Η ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

 Ο Μπιλ Γκέιτς  σε ένα εκτενές κείμενό του -εκτενή αποσπάσματα δημοσιεύτηκαν στα ΜΜΕ στις 26/8/2026- αναφέρεται και στην απώλεια θέσεων εργασίας λόγω της τεχνητής νοημοσύνης και των ρομπότ που βασίζονται σε αυτή. Και σημειώνει ότι δεν υπάρχει κανένα απολύτως σχέδιο για τις τεράστιες ανατροπές που θα επιφέρει. 

Η λεγόμενη κοινωνία της εργασίας της νεοτερικότητας  πιέζεται ποικιλότροπα στις μέρες μας. 

-Η ίδια η τεχνολογία δημιουργεί νέες αυτόνομες θέσεις εργασίας και όχι εξαρτημένες.

- Η τεχνητή νοημοσύνη και τα ρομπότ σταδιακά θα εκτοπίζουν από την εργασία όλο και μεγαλύτερο αριθμό μισθωτών.

- Εκτός από την τεχνολογία πίεση,  στην εργασία στις μέρες μας ασκείται και από την μετανάστευση η οποία όχι μόνο δεν θα περιοριστεί αλλά και θα αυξηθεί. Ήδη η μαζική μετανάστευση οδήγησε στην απαξίωση ορισμένων επαγγελμάτων από τις τοπικές κοινωνίες.

Αυτές οι εξελίξεις είναι τεράστιας σημασίας για το μέλλον της ανθρωπότητας, Στο παρόν στάδιο δημιουργούν αβεβαιότητα και ανασφάλεια γιατί ακριβώς δεν υπάρχει κανέναν σχέδιο.. Για παράδειγμα στην Κύπρο συζητούν για εξόφληση του κρατικού χρέους προς το ΤΚΑ σε 40 χρόνια!!! Είναι για να γελάς.

Η αβεβαιότητα  του παρόντος συνδέεται και με τις γνωσιολογικές μας βεβαιότητες που δεν μπορούν να δώσουν απαντήσεις στις προκλήσεις του παρόντος. ΄Ετσι διαβάζουμε ότι στις ΗΠΑ μια πρόταση είναι η καταβολή μισθού σε κάθε πολίτη χωρίς να εργάζεται!!!

Η γνώση της νεοτερικότητας  στην οικονομική επιστήμη στηρίζεται στην αρχή ότι το σύστημα ανήκει στην ιδιοκτησία. Για παράδειγμα η ιδιοκτησία επί των μέσων παραγωγής αποτέλεσε το συγκρουσιακό στοιχείο του φιλελευθερισμού - ιδιωτική ιδιοκτησία- και του σοσιαλισμού -κρατική ιδιοκτησία.

Για παράδειγμα στη φεουδαρχία  ο ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής ταυτίζεται με τον ιδιοκτήτη του . συστήματος της παραγωγής. Έτσι συμπεριέλαβε στην ιδιοκτησία του και τον φορέα της εργασίας και τον μετέβαλε σε δουλοπάροικο.. Η  μετα-φεουδαλική νεοτερικότητα το μόνο που έκανε ήταν να περιορίσει την ιδιοκτησία στην εργασία που παρεχόταν για συγκεκριμένο χρόνο, ώστε να διασωθεί η ατομική ελευθερία του φορέα της εργασίας. Γι αυτό δημιουργήθηκε η σύμβαση εργασίας σύμφωνα με την οποία ο φορέας της εργασίας εκχωρούσε την εργασιακή του δύναμη έναντι αμοιβής. Αυτά είναι τα δεδομένα της νεοτερικότητας.

Το πρόβλημα ξεκινά από τη στιγμή που οι γνώσεις είναι ελλιπείς, άρα δεν μπορούν να προσφέρουν  κάποιο σχέδιο για το μέλλον. Για παράδειγμα:

- δεν γίνεται στις μέρες μας καμία διάκριση της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και της ιδιοκτησίας του συστήματος είτε συνολικά είτε στα πλαίσια μιας επιχείρησης. Η διάκριση ενέχει τεράστια σημασία.

- δεν γίνεται κανένας λόγος για την κοινωνική ελευθερία που συνεπάγεται την απόρριψη της μισθωτής/εξαρτημένης εργασίας

- ούτε καν έχει καταπιαστεί η νεοτερικότητα με την μελέτη της διαχρονίας περιοριζόμενη στην στενοκεφαλιά της, Για παράδειγμα εκτός από την κοινωνία της εργασίας, υπάρχει εξελικτικά και η κοινωνία της σχόλης και ακόμα η εταιρική κοινωνία.

