Η πορεία των φορέων της εξουσίας του κράτους προς τον αυταρχισμό ή η άνοδος της ακροδεξιάς

Είναι γεγονός  ότι  υπάρχουν αναρίθμητες μελέτες και άρθρα που αποπειρώνται να ερμηνεύσουν το φαινόμενο της ανόδου της ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Προσωπικά κατανοώ το φαινόμενο  πολιτικά, δηλαδή σε συνάρτηση με τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος και τις μεταλλάξεις του τις τελευταιες δεκαετίες.

Η λεγόμενη  ακροδεξιά σε σύγκριση με τα παραδοσιακά κόμματα μέχρι τώρα είχε μια ομοιότητα και μια διαφορά σε σχέση με τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Η ομοιότητα αφορά το ότι όλοι στηρίζουν το υφιστάμενο πολιτικό συστήμα με κύριο χαρακτηριστικό τον αποκλεισμό της κοινωνίας από την πολιτική. Η διαφορά τους είναι ότι  μέχρι πρόσφατα η ακροδεξιά εμφανιζόταν πιο αυταρχική στη λειτουργία του πολιτικου συστήματος, ενώ τα παραδοσιακά κόμματα πιο φιλελεύθερα.

Αυτή η διαφορά όμως τείνει να εκμηδενιστεί καθώς τα παραδοσιακά κόμματα ρέπουν όλο και περισσότερο προς τον αυταρχισμό.

Το πρώτο τέτοιο παράδειγμα  είναι η κατάργηση της διάκρισης των εξουσιών, την οποία οι θεωρητικοί της πίστευαν ότι ήταν τον αντιδοτο στη αυθαιρεσία της εξουσίας του  κράτους. Είναι εμφανές και στην Κύπρο τις τελευταίες δεκαετίες ότι κάτι τέτοιο δεν υπάρχει:δημιουργήθηκαν κυβερνώντα και συγκυβερνώντα κόμματα , η δε δικαστική εξουσία διορίζεται από τον Πρόεδρο. Ουσιαστικά  ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ελέγχει όλες τις εξουσίες, είναι ένας εκλεγμένος μονάρχης. Αυτή η νέα πραγματικότητα επιβλήθηκε από τα κόμματα λόγω εξουσιολαγνείας. Έτσι το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα έγινε στη συνείδηση του κόσμου πιο αυταρχικό και αποτελεί ευθύνη των κομμάτων. Παράλληλα, με την επιβολή της ενοποιημένης κρατικής εξουσίας  στην κοινωνία, τα παραδοσιακά κόμματα απώλεσαν στα μάτια των πολιτών τον φιλελεύθερο χαρακτήρα τους και απογοητευμένοι οι πολίτες αναφωνούν το σύνηθες πια: "είναι όλοι τους ίδιοι".

Το δεύτερο παράδειγμα  αφορά τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος στo πλαίσιo της λεγόμενης "κοινωνίας των πολιτών". Αυτή η αναφορά δεν αφορά την κοινωνία αλλα την πρακτική της εξουσίας να διαβουλεύεται με τις οργανώσεις που εξέχουν της κοινωνίας πριν τη λήψη μιας απόφασης. Με αυτό τον τρόπο τα κόμματα αποκόπηκαν πλήρως από την κοινωνία  και διαλέγονται μόνο με τις διάφορες οργανώσεις , τις οποίες και χρηματοδοτούν!!! Με αυτή την ευφυή πρακτική δεν θεωρείται ότι εκπροσωπουν την κοινωνία και επιπλέον τοποθέτησαν ακόμα ένα εμπόδιο ανάμεσα στην κοινωνία και την πολιτική ή αποξενώθηκαν από την κοινωνία.

Αν συνυπολόγισει κάποιος το γεγονός ότι η κρατική εξουσία χρησιμοποιεί τη σύγχρονη τεχνολογία όχι γαι να διευρύνει την ελευθερία, αλλά για να περιορίσει τα ατομικά δικαιώματα, τότε αντιλαμβάνεσαι ότι η απόσταση ,σε επίπεδο πολιτικού συστήματος και όχι διακηρύξεων,  ανάμεσα στα παραδοσιακά κόμματα και την ακροδεξιά έχει μικρύνει επικίνδυνα. 

Δυστυχώς με αναθεματισμούς και κατάρες δεν λύονται τα πολιτικά προβλήματα. Στην Κύπρο σήμερα από τη μια ακούονται αναθεματισμοί  και από την άλλη γίνεται προσπάθεια πλήρους ενσωμάτωσης της ακροδεξιάς στο υφιστάμενο.πολιτικό σύστημα.  Οι αποστάσεις έχουν σμικρύνει τόσο που οι διαφορές στα μάτια τους φαίνονται ασήμαντες. Το τίμημα το πληρώνει ήδη βαρύ η κοινωνία κυρίως με τις επιλογές των παραδοσιακών κομμάτων: έχουν στρώσει το τραπέζι και για τα χειρότερα.

Οι εκλογές  του κόμματος "Άμεση Δημοκρατία Κύπρου"

Οι εκλογές για επιλογή για επιλογή υποψηφίων βουλευτών από το συγκεκριμένο κόμμα θεωρείται κάτι σημαντικό και αντιδιαστέλλεται προς εκείνο που κάνουν τα άλλα κόμματα.

