ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΑΔΚ ΤΟΥ ΦΕΙΔΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

 Πολλή συζήτηση προκάλεσε η απόφαση της Άμεσης Δημοκρατίας να ψηφίσει την Αννίτα Δημητρίου για την Προεδρία της Βουλής. Φυσικά η συζήτησή ήταν αναμενόμενη γι αυτούς που περίμεναν κάτι άλλο ή σε κάθε περίπτωση δεν περίμεναν αυτή την επιλογή.

Γιατί , λοιπόν , οι της ΑΔΚ πήραν τη συγκεκριμένη απόφαση;

1ο ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ

Οι της ΑΔΚ υποστήριξαν ότι " ο λαός στήριξε τον ΔΗΣΥ και πήρε 27%", " ήρθε πρώτο κόμμα", "ο κόσμος μίλησε στην κάλπη και θέλει τον ΔΗΣΥ να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη Βουλή". Μάλιστα ο Πρόεδρος της ΑΔΚ υποστήριξε ότι "σε πολλές χώρες το πρώτο κόμμα παίρνει την προεδρία της βουλής".

Ο πρώτος λόγος που επέλεξαν να συνεργαστούν με το ΔΗΣΥ ήταν γιατί ήταν το πρώτο κόμμα. Και αυτό το επιχείρημα προέβαλλε και ο ΔΗΣΥ για τον εαυτό του ώστε να δικαιολογήσει τη διεκδίκηση της Προεδρίας της Βουλής. Μόνο ένας εθελόδουλος αποδέχεται απροβλήματιστα την εικόνα που προωθεί ένας ισχυρός για τον εαυτό του.

Φυσικά σε κανένα κράτος του πλανήτη δεν υπάρχει νόμος που να λέει ότι το πρώτο κόμμα σε ψήφους  παίρνει την προεδρία της βουλής. Αυτά είναι ανοησίες. Σε κάποιες χώρες υπάρχουν  ιδιαιτερότητες, αλλά γενικά εάν οι ψήφοι του πρώτου κόμματος αρκούν, αποφασίζει μόνο του, εάν δεν αρκούν, τότε γίνονται συνεργασίες.

Η ουσία είναι ότι η ΑΔΚ σέβεται την απόφαση των ψηφοφόρων να κατατάξουν στην πρώτη θέση το ΔΗΣΥ. Άρα , αυτό που αναμένεται στη συνέχεια είναι ότι θα έχει μια συνεχή συνεργασία η ΑΔΚ με τον ΔΗΣΥ και αυτή η αντίληψη που προβάλλει δεν είναι ευκαιριακή για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. 

Θα πει κάποιος ότι αυτό δεν ισχύει και ότι ο σεβασμός υπάρχει μόνο για την Προεδρία της Βουλής και ότι στη συνέχεια θα κάνει άλλες επιλογές.

Αν ο σεβασμός της ΑΔΚ στην απόφαση του λαού αφορά μόνο την Προεδρία της Βουλής, τότε γιατί δεν την ψήφισε χωρίς όρους και προϋποθέσεις;

Η ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ  ΣΥΝΙΣΤΑΜΙΑ ΥΠΕΡΜΕΓΕΘΗ ΑΠΑΤΗ Ή ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΝΗΘΕΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΑΠΑΤΟΥΝ ΤΟΝ ΛΑΟ.

2ο ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ

Το επόμενο επιχείρημα που προνλήθηκε είναι πως η Α. Δημητρίου δεσμεύτηκε να προωθήσει τα τρία αιτήματα της ΑΔΚ, δηλαδή το επίδομα τέκνου, τη σύνταξη και την ανέγερση κατοικιών. Και τα τρία είναι αρμοδιότητα της εκτελεστικής εξουσίας. Ποια είναι η σημασία της δέσμευσης του οποιούδηποτε για κάτι η υλοποίηση τουοποίου δεν εξαρτάται από τον ίδιο; Φαντάζομαι η κ. Δημητρίου δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να δεσμευτεί. Ο κ. Λαούρης θα πει πως είναι και το βίντεο. Σε τι άλλαζει την κατάσταση το βίντεο από τη στιγμή που η υλοποίηση δεν εξαρτάται από την ίδια αλλά την κυβέρνηση Χριστοδουλίδη;

Η ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΣΤΗ ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΘΥΜΙΖΕΙ ΕΝΤΟΝΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ ΑΛΛΑ ΕΠΙ ΤΟ ΧΕΙΡΌΤΕΡΟΝ.