Την αβεβαιότητα , λοιπόν, στις μέρες μας την δημιουργεί σε μεγάλο βαθμό η γνωσιολογική μας ανεπάρκεια. Ανεπάρκεια η οποία δεν αφορά μόνο την εργασία αλλά και το πολιτικό σύστημα όπου και εκεί εφαρμόζεται η αρχή πως το σύστημα ανήκει στην ιδιοκτησία. Έτσι η πολιτική και η οικονομική ολιγαρχία θεωρούνται ιδιοκτήτες του πολιτικού και οικονομικού συστήματος  και αποφασίζουν και διατάσσουν ανέλεγκτα κατά το πρότυπο της φεουδαρχίας χωρίς να ντρέπονται. Αυτή η πραγματικότητα εμποδίζει τις κοινωνίες να προχωρήσουν στο μέλλον και δημιουργούν τις αβεβαιότητες

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ (3): ΣΕΝΑΡΙΑ

 Ανεξάρτητα από τις συγκρούσεις που εκτυλίσσονται μπροστά μας  σε πγκόσμιο ή τοπικό επίπεδο  ο αυριανός κόσμος θα γεννηθεί από δύο σημαίνουσες αλλαγές.

Η πρώτη είναι η τεχνητή νοημοσύνη σε συνάρτηση με την έκπτωση του ανθρώπου από την οικονομική εργασία. Δεν είναι κάτο μακρινό αλλά κάτι μεσοπρόθεσμο. Ακόμα και αν ακολουθούνται πολιτικές επιβράδυνσης , δεν μπορεί να αποφευχθεί τελικά ή απαλλαγή του ανθρώπου  από τη δουλεία της μισθωτής εργασίας. 

Η δεύτερη αλλαγή αφορά τη χρήση των προσωπικών δεδομένων που συνδέεται με το νέο επικοινωνιακό σύστημα και που προσδίδει στον κάτοχό τους μεγάλη δύναμη. Επί του παρόντος υποβόσκει μια σύγκρουση των ολιγαρχών που ελέγχουν την κρατική εξουσία με  τους ολιγάρχες των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών. Αυτή η σύγκρουση θα είναι εξίσου θεμελιακή για το αύριο του πλανήτη.

Θα μπορούσε με ευκολία κάποιος να υποστηρίξει ότι η τυχόν  επικράτηση της παραδοσιακής ολιγαρχία; του κράτους θα έχει ως αποτέλεσμα την επιβολή ενός ψηφιακού ολοκληρωτισμού, ενώ η επικράτηση των μεγάλων τεχνολογικών κολοσσών - των νέων  ολιγαρχών- θα οδηγούσε σε ιδιωτικά ψηφιακά φέουδα. Καμιά επιλογή είναι συμφέρουσα για την κοινωνία. 

Υπάρχει και μια άλλη παράμετρος που είναι πολύ ενδιαφέρουσα και αφορά την κοινωνία. Αν η σύγκρουση τους οδηγηθεί σε αδιέξοδο, τότε θα θελήσουν να πρσεταιριστούν την κοινωνία. Αυτοί που έχουν συμφέρον να το πράξουν είναι οι νέοι ολιγάρχες εναντίον των παραδοσιακών ολιγαρχών που υπερτερούν στη βία.. Σε αυτή την περίπτωση οι αλλαγές θα είναι τεράστιες και ένας νέος κόσμος θα δημιουργηθεί , τελείως διαφορετικός από τον υφιστάμενο. 

Σε ένα επόμενο κείμενο θα αναφερθώ και στην έκπτωση του ανθρώπου από την οικονομική εργασία, κάτι εξίσου σημαντικό από την άποψη της πλανητικής εξέλιξης.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ(2): ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

 Η απάτη των λεγόμενων προσωπικών δεδομένων είναι καθοριστικής σημασίας για την εξέλιξη του κοσμοσυστήματος.  Τα προσωπικά δεδομένα αφορούν την ατομική/ιδωτική ζωή του ανθρώπου, ενώ οι ολιγάρχες της ΕΕ και τα τοπικά φερέφωνά τους συμπεριέλαβαν και τα κοινωνικά και τα πολιτικά δεδομένα.

Επομένως ,στο παρόντα χρόνο υπάρχουν δύο δρόμοι σε σχέση με τα ψηφιακά δεδομένα, που είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι υπάρχουν :  ο ένας δρόμος είναι τα κοινωνικά/οικονομικά /πολιτικά δεδομένα να ενταχθούν σε ένα περιβάλλον κοινωνικής διαφάνειας, ενώ ο άλλος δρόμος είναι να παραμείνουν κρυφά , όπως προωθεί σήμερα η διεθνής και η τοπική ολιγαρχία.