Είναι πράγματι κάτι σημαντικό;

1. Η επιλογή υποψηφίων μέσω μιας εφαρμογής στο διαδίκτυο είναι πράγματι κάτι διαφορετικό με την επιλογή υποψηφίων με την παραδοσιακή ψήφο.Όμως, σε σχέση με τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος δεν αλλάζει τίποτε απολύτως. Ως διαδικασία επιλογής είναι μια ολιγαρχική επιλογή και τίποτε άλλο. Και φυσικά αυτή η διαδικασία δεν έχει καμία σχέση με τη δημοκρατία. Από την άλλη, η διαδικτυακή επιλογή βουλευτών μέσω μιας εφαρμογής συμβάλλει στον εκσυχρονισμό της ολιγαρχίας  ή πιο σωστά δίνει ένα παράδειγμα εκσυγχρονισμού του ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος.
2. Είναι γεγονός ότι στο μέλλον η αναβίωση της δημοκρατίας  δεν θα στηρίζεται στη φυσική συνάντηση των πολιτών,αλλά στη τεχνοδικτυακή. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με αυτό που κάνει τώρα το εν λόγω κόμμα.
3. Ο ηγέτης του εν λόγω κόμματος υποστήριξε ότι δεν θέλει να είναι σαν τους άλλους κομματάρχες που επιλέγουν οι ίδιοι, όπως ισχυρίζεται, τους υποψήφιους βουλευτές και ότι στην εφαρμογή όποιος θέλει μπορεί να είναι εν δυνάμει υποψήφιος βουλευτής και θα επιλέξουν οι χρήστες της εφαρμογής τους υποψήφιους βουλευτές. Αυτό λέγεται απλουστευμένη προσέγγιση.  Ποιος ελέγχει την εφαρμογή, ποιος αξιολογεί του εν δυνάμει υποψήφιους , ποιος  γίνεται χορηγός δημοσιότητας; Δυστυχώς, ο παραδοσιακός κομματάρχης και ο διαδικτυακός κομματάρχης είναι οι ίδιοι.
4. Στην εφαρμογή του κόμματος στο διαδίκτυο δεν απαιτείται να είσαι μέλος του κόμματος για να μπορέσεις να εγγραφείς. Και αυτό γιατί δεν αρέσει στον ηγέτη του κόμματος ο παραδοσιακός διαχωρισμός σε δεξιούς, αριστερούς κλπ.. Και θέλει να υπερβεί αυτή τη διαίρεση επιτρέποντας στον καθένα να εγγραφεί στην εφαρμογή του κόμματος. Φυσικά, η προσέγγιση είναι τουλάχιστον αφελής. Η εφαρμογή συνιστά      ένα μέσο και τίποτε άλλο.  Η πραγματικότητα δείχνει ότι οι παραδοσιακοί διαχωρισμοί "δεξιός, αριστερός" θα ξεπεραστούν. Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δεν θα γεννηθούν νέοι διαχωρισμοί στην κοινωνία που θα αντανακλούν  τις νέες πραγματικότητες. Γι αυτό και αδυνατούν οι του κόμματος να δηλώσουν μια νέα ταυτότητα παρά μόνο απορρίπτουν τις παλιές. Και όλες τους οι ενέργειες συγκλίνουν στο να υπηρετούν την εφαρμογή!!!
5. Ανεξάρτητα αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με αυτό το κόμμα, ένα είναι το γεγονός μέχρι στιγμής , ότι ο Φειδίας Παναγιώτου και το κόμμα του συνέβαλαν  σημαντικά και σε σύντομο χρονικό διάστημα στον εκσυγχρονισμό του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος της εκλόγιμης μοναρχίας. Οι υπηρεσίες προς το υπαρκτό πολιτικό σύστημα είναι τεράστιες. Περιόρισαν την αποχή στις ευρωεκλογές σημαντικά προσφέροντας περαιτέρω νομιμοποιηση στο υφιστάμενο σύστημα. Ο Φειδίας, επίσης, με την επιτυχία τους στις ευρωεκλογές άνοιξε το  δρόμο για να εισέλθουν στην πολιτική πάρα πολλοί ομοιδέατες του, κάτι εκπληκτικό. Και αυτό φαίνεται όχι μόνο από το πλήθος των υποψηφίων στην εφαρμογή του κόμματος.
6. Η επιτυχία του Φειδία στις ευρωεκλογές ουσιαστικά φανερώνει τη κατάρρευση του δόγματος από την εποχή της γαλλικής επανάστασης  πως "δέκα οργανωμένοι μπορούν να κάνουν δεκάδες χιλιάδες να τρέμουν χωριστά" και στο οποίο στηρίχθηκε η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία. Αυτό το δόγμα στο νέο επικοινωνιακό πλαίσιο, το τεχνοδικτυακό, φαίνεται πως δεν θα ισχύει και απόδειξη είναι η επιτυχία ενός ατόμου  απέναντι σε οργανωμένες ομάδες. Αυτή η επισήμανση στον παρόντα χρόνο δεν αφορά τη δημοκρατία αλλά τους ολιγάρχες, πολιτικούς και οικονομικούς, που υπνώττουν. Τι κάνουν; Καταράζονται τον Φειδία ή του βάζουν τρικλοποδιές! Έλεος, έλεος, έλεος.

 Για το κόμμα "Άμεση Δημοκρατία Κύπρου"

Η ίδρυση ενός κόμματος με την πιο πάνω ονομασία  φανερώνει το βάθος του προβληματισμού των ιδρυτών. Είναι αυτονόητο ότι οι ιδρυτές, πριν αναλάβουν το εγχείρημα τους, μελέτησαν σε βάθος το υπαρκτό πολιτικό σύστημα και το στόχο τους  για το μέλλον, δηλαδή την "άμεση  δημοκρατία".