3ο ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ

Αποκλείσαμε τον Στ. Στεφάνου- λένε- γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να εκλεγεί. Το δίλημμα ήταν ανάμεσα στην Α. Δημητρίου και Ν. Παπαδόπουλο ,που μπορούσαν να εκλεγούν με τις ψήφους της ΑΔΚ.

Αυτό το επιχείρημα έχει μια λογική που τρομάζει, ότι η ΑΔΚ είναι το κόμμα των νικητών και με τους νικητές και όχι των ηττημένων. Δηλαδή σε κάθε ψηφοφορία θα βλέπει ποιος κερδίζει και θα πηγαίνει μαζί του;

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: ΕΚΛΕΞΑΤΕ ΤΗΝ Α. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΗΡΑΤΕ ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ. 

4ο ΑΝΤΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ

Αφού νοιάζεστε να προωθήσετε, όπως λέτε, τα αιτήματα που μόνοι σας φτιάξατε και φαντασιώνεστε ότι είναι του κόσμου, γιατί δεν συνεργαστήκατε με το ΔΗΚΟ που ολοφάνερα στηρίζει την κυβέρνηση για να τα προωθήσει; Και αν ο Χριστοδουλίδης αποφασίσει κάποια στιγμή να κάνει κάτι, θα φροντίσει το όφελος να το καρπωθεί η ΑΔΚ και η Α. Δημητρίου. Έλεος.

ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΤΗς ΑΔΚ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ  ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΘΕΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗς ΨΗΦΙΣΗΣ ΤΗΣ Α, ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΩΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗς ΒΟΥΛΗΣ. ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΣΥΜΠΑΙΚΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΙ 4 ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΓΙΑΤΙ Ο Φ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΜΟΝΑΡΧΗΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ.

Ολοκλήρωση της πορείας της κυπριακής εκκλησίας προς τη δεσποτεία

Η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε στις 20/5/2026 την αλλαγή του καταστατικού χάρτη της εκκλησίας της Κύπρου ώστε η εκλογή επισκόπων να γίνεται απευθείας από την Ιερά Σύνοδο χωρίς την εμπλοκή λαϊκών. Οι αλλαγές στοχεύουν στη μείωση των εντάσεων , των αντιπαραθέσεων και του φανατισμού, όπως υποστηρίζουν οι ιερείς.

Η απόφαση αυτή είναι η συνέχεια μιας άλλης απόφασης της Ιεράς Συνόδου που λήφθηκε τον Σεπτέμβριο του 2010 και με την οποία αποκλείστηκε το λαϊκό στοιχείο από τη διαδικασία εκλογής ιεράρχη.

Είναι φανερό ότι τα μέλη της ιεράς συνόδου επαναρυθμίζουν τις σχέσεις εκκλησίας και κοινωνίας. Και αντί να διευερύνουν τη δημοκρατική βάση της εκκλησίας με τη μεγαλύτερη εμπλοκή πιστών στα της εκκλησίας, επιχειρούν το αντίθετο, δηλαδή να εξαφανίσουν κάθε σχέση κοινωνίας και εκκλησίας προς μια δεσποτική προσέγγιση της πραγματικότητας ή ένας ζήλος στο να επιβλήθεί το παπικό μοντέλο. Η οπισθοδρόμηση είναι ολοφάνερη. Και συνδέεται η δεσποτοποίηση της εκκλησίας με τις ευρύτερες πολιτικές δεσποτοποιήσεις που λαμβάνουν χώρα τοπικά και διεθνώς. Ή είναι μια προσρμογή της εκκλησίας στο κοσμοσυστημικό γίγνεσθαι. 

