ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΚΑΙ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΑΝΟΗΤΟΛΟΓΙΑ

 Στο μήνυμά του για την επέτειο της 1ης Οκτωβρίου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέφερε και τα εξής: "Η ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν και παραμένει η κορυφαία μεταβολή στη μακραίωνη ιστορία της χώρας μας, η οποία μετά από αιώνες καταπίεσης και μακραίωνης δουλείας, έγινε ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος."

Τι υποστηρίζει ο Πρόεδρος

1. Αξιολογεί τη μακραίωνη ιστορία της Κύπρου ή των Κυπρίων.

2.Θεωρεί κορυφαία μεταβολή την 1η Οκτωβρίου απ΄ όλες τις μεταβολές της μακραίωνης ιστορίας της Κύπρου.

3. Δικαιολογεί τη θέση του αυτή με τον τερματισμός της καταπίεσης και της δουλείας  της Κύπρου  και την ίδρυση ανεξάρτητου  και κυρίαρχου κράτους.

Είναι έτσι τα πράγματα;

1. Πρώτα αξιολογούμε τη μεταβολή  της 1ης Οκτωβρίου και μετά τη συγκρίνουμε με τις μεταβολές της μακραίωνης ιστορίας της Κύρου.

Τι μεταβολή έγινε την 1η Οκτωβρίου;

Πολιτικό επίπεδο 

Αποχώρησαν οι ξένοι κατακτητές που κατείχαν καθ ΄ ολοκληρία την εξουσία του κράτους και ανέλαβαν την εξουσία του κράτους ομοεθνείς κατακτητές. Για τους φορείς της εξουσίας του κράτους -ξένους και ντόπιους- ο Έλληνας της Κύπρου θεωρείται  και είναι πολιτικά δούλος με την έννοια ότι τη μοίρα του την καθορίζει ολοκληρωτικά ο κάτοχος της εξουσίας του κράτους, είναι πλήρως εξαρτημένος ως τα σήμερα.

Το κράτος του κατακτητή ονομάστηκε κράτος της ανεξαρτησίας με διατήρηση της εξουσίας, της διοίκησης, της υγείας, της ασφάλειας.

Σε αυτό το πλαίσιο δημιουργήθηκε μια τάξη εξουσιαστών-καταπιεστών στην Κύπρο, αρχικά με τον Μακάριο και τους αυλοκόλακές του και μια μερίδα αγωνιστών και αργότερα με τα κόμματα και την οικονομική ολιγαρχία. Όλοι αυτοί που καρπώθηκαν τα οφέλη προνομίων, πλούτου και εξουσίας της 1ης Οκτωβρίου την υμνολογούν απευθυνόμενοι σε ηλίθιους.

Παράλληλα, σε επίπεδο λειτουργία του συντάγματος ή της τότε ολιγαρχίας υπάρχει εμφανής αδυναμία συνεννόησης των ηγετών της δυαρχίας στο πλαίσιο προαγωγής της ομοφωνίας και όχι του ανταγωνισμού. Δύο μονάρχες δεν μπορούν να λειτουργήσουν μια δυαρχία!!! Έτσι οι Έλληνες της Κύπρου έζησαν την περίοδο 1960-1974 τα πιο ταραγμένα χρόνια της ζωής τους στα νεότερα χρόνια με συγκρούσεις και εσωτερικές και εξωτερικές.

Κοινωνικό επίπεδο

Η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού είναι γεωργοί. Οι αποικιοκράτες προωθούν την ακτημοσύνη και τη μισθωτή εργασία, ώστε και σε κοινωνικό επίπεδο οι άνθρωποι να είναι πλήρως εξαρτημένοι , "μισταρκοί".

Η πλειονότητα των γεωργών είναι ιδιοκτήτες γης και απολαμβάνουν την κοινωνική ελευθερία. Με την ανεξαρτησία δειλά-δειλά κάποιοι γίνονται μισθωτοί παράλληλα ή εξ ολοκλήρου στο κράτος.  Παράλληλα, λειτουργεί και η εταιρική κοινωνία, δηλαδή η συνεταιρικότητα στην εκτέλεση ενός έργου. Το 1974 με την κατοχή του 40% από την Τουρκία και την προσφυγοποίηση  200,000 ατόμων ανακόπτεται βίαια  η εξέλιξη . Η εταιρικότητα εξαφανίζεται, εισάγεται βίαια η μισθωτή εργασία και η αστικοποίηση. Η εξάρτηση γίνεται η κύρια μορφή εργασίας, δηλαδή προάγεται η κοινωνική δουλεία.

Το 2026 έχει επικρατήσει ολοκληρωτικά σχεδόν η μισθωτή εργασία και έχουν διευρυνθεί ανισότητες και , παράλληλα, ασκείται πίεση στα ατομικά , κοινωνικά δικαιώματα.