Κάποιες επισημάνσεις στα γρήγορα:

1. Η ονομασία "δημοκρατία" δεν είναι αυτοφυής στην εποχή μας αλλά επίκτητη. Οι  εμπνευστές της, λοιπόν,  όταν ένα πολιτικό σύστημα το αποκαλούσαν δημοκρατία εννοούσαν ότι υπάρχει ενα θεσμικό όργανο  στην πολιτεία που λέγεται δήμος και στο οποιο συμμετέχουν όλοι οι πολίτες και είναι ο "κύριος" της εξουσίας. 
2. Αυτό το θεσμικό όργανο που λέγεται δήμος είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει.  Οι  προσδιορισμοί "άμεση", "έμμεση", αντιπροσωπευτική", "προεδρική" είναι εφευρέσεις της νεοτερικότητας και δεν σημαίνουν τίποτε απολύτως. Χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για εξαπάτηση των ανθρώπων.
3. Υποστηρίζεται ότι το τωρινό σύστημα είναι αντιπροσωπευτική δημοκρατία!!! Είναι μια δημοκρατία χωρίς  δήμο και μια αντιπροσώπευση χωρίς αντιπροσώπους!!! Κάποιος λέει μια ανοησία και την αναπαράγουμε όλοι χωρίς προβληματισμό. Λογικά δεν υπάρχει νοήμων άνθρωπος που να μπορεί να υποστηρίξει με επιχειρήματα ότι το τωρινό πολιτικό σύστημα είναι δημοκρατία. Άλλο πολιτικό σύστημα η αντιπροσώπευση και άλλο η δημοκρατία.
4. Τα κόμματα, συμπεριλαμβανομένης της "Άμεσης Δημοκρατίας", είναι ολιγαρχικές ομάδες  που κατοχυρώνουν την ανισότητα στην κατανομή του πλούτου, των προνομίων και της εξουσίας. Ως ολιγαρχικοί εκπροσωπούνται στη βουλή και επιδιώκουν κυρίως την κατάληψη της προεδρίας ή της πρωθυπουργίας στο πολιτικό σύστημα. Γιατί τα πολιτικά συστήματα στις μέρες μας είναι εκλόγιμες μοναρχίες , δηλαδή ο κύριος της εξουσίας είναι ο ένας. Αυτό το μοντέλο αναπαράγεται και στο εσωτερικό των κομμάτων με διάφορες παραλλαγές. Εννοείται και στην  "Άμεση Δημοκρατία".
5. Κάποιος θα υποστηρίξει πως η "Άμεση Δημοκρατία" μπορεί στο παρόν στάδιο να είναι ολιγαρχικός μηχανισμός αλλά θα επιδιώξει την άμεση δημοκρατία. Αυτό δεν γίνεται, είναι αδύνατο γιατί δεν προτείνει τίποτε απολύτως για να πάνε στην άμεση δημοκρατία.
6. Η "Άμεση Δημοκρατία" προβάλλει κυρίως τη δυνατότητα να συμμετέχουν οι πολίτες στην διαδικτυακή εφαρμογή της. Αυτή η επιλογή δεν είναι δημοκρατική. Είναι εν μέρει αντιπροσωπευτική. Για να καταστεί αντιπροσωπευτική απαιτείται να εκπληρώνονται και άλλες προυποθέσεις.  Φυσικά το υφιστάμενο σύστημα δεν αλλάζει, είναι εξωθεσμικη ρύθμιση.
7. Οι χορηγοί δημοσιότητας και χρήματος που ελέγχουν το πολιτικό σύστημα, θα προτιμήσουν την "Άμεση Δημοκρατία" ή τα παραδοσιακά κόμματα; Τα παραδοσιακά κόμματα περνούν κρίση και δεν χαπαρίζουν. Είναι εκτός τόπου και χρόνου. Επομένως η οικονομική ολιγαρχία έχει κάθε λόγο να υποστηρίξει φωνές , όπως η "Άμεση Δημοκρατία", εφόσον κατοχυρώνεται ότι δεν θα αλλάξει τίποτε απολύτως στο υφιστάμενο πολιτικοοικονομικό σύστημα.

Ο κ. Γιάννος Κατσουρίδης και οι απόψεις του για την οριζόντια ψηφοφορία

Σήμερα ,19/4/2015, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος» ένα άρθρο του κ. Γ. Κατσουρίδη, δόκτορος των Πολιτικών Επιστημών και επιστημονικού διευθυντή του Ινστιτούτου Ερευνών Προμηθέας με τίτλο «Οριζοντία ψηφοφορία και πολιτική».

Ο σχολιασμός αυτού του άρθρου γίνεται γιατί προβαίνει σε μια σειρά από διαπιστώσεις - κατά τη γνώμη μου αρκετές είναι ορθές- αλλά χωλαίνει στο «διά ταύτα».

Η ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ

Είναι ορθή η διαπίστωση του κ. Κατσουρίδη ότι η πρόταση των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων για οριζόντια ψηφοφορία δεν είναι απάντηση  σε προβλήματα που αντιμετωπίζει το πολιτικό σύστημα, αφού δε στηρίζεται στα πραγματικά αίτια αυτών των προβλημάτων.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟΣΥΣΤΗΜΑ

• Το επιχείρημα του πως δε λειτουργεί σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου η οριζόντια ψηφοφορία, ώστε να το υιοθετήσουμε και εμείς, είναι επινόηση κατά της οριζόντιας ψηφοφορίας και όχι θέση. Γιατί αν το υπαρκτό πολιτικό σύστημα αντιμετωπίζει αξεπέραστα προβλήματα, τότε σε κάποιο χρόνο και τόπο αυτό θα αλλάξει. Έτσι, ο κ. Κατσουρίδης, ουσιαστικά υποστηρίζει « ας περιμένουμε να αλλάξει το σύστημα κάπου αλλού, και μετά βλέπουμε». Το αντεπιχείρημα είναι « γιατί να μην το αλλαξουμε εμείς και ας το μιμηθούν και οι άλλοι», γιατί να μην γίνουμε εμείς παράδειγμα στους άλλους και να λειτουργεί το αντίστροφο.Γι αυτό ακριβώς αυτή η προσέγγιση του κ. Κατσουρίδη είναι συντηρητική και αντιδραστική: αντιστρατεύεται τη λογική της προόδου αλλά και της ιστορικής εξέλιξης (αφού είναι όλοι δούλοι, ας παραμείνουμε και εμείς!!!)
• Το επόμενο επιχείρημά του εδράζεται στην ίδια λογική με το προηγούμενο. Δηλαδή, προβάλλει ορθά τη θέση πως η Κύπρος δεν είναι αποκομμένη από το υπόλοιπο παγκόμιο σύστημα. Όμως προβάλλει αυτή τη θέση πάλι στα πλαίσια μιας συντηρητικής και αντιδραστικής λογικής, ώστε να μην αλλάξει κάτι. Αφού το «κακό» συμβαίνει και αλλού, δεν πρέπει να ενοχλούμαστε!
• Στη συνέχει μεταβαίνει στο κοινωνικοικονομικό σύστημα και ορθά επισημαίνει την αλλαγή που παρατηρείται  με την κυριαρχία «των αγορών». Και ενώ αυτή η παγκόσμια αλλαγή είναι βασική αιτία για τα προβλήματα στη σχέση κοινωνίας και πολιτικής, ουσιαστικά την εκμηδενίζει προβάλλοντας τη γενική και αόριστη θέση  «είναι αδύνατο να πιστεύεις ότι μπορείς να αλλάξεις, κατά τρόπο ριζικό». Δηλαδή; Τίποτε δεν αναφέρει. Αν αναλύεις μια πραγματικότητα μόνο για να την νομιμοποιήσεις στη συνειδησή σου, είναι μια συντηρητική θέση.