Το ερώτημα που ανακύπτει φυσικά είναι το εξής: πώς γίνεται σε παλαιότερους χρόνους η παρουσία της κοινωνίας στα της εκκλησίας να είναι έντονη και με δικαίωμα ανάκλησης κάποιου ιεράρχη, ενώ τώρα που υποτίθεται ότι προοδεύσαμε θεωρείται ξεπερασμένη η συμμετοχή της κοινωνίας στα της εκκλησίας; Μήπως δεν προοδεύσαμε όπως μας σερβίρουν;

Συμπέρασμα: Οι ιεράρχες "είτε επιτήδειοι είτε ανεπιτήδειοι περί των πολιτικών και πνευματικών" από τη δεκαετία του 1920   έβαλαν χέρι σταδιακά στην εκκλησιαστική περιουσία των κοινοτήτων και υφάρπαξαν την περιουσία τους και στις μέρες μας τους πέταξαν κυριολεκτικά έξω από τη διοίκηση της εκκλησίας!!!  Σήμερα είναι όνομα και πράμα δεσπότες,ξένοι στις ανθρωποκεντρικές καταβολές της κυπριακής εκκλησίας.

Για την ιστορία επικεφαλής του παραμερισμού της κοινωνίας από την εκκλησία ήταν οι Αρχιεπίσκοποι Χρυσόστομος Β΄και Γεώργιος. 

ΥΓ. Τις εντάσεις και τους φανατισμούς δεν τους προκαλούσε η κοινωνία αλλά μια μερίδα φανατικών ολιγαρχικών που ήταν οργανωμένοι σε κάτι ομάδες που λέγονταν κόμματα και ήταν μια ασήμαντη μειοψηφία σε σχέση με το σύνολο των πιστών. Αν γι αυτούς αποφασίσατε να οπισθοδρομήσετε  την ανθρωποκεντρική βάση της εκκλησίας, αυτό σημαίνει ότι είστε ανεπιτήδειοι και στα πολιτικά και στα πνευματικά και έπρεπε να πάτε όλοι σπίτι σας, αντί να ταπαιπωρείτε με την παρουσία σας  την κυπριακή κοινωνία.

Πάλι το παραμύθι των "πολλαπλών συντάξεων" αξιωματούχων

 Κάθε τρεις και λόγο επανέρχεται στην επικαιρότητα το θέμα των αξιωματούχων που λαμβάνουν και μισθούς και συντάξεις ταυτοχρόνως. Τώρα με τις βουλευτικές εκλογές πάλι επανήλθε το ζήτημα  και κάποιοι βουλευτές δήλωσαν με επιστολή τους στον Υπουργό Οικονομικών ότι αποποιούνται τη σύνταξη και κάποιο άλλοι δήλωσαν ότι θα συνεχίσουν να την λαμβάνουν , αλλά θα τη δωρίζουν σε ιδρύματα. Και το πανηγύρι συνεχίζεται με κάθε σοβαρότητα.

Και γιατί η βουλή δεν μπορεί να νομοθετήσει ότι αξιωματούχος δεν θα λαμβάνει σύνταξη κατά τη διάρκεια της θητείας του; Εδώ αρχίζουν τα βαρύγδουπα για λαϊκή κατανάλωση. Υπάρχει νομολογία, η σύνταξη είναι ιδιοκτησία και προστατεύεται από το άρθρο 23 του συντάγματος. Κανένας δεν μπορεί να αγγίξει τη σύνταξη, λένε. Γι αυτό και η Βουλή το 2025 ψήφισε νόμο για αποποίηση σύνταξης σε εθελοντική βάση.

Για παράδειγμα ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης δικαιούται  τον μισθό του βουλευτή που είναι 7.660.00 ευρώ ( 5466.00 ευρώ καθαρά). Δικαιούται και σύνατξη 2270.00 ευρώ και με βάση το νόμο έστειλε επιστολή και αποποιήθηκε τη σύνταξή του.