Αν υπερισχύσει  τελικά ο δρόμος της αδιαφάνειας της πολιτικής και παραδοσιακής ολιγαρχίας , τότε το μέλλον είναι ο ψηφιακός ολοκληρωτισμός. Πρότυπο θα είναι η Κίνα.

Γιατί αυτό; Γιατί τα λεγομενα "προσωπικά δεδομένα " είναι κρυφά για τους πολίτες αλλά ορατά για τους ολιγάρχες της εξουσίας. Δίνει μια τρομακτική δύναμη στους κατόχους αυτών των δεδομένων για επιβολή της καθολικής επιτήρησης αλλά και του αποκλεισμού με το πάτημα ενός κουμπιού. Απίστευτες δυνατότητες. Το "Πανοπτικον" του Φουκώ υλοποιείται στη ψηφιακή εποχή.

Για να γίνει πιο κατανοητό το ζήτημα να σκεφτούμε το λεγόμενο ψηφιακό ευρώ. Σε ένα σύστημα διαφάνειας  οι ιδωτικές εταιρείες δεν θα μπορούν να παίρνουν ανεξέλεγκτες προμήθειες ή να κλειδαμπαρώνουν οικονομικά δεδομένα και η διαφθορά με το μαύρο χρήμα των πολιτικών και των μαφιόζων θα εξαφανιστεί.

Αν μείνει  στα χέρια μιας ανεξέλεγκτης κομματικής εξουσίας, τότε θα οδηγήσει στον ψηφιακό ολκληρωτισμό. Ας μην ξεχνάμε τον "πόλεμο" κατά των μετρητών. Τα μετρητά διευκολύνουν το μαύρο χρήμα και την φοροδιαφυγή και το έγκλημα , λένε, τη στιγμή που με το παράθυρο των  offshore εταιρειών γίνονται ψηφιακές μεταφορές καθώς και με άλλα παραθυράκια που οι ίδιοι ψήφισαν. Ας μην ξεχνάμε τους περιορισμούς από τις τράπεζες στην ανάληψη των δικών σας χρημάτων.

Άρα, τα προσωπικά δεδομένα είναι μια εκπόρνευση των λέξεων που στοχεύει στην χειραγώγηση των πολιτών. Δεν είναι τυχαία αλλά προγραμματισμένη από τους δολοπλόκους ολιγάρχες. 

Αυτή τη στιγμή στην προώθηση της αδιαφανούς συλλογής δεδομένων για το κάθε άτομο ξεχωριστά  πρωτοστατούν οι πολιτικοί ολιγαρχία (κόμματα, κράτος) ,οι παραδοσιακοί ολιγάρχες των τραπεζών αλλά και οι νέοι ολιγάρχες , οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίες  (big tech).

Και οι πολίτες; Τίποτε, καμία αντίδραση. Γιατί "τα ευτυχισμένα παιδιά της Κίρκης" να αντιδράσουν; Όλα είναι πιο εύκολα.Έχουν επιλογές. Για παράδειγμα να ανησυχούν τι θα γίνει με τα προσωπικά τους δεδομένα ή να αντιδρούν στο γεγονός ότι το κράτος και οι τράπεζες και οι εταιρείες κατακρατούν δεδομένα τους. Ευκολία ή ελευθερία;

Επομένως για την εξέλιξη στο μέλλον σε ένα πρώτο επίπεδο ενέχει τεράστια σημασία η συνεργασίων των τριών ομάδων ολιγαρχών. Υπάρχουν τριβές αλλά όχι αδιέξοδα επί του παρόντος.

ΥΓ. Είναι γεγονός ότι η κομματική εξουσία ελέγχει τα δεδομένα. Όχι μόνο γιατί έχει ιδιωτικοποιηθεί η κρατικής εξουσία και υπηρετεί τα κόμματα αλλά και γιατί το ομολογούν οι ίδιοι. Στις  12/6/2008 ο βουλευτής Γ. Περδίκης δήλωνε δημόσια πως την  Επίτροπο Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων " την γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι"!!! Στις 10/9/2008 ενώπιον της επιτροπή νομικών της βουλής η Επίτροπος δήλωνε ότι "τα΄κόμματα όχι απλώς με γράφουν , αλλά με γράφουν κανονικότατα"!!! Στι ς18/11/2008 μιλώντας ενώπιον της βουλής κατήγγειλε  πολιτικούς, βουλευτές και κόμματα  παραβιάζουν προσωπικά δεδομένα πολιτών!!! Σε συνέντευξή της στην εφημερίδα Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ στις 14/9/2008 καταγγέλλει ότι τα κόμματα που ψήφισαν τον νόμο γαι την προστασία των προσωπικών δεδομένων, την ίδια στιγμή τον παραβίαζουν!!! Υπάρχουν και άλλες αποδείξεις για το ρόλο των κομμάτων, αλλά σταματώ εδώ.