Γενικά, ο κ. Κατσουρίδης ορθά επικαλείται στην ανάλυση του το τι συμβαίνει εκτός Κύπρου. Αλλά, το επικαλείται στα πλαίσια μιας συντηρητικής λογικής, δηλαδή για  να μην αλλάξει τίποτε.

Η ΟΥΣΙΑ

Το τελευταίο επιχείρημα του κ. Κατσουρίδη είναι –το πιο σημαντικό κατά τον ίδιο- το πιο προβληματικό κατ΄ εμένα.Ειδικότερα:

«Διαφοροποιείται» , αναφέρει, «η λογική στην οποία  βασίζεται η αντιπροσωπευτική δημοκρατία: τη συλλογική εκπροσώπηση συμφερόντων μέσω ενδιάμεσων συλλογικοτήτων ( πολιτικών κομμάτων, συντεχνιών, κυβερνήσεων, κτλ.). Με τη συγκεκριμένη πρόταση η εκπροσώπηση καθίσταται ατομικό προνόμιο, συνήθως ατόμων με μεγάλη οικονομική επιφάνεια και πρόσβαση στα ΜΜΕ». Πρώτο, δεν υπάρχει πολίτευμα στην πραγματικότητα που να ονομάζεται αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Ένα πολίτευμα είναι αν κυβερνούν οι αντιπρόσωποι του λαού και άλλο πολίτευμα είναι αν κυβερνά ο δήμος. Να κυβερνούν και οι δύο είναι αδύνατο! Αλλά το πολίτευμα δεν είναι ούτε αντιπροσώπευση ούτε δημοκρατία, ο όρος είναι μια φαντασιακή σύλληψη. Το πολίτευμα είναι προ-αντιπροσωπευτικό και ακραιφνώς ολιγαρχικό ή ολιγαρχική κομματοκρατία. Δέυτερο, τα κόμματα είναι μια ενδιάμεση συλλογικότητα ανάμεσα στην κοινωνία και ο κράτος. Οι κυβερνήσεις που κατέχουν την εξουσία του κράτους είναι ενδιάμεση συλλογικότητα ανάμεσα σε ποιούς; Τρίτο, γιατί είναι πρόβλημα η εκπροσώπηση ως ατομικό προνόμιο και δεν είναι πρόβλημα η εκπροσώπηση ως κομματικό προνόμιο; Και το κομματικό προνόμιο και το ατομικό προνόμιο εκπροσώπησης μέσα στην υπαρκτή πραγματικότητα εξαρτιώνται αποκλειστικά , όπως επισημαίνει ο κ. Κατσουρίδης αλλά αποσπασματικά, από τους χορηγούς χρήματος και δημοσιότητας. Δηλαδή για την κοινωνία ποια θα είναι η διαφορά αν οι χορηγοί χρήματος και δημοσιότητας ανεβάζουν στην εξουσία κομματικούς ή άτομα; Για τους κομματικούς ή τα συγκεκριμένα άτομα έχει σημασία αλλά για την κοινωνία δεν έχει καμία σημασία, αφού δεν αλλάζει η σχέση της με την πολιτική και οι υφιστάμενοι συσχετισμοί δύναμης.

Και συνεχίζει ο κ. Κατσουρίδης: «Στην ουσία, ενώ παρουσιάζεται ως πρόταση αναδημιουργίας της πολιτικής, αποτελεί πρόταση κατάργησής της και επιστροφής στο παρελθον με τα κόμματα ελίτ του 19^ου αιώνα και αρχών του 20^ου αιώνα...Η λύση, όμως, δεν μπορεί να είναι η κατάργηση της πολιτικής ως τέτοιας, αλλά η λήψη εκείνων των μέτρων που θα την επαναφέρουν με τρόπο ουσιαστικό και όχι επιφανειακό. Όπως γινεται για παράδειγμα με τη συζήτηση στη Βουλή για το ασυμβίβαστο και τους ελέγχους των οικονομικών των κομμάτων».