Τούτο το ζήτημα επικράτησε να ονομάζεται " πρόβλημα των πολλαπλών συντάξεων", κάτι που διαστρεβλώνει προκαταβολικά το πρόβλημα. Το αν κάποιοι παίρνουν πολλές συντάξεις είναι ένα ζήτημα. Το άλλο ζήτημα  είναι η ταυτόχρονή καταβολή σε ένα αξιωματούχο  μισθού και σύνταξης. Μόλις αρχίσει να συζητείται στη βουλή το ζήτημα ,όλοι βρίσκουν επιχειρήματα για να μην αλλάξει τίποτε, κόμματα και κυβέρνηση. Και ενώ όλοι θεωρούν  απαράδεκτο το φαινόμενο , όλοι με τη στάση τους το συντηρούν σκόπιμα γιατί κανένα δεν θέλει να  απωλέσει τα κεκτημένα του. Και κυριολεκτικά κοροϊδεύουν τους πολίτες.

Ας  εξετάσουμε λογικά το ζήτημα της ταυτόχρονης καταβολής  σύνταξης και μισθού σε ένα αξιωματούχο. Λένε οι κουτοπόνηροι οι βουλευτές είναι πρόβλημα σύνταξης, κανείς δεν μπορεί να την αγγίξει, άρα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε!!! Αυτό είναι το σκεπτικό των 56 βουλευτών και της κυβέρνησης.

Απάντηση: Αν δεν μπορείτε να αγγίξετε τη σύνταξη, τότε αγγίξετε το μισθό, ποιο είναι το πρόβλημα; Για παράδειγμα κανένας να μην αποποιείται τίποτε, εφόσον είναι ιδιοκτήσιά του η σύνταξη. Αλλά ο μισθός θα ορίζεται με βάση και το γεγονός ότι παίρνεις σύνταξη. Δηλαδή , ο κύριος Οδυσσέας Μιχαηλίδης παίρνει σύνταξη 2270.00 ευρώ. Ο μισθός του βουλευτή είναι. 

Υπάρχει λύση. Αλλά μόλις την αναφέρεις θα σου πούνε" δεν γίνεται κάτι τέτοιο, ίση αμοιβή για ίση εργασία" και άλλα παραμύθια.

Οι ολιγαρχικοί έχουν ένα χαρακτηριστικό, την απληστία. Μην αγγίξεις την τσέπη τους. Για δεκαετίες πάλεψαν με συνέπεια ληστεύοντας την κοινωνία προς όφελός τους. Και θα συνεχίσουν, γιατί μόνο αυτό ξέρουν να κάνουν. Και να εξαπατούν. Και  επιβιώνουν περήφανοι γαιτί υπάρχουν αφελείς που τους πιστεύουν.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΟΣ

 Εθελόδουλος  είναι αυτός που με τη δική του βούληση επιλέγει να είναι δούλος. Εθελόδουλοι σήμερα υπάρχουν μόνο στον πολιτικό τομέα. Άνθρωποι επιλέγουν να είναι δούλοι κάποιων άλλων με την έννοια ότι εκείνοι με τις αποφάσεις τους θα καθορίζουν τη ζωή τους.

Οι εθελόδουλοι είναι κατά κύριο λόγο οπαδοί κομμάτων. Έχουν εκπαιδευτεί ,κυρίως από την οικογένειά τους, να υποστηρίζουν φανατικά ένα κόμμα και συχνά να πολεμούν ένα άλλο. Είναι έντονα ανταγωνιστικοί  σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους: φανατικοί με το κόμμα, φανατικοί με την ποδοσφαιρική ομάδα, φανατικοί με το σωματείο. Είναι φανατικοί και με πρόσωπα του κόμματος και δεν δέχονται μύγα στο σπαθί τους. Τα υπερασπίζονται μέχρι τελικής πτώσεως.

Ο φανατισμός τους τυφλώνει και αδυνατούν να διαλεχθούν με την πραγματικότητα. Η μερική πραγματικότητα τους είναι η ζωή τους όλη. Δεν τους ενδιαφέρει να ξέρουν κάτι άλλο. Επιμένουν δογματικά στο μερικό και αδυνατούν να κατανοήσουν το όλον. Βλέπουν πάντα το δέντρο και ποτέ το δάσος. Ω ςγνήσιοι οπαδοί των ολιγαρχικών  μιλούν με στόμφο γαι τα οικονομικά ζητήματα. Η ελευθερία δεν τους ενδιάφερει, εκτός και αν είναι η εθνική. Η πολιτική ελευθερία τους είναι παντελώς άγνωστη. 