Ατομικό επίπεδο

Οι αποικιοκράτες αναγνώριζαν την ατομική ελευθερία και κάποια δικαιώματα για τους κατακτημένους. Είναι γεγονός ότι με την ανεξαρτησία αυτά κατοχυρώθηκαν και διευρύνθηκαν. Στις μέρες μας σταδιακά απομειώνονται κάποια από τα δικαιώματα. Απέκτησαν και το πολιτικό δικαίωμα της ψήφου, το οποίο δεν διαφοροποιούσε την πολιτική τους θέση σε σχέση με την αποικιοκρατία,, γιατί κάθε 5 χρόνια ήταν υποχρεωμένοι να το παραχωρούν σε κάποιο αντιπρόσωπο και να ξαναγίνονται πολιτικά δούλοι. Αυτό ισχύει ως τις μέρες μας.

Εθνικό επίπεδο

Η αποχώρηση του κατακτητή υποδηλώνει την απόκτηση θεωρητικά της εθνικής ελευθερίας. Η εθνική ελευθερία μπορεί να αποκλείει πια τις όποιες αυθαιρεσίες του ξένου κατακτητή αλλά δεν αποκλείει τις όποιες αυθαιρεσίες των ομοεθνών. Αν συνυπολογιστεί ο δικοινοτικός χαρακτήρας του συντάγματος  και οι ξένες εγγυήσεις, τότε μπορεί κάποιος να υποστηρίξει βάσιμα πως έφυγαν οι ξένοι κατακτητές, αλλά δεν αποκτήθηκε ούτε η εθνική ελευθερία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ σε σχέση με την αποικιοκρατία οι αλλαγές που έγιναν ήταν ασήμαντες για την κοινωνία, που σε ποσοστό 70% ήταν αγροτική. Η κοινωνία βίωσε περιπέτειες εξαιτίας της ανικανότητας των ντόπιων ηγετών και των επεμβάσεων των ξένων δυνάμεων που κατοχυρώθηκαν με τις συμφωνίες.

Επιπλέον, από άποψη  ελευθερίας η κατάσταση χειροτέρεψε σε σχέση με την απώλεια σταδιακά και της κοινωνικής ελευθερίας και της λειτουργίας  της εταιρικής κοινωνίας.

2. Υπάρχουν άλλες σημαντικές μεταβολές στη μακραίωνη ιστορία της Κύπρου;

Το 332 π.Χ. , όταν  οι Κύπριοι βασιλιάδες βοήθησαν τον Μέγα Αλέξανδρο στην πολιορκία της Τύρου με αντάλλαγμα την αυτονομία των πόλεων κρατών. Έτσι , η Κύπρος ακολουθεί παράλληλη πορεία με τις άλλες ελληνικές πόλεις κράτη: από την ανεξάρτητη πόλη-κράτος γίνεται μετάβαση στην αυτόνομη πόλη - κράτος και στη συνέχεια οργανώνονται στα λεγόμενα κοινά , μια μορφή οργάνωσης πολιτικής και  κοινωνικής που διατηρήθηκε στην Κύπρο ως το 1974 στις αγροτικές περιοχές. Από την άποψη της διάρκειας αυτή είναι η πιο σημαντική αλλαγή.

Από άποψη μεταβολής σε σχέση με την ελευθερία η πιο σημαντική είναι η μετάβαση από τη Βενετοκρατία στην Οθωμανοκρατία. Αυτή η μετάβαση θεωρήθηκε "καλλιωτέρα ελευθερία" γιατί οι άνθρωποι από πράγματα που τους αντιμετώπιζαν οι Βενετο,ί απέκτησαν με τους Οθωμανούς σε ένα πρώτο στάδιο ,την ατομική και κοινωνική ελευθερία, παρόλες τις καταπιέσεις που συνεπαγόταν η κατάκτηση. Σε ένα επόμενο στάδιο με τα προνόμια βελτίωσαν περαιτέρω τη θέση τους. 

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΙ  ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΜΕΤΑΒΟΛΗ.

3. Ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα η  αιτιολόγηση που προβάλλει ο Κύπριος Πρόεδρος;

α. Η καταπίεση και η δουλεία δεν εξέλιπαν με τη δημιουργία του ανεξάρτητου κράτους. Οι εξουσιαστές δεν έχουν ταυτότητα, είναι εξουσιαστές. Αντίθετα, με τα σύγχρονα μέσα τεχνολογίας παρατηρούμε ότι η καταπίεση αυξάνεται αντί να μειώνεται. Η δουλεία, δε, η πολιτική εξακολουθεί όπως και στην αποικιοκρατία. Η κοινωνική, δε, δουλεία έχει ενισχυθεί πολύ περισσότερο σε σχέση με την αποικιοκρατία. 