Πρώτο, η  πρόταση για οριζόνται ψηφοφορία είναι τεχνικό ζήτημα, δεν αλλάζει το πολιτικό σύστημα. Άρα, δεν καταργείται η πολιτική. Δεύτερο, πολιτική υπάρχει όχι γιατί υπάρχουν κόμματα, αλλά γιατί υπάρχει η κοινωνία. Τρίτο, μια πρόσληψη της πολιτικής λειτουργίας μιας κοινωνίας είναι μέσω ενδιάμεσων ομάδων/ κομμάτων, αλλά μπορεί επίσης το άτομο να λειτουργεί μέσα στο όλον/σύστημα και χωρίς ενδιάμεσες ομάδες, να «μοριοποιείται» ως άτομο εντός του συνόλου. Η διαφορά των δύο είναι ότι ανφέρονται σε διαφορετικά πολιτικά συστήματα και δεν υποδηλώνεται ούτε στο ένα ούτε στο άλλο η κατάργηση της πολιτικής. Και ακριβώς η συντηρητικότητα των αντιλήψεων του κ. Κατσουρίδη σε αυτό έγκειται, πως ταυτίζει την πολιτική όχι με την κοινωνία αλλά με το κόμμα!!! Τέταρτο, επιστροφή στο παρελθόν είναι αδύνατη, γιατί άλλη ήταν η κοινωνία και οι ανάγκες της τον 19^ο  αιώνα και πολύ διαφορετική η σημερινή. Η πιο σημαντική συστημική διαφορά είναι πως τότε ο άνθρωπος προσπαθούσε να οικοδομήσει το μέλλον του εντός του κράτους. Σήμερα, αυτή η φάση έχει ολοκληρωθεί και οι κοινωνίες βρίσκονται αντιμέτωπες με προβλήματα που προκύπτουν με την κοσμοσυστημική λειτουργία ή την «υπέρβαση» του κράτους.Πέμπτον, η λύση που προτείνει ο κ. Κατσουρίδης ακυρώνει όλη την προσέγγισή του, αφού θεωρεί τελικά πως το πρόβλημα σήμερα της πολιτικής είναι το ασυμβίβαστο και τα οικονομικά των κομμάτων ή επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος με αυτούς που κατηγορεί, δηλαδή συναισθηματικά αντιδρώντας –προάσπιση των κομμάτων- αγνοεί «τα πραγματικά αίτια των προβλημάτων»!!!

ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ

Ο κ. Κατσουρίδης αναφέρεται και στις δημοσκοπήσεις για να τις ακυρώσει! Αναφέρει: «Η επίκληση δημοσκοπικών ποσοστών για εφαρμογή της οριζοντίας  ψηφοφορίας υποκρύπτει ορισμένα σφάλματα....δεν υπονοώ ότι δεν πρέπει να αξιοποιούνται οι δημοσκοπήσεις ως εργαλεία».

Φυσικά, από την άποψη της πολιτικής επιστήμης δεν ισχύουν αυτά. Για την επιστήμη υπάρχει το ερώτημα: ποιου η άποψη πρέπει να προσμετρά στη λήψη αποφάσεων; Του ενός, των λίγων ή των πολλών;  Με την απαντησή σου δεν απαντάς σε ένα θεωρητικό ερώτημα. Αλλά επιλέγεις πολιτικό σύστημα, δηλαδή μοναρχία, ολιγαρχία ή δημοκρατία. Το δεύτερο ερώτημα είναι: σε ποια περίπτωση η άποψη των πολλών θεωρείται ως εργαλείο και όχι λήψη απόφασης; Η απάντηση είναι στις ολιγαρχίες, όπως αυτή που υποστηρίζει ο κ. Κατσουρίδης. Το τρίτο ερώτημα: Στις ολιγαρχίες η δημοσκόπηση εκφράζει τη βούληση των πολλών; Η απάντηση είναι: ναι, υπό μιά προϋποθεση, ότι δόθηκε η πληροφόρηση-όλα τα δεδομένα- στους πολλούς για να μπορέσουν να διαμορφώσουν άποψη. Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο στις ολιγαρχίες; Είναι πολύ δύσκολο, γιατί θα ακυρώσει τη λογική του ολιγαρχικού συστήματος για τους ειδικούς που πρέπει να διαχειρίζονται την εξουσία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Συμπερασματικά, οι αντιλήψεις του κ. Κατσουρίδη έχουν ένα και μόνο σκοπό, να νομιμοποιήσουν το σύστημα και το κόμμα. Τίποτε άλλο. Γι αυτό είναι και συντηρητικές και αντιδραστικές, εφόσον στοχεύουν στην προάσπιση των συμφερόντων της πολιτικής  και της οικονομικής ολιγαρχίας.

ΕΡΩΤΗΜΑ: Οι κομματικοί και οι υποστηρικτές της οριζόντιας ψηφοφορίας , οφείλουν να απαντήσουν σε ένα ερώτημα καθαρά πολιτικό: Εφόσον με την λεγόμενη παγκοσμιοποίηση έχουν ανατραπεί οι συσχετισμοί δύναμης ανάμεσα στο τρίπτυχο κράτος-κοινωνία-αγορά σε βάρος της κοινωνίας και τα κράτη θεωρούν ως σκοπό της πολιτικής να υπηρετούν την αγορά, τι προτείνουν για να επανέλθει τουλάχιστον μια ισορροπία , και ειδικότερα –εφόσον μιλούμε για πολιτική –τι προτείνουν  για τη σχέση κοινωνίας και πολιτικής; Γιατί αν η αγορά – δηλαδή οι χορηγοί χρήματος και δημοσιότητας- θα βγάζουν στην εξουσία κομματικούς ή άτομα, η κοινωνία δε σώζεται, το πολιτικό σύστημα δεν αλλάζει, η αγορά θα ρυθμίζει τη λειτουργία της κοινωνίας, η κοινωνία θα περιθωριοποιείται από την πολιτική, το πολιτικό σύστημα θα συνεχίσει να είναι ολιγαρχικό ή και , χειρότερα,τυρρανικό. Έχουν να προτείνουν κάτι πέραν από το να ανταγωνίζονται ποιος θα καρπούται την εξουσία και το ταμείο του κράτους με χορηγία της οικονομικής ολιγαρχίας και σε βάρος της κοινωνίας;

ΥΓ. Η σύγκρουση ανάμεσα στους κομματικούς και τους υποστηρικτές της οριζόντιας ψηφοφορίας αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο μέσα στην υπαρκτή πραγματικότητα: Ποιος θα καρπώνεται τα οφέλης της εξουσίας του κράτους και του δημόσιου ταμείου; Οι κομματικοί ή και τα άτομα που βρίσκονται στις παρυφές του κομμάτων; Σε αυτά τα πλαίσια είναι μια ενδοολιγαρχική σύγκρουση γιατί η κοινωνία –που είναι ο λόγος ύπαρξης όλων αυτών- βρίσκεται εκτός των προβληματισμών τους και των προτάσεών τους. Σε αυτά τα πλαίσια οι υποστηρικτές της οριζόντιας ψηφοφορίας θα λειτουργήσουν ως»εφεδρεία δυνάμεων» για την πολιτικοοικονομική ολιγαρχία. Δηλαδή, στο βαθμό που το σύστημα θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο, θα τους χρησιμοποιήσει, για να μην αλλάξει το σύστημα!!!