 Ο διάλογος μαζί τους είναι σπατάλη χρόνου. Δεν ακούν τα επιχειρήματα του άλλου παρά μόνο πετάνε συνεχώς ωσάν από μαγνητόφωνο αυτό που τους έμπηξαν στον εγκεφάλο τους η οικογένειά τους και το κόμμα. Αν και υστερούν και στο διάλογο και στη γνώση, αρέσκονται να αυτοπαρουσιάζονται ως δημοκρατικοί, ενώ από τους  φασίστες τους χωρίζει μια λεπτή γραμμή. Έτσι με ταχυδακτυλουργίες νιώθουν καλά με τον εαυτό τους.

Οι εθελόδουλοι δεν θέλουν να σκέφτονται, θέλουν να σκέφτεται το κόμμα ή ο ηγέτης για κείνους. Αμέσως παπαγαλίζουν τη θέση του κόμματος και νιώθουν καλά με τον εαυτό τους γιατί νομίζουν ότι μπορούν και σκέφτονται. Αν το κόμμα καθυστερήσει να πάρει μια θέση και νιώθουν εκτεθειμένοι, είναι η μοναδική φορά που μπορεί να εξοργιστούν με το κόμμα γιατί τους άφησε χωρίς θέση απέναντι στους αντιπάλους.

Η ζωή τους αναζωογονείται όποτε υπάρχουν εκλογές. Γιατί τότε τους προσεγγίζει η ιεραρχία του κόμματος και νιώθουν σπουδαίοι. Αν πάνε και σε κάποια κομματική σύναξη, τότε αγαλλιάζονται κυριολεκτικά γιατί συμμετέχουν στις διαβουλεύσεις.  Η αίσθηση ότι συμμετέχουν ενεργά στον προεκλογικό αγώνα κυριολεκτικά τους απογειώνει, δίνει άλλο νόημα στην άχαρη ζωή τους.

Οι εθελόδουλοι στις δημοσκόπησεις αποτυπώνονται με το βαθμό συσπείρωσης του κόμματος. Είναι οι δεδομένοι εθελόδουλοι του κάθε ολιγαρχικού κομματάρχη.. Τη μέρα των εκλογών συνήθως ακολουθούν μια άλλη ιεροτελεστία, διαφορετική από την καθημερινότητά τους. Ο εαυτός τους αναβιβάζεται στο κέντρο των εξελίξεων Είναι πρωταγωνιστής στις εκλογές. Οι εκλογές είναι η γιορτή της ολιγαρχίας αλλά κυρίως των εθελόδουλων.

Και αφού εκχωρήσει το δικαίωμα ψήφου εν λευκώ σε ένα άλλο μετατρέποντας τον εαυτό του σε πολιτικά δούλο, αναμένει εναγωνίως το αποτέλεσμα των εκλογών. Το κόμμα φροντίζει για κάποιο λόγο να βρίσκεται πάντοτε ανάμεσα στους νικητές και έτσι δίνει την ευκαιρία στους εθελόδουλους να πανηγυρίσουν για την καταντιά τους. 

Οι ολιγαρχικοί των κομμάτων μαζί με τους εθελόδουλους είναι οι στυλοβάτες δύο πολιτευμάτων, της μοναρχίας και της ολιγαρχίας και των εκτροπών της, τυραννία, δικτατορία. Στην Κύπρο όλοι αυτοί, σύμφωνα με τις βουλευτικές εκλογές της 24ης Μαίου είναι μια μειονότητα του εκλογικού σώματος. Καιρός να σκεφτούμε πως θα τους ξεφορτωθούμε για να δούμε άσπρη μέρα.

ΕΚΛΟΓΕΣ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΚΉ

 Κάποια συμπεράσματα για τις βουλευτικές εκλογές της 24ης Μαίου 2026.