β. Η αναφορά για ανακήρυξη ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους φανερώνει το πόσο λίγες είναι οι ιστορικές γνώσεις του Προέδρου. Ουδέποτε ο Ελληνισμός και η Κύπρος στην μακραίωνη ιστορία του θέλησαν  να στεγαστούν σε ένα κράτος ανεξάρτητο και κυρίαρχο. Επομένως , με τι συγκρίνει ο Πρόεδρος; Με κάποιο φάντασμα; 

Η αναφορά ότι το 1960 έγινε ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος προκαλεί θυμηδία σε κάθε έλλογο ον γιατί τότε το κράτος δεν ήταν ούτε ανεξάρτητο ούτε κυρίαρχο.

ΓΕΙΝΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ, ΑΡΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ.

Η ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ Ή ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΕΣ

 Ένάμιση χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές στην Κύπρο και όλοι έχουν στοχεύσει από  τώρα σε αυτό το πολιτικό γεγονός. Θεωρείται η πιο επίζηλη θέση στο πολιτικό σύστημα και όλοι την εποφθαλμιούν. ήδη ακούγονται ονόματα υποψηφίων στο προσκήνιο και πολύ περισσότερα γίνονται στο παρασκήνιο.

Σίγουρα η θέση του Προέδρου σε ένα σύστημα εκλόγιμης μοναρχίας είναι πολύ σημαντική από την άποψη της εξουσία, των προνομίων και του πλούτου.  Τα κόμματα θεωρούν ότι είναι δικό τους θέμα η Προεδρία και προωθούν τους εκλεκτούς τους. 

Από την άποψη της ουσίας σήμερα  στην Κύπρο ποια προσόντα πρέπει να κατέχει ένας Πρόεδρος;

Από γνώσεις δεν χρειάζεται να ξέρει κάτι. Το είπε και ο ευρωβουλευτής ο Φειδίας" κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να τα ξέρεις ούλλα, αλλά να έχεις ικανούς συνεργάτες".  Δηλαδή ο υποψήφιος δεν είναι ανάγκη να γνωρίζει τι είναι η πολιτική και τι είναι το κοινό καλό. Αυτά είναι πολύ φιλοσοφημένα για υποψήφιους προέδρους. (ΓΝΩΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ)

Όμως πρέπει να είναι επικοινωνιακός, δηλαδή δεν θα προβάλλει την ουσία ενός θέματος, αλλά την επικοινωνιακή διαχείρισή του. Πρέπει να είναι ψεύτης γιατί έχει υποχρέωση να φτιάχνει φανταστικά σενάρια και να αποκρύπτει τους πραγματικούς στόχους της διεθνούς και τοπικής ολιγαρχίας. Πρέπει να είναι πονηρός ώστε να μην του την φέρουν οι αντίπαλοί του ή για να ξεφεύγει από τρικλοποδιές. Δεδομένων των ιδιαίτερων συνθηκών στην Κύπρο πρέπει να έχει το προσόν του οσφυοκάμπτη και του σφογγοκωλάριου, δηλαδή του υπηρέτη των δυνατών.

Υπερβολές θα πει κάποιος. Ουσιαστικά όλες οι αποφάσεις που αφορούν το νησί λαμβάνονται στην ΕΕ και μάλιστα από τον ισχυρό πυρήνα της.  Ο Πρόεδρος έχει το ρόλο ενός νομάρχη. Σημαντικός ρόλος αλλά υποβαθμισμένος, αφού κυρίως εκτελεί εντολές άνωθεν.

Στο κυπριακό δεν μπορεί να κάνει και κάτι γιατί τους όρους τους παιγνιδιού τους καθορίζει  η Τουρκία που είναι πιο ισχυρή. Και στο διεθνές περιβάλλον επικρατεί ο νόμος της δύναμης.

Σε σχέση με την οικονομία όλα είναι ξεκάθαρα από πριν, δηλαδή όλες οι κυβερνήσεις είναι δεσμευμένες να υπηρετούν τις αγορές και να συναποφασίζουν για τις ακολουθητέες πολιτικές.

Και αν ένας Πρόεδρος  χρειαστεί να κάνει και κάτι,προσλαμβάνει πληθώρα συμβούλων  ή έχει το υπουργικό συμβούλιο του. ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΠΟΥ ΑΝΕΦΕΡΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ. ΜΙΑ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΠΕΞΕΛΘΕΙ ΣΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ.

Επειδή οι ολιγαρχικοί δεν βρίσκουν άλλο νόημα στη ζωή τους, γι αυτό και ασχολούνται με αυτές τις ασημαντότητες, όπως το ποιος θα είναι ο επόμενος Πρόεδρος.

"ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ" ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΌ ΣΥΣΤΗΜΑ

 Η ελεύθερη αγορά στις μέρες μας είναι στις δόξες της. Το κράτος και το πολιτικό σύστημα πρέπει να υπηρετούν την αγορά. Και ακόμα οφείλουν να λειτουργούν όπως η αγορά. Και ακόμα πιο πολύ,  φορείς της εξουσίας και αγορά θα πρέπει να συναποφασίζουν  στα πλαίσια της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Και η κατάληξη : όλα στις μέρες μας είναι θέμα ισορροπίας  ανάμεσα στο κράτος, στην αγορά και στις ομάδες πίεσης. 