Ομολογία ενοχής(;) Ρίκκου: «Ο Θεός είναι μαζί μου»!

Ποια ανάγκη ώθησε τον κ. Ρίκκο Ερωτοκρίτου να πει το απίστευτο «Ο Θεός είναι μαζί μου»;

Είναι φανερό ότο επικαλούμενος στα επουράνια  θεώρησε ότι είναι μια διέξοδος από τα επίγεια. Ή διαφορετικά, επειδή δεν τον ικανοποιούσε το βιούμενο επίγειο περιβάλλον, βρήκε καταφυγή στον Κύριο, όπως κάνει ο καθένας στις δύσκολες στιγμές, όταν δεν μπορεί να τις ελέγξει.

Όμως, δεν επικαλέστηκε απλώς το Θεό. Δήλωσε εμφαντικά ότι «ο θεός είναι μαζί  μου». Αυτή η αναφορά δε συνιστά αναζήτηση  μιας διεξόδου , μιας καταφυγής στο αδιέξοδο. Είναι η έκφραση μιας βεβαιότητας λυτρωτικής, μιας σιγουριάς ότι θα δικαιωθεί στη βασιλεία των ουρανών. Η αναζήτηση δικαίωσης στην επουράνια βασιλεία σαφώς υποδηλώνει την απουσία ελπίδας για δικαίωση στο επίγειο βασίλειο. Ή είναι έκφραση σιγουριάς ότι εδώ στη γη θα καταδικαστώ, αλλά θα δικαιωθώ στον ουρανό.

Γιατί λοιπόν κάποιος αναζητεί τη δικαίωση στον ουρανό, αν είναι δικαιωμένος στο παρόν στη γη; Μόνο ένας προκαταβολικά ένοχος στο επίγειο βασίλειο θα αναζητούσε και προκαταβολικά δικαίωση στο επουράνιο βασίλειο. Σε αντίθετη περίπτωση, δε θα περνούσε καν από το μυαλό του η δικαίωση στους ουρανούς, όχι ως προσδοκία αλλά ως βεβαιότητα στον παρόντα χρόνο.

Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη λογική ερμηνεία.

ΥΓ. Προσωπικά , μετά τη δήλωση του Ρίκκου, πήρα τηλέφωνο το θεό και του είπα κατά λεξη τα εξής: «Έλα θεέ, μ΄ ακούς; Μα πότε αποφάσισες ότι είσαι μαζί με τον Ρίκκο και εμάς εν μας είπες τίποτε; Εγώ πάντως λέω σου το, αν πράγματι είσαι μαζί με το Ρίκκο, εν θα σε ξαναψηφίσω».

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, το σύνταγμα και ο νόμος της ζούγκλας

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι, λέει, «θεματοφύλακας του Συντάγματος»!!!

 Με βάση ποιο άρθρο του συντάγματος έχετε παρέμβει στην ποινική διαδικασία εναντίον του Β.Γ.Γ.;

Με βάση ποιο άρθρο του συντάγματος έχετε διορίσει το Ρίκκο Ερωτοκρίτου στη θέση του Β.Γ.Γ. , μια θέση που ανήκει σε Τουρκοκύπριο; Και μάλιστα σε περίοδο οικονομικής κρίσης επιβαρύνοτας το δημόσιο ταμείο αχρείαστα με ποσό πέραν των 200.000 ευρώ ετησίως; Αυτό λέγεται χρηστή διοίκηση;

Με βάση ποιο άρθρο του συντάγματος θεωρείτε ότι ο σκοπός της πολιτικής είναι να υπηρετεί τις αγορές και όχι την κοινωνία;

Με βάση ποιο άρθρο του συντάγματος παραδώσατε την εξουσία του κράτους στους τροϊκανούς;

Με βάση ποιο άρθρο του συντάγματος διορίσατε παρανόμως συμβούλους και παρασυμβούλους, όπως κατήγγειλε ο Γενικός Εισαγγελέας στη Βουλή;

Και αφού ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είπε και ξεείπε, προσπάθησε εκ τους ασφαλούς «να την φέρει» του Γενικού Εισαγγελέα: «δεν θα παραλείψω εντούτοις να σας καλέσω όπως αξιοποιήσετε τη βοήθεια που  η Πολιτεία σας παραχώρησε , προκειμένου το ταχύτερο δυνατό να προσαχθούν επιτέλους ενώπιον της δικαιοσύνης οι υπεύθυνοι για την οικονομική καταστροφή του κράτους».

Καλά, η Γενική Εισαγγελεία εξετάζει την οικονομική καταστροφή του κράτους; Ποιος της έδωσε τέτοιες οδηγίες; Ή κύριε Πρόεδρε, ποιες συγκεκριμένες πτυχές του τραπεζικού συστήματος εξετάζει η Γ.Ε. με δική σας συμφωνία;

Αν πράγματι σας απασχολεί η οικονομική καταστροφή του κράτους, τότε γιατί αθωώσατε προκαταβολικά τους πολιτικούς με το διορισμό ερευνητικής επιτροπής; Γιατί αν το κράτος καταστράφηκε χωρίς να πάρουν είδηση η πολιτικοί, τότε πρόκειται περί ηλιθίων.

Από την άλλη, μια από τις αιτίες της οικονομικής καταταστροφής είναι η διαπλοκή πολιτικών-τραπεζιτών. Υπάρχει περίπτωση να βρεθεί έστω και ένας ένοχος για την καταστροφή; Αυτά είναι αερολογίες για αφελείς.

Και επί της ουσίας: Ο Αρχηγός της Αστυνομίας υπάγεται απευθείας σε εσάς. Τι μπορεί να κάμει ο όποιος Γενικός Εισαγγελέας, εάν οι πολιτικοί ως διαπλεκόμενοι αποφάσισαν να καλύψουν το έγκλημα, όπως φαίνεται ότι συμβαίνει;

Είναι αμοραλισμός να καλείς το Γενικό Εισαγγελέα να κάνει κάτι, όταν εσύ γνωρίζεις ότι είναι αδύνατο να το κάνει. Τον εκθέτεις εκ του ασφαλούς. Γιατί ο Γενικός Εισαγγελέας όσο και να διερευνά, μπορεί να βρει κάποια επιμέρους αδικήματα στους τραπεζίτες, αλλά τους υπεύθυνους της οικονομικής καταστροφής δε θα τους βρει ποτέ. Και το γνωρίζεις  πολύ καλά κύριε Πρόεδρε.

 Είναι λοιπόν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θεματοφύλακας του συντάγματος; Το γεγονός ότι το τονίζει δημόσια, ενώ μπορούσε να σιωπήσει, φανερώνει την πρόθεση του να ξηλώσει το σύνταγμα και να λειτουργήσει ως ένας απόλυτος μονάρχης. Η περίπτωση του τέως διοικητή και της νυν διοικήτριας της Κεντρικής Τράπεζας, η περίπτωση του Γενικού Εισαγγελέα φανερώνουν πως όποιος αντιτάσσεται στη βούληση του «μονάρχη» , θα πηγαίνει στο σπιτάκι του «νομότυπα».

Το κράτος πρέπει να λειτουργήσει όπως και οι αγορές, ώστε να τις υπηρετεί καλύτερα. Δηλαδή, να επικρατεί μόνο ένας νόμος, ο νόμος της δύναμης ή ο νόμος της ζούγκλας. Έτσι εξυπηρετούνται καλύτερα τα συμφέροντα της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας. Όλα αυτά που κάνει ο Πρόεδρος είναι μια σταδιακή εξοικείωση των πολιτών με την εφαρμογή του νόμου της δύναμης. Και ο νόμος της δύναμης δεν ανέχεται τα όποια όρια. Γι αυτό ακριβώς το ξήλωμα του συντάγματος ή της  εξουσίας του κράτους είναι βασική προϋπόθεση για την εξυπηρέτηση της ντόπιας και διεθνούς ολιγαρχίας.

Θα οδηγηθούν ενώπιον της δικαιοσύνης οι ένοχοι της οικονομικής καταστροφής; Ποτέ. Μπορεί να οδηγηθούν κάποιοι που θα δώσει το «πράσινο φως» ο Πρόεδρος είτε γαι εκτόνωση του «όχλου» είτε για ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα στις αντιμαχόμενες ολιγαρχικές συμμορίες, αλλά για δευτερεύσης σημασίας θέματα.

Θα δει άσπρη μέρα η κυπριακή κοινωνία; Για δεκαετίες θα προσπαθεί απεγνωσμένα να κτίσει και να ξανακτίσει τη ζωή της και συνεχώς θα ανακαλύπτει ότι το μόνο που επιτυγχάνει είναι να κτίζει τη ζωή των άλλων, των αδίστακτων ολιγαρχικών.

ΥΓ1. Μετά την εκλογή στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας των κ.κ. Χριστόφια και Αναστασιάδη, είναι νόμιμο και λογικό το αίτημα να μην γίνουν ξανά εκλογές και να γίνεται κλήρωση για την κατάληψη του αξιώματος του Προέδρου της Δημοκρατίας. Θα είναι και ανέξοδο. Και θα επιλύσει και τη διαφορά των οριζοντίων με τους κάθετους!!!

ΥΓ2. Οι πολιτικοί, τα κόμματα και οι αγορές θα αυτορυθμίζονται. Και η κοινωνία των δουλοπαροίκων θα πληρώνει για την ικανοποίηση των αυτορυθμιζομένων. Αυτή είναι η ιδεολογία και η πρακτική τους.

Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας: από την αλαζονεία του νεόπλουτου στο παιδί του λαού

Σε συνέντευξή του ο κ. Ρ. Ερωτοκρίτου στην εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος» στις 4/8/2013 δηλώνε:

«Ερώτηση: Δέχεστε κριτική ότι ο διορισμός σας είναι προϊόν συναλλαγής. Στηρίξατε προεκλογικά τον νυν Πρόεδρο αν και βρισκόσασταν σε ρήξη που είχε ως αποτέλεσμα και την αποχώρησή σας από το ΔΗΣΥ. Τι απαντάτε;

Απάντηση: Προέρχομαι από τον ιδιωτικό τομέα με δικηγορικό γραφείο που διατηρώ 30 χρόνια απασχολώντας πολυπληθές νομικό και παρανομικό προσωπικό. Πιστεύω ότι δεν ήμουν αποτυχημένος δικηγόρος, με όλη τη σεμνότητα που πρέπει να συνοδεύει τέτοιου είδους δηλώσεις. Συνεπώς το τι έκαμα την εποχή εκείνη σχετικά με τις πολιτικές μου επιλογές δεν μπορεί να συνδέεται με αυτό στο οποίο βρίσκομαι σήμερα, με την έννοια του ότι είχε προσυμφωνηθεί ως αντάλλαγμα.

Μια απλή σύγκριση των οικονομικών αποδοχών του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα με τις αποδοχές από την ιδωτική δικηγορία καταδεικνύει πως η δεύτερη επιλογή είναι οικονομικά με ασύγκριτο τρόπο, συμφερότερη. Η σημερινή κατάληξή μου στο αξίωμα του Γενικού Εισαγγελέα, ήταν πρόταση που έγινε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και αποδέχθηκα για έναν μόνο λόγο και που αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα μπορούσε να μην αποδεχόμουν.

Ο λόγος αυτός έχει να κάνει με όλα όσα συζητήσαμε προηγουμένως. Θεωρώ ότι είναι πατριωτικό καθήκον του κάθε ενός από τους πολίτες και όλων μαζί όταν μπορούν να προσφέρουν στην ανοικοδόμηση της χώρας να το πράξουν, έστω και αν αυτό είναι προς βλάβη των ατομικών οικονομικών τους συμφερόντων».

Στις 15/4/2015 , ο Β.Γ.Γ. Ρ. Ερωτοκρίτου δηλώνει: «Είμαι ένας ταπεινός, μικρός και άσημος επαρχιώτης δικηγόρος από τη Λεμεσό, που έτυχε να γίνω Β.Γ.Γ., τι είναι αυτό που έχω κάνει;»

Τότε, το 2013, ο Β.Γ.Γ. θέλει να παρουσιάσει μέσω των ολιγαρχικών ΜΜΕ μια εικόνα για τον εαυτό του τελείως διαφορετική από αυτή που επιχειρεί σήμερα. Τότε, ήταν ένας μεγαλοδικηγόρος με εισοδήματα πέραν των 200.000 ευρώ ετησίως, που ενεργώντας σε βάρος των οικονομικών του συμφερόντων, αποφάσισε να αποδεχθεί το διορισμό του στη θέση του Β.Γ.Γ. για να προσφέρει στην ανοικοδόμήση της χώρας.

Σήμερα, το 2015, όντας κατηγορούμενος για δωροδοκία, έγινε «μικρός, ταπεινός, άσημος δικηγόρος από τη Λεμεσό», που μάχεται εναντίον του κατεστημένου της Λευκωσίας – τα τζάκια-( ο ίδιος τι είναι;) προκειμένου να κερδίσει συμπάθειες στην κοινή γνώμη .

Έγινε ξαφνικά ένα «παιδί του λαού» (όπως το Νίκο Ξανθόπουλο) και «επαρχιώτης» προκειμένου να εκμεταλλευτεί τα πιο ταπεινά ένστικτα των άνθρωπων, πέρα από κάθε λογική, για να εξυπηρετήσει το συμφέρον του.

Και σήμερα ανακαλύπτει συνωμοσίες φαντασμάτων για να τον παρεμποδίσουν να καθαρίσει τον «σταύλο του Αυγεία» από τον οποίο σιτίζεται και καρπώνεται εξουσία  για δεκαετίες!!!

Δε νομίζεις κύριε Ρίκκο ότι το δούλεμα έχει ένα όριο;

Και ένα ερώτημα: Αν πράγματι είναι αθώος ο Β.Γ.Γ. , τι χρειάζονται αυτά όλα τα επικοινωνιακά τεχνάσματα;

Και άλλο ερώτημα: Αν ο Β.Γ.Γ. είναι υπέυθυνος, αξιοπρεπής και έντιμος άνθρωπος με κοινωνική συνείδηση, γιατί δεν έκανε το αυτονόητο, δηλαδή να παραιτηθεί αμέσως από τη θέση του και να δηλώσει πως θα προασπίσει τον εαυτό του στο δικαστήριο; Ποιος δε θα επικροτούσε μια τέτοια υπεύθυνη στάση; Ή μήπως δεν το ενδιαφέρει η κοινωνία, αλλά μόνο το ατομικό συμφέρον;

Τι είναι τελικά αυτή σύγκρουση; Ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα στην πολιτικοοικονομική ολιγαρχία. Τίποτε άλλο. Και φυσικά με δαπάνες της κοινωνίας.

Τι θα γίνει στη συνέχεια; Η σύγκρουση θα συνεχιστεί με αμείωτη ένταση, εκτός και αν ο Γενικός Εισαγγελέας υποχωρήσει. Η κατάθεση Ερωτοκρίτου στην Αστυνομία δημιουργεί δεδομένα που σε κάθε περίπτωση θα λειτουργήσουν υπέρ του Προεδρικού και σε βάρος του Γ.Γ..  Η τυχόν άρνηση του Γ. Εισαγγελέα να ερευνηθούν οι καταγγελίες νομιμοποιεί το Υπουργικό Συμβούλιο να διορίσει ποινικούς ανακριτές. Η δε συναίνεση του Γενικού Εισαγγελέα να ερευνηθούν οι καταγγελίες από την Αστυνομία, ένα σώμα  που δεν ελέγχεται από τον ίδιο αλλά από τον Προεδρικό, πάλι θα δημιουργήσει δεδομένα σε βάρος του.

Επίλογος: Τα παιδία παίζει και η κοινωνία βυθίζεται.

ΥΓ. Το γεγονός ότι η συγκεκριμένη σύγκρουση είναι ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα στους ολιγαρχικούς επιβεβαιώνεται και από την εμποκή του ονόματος του τέως Γενικού Εισαγγελέα Π. Κληρίδη στην υπόθεση. Ο Ρ. Ερωτοκρίτου τον ενέπλεξε στην υπόθεση της Providencia και ο τέως Γενικός Εισαγγελέας βγήκε δημόσια και υποστήριξε τον νυν Γ.Γ.. Ο Ρίκκος Ερωτοκρίτου δεν ξέχασε την κόντρα του με τον Πέτρο Κληρίδη, ο οποίος στις 27/ 10/2009 διέταξε  ποινική έρευνα ενάντον κομματικών στελεχών και του κ. Ρίκκου Ερωτοκρίτου ειδικά γιατί στις τότε ευρωεκλογές παρέλειψαν να καταθέσουν έκθεση προεκλογικών δαπανών στο γενικό Έφορο Εκλογής.

Σημείωνε τότε ο Γενικός Εισαγγελέας: «Παρά το γεγονός ότι ο ένας υποψήφιος είναι ο κ. Ρίκκος Ερωτοκρίτου εναντίον του οποίου, λόγω της βουλευτικής του ασυλίας, δεν θα είναι δυνατή η ποινική δίωξη σε περίπτωση που διαπιστωθεί ότι διέπραξε αδίκημα, εντούτοις η ανάκριση να γινει και αναφορικά μ΄ αυτόν».