ΕΚΠΟΡΝΕΥΣΕΙΣ ΛΕΞΕΩΝ : ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

 Συνήθης πρακτική των ολιγαρχικών είναι να αλλάζουν το νόημα των λέξεων, ώστε να ελέγχουν την σκέψη των ανθρώπων. Δεν δημσιουργούν οι ίδιοι τις λέξεις γιατί δεν υπάρχει τάτοια ανάγκη,  αλλά τις ποκτούν έτοιμες από τους αρχαίους συνήθως και δίνουν το περιεχόμενο που τους βολεύει με διάφορους ανόητους συλλογισμούς. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΔΗΜΟΣΙΟΣ, ΙΣΟΤΗΤΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΧΟΥΝ ΕΚΠΟΡΝΕΥΤΕΊ Ως ΕΝΝΟΙΕΣ ΑΠΌ ΤΗΝ ΝΕΟΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ.

Σε αυτό το κείμενο θα ασχοληθώ με την εκπόρνευση της φράσης ¨προσωπικά δεδομένα" από την ΕΕ και τα τοπικά της φερέφωνα. Αφορμή ήταν η καταγγελία ενός κυπατζή κατά του Μακάριου Δρουσίωτη για αποκάλυψη προσωπικών δεδομένων.

Προσωπικά δεδομένα είναι κάθε πληροφορία που αφορά έναν ζωντανό άνθρωπο και μπορεί να τον  δείξει ή να τον ξεχωρίσει από τους άλλους, λένε οι επίσημοι ορισμοί. Και στη συνέχεια η εξουσία αποφασίζει με παραδείγματα ποιες πληροφορίες εντάσσονται στα προσωπικά δεδομένα: 

- όνομα και επώνυμο Χορηγούνται στο πλαίσιο της διάκρισης της ατομικότητας σε μια κοινωνία ομοειδών. Το όνομα και το επώνυμο αφορούν την κοινωνική μου ζωή, δεν είναι προσωπικό δεδομένο.

- διεύθυνση: είναι το όνομα του σπιτιού μου στο κοινωνικό πλαίσιο, δεν είναιπροσωπικό δεδομένο.

- αριθμός τηλεφώνου: είναι προσωπικό δεδομένο με την έννοια ότι είναι το μέσο επικοινωνίας και η επικοινωνία αφορά την ιδιωτική μου ζωή.

- αριθμός:ταυτότητας; δεν είναι προσωπικό δεδομένο , είναι ένας αριθμός που εκδίδει η εξουσία του κράτους για δικούς της σκοπούς , είναι κρατικό δεδομένο και όχι προσωπικό και χρησιμοποιείται "ιδωτικά" από τα κόμματα

υγεία: είναι  προσωπικό δεδομένο γιατί αφορά την ατομική μου ζωή.

πολιτικές απόψεις: είναι όχι προσωπικό αλλά πολιτικό δεδομένο , δηλαδή αφορά ολόκληρη την κοινωνία, όπως και η ψήφος

εργασία, φορολογία, ιδιοκτησία : είναι κοινωνικά δεδομένα και όχι προσωπικά. 

Τι είναι ττα προσωπικά δεδομένα; Είναι κάθε τι που αφορά την ατομική/ ιδιωτική μου ζώή. Τίποτε άλλο.  Η κοινωνική μας ζωή και η πολιτική μας ζωή δεν είναι προσωπικό δεδομένο , όπως μας τα τσουβαλιάζει όλα η ΕΕ και τα τοπικά της φερέφωνα. Πιο απλά η ΕΕ και τα τοπικά της φερέφωνα αποφάσισαν ότι δεν είναι αποδεκτή  η διάκριση της ζωής σε ατομική , κοινωνική και πολιτική και την ενοποίησαν προοικονομώντας την αυριανή μας δουλεία!!!

