμελιακή για το αύριο του πλανήτη.

Θα μπορούσε με ευκολία κάποιος να υποστηρίξει ότι η τυχόν  επικράτηση της παραδοσιακής ολιγαρχία; του κράτους θα έχει ως αποτέλεσμα την επιβολή ενός ψηφιακού ολοκληρωτισμού, ενώ η επικράτηση των μεγάλων τεχνολογικών κολοσσών - των νέων  ολιγαρχών- θα οδηγούσε σε ιδιωτικά ψηφιακά φέουδα. Καμιά επιλογή είναι συμφέρουσα για την κοινωνία. 

Υπάρχει και μια άλλη παράμετρος που είναι πολύ ενδιαφέρουσα και αφορά την κοινωνία. Αν η σύγκρουση τους οδηγηθεί σε αδιέξοδο, τότε θα θελήσουν να πρσεταιριστούν την κοινωνία. Αυτοί που έχουν συμφέρον να το πράξουν είναι οι νέοι ολιγάρχες εναντίον των παραδοσιακών ολιγαρχών που υπερτερούν στη βία.. Σε αυτή την περίπτωση οι αλλαγές θα είναι τεράστιες και ένας νέος κόσμος θα δημιουργηθεί , τελείως διαφορετικός από τον υφιστάμενο. 

Σε ένα επόμενο κείμενο θα αναφερθώ και στην έκπτωση του ανθρώπου από την οικονομική εργασία, κάτι εξίσου σημαντικό από την άποψη της πλανητικής εξέλιξης.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ(2): ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

 Η απάτη των λεγόμενων προσωπικών δεδομένων είναι καθοριστικής σημασίας για την εξέλιξη του κοσμοσυστήματος.  Τα προσωπικά δεδομένα αφορούν την ατομική/ιδωτική ζωή του ανθρώπου, ενώ οι ολιγάρχες της ΕΕ και τα τοπικά φερέφωνά τους συμπεριέλαβαν και τα κοινωνικά και τα πολιτικά δεδομένα.

Επομένως ,στο παρόντα χρόνο υπάρχουν δύο δρόμοι σε σχέση με τα ψηφιακά δεδομένα, που είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι υπάρχουν :  ο ένας δρόμος είναι τα κοινωνικά/οικονομικά /πολιτικά δεδομένα να ενταχθούν σε ένα περιβάλλον κοινωνικής διαφάνειας, ενώ ο άλλος δρόμος είναι να παραμείνουν κρυφά , όπως προωθεί σήμερα η διεθνής και η τοπική ολιγαρχία.

Αν υπερισχύσει  τελικά ο δρόμος της αδιαφάνειας της πολιτικής και παραδοσιακής ολιγαρχίας , τότε το μέλλον είναι ο ψηφιακός ολοκληρωτισμός. Πρότυπο θα είναι η Κίνα.

Γιατί αυτό; Γιατί τα λεγομενα "προσωπικά δεδομένα " είναι κρυφά για τους πολίτες αλλά ορατά για τους ολιγάρχες της εξουσίας. Δίνει μια τρομακτική δύναμη στους κατόχους αυτών των δεδομένων για επιβολή της καθολικής επιτήρησης αλλά και του αποκλεισμού με το πάτημα ενός κουμπιού. Απίστευτες δυνατότητες. Το "Πανοπτικον" του Φουκώ υλοποιείται στη ψηφιακή εποχή.

Για να γίνει πιο κατανοητό το ζήτημα να σκεφτούμε το λεγόμενο ψηφιακό ευρώ. Σε ένα σύστημα διαφάνειας  οι ιδωτικές εταιρείες δεν θα μπορούν να παίρνουν ανεξέλεγκτες προμήθειες ή να κλειδαμπαρώνουν οικονομικά δεδομένα και η διαφθορά με το μαύρο χρήμα των πολιτικών και των μαφιόζων θα εξαφανιστεί.

Αν μείνει  στα χέρια μιας ανεξέλεγκτης κομματικής εξουσίας, τότε θα οδηγήσει στον ψηφιακό ολκληρωτισμό. Ας μην ξεχνάμε τον "πόλεμο" κατά των μετρητών. Τα μετρητά διευκολύνουν το μαύρο χρήμα και την φοροδιαφυγή και το έγκλημα , λένε, τη στιγμή που με το παράθυρο των  offshore εταιρειών γίνονται ψηφιακές μεταφορές καθώς και με άλλα παραθυράκια που οι ίδιοι ψήφισαν. Ας μην ξεχνάμε τους περιορισμούς από τις τράπεζες στην ανάληψη των δικών σας χρημάτων.

Άρα, τα προσωπικά δεδομένα είναι μια εκπόρνευση των λέξεων που στοχεύει στην χειραγώγηση των πολιτών. Δεν είναι τυχαία αλλά προγραμματισμένη από τους δολοπλόκους ολιγάρχες. 

Αυτή τη στιγμή στην προώθηση της αδιαφανούς συλλογής δεδομένων για το κάθε άτομο ξεχωριστά  πρωτοστατούν οι πολιτικοί ολιγαρχία (κόμματα, κράτος) ,οι παραδοσιακοί ολιγάρχες των τραπεζών αλλά και οι νέοι ολιγάρχες , οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίες  (big tech).

Και οι πολίτες; Τίποτε, καμία αντίδραση. Γιατί "τα ευτυχισμένα παιδιά της Κίρκης" να αντιδράσουν; Όλα είναι πιο εύκολα.Έχουν επιλογές. Για παράδειγμα να ανησυχούν τι θα γίνει με τα προσωπικά τους δεδομένα ή να αντιδρούν στο γεγονός ότι το κράτος και οι τράπεζες και οι εταιρείες κατακρατούν δεδομένα τους. Ευκολία ή ελευθερία;

Επομένως για την εξέλιξη στο μέλλον σε ένα πρώτο επίπεδο ενέχει τεράστια σημασία η συνεργασίων των τριών ομάδων ολιγαρχών. Υπάρχουν τριβές αλλά όχι αδιέξοδα επί του παρόντος.

ΥΓ. Είναι γεγονός ότι η κομματική εξουσία ελέγχει τα δεδομένα. Όχι μόνο γιατί έχει ιδιωτικοποιηθεί η κρατικής εξουσία και υπηρετεί τα κόμματα αλλά και γιατί το ομολογούν οι ίδιοι. Στις  12/6/2008 ο βουλευτής Γ. Περδίκης δήλωνε δημόσια πως την  Επίτροπο Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων " την γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι"!!! Στις 10/9/2008 ενώπιον της επιτροπή νομικών της βουλής η Επίτροπος δήλωνε ότι "τα΄κόμματα όχι απλώς με γράφουν , αλλά με γράφουν κανονικότατα"!!! Στι ς18/11/2008 μιλώντας ενώπιον της βουλής κατήγγειλε  πολιτικούς, βουλευτές και κόμματα  παραβιάζουν προσωπικά δεδομένα πολιτών!!! Σε συνέντευξή της στην εφημερίδα Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ στις 14/9/2008 καταγγέλλει ότι τα κόμματα που ψήφισαν τον νόμο γαι την προστασία των προσωπικών δεδομένων, την ίδια στιγμή τον παραβίαζουν!!! Υπάρχουν και άλλες αποδείξεις για το ρόλο των κομμάτων, αλλά σταματώ εδώ.

ΕΚΠΟΡΝΕΥΣΕΙΣ ΛΕΞΕΩΝ : ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

 Συνήθης πρακτική των ολιγαρχικών είναι να αλλάζουν το νόημα των λέξεων, ώστε να ελέγχουν την σκέψη των ανθρώπων. Δεν δημσιουργούν οι ίδιοι τις λέξεις γιατί δεν υπάρχει τάτοια ανάγκη,  αλλά τις ποκτούν έτοιμες από τους αρχαίους συνήθως και δίνουν το περιεχόμενο που τους βολεύει με διάφορους ανόητους συλλογισμούς. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΔΗΜΟΣΙΟΣ, ΙΣΟΤΗΤΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΧΟΥΝ ΕΚΠΟΡΝΕΥΤΕΊ Ως ΕΝΝΟΙΕΣ ΑΠΌ ΤΗΝ ΝΕΟΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ.

Σε αυτό το κείμενο θα ασχοληθώ με την εκπόρνευση της φράσης ¨προσωπικά δεδομένα" από την ΕΕ και τα τοπικά της φερέφωνα. Αφορμή ήταν η καταγγελία ενός κυπατζή κατά του Μακάριου Δρουσίωτη για αποκάλυψη προσωπικών δεδομένων.

Προσωπικά δεδομένα είναι κάθε πληροφορία που αφορά έναν ζωντανό άνθρωπο και μπορεί να τον  δείξει ή να τον ξεχωρίσει από τους άλλους, λένε οι επίσημοι ορισμοί. Και στη συνέχεια η εξουσία αποφασίζει με παραδείγματα ποιες πληροφορίες εντάσσονται στα προσωπικά δεδομένα: 

- όνομα και επώνυμο Χορηγούνται στο πλαίσιο της διάκρισης της ατομικότητας σε μια κοινωνία ομοειδών. Το όνομα και το επώνυμο αφορούν την κοινωνική μου ζωή, δεν είναι προσωπικό δεδομένο.

- διεύθυνση: είναι το όνομα του σπιτιού μου στο κοινωνικό πλαίσιο, δεν είναιπροσωπικό δεδομένο.

- αριθμός τηλεφώνου: είναι προσωπικό δεδομένο με την έννοια ότι είναι το μέσο επικοινωνίας και η επικοινωνία αφορά την ιδιωτική μου ζωή.

- αριθμός:ταυτότητας; δεν είναι προσωπικό δεδομένο , είναι ένας αριθμός που εκδίδει η εξουσία του κράτους για δικούς της σκοπούς , είναι κρατικό δεδομένο και όχι προσωπικό και χρησιμοποιείται "ιδωτικά" από τα κόμματα

υγεία: είναι  προσωπικό δεδομένο γιατί αφορά την ατομική μου ζωή.

πολιτικές απόψεις: είναι όχι προσωπικό αλλά πολιτικό δεδομένο , δηλαδή αφορά ολόκληρη την κοινωνία, όπως και η ψήφος

εργασία, φορολογία, ιδιοκτησία : είναι κοινωνικά δεδομένα και όχι προσωπικά. 

Τι είναι ττα προσωπικά δεδομένα; Είναι κάθε τι που αφορά την ατομική/ ιδιωτική μου ζώή. Τίποτε άλλο.  Η κοινωνική μας ζωή και η πολιτική μας ζωή δεν είναι προσωπικό δεδομένο , όπως μας τα τσουβαλιάζει όλα η ΕΕ και τα τοπικά της φερέφωνα. Πιο απλά η ΕΕ και τα τοπικά της φερέφωνα αποφάσισαν ότι δεν είναι αποδεκτή  η διάκριση της ζωής σε ατομική , κοινωνική και πολιτική και την ενοποίησαν προοικονομώντας την αυριανή μας δουλεία!!!

Σε ορισμένες χώρες τα εισοδήματα, η περιουσία, η φορολογία είναι δημόσια και υπάρχει κοινωνικός έλεγχος . Αν κάποιοι θέλουν να τα κρύψουν είναι γιατί έχουν λόγους που δεν σχετίζονται με το κοινό μας καλό.

Ο κυπατζής που κατήγγειλε τον Μακάριο Δρουσιώτη για παραβίαση προσωπικών δεδομένων στηρίχθηκε στις στρεβλώσεις που επέβαλε η ΕΕ ενάντια σε κάθε λογική,ότι  το επάγγελμα και ειδικά κυπατζής είναι προσωπικό δεδομένο. Αν ήταν προσωπικό δεδομένα θα έπρεπε να ζει στην κορυφή ενός βουνού μόνος σου. 

Αλλή περίπτωση η Πρόεδρος της βουλής που υποστήριξε ότι η βιντεογράφηση στη βουλή μπορεί να παραβιάζει προσωπικά δεδομένα. Υποτίθεται ότι η βουλή είναι δημόσιος χώρος της πολιτικής, δηλαδή που αφορά ολόκληρη την κοινωνία, πώς γινέται στον συγκεκριμένο χώρο να υπάρχουν προσωπικά δεδομένα;

Αυτά , λοιπόν, που ονομάζει η ΕΕ "προσωπικά δεδομένα" δεν είναι τέτοια, αλλά είναι στοιχεία ολοκληρωτικού ελέγχου του ανθρώπου που συνάδουν με ολοκληρωτικά καθεστώτα  που σταδιακά και ύπουλα προωθούν μισάνθρωπες αντιλήψεις.