1. Οι ψηφοφόροι επέλεξαν 51 βουλευτές, ενώ τα κόμματα 5. Λογικά τα κόμματα με την αλαζονεία τους και την ολιγαρχική ιδεολογία τους μπορεί να ζητήσουν περισσότερους βουλευτές να εκλέγονται από τα κόμματα. Φτιάχνουν ένα ψεύτικο σενάριο και το πλασάρουν στον κόσμο, έτσι κάνουν πάντοτε.
2. Η βουλή δεν έχει τη νομιμοποίηση από την πλειονότητα του εκλογικού σώματος. Μόλις 318289 έγκυρα ψηφοδέλτια νομιμοποίησαν τους βουλευτές ή ποσοστο 44.25% .
3. Η αποχή ήταν πάρα πολύ μεγάλη (33.09% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων), αν αναλογιστεί κάποιος ότι υπάρχαν 19 κομματικοι σχηματισμοί και 753 υποψήφιοι βουλευτές.
4. Οι χορηγοί χρήματος και δημοσιότητας ενίσχυσαν ολοφάνερα τα παραδοσιακά κόμματα προβάλλοντας μια συνθηματική κενολογία (σταθερότητα, ασφάλεια, ανάπτυξη). Τα νέα κόμματα δεν κατόρθωσαν να προβάλουν ακι να πείσουν ότι έχουν μια πρόταση για αλλαγή του συστήματος, ώστε να συσπειρώσουν τον κόσμο. Γι αυτό στο τέλος απέτυχαν παταγωδώς, αν αναλογιστεί κανείς τη δυσαρέκεια που υπήρχε απέναντι στα παραδοσιακά κόμματα. Ουσιαστικά τα νέα κόμματα έδωσαν το φιλί της ζωής στους μελλοθάνατους και ακύρωσαν τις όποιες προοπτικές στο παρόν.
5. Την ερχόμενη πενταετία η ζωή των πολιτών θα χειροτερέψει εξαιτίας της απληστίας  και εξουσιολαγνίας των ολιγαρχικών κομμάτων. Δεν ξέρουν κάτι άλλο ούτε και υπάρχει από κάπου πρόταση γαι αλλαγή του υφιστάμενου συστήματος. Δηλαδή η σχέση της κοινωνίας με την πολιτική δεν θα αλλάξει ούτε και η ομολογημένη κομματική λογική για υπηρεσία στην αγορά.
6. Η διαφθορά των κομμάτων  ή με τη νόμιμη διαφορά( χορηγία, συνεργάτες, παχυλοί μισθοί για μερική εργασία, εφάπαξ, συντάξεις, ασυλία) ή παράνομη (μίζες). Κανένα κόμμα ή υποψήφιος απορρίπτε αυτά τα σκανδαλώδη προνόμια.

Γενικά οι εθελόδουλοι οπαδοί των κομμάτων που ψηφίζουν από φανατισμό τους καταστροφείς τους και τους ληστές τους δεν μπορούν να προσφέρουν κάτι στον τόπο. Αυτή την πενταετία οι συσχετισμοί δύναμης θα ανατραπούν στην κοινωνία οριστικά και οι ολιγαρχικοί θα αναγκαστουν σε μεγάλες υποχωρήσεις για να επιβίωσουν.

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΙΟΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή καιρός να ανησυχούμε

1.Το χορό των παρακολούθησεων άνοιξε η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη που προσπάθησε να περάσει με τη μορφή του επείγοντος τροποποίηση του συντάγματος ώστε η ΚΥΠ να παρακολουθεί όποιο θέλει χωρίς να απαιτείται άδεια από δικαστήριο. Παρά τις εντατικές προσπάθειες του Προέδρου της Επιτροπής Νομικών της Βουλής Νίκου Τορναρίτη , ΔΗΣΥ, οι αγωνιώδεις προσπάθειες δεν τελεσφόρησαν και θα επανέλθουν μετά τις εκλογές. Προσωπικά δεν κατάλαβα το βίτσιο των ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΊΔΗ, ΦΥΤΙΡΗ, ΤΟΡΝΑΡΙΤΗ να έχουν μανία με την παρακολούθηση των πολιτών. 

2. Προεκλογικά είχαμε και δεύτερο κρούσμα παρακολουθησιομανίας. Στις 20/5/2026 ένας υποψήφιος του ΕΛΑΜ έγραψε πως αν εκλεγεί βουλευτής, θα προτείνει τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης αρχής προστασίας του συντάγματος η οποία θα θέτει άμεσα υπό παρακολούθηση κόμματα και οργανώσεις  που αποτελούν σαφή απειλή. Ενώ η κυβέρνηση επιθεμεί η ΚΥΠ να παρακολουθεί πολίτες, το ΕΛΑΜ στοχεύει αλλού, κόμματα και οργανώσεις. Υπάρχει μια δυσκολία στην πράξη τέτοια παρακολούθηση αλλα το πρόβλημα είναι αλλού, τι κάθεται και σκαρφίζεται ο νους του ανθρώπου.

3. Η κορύφωση της προεκλογικής παρακολουθησιομανίας είναι νομίζω το ποικίλο και λιτό πρόγραμμα του ΔΗΣΥ με τις 31 θεματικές ενότητες. Στην 27η με τίτλο " Ασφάλεια-Αντιμετώπιση οργανωμένου εγκλήματος"  και σε σύνολο 5 γραμμών ,οι 2 τελευταίες γραμμές αναφέρουν κατά λέξη: " Σε ένα σωστό πλαίσιο θα πρέπει να δοθεί στις διωκτικές αρχές το εργαλείο των παρακολουθήσεων καθώς  και της τοποθέτησης καμερών σε πολυσύχναστους δρόμους". Ο πιο προωθημένος στις απόψεις του είναι σίγουρα ο ΔΗΣΥ. Εκτός από τις παρακολουθήσεις θέλεις και κάμερες  στους πολυσύχναστους δρόμους!!!

Υποτίθεται ότι οι πιο πάνω νοιάζονται για το κοινό μας καλό, όμως δεν είναι έτσι. Γιατί αν γνοιάζονταν για το κοινό μας καλό θα χρησιμοποιούσαν το νου τους να βρουν τρόπους με τη χρήση της τεχνολογίας να διευρύνουν την ελευθερία μας  και όχι να την περιορίσουν.

Το επιχείρημα πως είναι γαι το οργανωμένο έγκλημα και την ασφάλεια του πολίτη που ενδιαφέρονται είναι εκτός πραγματικότητας. Εδώ καθημερινά ενημερώνεται όλη η Κύπρος για τη δράση του οργανωμένου εγκλήματος από την  Anna Alexui  και σεις θέλετε παρακολουθήσεις για να μάθετε αυτά που ξέρει όλη η Κύπρος. Ποιον κοροϊδεύετε;

Και να τελειώνουμε με τις βιτσιοπαρακολουθήσεις σας. Στην ιστορία ένιωθαν φόβο και προωθούσαν τις παρακολουθήσεις όσοι κατείχαν παράνομα εξουσία ή πλούτο. Και ο φόβος τους ήταν ο λαός. Αυτό θέλετε να παρακολουθείτε και κανένα άλλο.

Αν τώρα την παρακολουθησιομανία  τη συνδέσουμε με τη συνεχόμενη έκφραση ανησυχίας για τη σύνθεση της νέας βουλής από τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη, την Πρόεδρο του ΔΗΣΥ, τον πρώην του ΔΗΣΥ Ν Αναστασιάδη, τότε ως κοινωνία οφείλουμε να ανησυχούμε από την ανησυχία τους.Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι το 2013 και το 2020 η κυβέρνηση Αναστασιάδη κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης , κυβερνούσε με διατάγματα σε βάρος της ελευθερίας των πολιτών. Σε κυβερνητικό επίπεδο οι πιο έμπειροι σε ανελεύθερα καθεστώτα είναι οι του ΔΗΣΥ και όχι το ΕΛΑΜ.

ΤΙ ΜΑΘΑΙΝΕΙ Ο ΑΒΕΡΩΦ ΣΤΟΝ ΦΕΙΔΙΑ

 Ο Φειδίας της ΑΜΚ βρήκε τους όπου γης ολιγαρχικούς να τον συμβουλεύουν για να προωθήσει -φαντάζομαι- την άμεση δημοκρατία! Και τους δηλώνει δημόσια μέσα στη αφέλειά του για να προσδώσει κύρος στον εαυτό του γιατί ο ίδιος τους θεωρεί σπουδαίους! 

Από τους πολιτικούς επέλεξε σύμβουλο τον Αβέρωφ Νεοφύτου!!! Μπορείς αμέσως να αντιληφθείς την ποιότητα του ανδρός. Δήλωσε λοιπον ο Φειδίας: " Με τον Αβέρωφ έχουμε μια πολλά καλή σχέση. Ο Αβέρωφ επειδή είναι από τους πιο έμπειρους πολιτικούς στην Κύπρο, έπιασα και ρώτησα για να μάθω πράματα".

Ο Αβέρωφ είναι έμπειρός κομματικός, όχι πολιτικός. Δηλαδή έχει μια μερική γνώση της πραγματικότητας, όχι καθολική γνώση. Αυτό συμβαίνει με όλα τα ολιγαρχικά κόμματα. Επομένως με τον Αβέρωφ μπορεί να μάθεις πολιτικές όχι πολιτική. Δηλαδή, πολιτικά θα στραβωθείς και θα κάμνεις και χαρά.

Προσωπικά εκτιμώ πως το καλύτερο μάθημα που θα σου έκανε ο Αβέρωφ είναι ο χειρισμός  των γεγονότων του 2013, που τον χάραξε ως κομματικό ηγέτη.

ΜΑΘΗΜΑ 1ο

Όταν ο κόσμος είναι συναισθηματικά φορτισμένος, οργισμένος, αγανακτισμένος τότε πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός τι λες. Ταυτίζεσαι μαζί με τον όχλο και τους λες αυτό που θέλει να ακούσει.ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ:

-"Την τρόικα την έφεραν τα λάθη και οι παραλείψεις μας, ..., την φέραμε όλοι  εμείς οι πολιτικοί,....".( Δηλώσεις Αβερωφ 14/11/2013)

-"Πρέπει να ζητήσουμε ένα μεγάλο συγγνώμη για τα λάθη του πολιτικού συστήματος" (Δηλώσεις Αβέρωφ 18/12/2013) 

ΜΑΘΗΜΑ 2ο 

Ταυτόχρονα να παρουσιάζεσαι δυναμικός αποφασιστικός. Ο όχλος θέλει αίμα.ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ:

-"Σε υποθέσεις διαφθοράς και διαπλοκής όμως, η ανοχή μας είναι μηδενική". ( Δηλώσεις Αβέρωφ 10/11/2013)

-"Η αξίωσή μας παραμένει πως όσοι ευθύνονται θα πρέπει να οδηγηθούν ενώπιον της δικαιοσύνης". (6/12/2013)

ΜΑΘΗΜΑ 3ο

Μερικούς μήνες μετά την κρίση ο κόσμος κουράζεται, όσο περισσότερο τον βομβαρδίζεις με ανοησίες ,τότε πιο γρήγορα θα κουραστεί και πρέπει να του δείξεις , εσύ ο πολιτικός, ότι  τον νιώθεις και έχει έτοιμη την λύση. ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ:

-"Πρέπει να σταματήσουμε ένα πόλεμο πολιτικό πινγκ-πονγκ ποιος φταίει και ποιος δεν φταίει, να τραβήξουμε μια γραμμή και να κοιτάξουμε μπροστά". (Δηλώσεις Αβέρωφ 5/12/2013)

ΑΥΤΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙ Ο ΦΕΙΔΙΑΣ ΑΠΌ ΤΟΝ ΑΒΕΡΩΦ ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΤΟΝ ΕΜΠΕΙΡΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΙ ΦΙΛΟ ΤΟΥ ΦΕΙΔΙΑ. ΨΗΦΙΣΤΕ ΤΟΥΣ , ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΑΜΠΡΟ ΜΕΛΛΟΝ, ΥΠΕΥΘΥΝΑ ΜΠΡΟΣΤΑ.