Σε ορισμένες χώρες τα εισοδήματα, η περιουσία, η φορολογία είναι δημόσια και υπάρχει κοινωνικός έλεγχος . Αν κάποιοι θέλουν να τα κρύψουν είναι γιατί έχουν λόγους που δεν σχετίζονται με το κοινό μας καλό.

Ο κυπατζής που κατήγγειλε τον Μακάριο Δρουσιώτη για παραβίαση προσωπικών δεδομένων στηρίχθηκε στις στρεβλώσεις που επέβαλε η ΕΕ ενάντια σε κάθε λογική,ότι  το επάγγελμα και ειδικά κυπατζής είναι προσωπικό δεδομένο. Αν ήταν προσωπικό δεδομένα θα έπρεπε να ζει στην κορυφή ενός βουνού μόνος σου. 

Αλλή περίπτωση η Πρόεδρος της βουλής που υποστήριξε ότι η βιντεογράφηση στη βουλή μπορεί να παραβιάζει προσωπικά δεδομένα. Υποτίθεται ότι η βουλή είναι δημόσιος χώρος της πολιτικής, δηλαδή που αφορά ολόκληρη την κοινωνία, πώς γινέται στον συγκεκριμένο χώρο να υπάρχουν προσωπικά δεδομένα;

Αυτά , λοιπόν, που ονομάζει η ΕΕ "προσωπικά δεδομένα" δεν είναι τέτοια, αλλά είναι στοιχεία ολοκληρωτικού ελέγχου του ανθρώπου που συνάδουν με ολοκληρωτικά καθεστώτα  που σταδιακά και ύπουλα προωθούν μισάνθρωπες αντιλήψεις.

ΤΟ "ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ" ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

 Η τακτική του "διάιρει και βασίλευε" είναι γνωστή στους Κύπριους καθώς η αγγλική αποικιοκρατική πολιτική στην Κύπρο συνδέθηκε με το διαίρει και βασίλευε. Η τακτική αυτή χρησιμοποιείται από τους κατόχους της εξουσίας στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό με σκοπό της ανεμπόδιστη άσκηση της εξουσίας του. Παρεμποδίζεται η ενότητα κάποιων , ώστε να διαιωνιστεί η εξουσία του κατόχου.

Δεν θα αναφερθώ στο διαίρει και βασίλευε στις διεθνείς σχέσεις. Θα περιοριστώ στο διαίρει και βασίλευε στην εσωτερική πολιτική. Αυτή η τακτική στο εσωτερικό μιας χώρας μπορεί να εφαρμοστεί μόνο όταν υπάρχει  εξουσιαστικό πολίτευμα του ενός ή των λίγων σε όλες τις παραλλαγές. Στο εσωτερικό μιας χώρας δεν εφαρμόζεται το διαίρει και βασίλευε μόνο στη δημοκρατία. Γιατί είναι μη λογικό η κοινωνία να διαιρεί τον εαυτό της για να μην έχει την εξουσία!!! Φυσικά το πολίτευμα που έχουμε σήμερα δεν είναι δημοκρατία, αλλά εκλόγιμη μοναρχία. Γι αυτό και εφαρμόζεται ποικολότροπα η τακτική του διαίρει και βασίλευε  από τους ολιγαρχικούς, ώστε ο λαός ποτέ να μην ενωθεί και να αποτελέσει κίνδυνο για την εξουσία τους.

Η κύρια αντίθεση που διαπερνά τη ζωή του κυπριακού κράτους είναι κληρονομιά σε μεγάλο βαθμό της αποικιοκρατίας και είναι η διάιρεση που επικράτησε στις μέρες μας με την ονομασία  "Ελληνοκύπριοι- Τουρκοκύπριοι". Είναι αποτελέσμα εξωτερικών επεμβάσεων αλλά και αποτέλεσμα επιλογών της άρχουσας τοπικής τάξης. Αν ήταν αυτόνομες επιλογές των ντόπιων ή λειτουργούσαν ως φερέφωνα  της διεθνούς τάξης  είναι ένα ζήτημα.

Παράλληλα και εντός των Ελληνοκυπρίων αναπτύχθησαν πολλές διαιρέσεις από την ηγετική τάξη. Τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας κυριαρχούσαν οι διαρέσεις "δεξιός-αριστερός", "μακαριακός -γριβικός", ενωτικός -ανεξαρτησιακός". Μετά το 1974 κάποιες διαρέσεις εξαφανίστηκαν  και άλλες μεταλλάχθηκαν και άλλες δημιουργήθηκαν.