Υπάρχει κάτι, όντως , που ονομάζεται ελεύθερη αγορά;

Αυτοί που εφηύραν τον όρο και τον διατήρησαν ως στις μέρες μας  με τον όρο "ελεύθερη" εννοούσαν ότι δεν θα υπήρχε κρατικός παρεμβατισμός, κρατικός έλεγχος στην οικονομία. Δηλαδή ταύτιζαν το κράτος με το ανελεύθερο ή τη δουλεία αλλά μόνο στην οικονομία όχι και στην πολιτική. Έτσι δεν αμφισβήτησαν ποτέ το πολιτικό σύστημα. Αυτοί, λοιπόν, οι φιλελεύθεροι αγαπούσαν μόνο την οικονομική ελευθερία και όχι την πολιτική ελευθερία.

Υπάρχει κάτι , όντως , που ονομάζεται ελεύθερη  αγορά; 

Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι ανεξάρτητα αν οι οι εφευρέτες της εννοούν κάτι με αυτό τον όρο.  Δεν είναι δυνατό να υπάρχει κάτι που ονομάζεται ελεύθερη αγορά γιατί η αγορά δεν έχει βούληση. Από τη στιγμή που δεν έχει βούληση δεν μπορεί να είναι ούτε ελεύθερη ούτε σκλάβα. Πιο πολύ αυτός ο όρος είναι προπαγανδιστικός και σύνθημα χειραγώγησης και παραπλάνησης των ολιγαρχών, όπως και τόσοι άλλοι. Έχουν τη δύναμη οι ολιγάρχες να διαστρεβλώνουν τις έννοιες και να τους αποδίδουν όποιο περιεχόμενο τους κατέβει για τον έλεγχο των ανθρώπων.

Πώς, λοιπόν , πρέπει να εννοήσουμε  αυτό που λένε για την ελεύθερη αγορά;

Πρέπει να εννοήσουμε τη λεγόμενη ελεύθερη αγορά ως μια συγκεκριμένη αντίληψη για το οικονομικό σύστημα στις μέρες μας. Και το μεγάλο ζήτημα δεν είναι η ελεύθερη αγορά , αλλά ποιος ελέγχει το οικονομικό σύστημα. Η απάντηση είναι οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής. Αυτοί είναι και οι ιδιοκτήτες του οικονομικού συστήματος.  Στον παρελθόν οι φιλελεύθεροι αντιπαρατάχθηκαν με τους σοσιαλιστές  στο θέμα της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής. Οι μεν υποστήριζαν την ιδιωτική ιδιοκτησία οι δε την κρατική. 

Αυτές λίγο-πολύ ήταν οι ιδεολογίες της νεοτερικότητας.

Το να ελέγχουν  οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής το οικονομικό σύστημα είναι αποδεδειγμένα ένα σύστημα με πολλές αποτυχίες  και ουσιαστικά η ελεύθερη αγορά δεν εφαρμόζεται πουθενά. Το να περάσουν τα μέσα παραγωγής στην ιδιοκτησία του κράτους το οποίο , έτσι θα κατέχει και το πολιτικό και το οικονομικό σύστημα είναι όντως καταστροφικό για την ελευθερία του ανθρώπου. Είναι φανερό ότι οι ιδεολογίες της νεοτερικότητας ήταν αποτυχημένες. Γιατί το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής ,αλλά ποιος είναι ο ιδιοκτήτης του οικονομικού συστήματος.

Η ιδιοκτησία του οικονομικού συστήματος από τους ιδιώτες δημιουργεί ανισότητες και φτώχεια σε μια πολιτεία , ενώ η ιδιοκτησία του οικονομικού συστήματος  από το κράτος δημιουργεί ανελευθερία. Γι αυτό και στη νεοτερικότητα οι μεν φιλελεύθεροι πρόβαλλαν την ελευθερία, ενώ οι σοσιαλιστές την ισότητα. Και εδώ υπάρχει γνωσιολογική ανεπάρκεια γιατί ελευθερία και ισότητα δεν είναι αντίθετες έννοιες αλλά αλληλοεξαρτώμενες.

Στο παρόν στάδιο δεν υπάρχει κάποια άλλη προοπτική γιατί σε επιστημονικό επίπεδο δεν προωθείται κάτι διαφορετικό και σε πολιτικό επίπεδο τα κόμματα είναι προσκολλημένα στις ιδεολογίες της νεοτερικότητας, σοσιαλισμός και φιλελευθερισμός , νεο-, κονωνικός -, κλπ. .

Η ελεύθερη αγορά είναι ένα παραμύθι που κάποιοι δημιούργησαν σε έναν παρελθοντικό χρόνο με βάση τις γνώσεις τους και τις πραγματικότητές τους. Πίσω από τον όρο αυτό υπάρχει μόνο ένας όρος, το οικονομικό σύστημα και το ζητούμενο είναι ένα, ποιος το έλεγχει: Οι ιδιώτες , το κράτος ή ....

"ΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ;" Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

 Οι ολιγαρχικοί, λοιπόν, και στα αρχαία χρόνια και στις μέρες μας υποστηρίζουν ότι οι ειδικοί πρέπει να αποφασίζουν στην πολιτική. Απέναντι σε αυτή την κυρίαρχη αντίληψη του παρόντος , δεν αναπτύσσεται κάποιος ουσιαστικός αντίλογος , γιατί δεν υπάρχουν υποστηρικτές της δημοκρατικής ιδεολογίας στον παρόντα χρόνο. 

ΓΙΑΤΊ; οι  ολιγαρχικοί εξαπατούν τον κόσμο πως είναι οι ίδιοι δημοκρατικοί, πολλοί υπήκοοι είναι εθελόδουλοι και τους στηρίζουν, μα κυρίως δεν υπάρχει κοινωνικό αίτημα για αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Διαφορετικά, η ανθρωποκεντρική εξέλιξη της κοινωνίας δεν επιτρέπει την προβολή τέτοιων αιτημάτων. Επομένως ο όποιος αντίλογος για το επιχείρημα των ειδικών κατ΄ ανάγκη θα αναζητηθεί στα αρχαία χρόνια, όπου οι κοινωνίες εξελικτικά είχαν προχωρήσει περισσότερο.

Ο (Ψευδο-) Ξενοφών στην "Αθηναίων Πολιτεία"  αναφέρει ωπς στη δημοκρατία δεν έχουν οι "ειδικοί" την εξουσία γιατί αυτοί θα υπηρετούσαν τα συμφέροντα των ομοίων τους αλλά και γιατί προέχει η ελευθερία του πολίτη στο ατομικό, κοινωνικό και πολιτικό πεδίο. Έτσι " ο δήμος δεν θέλει να διοικείται καλά , αυτός δε να είναι δούλος".

Ο κατ΄εξοχήν υποστηρικτής της δημοκρατίας, ο Αριστοτέλης, προσφέρει τα πιο πολλά επιχειρήματα υπέρ των πολλών και κατά των ειδικών. Στο ερώτημα ,λοιπόν, ποιος είναι κατάλληλος να αποφασίζει στην πολιτική - οι ειδικοί ή ο δήμος ως συγκροτημένο σώμα - υποστηρίζει  πως " ο καθένας εκ των πολλών μόνος του θα είναι κατώτερος κριτής από τους ειδικούς, αλλά όλοι μαζί είναι πολύ καλύτεροι ή, πάντως, όχι χειρότεροι από τους ειδικούς".

Επιπλέον υποστηρίζει ότι ο παραγωγός ενός προϊόντος δεν είναι και ο καλύτερος κριτής. "Ένα σπίτι για παράδειγμα, αρμόδιος να κρίνει τη χρησιμότητά του είναι όχι μόνο ο κατασκευαστής αλλά και , πολύ περισσότερο, αυτός που το χρησιμοποιεί".

Στις άλλες τέχνες αρμόδιος να κρίνει είναι ο ειδικός, π.χ. ο ιατρός. Εάν , όμως, εφαρμοστεί αυτή η αρχή στην πολιτική, τότε ο λαός δεν νομιμοποιείται να έχει καμία αρμοδιότητα. Έτσι, όμως, το πλήθος θα γίνει εχθρός της πολιτείας.

Επιπλέον η πολιτική δεν είναι , όπως οι άλλες τέχνες. Εάν επιλέξεις τον ειδικό να αποφασίζει, επιλέγεις ταυτόχρονα κοινωνικό και πολιτικό σύστημα . Επομένως, επιλέγεις πόσο ελεύθερος θα είναι ο άνθρωπος.

Αυτή η επιχειρηματολογία στις μέρες μας μπορεί να ακούγεται και κάπως απόμακρη γιατί βρισκόμαστε σε ένα στάδιο εξέλιξης που ακόμα ισχύει η διάκριση αριστερός-δεξιός ή υστερούμε ανθρωποκεντρικά. Οι αρχαίες κοινωνίες βρίσκοντας σε ένα άλλο στάδιο εξέλιξης που η κύρια αντίθεση ήταν ολιγαρχικός-δημοκρατικός. Προς τα εκεί πορευόμαστε. Δεν μπορούμε να παραμείνουμε εσαεί στον 7ο π.Χ. αιώνα.

"ΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ;" Η ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

 Αραιά και που συζητείται δημόσια το θέμα των ειδικών στην πολιτική. Όταν τίθεται το ερώτημα " ποιος πρέπει να αποφασίζει στην πολιτική" άλλοι υποστηρίζουν οι λίγοι, οι ειδικοί ή οι ειδήμονες και άλλοι οι πολλοί. 