Μετά το 1974 και σταδιακά επικράτησε στη κοινωνία και σήμερα είναι επικρατούσα η κομματική διάιρεση. Οι ολιγαρχικοί διαιρούν την κοινωνία σε ομάδες ώστε να κατοχυρώσουν ότι η εξουσία τους δεν θα κινδυνεύσει. Περίπου 50 % της κοινωνίας ακολουθεί την τακτική του διάιρει και βασίλευε των ολιγαρχικών. Είναι οι λεγόμενοι εθελόδουλοι που αποτελούν το πιο συντηρητικό και αντιδραστικό στοιχείο της κοινωνίας. Το υπόλοιπο 50% δεν υιοθετεί το διαίρει και βασίλευε των ολιγαρχικών κομμάτων.

Αυτή είναι η πιο σοβαρή διαίρεση σήμερα της κυπριακής κοινωνίας. Και είναι πολλαπλή κατοχυρώνοντας ότι δεν θα επηρεαστεί η εξουσία των ολιγαρχικών: ναι ή όχι στη διαίρεση σε κόμματα και στη συνέχεια άλλη διαίρεση  των μελών της κοινωνίας για επιλογή συγκεκριμένου κομμάτος. Αν η δουλειά του εξουσιαστή είναι να εξουσιάζει, η δουλειά του εξουσιαζόμενου ποια είναι;

Φυσικά οι ολιγαρχικοί εξουσιαστές  εφευρίσκουν συνεχώς διαιρέσεις ώστε η κοινωνία να μην ενωθεί ποτέ της. Αυτή είναι η δουλειά τους και αυτό μόνο ξέρουν να κάνουν.

Για παράδειγμα μόλις μια ομάδα εργαζομένων σηκώσει κεφάλι και διεκδικήσει κάτι, οι ολιγαρχικοί αμέσως θα φροντίσουν να στρέψουν την υπόλοιπη κοινωνία εναντίον της με ανόητα επιχειρήματα μεν, αλλά που υιοθετούν πολλοί αφελείς. Βασικά οι ολιγαρχικοί επικαλούνται την κοινωνία για να ακυρώσουν τις όποιες διεκδικήσεις.

Άλλο παράδειγμα είναι η λεγόμενη woke agenda  που συνδέθηκε με τον λεγόμενο δικαιωματισμό. Από μια άποψη η διεθνής ολιγαρχία και τα τοπικά φερέφωνά της κατήργησαν μονομερώς εργασιακά δικαιώματα και προώθησαν τον δικαιωματισμό ως μέσο αποπροσανατολισμού - γιατί το δικαίωμα δεν είναι ελευθερία- και διαίρεσης της κοινωνίας. 

Το αποτέλσμα είναι η συνεχής απώλεια και δικαωμάτων και στέρηση ελευθεριών στα μέλη της κοινωνίας.

Αυτές οι διαιρέσεις αν δεν ξεπεραστούν, οι ολιγαρχικοί θα συνεχίσουν το πάρτι τους σε βάρος των κοινωνιών. Οι κοινωνίες θα υποδουλωθούν σε ένα νέο σχέδιο ψηφιακού ολοκληρωτισμού. Και τα σημάδια συνεχώς εντείνονται.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ ΧΩΡΙΣ ΟΡΙΑ

1. Πρωταγωνιστής  της γενικευμένης σύγκρουσης των τελευταίων ημερών είναι το ΔΗΚΟ. Θυμήθηκε το ένδοξο παρελθόν του και ζητούσε από τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη επιπλέον θέσεις υπουργών και ακόμα διορισμό στα ΔΣ των ημοκρατικών ατόμων που δεν έκαναν αίτηση στο Γνωμοδοτικό Συμβούλιο.

2. Παράξενο ήταν το γεγονός πως ο Γενικός Εισαγγελέας δεν παρενέβη να ασκήσει ποινικές διώξεις. Γιατί με βάση τον ποινικό κώδικα (ΑΡΘΡΟ 105Α) υπήρξε ολοφάνερη προσπάθεια επηρεασμού αρχής για διορισμό ημετέρων, αυτό που λέμε ρουσφέτι. Ποινικό αδίκημα διέπραξαν τόσο ο Πρόεδρος του  ΔΗΚΟ όσο και ο Γενικός Γραμματέας με βάση τα  όσα διέρρεαν στον τύπο καθημερινά. Ποινικό αδίκημα διέπραξε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τους ,γιατί έπρεπε εντός τριών ημερών να καταγγείλει στην αστυνομία την προσπάθεια επηρεασμού του.

3.Τελικά , το "συγκυβερνών ΔΗΚΟ" (ποιο άρθρο του συντάγματος ή νόμου επιτρέπει να υπάρχει κάτι που λέγεται συγκυβερνών κόμμα) ικανοποιήθηκε και στο επίπεδο διορισμού Υπουργών και στο επίπεδο διορισμού μελών ΔΣ ημικρατικών. 

4. Το πρόβλημα παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις όταν διαρρέει στον τύπο πως μόνο 74 από τα 95 μέλη ΔΣ προτάθηκαν από το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο. Τα υπόλοιπα 21 μέλη διορίστηκαν εκτός της ακολουθούμενης διαδικασίας. Η κυβέρνηση είχε υποχρέωση να το δηλώσει ευθύς αμέσως και να το δικαιολογήσει αλλά "έπαιξε πελλόν".

5. Τα κόμματα ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΑΛΜΑ κατηγορούν την κυβέρνηση για ρουσφέτια και η κυβέρνηση ανταπαντά διάφορα. Ότι η κατάσταση τώρα είναι καλύτερη από τον καιρό του ΔΗΣΑΚΕΛκαι το πάρτι των δυο κομμάτων τέλειωσε (ο Πρόεδρος νιώθει περήφανος που προέρχεται από το ΔΗΣΥ που έκανε πάρτι στους διορισμούς παλαιότερα).Ότι για κάποιους οργανισμούς δεν υπήρχε αρκετό ενδιαφέρον. Αυτό είναι ψέμα γιατί δημοσιοποιήθηκαν οι αιτήσεις ανά οργανισμό και είναι υπεραρκετές. Εξάλλου η κυβέρνηση μπορούσε να δημοσιοποιήσει, ως όφειλε , τον κατάλογο των 21 για να το υποστηρίξει, κάτι που δεν έκανε μέχρι σήμερα. 

6. Η έκπληξη ήταν ο Πρόεδρος του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου και ειδικός σύμβουλος της κυβέρνησης σε θέματα δεοντολογίας Γιώργος  Αρέστη που δήλωσε "Γίνεται αυτή η φασαρία για το 20%;" Είναι ο ίδιος άνθρωπος που στις 12/10/2023 άλλα έλεγε εξυμνώντας τη διαφάνεια που επέφερε η κυβέρνηση στους διορισμούς ,γιατί αν δεν έκανε δεκτές τις εισηγήσεις του Γνωμοδοτικού  " θα πρέπει να δημοσιεύσουν αυτή την απόφασή τους και να δώσουν λόγους γιατί αποκλίνουν από τις εισηγήσεις". Τα ξέχασε όλα και τώρα μιλά για "φασαρία" κοροιδεύοντας τους πολίτες  αυτός ο συνταξιούχος δικαστής. Φυσικά ούτε αυτός παραιτήθηκε και έγινε ο κύριος διαφάνεια και αξιοκρατία 80%.

7. Η σύγκρουση δείχνει ότι πολιτικοί και κόμματα είναι αδίστακτοι στην προώθηση των συμφερόντων τους και δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο. Για παράδειγμα όλοι οι ολιγαρχικοί υποστηρίζουν με πάθος (εγώ λέω βλακωδώς) ότι με τις εκλογές αποδίδεται δικαιοσύνη. Εφόσον στις τελευταίες εκλογές έχασαν οι υποψήφιοι ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ και κέρδισε ο κύριος Χριστοδουλίδης σημαίνει ότι απονεμήθηκε και δικαιοσύνη για τις αμαρτίες των αποτυχόντων και κλείει το θέμα. Ποιο το νόημα να το επαναφέρει ο Χριστοδουλίδης το θέμα του ρουσφετιού του ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ; Οι πολίτες τους τιμώρησαν και τώρα κρίνεται μόνο ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης.  

Φυσικά όλοι έχουν αντιληφθεί ότι το διακύβευμα της σύγκρουσης δεν είναι ούτε τα ρουσφέτια ούτε οι διαδικασίες, το διακύβευμα είναι μόνο οι προεδρικές εκλογές του 2028 ή ποιος ξεδιάντροπος θα καθίσει στη θέση του μονάρχη εν έτει 2028. 

Η ΒΟΥΛΗ ΩΣ ΠΡΟΑΓΩΓΟΣ ΤΗΣ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ

 Το πιο κάτω κείμενο είναι απότοκος της παρακολούθησης μιας συνεδρίασης της κυπριακής βουλής, οπόταν και μου γεννήθηκαν πολλές απορίες.