Το ζήτημα δεν είναι τωρινό, ο διάλογος έχει αναπτυχθεί από τα αρχαία χρόνια. Το ζήτημα τότε είχε τεθεί από τους ολιγαρχικούς οι οποίοι ήταν αντίθετοι στην ενσωμάτωση της κοινωνίας στο πολιτικό σύστημα. Σε αυτό το πλαίσιο επικαλούνταν ότι πρέπει να αποφασίζουν οι λίγοι, οι ειδικοί.  

Τι σήμαινε αυτή η θέση των ολιγαρχικών;  ότι  υποστήριζαν α) το ολιγαρχικό πολίτευμα και απέρριπταν τη δημοκρατία, β)  την πολιτική ελευθερία μόνο για τους λίγους και την απέρριπταν για τους πολλούς. 

Επομένως στο ερώτημα " ποιος αποφασίζει" όταν επιλέγεις την α ή την β απάντηση , επιλέγεις ταυτόχρονα πολιτικό σύστημα και ανάπτυγμα ελευθερίας.

΄Σήμερα , αντίθετα από τα αρχαία χρόνια- το ζήτημα προκαλεί σύγχυση λόγω της διαστρέβλωσης των εννοιών από τους ολιγαρχικούς μια και οι έννοιες δεν είναι αυτοφυείς αλλά επίκτητες. Η σύγχυση έχει σχέση με την ονομασία του πολιτεύματος, τον αυτοπροσδιορισμό των συμμετεχόντων όχι, όμως με την επιχειρηματολογία τους.

Ονομάζουν σήμερα το πολίτευμα  δημοκρατία και συνήθως τοποθετούν και κάποιο επιθετικό προσδιορισμό: αντιπροσωπευτική, έμμεση, προεδρική, κοινοβουλευτική, αστική. Όλοι αυτοί οι προσδιορισμό είναι ανοησίες γιατί μόνο μια δημοκρατία υπάρχει: είναι το πολίτευμα ότου οι πολίτες συγκροτούνται σε ένα θεσμικό όργανο που λέγεται δήμος και είναι το κυρίαρχο όργανο. Για παράδειγμα ο όρος "αντιπροσωπευτική δημοκρατία"  είναι βλακώδης γιατί είναι άλλο σύστημα αν κυβερνούν οι αντιπρόσωποι και άλλο σύστημα αν κυβερνά ο δήμος. Ο  όρος "έμμεση δημοκρατία" δεν υφίσταται γιατί κάτι είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει, ολίγον έγκυος δεν γίνεται. Αυτές οι σκόπιμες διαστρεβλώσεις γίνονται από τους ολιγάρχες  με σκοπό την εξαπάτηση των πολιτών. ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΛΟΓΙΜΗ ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ Η ΒΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ (ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ).

Επίσης, οι πολιτικοί συμμετέχοντες σε αυτό το σύστημα δεν αυτοπροσδιορίζονται ως ολιγαρχικοί αλλά ως δημοκρατικοί!!!  Οι αρχαίοι ολιγαρχικοί ήταν πιο ειλικρινείς από τους σημερινούς. Φυσικά τα κόμματα είτε τους αρέσει είτε όχι είναι οι κύριοι φορείς της ολιγαρχίας.

Σε σχέση με την επιχειρηματολογία , όμως , δεν διαφέρουν από τους αρχαίους ολιγαρχικούς, δηλαδή υποστηρίζουν φανατικά τους ειδικούς και διαφωνούν επίσης στην ενσωμάτωση της κοινωνίας στο πολιτικό σύστημα.  Έχουν δηλαδή τις ίδιες θέσεις με τους αρχαίους ολιγαρχικούς. 

Γενικά, είναι λογικό τα κόμματα να υποστηρίζουν τους ειδικούς γιατί διαφορετικά θα ακύρωναν τον εαυτό τους. Στα προ-αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα -οι πολίτες ψηφίζουν εν λευκώ -(μοναρχία , ολιγαρχία) είναι γεγονός ότι στα αρχαία χρόνια και σήμερα η εξουσία ανατίθεται σε ηγέτες που έχουν γνώση των πολιτικών πραγμάτων. 

Αυτά για τους ολιγαρχικούς τότε και σήμερα. Στο επόμενο θα δούμε τη δημοκρατική επιχειρηματολογία και ιδεολογία , αν και είναι κάπως απόμακρη ως αντικείμενο συζήτησης και ενδιαφέροντος.

 

ΟΙ ΛΟΜΠΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΕΚΠΟΡΝΕΥΣΕΙΣ

 Η Ανεξάρτητη Αρχή κατά της Διαφθοράς ενημέρωσε στις 5/9/2026 ότι στην Κύπρο υπάρχουν  360 λομπίστες (άτομα, ομάδες συμφερόντων) . Στις  Βρυξέλλες υπάρχουν 25.000 έως 30.000 λομπίστες!!!Η Αρχή τους καταγράφει και τους υποχρεώνει κάθε έξι μήνες να υποβάλλουν αναφορά για εμπλοκή τους σε οποιαδήποτε διαδικασία λήψης δημόσιας απόφασης. Σκοπός όλων αυτών των ενεργειών της Αρχής είναι ένας και μόνο, η διαφάνεια.  

Αυτές οι ομάδες συμφερόντων ονομάστηκαν από τους "επιστήμονες" υπηρέτες της ολιγαρχίας διαμεσολαβημένη κοινωνία των πολιτών!!! Τούτοι οι 360 λομπίστες στην Κύπρο είναι η διαμεσολαβημένη κυπριακή κοινωνία πολιτών. 'Οταν, λοιπόν, οι ολιγαρχικοί μιλούν για κοινωνία πολιτών εννοούν μόνο κάποιες ομάδες συμφερόντων που εξέχουν της κοινωνίας. Γι αυτό ακριβώς η χρήση  του όρου "κοινωνία πολιτών" από τους ολιγαρχικούς συνιστά άλλη μια εκπόρνευση λέξεων με στόχο την χειραγώγηση των πολιτών. Η κοινωνία πολιτών δεν είναι οι διάφορες ομαδούλες, όπως υποστηρίζουν οι ολιγαρχικοί, αλλά το αντίθετο. Δηλαδή "κοινωνία πολιτών" είναι το σώμα (σύνολο) των πολιτών, το οποίο συγκροτείται πολιτικά και ενσαρκώνει το πολιτικό σύστημα ,που έχει αποσπασθεί από το κράτος.

Όταν , λοιπόν ακούτε την κυβέρνηση, τα κόμματα να μιλούν για κοινωνία πολιτών εννοούν τις ομάδες συμφερόντων και όχι την κοινωνία!!!  

Τι κάνουν αυτές οι ομάδες συμφερόντων; Οι ολιγάρχες , χωρίς να αλλάξουν το πολιτικό σύστημα , βρήκαν έναν τρόπο να συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων. Δηλαδή, η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να διαβουλεύεται μαζί τους πριν τη λήψη μιας απόφασης. Αν συνυπολογιστεί ότι πλάσαραν και τον ηθικοπλαστικό όρο "καλή διακυβέρνηση" στα πλαίσια της οποίας πρέπει να υπηρετούν την αγορά και να ακολουθούν την επιχειρησιακή της λογική, ουσιαστικά η εξουσία γίνεται συνεταιρική ανάμεσα στους πολιτικούς και οικονομικού ολιγάρχες!!! Ουσιαστικά σήμερα το σύστημα λειτουργεί με τη συνέργεια τριών παραγόντων, του κράτους, της αγοράς και των ομάδων συμφερόντων.

Το αποτέλεσμα αυτών των επιλογών της ΕΕ είναι η επικράτηση των συσχετισμών δύναμης στη λήψη αποφάσεων, η εξωθεσμική λειτουργία της πολιτικής, η γιγάντωση του παρασκηνίου, η απομείωση της κανονιστικής λειτουργίας του κράτους, όξυνση των ανισοτήτων. Βρωμιά και δυσώδία από απαίδευτους ολιγάρχες και μισάνθρωπους.

Και η κοινωνία; Η κοινωνία δεν υπάρχει πουθενά στην πολιτική τους σκέψη. 

Έτσι ο πολίτης αντιμετωπίζεται μόνο ως καταναλωτής, όπως τον αντικρύζει η αγορά. απομακρύνεται από την πολιτική αφού ούτε καν αναγνωρίζεται η ύπαρξη της ως πολιτική κατηγορία. Οι ομάδες πίεσης είναι πάνω από την κοινωνία!!!

Σε επίπεδο θεματολογίας οι διεκδικήσεις της κοινωνίας , όπως η σχέση εργασίας και εργοδότη, η πρόνοια, η αναδιανομή του πλούτου είναι εκτός ημερήσιας διάταξης γιατί δεν συμφωνούν με το πρόταγμα της αγοράς!!! ΠΟΛΙΤΙΚΗ= ΑΓΟΡΑ

ΣΕ ΑΥΤΌ ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΒΙΩΝΟΥΝ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΠΟΥ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΨΗ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΩΝ  ΑΘΕΜΑΤΙΣΜΕΝΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΩΝ.

Άλλες δύο εκπορνεύσεις λέξεων σήμερα: κοινωνία πολιτών, καλή διακυβέρνηση.

Η ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

 Ο Μπιλ Γκέιτς  σε ένα εκτενές κείμενό του -εκτενή αποσπάσματα δημοσιεύτηκαν στα ΜΜΕ στις 26/8/2026- αναφέρεται και στην απώλεια θέσεων εργασίας λόγω της τεχνητής νοημοσύνης και των ρομπότ που βασίζονται σε αυτή. Και σημειώνει ότι δεν υπάρχει κανένα απολύτως σχέδιο για τις τεράστιες ανατροπές που θα επιφέρει. 

Η λεγόμενη κοινωνία της εργασίας της νεοτερικότητας  πιέζεται ποικιλότροπα στις μέρες μας. 

-Η ίδια η τεχνολογία δημιουργεί νέες αυτόνομες θέσεις εργασίας και όχι εξαρτημένες.

- Η τεχνητή νοημοσύνη και τα ρομπότ σταδιακά θα εκτοπίζουν από την εργασία όλο και μεγαλύτερο αριθμό μισθωτών.

- Εκτός από την τεχνολογία πίεση,  στην εργασία στις μέρες μας ασκείται και από την μετανάστευση η οποία όχι μόνο δεν θα περιοριστεί αλλά και θα αυξηθεί. Ήδη η μαζική μετανάστευση οδήγησε στην απαξίωση ορισμένων επαγγελμάτων από τις τοπικές κοινωνίες.

Αυτές οι εξελίξεις είναι τεράστιας σημασίας για το μέλλον της ανθρωπότητας, Στο παρόν στάδιο δημιουργούν αβεβαιότητα και ανασφάλεια γιατί ακριβώς δεν υπάρχει κανέναν σχέδιο.. Για παράδειγμα στην Κύπρο συζητούν για εξόφληση του κρατικού χρέους προς το ΤΚΑ σε 40 χρόνια!!! Είναι για να γελάς.

Η αβεβαιότητα  του παρόντος συνδέεται και με τις γνωσιολογικές μας βεβαιότητες που δεν μπορούν να δώσουν απαντήσεις στις προκλήσεις του παρόντος. ΄Ετσι διαβάζουμε ότι στις ΗΠΑ μια πρόταση είναι η καταβολή μισθού σε κάθε πολίτη χωρίς να εργάζεται!!!

Η γνώση της νεοτερικότητας  στην οικονομική επιστήμη στηρίζεται στην αρχή ότι το σύστημα ανήκει στην ιδιοκτησία. Για παράδειγμα η ιδιοκτησία επί των μέσων παραγωγής αποτέλεσε το συγκρουσιακό στοιχείο του φιλελευθερισμού - ιδιωτική ιδιοκτησία- και του σοσιαλισμού -κρατική ιδιοκτησία.

Για παράδειγμα στη φεουδαρχία  ο ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής ταυτίζεται με τον ιδιοκτήτη του . συστήματος της παραγωγής. Έτσι συμπεριέλαβε στην ιδιοκτησία του και τον φορέα της εργασίας και τον μετέβαλε σε δουλοπάροικο.. Η  μετα-φεουδαλική νεοτερικότητα το μόνο που έκανε ήταν να περιορίσει την ιδιοκτησία στην εργασία που παρεχόταν για συγκεκριμένο χρόνο, ώστε να διασωθεί η ατομική ελευθερία του φορέα της εργασίας. Γι αυτό δημιουργήθηκε η σύμβαση εργασίας σύμφωνα με την οποία ο φορέας της εργασίας εκχωρούσε την εργασιακή του δύναμη έναντι αμοιβής. Αυτά είναι τα δεδομένα της νεοτερικότητας.

Το πρόβλημα ξεκινά από τη στιγμή που οι γνώσεις είναι ελλιπείς, άρα δεν μπορούν να προσφέρουν  κάποιο σχέδιο για το μέλλον. Για παράδειγμα:

- δεν γίνεται στις μέρες μας καμία διάκριση της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και της ιδιοκτησίας του συστήματος είτε συνολικά είτε στα πλαίσια μιας επιχείρησης. Η διάκριση ενέχει τεράστια σημασία.

- δεν γίνεται κανένας λόγος για την κοινωνική ελευθερία που συνεπάγεται την απόρριψη της μισθωτής/εξαρτημένης εργασίας

- ούτε καν έχει καταπιαστεί η νεοτερικότητα με την μελέτη της διαχρονίας περιοριζόμενη στην στενοκεφαλιά της, Για παράδειγμα εκτός από την κοινωνία της εργασίας, υπάρχει εξελικτικά και η κοινωνία της σχόλης και ακόμα η εταιρική κοινωνία.

Την αβεβαιότητα , λοιπόν, στις μέρες μας την δημιουργεί σε μεγάλο βαθμό η γνωσιολογική μας ανεπάρκεια. Ανεπάρκεια η οποία δεν αφορά μόνο την εργασία αλλά και το πολιτικό σύστημα όπου και εκεί εφαρμόζεται η αρχή πως το σύστημα ανήκει στην ιδιοκτησία. Έτσι η πολιτική και η οικονομική ολιγαρχία θεωρούνται ιδιοκτήτες του πολιτικού και οικονομικού συστήματος  και αποφασίζουν και διατάσσουν ανέλεγκτα κατά το πρότυπο της φεουδαρχίας χωρίς να ντρέπονται. Αυτή η πραγματικότητα εμποδίζει τις κοινωνίες να προχωρήσουν στο μέλλον και δημιουργούν τις αβεβαιότητες