Δεν μπόρεσα να αντιληφθώ γιατί οι βουλευτές μιλούν στις συνεδριάσεις της ολομέλειας κατά την ψήφιση νομοθεσιών. Ο διάλογος έχει νόημα μόνο στην περίπτωση που με επιχειρήματα  προσπαθεί κάποιος να πείσει για την ορθότητα της θέσης του ή για τη δική του αλήθεια. Διάλογος χωρίς πειθώ είναι σπατάλη χρόνου και φθορά της φαιάς ουσίας. Από τη στιγμή που κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων οι θέσεις όλων των βουλευτών είναι προαποφασισμένες και κανένας δεν αλλάζει τη θέση του γιατί άκουει τα επιχειρήματα του άλλου, τότε γιατί μιλούν οι βουλευτές ; Ποιο νόημα έχει ένας διάλογος κωφών;

Κάποιος μπορεί να πει ότι μιλούν για να τους ακούσει ο λαός μέσα από τα διάφορα μέσα. Μα και αυτό είναι γελοίο. Μπορεί ο καθένας με ένα βίντεο που θα κυκλοφορεί να λέει τη θέση του. Δεν χρειάζεται να μιλούν στις συνεδριάσεις της βουλής.

Κάποιος θα πει ότι στη συνεδρίαση της βουλής υποβάλλονται τροποποιήσεις σε μια νομοθεσία. Ναι, αλλά το αποτέλεσμα είναι γνωστό από πριν, κατά τη συνεδρία μιας Επιτροπής.Δηλαδή δεν υπάρχει λόγος να επιχειρηματολογήσει κάποιος. 

Ένα τέτοιο σκηνικό είναι παντελώς ανούσιο και κυριολεκτικά αυτοί που μιλούν είναι αξιολύπητοι. Το μόνο "ενδιαφέρον" σε τέτοιο σκηνικό είναι κάποια ένταση άνευ ουσίας για να γίνει ανεκτή η μίζερη ζωή των βουλευτών. Σε ένα τέτοιο σκηνικό δεν χρειάζεται κάποιος να έχει προσόντα για να γίνει βουλευτής, αρκεί να σηκώνει το χέρι του ή να πατά ένα κουμπί κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας. Θέλω να πω ότι δεν χρειάζεται ένας βουλευτής να είναι οξυδερκής ή ετοιμόλογος ή γνωστικός ή κάτοχος της γλώσσας στα πλαίσια μιας ρητορικής αντιπαράθεσης.  Αυτά είναι περιττά. Το μεγαλύτερο προσόν είναι να είσαι πιστός υπηρέτης του κόμματος ή του αρχηγού του.

Σέ ένα τέτοιο πλαίσιο λειτουργίας τι κάνει ο Πρόεδρος της βουλής ; Τίποτε απολύτως. Είναι τόσο τυποποιημένες οι διαδικασίες (ποιος θα μίλήσει για το τίποτε, πόσο θα μιλήσει, ποιος θα δευτερολογήσει) που την εργασία αυτή θα μπορούσε να την αναλάβει άνετα ένα ρομπότ. Άλλο να συντονίζεις μια συζήτηση που αναζητά την αλήθεια και απαιτούνται τρομερές ικανότητες, και άλλο να συντονίζεις μια τυποποιημένη διαδικασία προαναγγελθέντος αποτελέσματος άνευ οποιασδήποτε ουσίας. Θέλω να πως ότι το επίπεδο της βουλής έχει ως κύριο, χαρακτηριστικό την υποβάθμιση των απαιτήσεων σε τέτοιο βαθμό που η απέχθεια του κόσμου δικαιολογείται απόλυτα. 

Το ερώτημα παραμένει: γιατί μιλούν οι βουλευτές στην ολομέλεια και εκτίθενται τόσο πολύ -όχι με τις δημιουργικές τους ικανότητες -αλλά με τη πονηριά; Η αυτοϋποβάθμιση είναι κατάντια για το ανθρώπινο γένος. Φυσικά , οι ολιγαρχικοί ουδέποτε ανησύχησαν για την πτώση του επιπέδου τους, αφού η κύρια φροντίδα τους είναι ο πλούτος, τα προνόμια και η εξουσία τους. ΟΣΟ ΤΑ ΚΑΤΕΧΟΥΝ , ΘΕΩΡΟΥΝ ΟΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΛΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ ΕΞΑΠΑΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ .

ΥΓ. ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΕΊΝΑΙ Η ΚΟΙΤΙΔΑ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ. ΟΣΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΤΟΝ ΌΡΟ "ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ" ΠΙΣΤΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΓΝΩΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ.