Η ΕΝΔΟΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΔΙΟΡΙΣΤΕΩΝ ΚΑΙ ... ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ: ΑΡΙΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΒΛΑΚΕΙΑ

 Η σύγκρουση της ΥΠΑΝ με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις δεν ενέχει κάποιο ελπιδοφόρο μήνυμα για την κοινωνία. Δεδομένου ότι οι συνδικαλιστικές οργανώσει ελέγχονται από τους φορείς της ολιγαρχίας, τα κόμματα, η σύγκρουση είναι ενδοολιγαρχική. Δηλαδή , η σύγκρουση δεν προβάλλει κάποιο σημείο αμφισβήτησης του συστήματος.

Το  σημείο τριβής είναι τι θα γίνει με τους εκπαιδευτικούς που έχουν διοριστεί με τον κατάλογο διοριστέων και δεν έχουν νομιμοποιηθεί. Η ΥΠΑΝ προτείνει εξετάσεις για νομιμοποίηση ,ενώ οι οργανώσεις αντιδρούν.

Η πολιτική σημασία των εξετάσεων

Ουσιαστικά οποιαδήποτε άλλη διαδικασία διορισμού εκτός εξετάσεων θεωρείται απαράδεκτη για το υφιστάμενο ολιγαρχικό σύστημα και την ΕΕ που χρηματοδοτεί τις αλλαγές. Η ιδεολογία της ολιγαρχίας είναι συνυφασμένη με την επιλογή: επιλογή του ιδιοκτήτη μιας επιχείρησης για το προσωπικό που θα προσλάβει, επιλογή του πολιτικού προσωπικού με ψηφοφορία, επιλογή προϊόντων από τον καταναλωτή. Οτιδήποτε άλλο εκτός από την επιλογή, αποτελεί καρκίνωμα για τους ολιγαρχικούς και πρέπει να εξαφανιστεί, γιατί άμεσα ή έμμεσα αμφισβητεί το υφιστάμενο πολιτικοοικονομικό σύστημα. Γι αυτό η Υπουργός εμμένει και θα εμμένει σε εξετάσεις και οι οργανώσεις δεν θα αντιδρούν, αλλά θα επιζητούν μια ρύθμιση για τους ήδη διορισθέντες.

Το περιεχόμενο των εξετάσεων

Οι φορείς του συστήματος εξουσίας -κυβέρνηση και κόμματα- διακηρύττουν την πίστη τους στην αξιοκρατία και την αριστεία. Αυτά είναι βαρύγδουπες διακηρύξεις χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο που μόνο  γέλωτα προκαλούν.   Οι εξετάσεις επικεντρώνονται στην αποστήθιση γνώσεων, παιδαγωγικές αντιλήψεις και υπακοή στο σύστημα. Κυρίως υπακοή στο σύστημα και να μπορείς να ανταπεξέλθεις στοιχειωδώς στις απαιτήσεις της συγκεκριμένης θέσης. Αυτά είναι τα κυρίαρχα κριτήρια αξιολόγησης σε όλο το εύρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Και γι αυτό οι κομματικοί θεωρούνται πιο ικανοί από τους υπόλοιπους. Η ολιγαρχία ουδέποτε ενδιαφέρθηκε για την αριστεία, αλλά για τη "συμμορφούμενη επάρκεια".

Αριστεία και βλακεία

Η επιστήμη δεν προσέγγισε το θέμα της επιλογής μόνο από την πλευρά της αριστείας -επιλέγω τους καλύτερους- αλλά και από την πλευρά της βλακείας -επιλέγω τους πιο βλάκες. Η διάκριση αυτή είναι τεράστιας σημασίας. Για να αποφανθείς με σιγουριά για τη λειτουργία των εξετάσεων, πρέπει πρώτα να τοποθετηθείς σε σχέση με το σύστημα, δηλαδή αν βρίσκεται σε ακμή ή παρακμή. Σε περιόδους ακμής οι βλάκες αποτυγχάνουν στις εξετάσεις ,ενώ σε περιόδους παρακμής θριαμβεύουν. 

ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΟΗΜΟΝΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΣΎΣΤΗΜΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΠΑΡΑΚΜΉ. (Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωσε ότι το σύστημα βρίσκεται σε δοκιμασία όχι  σε παρακμή, για το οποίο θα επανέλθω σε άλλη ανάρτηση).

1. Σύμφωνα με την κατανομή GAUSS το ποσοστό  του πληθυσμού με νοητική υστέρηση και οριακή νοημοσύνη είναι 15.8%.

2. Αυτή η κατανομή συνδέεται στην ψυχολογία με το φαινόμενο Dunning-Kruger effect: τα άτομα με χαμηλές δεξιότητες ή γνώσεις τείνουν τα υπερεκτιμούν τις ικανότητές τους  (τεράστια αυτοπεποίθηση), ενώ οι άνθρωποι με υψηλή νοημοσύνη τείνουν να υποτιμούν τους εαυτούς τους.

3.Ο Carlo Cipolla στους "Θεμελιώδεις νόμους της ανθρώπινης βλακείας"  δεν χρησιμοποίησε το  IQ, αλλά όρισε τη βλακεία βάση συμπεριφοράς: "Βλάκας είναι αυτός που προκαλεί ζημιά σε έναν άλλο άνθρωπο ή ομάδα, χωρίς ο ίδιος να κερδίζει τίποτε".

Ο δεύτερο θεμελιώδης νόμος αναφέρει: "Η πιθανότητα ένα άτομο να είναι βλάκας είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό του". Επομένως η βλακεία εμφανίζεται με ένα σταθερό ποσοστό σε κάθε κοινωνική ομάδα: εργάτες, φοιτητές, καθηγητές πανεπιστημίου πολιτικοί, εκπαιδευτικοί. Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΝΤΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΩΝ.

Αν γίνει συνδυασμός -αυθαίρετος - των δυο πάνω προσεγγίσεων , τότε θα υποστηρίζαμε ότι ένα ποσοστό 15.8% σε κάθε κοινωνική ομάδα είναι καταστροφικό. Όμως, φαίνονται πολύ περισσότεροι γιατί η ψευδαίσθηση ανωτερότητας που έχουν , τους κάνει υπερβολικά δραστήριους. Και επιδιώκουν την εξουσία περισσότερο από κάθε άλλο.

4. Ο Carlo Cipolla απάντησε και σε ένα άλλο ερώτημα: πότε μια κοινωνία βρίσκεται σε παρακμή;

η κατηγορία των "Ληστών" γίνεται υπερβολικά άπληστη. οι "Έξυπνοι" απομονώνονται ή υπομένουν παθητικά την κατάσταση  και οι "Βλάκες" επελαύνουν και καταλαμβάνουν θέσεις εξουσίας. Όταν καταλάβουν την εξουσία  , φυσικά και δεν θα καταλάβουν ποτέ ότι απέτυχαν. Μπορεί να καταστρέψουν τη χώρα , αλλά θα κατηγορήσουν τους "εχθρούς", τη "στοχοποίηση", την "κακή τύχη". Σύμφωνα με τον πέμπτο θεμελιώδη νόμο του Cipolla  " ο βλάκας είναι ο πιο επικίνδυνος τύπος ανθρώπου  που υπάρχει". Μια κοινωνία που αφήνεται στους βλάκες είναι καταδικασμένη να καταρρεύσει.

Όταν η κοινωνία βρίσκεται σε παρακμή, το περιεχόμενο των εξετάσεων είναι συγκεκριμένο, τα παραθυράκια αυτονόητα, ποτέ δεν ευθύνεται το σύστημα των εξετάσεων κ.α..

ΠΑΠΑΓΑΛΙΑ, ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ, ΑΠΟΥΣΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΈΨΗΣ, ΕΡΩΤΉΣΕΙΣ ΣΤΆΣΗΣ ΑΠΈΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΝΩΦΕΛΑ ΠΕΡΙΠΛΟΚΕΣ, ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΣΧΕΤΕΣ ΜΕ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΕΠΑΡΚΕΙΑ, ΠΑΡΑΘΥΡΑΚΙΑ ΔΗΘΕΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΓΙΑ "ΑΝΩΝΥΜΑ " ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ "ΜΥΡΙΖΟΥΝ " ΑΣΧΗΜΑ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΓΙΑ ΤΟΥ ΠΙΟ ΙΚΑΝΟΥΣ.

ΤΕΛΙΚΑ , ΌΤΑΝ ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΠΡΟΑΓΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΉ ΤΟΤΕ... ΠΡΟΑΓΕΙ ΚΑΤΙ ΆΛΛΟ.

ΥΓ. ΑΝΑΜΕΝΩ ΑΡΙΣΤΙΝΔΗΝ ΔΙΟΡΙΣΜΟ ΣΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΔΙΟΡΙΣΙΜΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΠΟΤΕ.

 

 

ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΔΕΙΠΝΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

 Το δείπνο του Αβέρωφ Νεοφύτου με την Αννίτα Δημητρίου στην παρουσία του ιδιοκτήτη  της εφημερίδας "ΠΟΛΙΤΗΣ" Κρις Παναγιώτου και του Αρχισυντάκτη της Δ. Διονυσίου μπορεί να προσεγγιστεί με πολλούς τρόπους. 

Η συνάντηση ενός δημοσιογράφου και ενός ακόμα ιδιοκτήτη εφημερίδας με τους πολιτικούς με σκοπό την ενημέρωση δεν έχει τίποτε επιλήψιμο. Σε αυτή την περίπτωση λειτουργούν ως διαμεσολαβητές  ανάμεσα στον πολιτικό και την κοινωνία. Αυτό εμπίπτει στις υποχρεώσεις του μέσου ενημέρωσης και είναι κατανοητά.

Το πρόβλημα ξεκινά από τη στιγμή που το μέσο ενημέρωσης και οι φορείς του - δημοσιογράφοι, ιδιοκτήτες- επιδιώκουν και αναλάβουν πολιτικές λειτουργίες που ανήκουν στο πολιτικό σύστημα και μεταβάλλονται έτσι από μέσα ενημέρωσης σε μέσα παραγωγής πολιτικής.

Σε αυτή την περίπτωση η πολιτική, που αφορά την κοινωνία, αφήνεται σε ένα εξωθεσμικό και   εξωπολιτειακό θεσμό που ανήκει σε ένα ιδιώτη ιδιοκτήτη και στοχεύει στο κέρδος . Ο πολιτικός είναι φορέας εξουσίας, ο ιδιοκτήτης είναι φορέας δύναμης. Ο ένας επιδιώκει αυτό που λέγεται "δημόσιο συμφέρον" ,ο άλλος το ίδιον συμφέρον. Για τον πολιτικό τα άτομα είναι πολίτες για τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων είναι καταναλωτές.

Η πολιτική από την πλευρά του ιδιοκτήτη του μέσου μεταβάλλεται σε θεατρική σκηνή  με σκηνοθέτη τον ίδιο με στόχο τον εντυπωσιασμό και τη  προσωποποίηση. Ο πολιτικός διάλογος και το επιχείρημα δεν έχουν  θέση, αντίθετα επικρατεί ο πολιτικός "καυγάς" και η οξύτητα.

Σε αυτό το πλαίσιο η πολιτική ιδιοποιείται πια από τον πολιτικό και τον ιδιοκτήτη του μέσου οι οποίοι δρούν στο παρασκήνιο και από κοινού διαχειρίζονται τις πολιτικες εξελίξεις. Η ουσία της πολιτικής είναι εξωθεσμική και στα κρατικά πολιτικά όργανα υλοποιούνται τα προειλημμένα.

Με βάση τα πιο πάνω υπάρχουν συγκεκριμένα ερωτήματα:

1. Γιατί ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας κάλεσε ταυτόχρονα τους δύο πολιτικούς για να συζητήσουν; 

2. Γιατί οι δυο πολιτικοί  αποδέκτηκαν την πρόσκληση, όπως και οι άλλοι πολιτικοί που είχαν προσκληθεί σε άλλες συναντήσεις;

3. Ποιος έδωσε το δικαίωμα στον ιδιοκτήτη της εφημερίδας  "να ανταλλάσσει  απόψεις και να προτείνει λύσεις" για πολιτικά θέματα και γιατί οι πολιτικοί αποδέκτηκαν κάτι τέτοιο;

Οι πολιτικοί εκχώρησαν στον ιδιοκτήτη της εφημερίδας από τα τέσσερα στάδια της πολιτικής λειτουργίας-διαβούλευση, εισήγηση, απόφαση, εκτέλεση - τα δύο , διαβούλευση, εισήγηση.  Ιδιωτικοποίησαν οι άχρηστοι την πολιτική λειτουργία υπέρ ενός ιδιώτη ιδιοκτήτη και σε βάρος της κοινωνίας. Τελικά υπάρχουν θεσμοί ή δεν υπάρχουν;

4. Ο αρχισυντάκτης Δ. Διονυσίου δήλωσε "είναι απολύτως φυσιολογικό οι πολιτικοί να ζητούν τη γνώμη δημοσιογράφων με πολυετή εμπειρία". Δεν είναι καθόλου φυσιολογικό γιατί τότε ο δημοσιογράφος μετατρέπεται σε σύμβουλο με επηρεασμό όλων των λειτουργιών της πολιτικής αλλά και της αντικειμενικής ενημέρωσης.

ΤΟ ΠΙΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΜΠΛΑΚΕΙ Η ΑΡΧΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΏΣΤΕ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΘΕΙ ΕΙΝΑΙ: Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΕΧΟΥΝ ΕΙΣΗΓΗΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ,ΌΠΩΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ, ΕΝΩ Ο ΝΌΜΟΣ ΆΛΛΑ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ;

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΑΡΑΓΕΙ ΜΟΝΟ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ. ΣΙΩΠΟΥΝ ΓΙΑΤΊ  ΑΝ ΜΙΛΗΣΟΥΝ,  Η ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΤΟΥΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΧΩΜΑΤΕΡΕΣ.

ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΚΑΙ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΑΝΟΗΤΟΛΟΓΙΑ

 Στο μήνυμά του για την επέτειο της 1ης Οκτωβρίου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέφερε και τα εξής: "Η ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν και παραμένει η κορυφαία μεταβολή στη μακραίωνη ιστορία της χώρας μας, η οποία μετά από αιώνες καταπίεσης και μακραίωνης δουλείας, έγινε ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος."

Τι υποστηρίζει ο Πρόεδρος

1. Αξιολογεί τη μακραίωνη ιστορία της Κύπρου ή των Κυπρίων.

2.Θεωρεί κορυφαία μεταβολή την 1η Οκτωβρίου απ΄ όλες τις μεταβολές της μακραίωνης ιστορίας της Κύπρου.

3. Δικαιολογεί τη θέση του αυτή με τον τερματισμός της καταπίεσης και της δουλείας  της Κύπρου  και την ίδρυση ανεξάρτητου  και κυρίαρχου κράτους.

Είναι έτσι τα πράγματα;

1. Πρώτα αξιολογούμε τη μεταβολή  της 1ης Οκτωβρίου και μετά τη συγκρίνουμε με τις μεταβολές της μακραίωνης ιστορίας της Κύρου.

Τι μεταβολή έγινε την 1η Οκτωβρίου;

Πολιτικό επίπεδο 

Αποχώρησαν οι ξένοι κατακτητές που κατείχαν καθ ΄ ολοκληρία την εξουσία του κράτους και ανέλαβαν την εξουσία του κράτους ομοεθνείς κατακτητές. Για τους φορείς της εξουσίας του κράτους -ξένους και ντόπιους- ο Έλληνας της Κύπρου θεωρείται  και είναι πολιτικά δούλος με την έννοια ότι τη μοίρα του την καθορίζει ολοκληρωτικά ο κάτοχος της εξουσίας του κράτους, είναι πλήρως εξαρτημένος ως τα σήμερα.

Το κράτος του κατακτητή ονομάστηκε κράτος της ανεξαρτησίας με διατήρηση της εξουσίας, της διοίκησης, της υγείας, της ασφάλειας.

Σε αυτό το πλαίσιο δημιουργήθηκε μια τάξη εξουσιαστών-καταπιεστών στην Κύπρο, αρχικά με τον Μακάριο και τους αυλοκόλακές του και μια μερίδα αγωνιστών και αργότερα με τα κόμματα και την οικονομική ολιγαρχία. Όλοι αυτοί που καρπώθηκαν τα οφέλη προνομίων, πλούτου και εξουσίας της 1ης Οκτωβρίου την υμνολογούν απευθυνόμενοι σε ηλίθιους.

Παράλληλα, σε επίπεδο λειτουργία του συντάγματος ή της τότε ολιγαρχίας υπάρχει εμφανής αδυναμία συνεννόησης των ηγετών της δυαρχίας στο πλαίσιο προαγωγής της ομοφωνίας και όχι του ανταγωνισμού. Δύο μονάρχες δεν μπορούν να λειτουργήσουν μια δυαρχία!!! Έτσι οι Έλληνες της Κύπρου έζησαν την περίοδο 1960-1974 τα πιο ταραγμένα χρόνια της ζωής τους στα νεότερα χρόνια με συγκρούσεις και εσωτερικές και εξωτερικές.

Κοινωνικό επίπεδο

Η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού είναι γεωργοί. Οι αποικιοκράτες προωθούν την ακτημοσύνη και τη μισθωτή εργασία, ώστε και σε κοινωνικό επίπεδο οι άνθρωποι να είναι πλήρως εξαρτημένοι , "μισταρκοί".

Η πλειονότητα των γεωργών είναι ιδιοκτήτες γης και απολαμβάνουν την κοινωνική ελευθερία. Με την ανεξαρτησία δειλά-δειλά κάποιοι γίνονται μισθωτοί παράλληλα ή εξ ολοκλήρου στο κράτος.  Παράλληλα, λειτουργεί και η εταιρική κοινωνία, δηλαδή η συνεταιρικότητα στην εκτέλεση ενός έργου. Το 1974 με την κατοχή του 40% από την Τουρκία και την προσφυγοποίηση  200,000 ατόμων ανακόπτεται βίαια  η εξέλιξη . Η εταιρικότητα εξαφανίζεται, εισάγεται βίαια η μισθωτή εργασία και η αστικοποίηση. Η εξάρτηση γίνεται η κύρια μορφή εργασίας, δηλαδή προάγεται η κοινωνική δουλεία.

Το 2026 έχει επικρατήσει ολοκληρωτικά σχεδόν η μισθωτή εργασία και έχουν διευρυνθεί ανισότητες και , παράλληλα, ασκείται πίεση στα ατομικά , κοινωνικά δικαιώματα.

Ατομικό επίπεδο

Οι αποικιοκράτες αναγνώριζαν την ατομική ελευθερία και κάποια δικαιώματα για τους κατακτημένους. Είναι γεγονός ότι με την ανεξαρτησία αυτά κατοχυρώθηκαν και διευρύνθηκαν. Στις μέρες μας σταδιακά απομειώνονται κάποια από τα δικαιώματα. Απέκτησαν και το πολιτικό δικαίωμα της ψήφου, το οποίο δεν διαφοροποιούσε την πολιτική τους θέση σε σχέση με την αποικιοκρατία,, γιατί κάθε 5 χρόνια ήταν υποχρεωμένοι να το παραχωρούν σε κάποιο αντιπρόσωπο και να ξαναγίνονται πολιτικά δούλοι. Αυτό ισχύει ως τις μέρες μας.

Εθνικό επίπεδο

Η αποχώρηση του κατακτητή υποδηλώνει την απόκτηση θεωρητικά της εθνικής ελευθερίας. Η εθνική ελευθερία μπορεί να αποκλείει πια τις όποιες αυθαιρεσίες του ξένου κατακτητή αλλά δεν αποκλείει τις όποιες αυθαιρεσίες των ομοεθνών. Αν συνυπολογιστεί ο δικοινοτικός χαρακτήρας του συντάγματος  και οι ξένες εγγυήσεις, τότε μπορεί κάποιος να υποστηρίξει βάσιμα πως έφυγαν οι ξένοι κατακτητές, αλλά δεν αποκτήθηκε ούτε η εθνική ελευθερία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ σε σχέση με την αποικιοκρατία οι αλλαγές που έγιναν ήταν ασήμαντες για την κοινωνία, που σε ποσοστό 70% ήταν αγροτική. Η κοινωνία βίωσε περιπέτειες εξαιτίας της ανικανότητας των ντόπιων ηγετών και των επεμβάσεων των ξένων δυνάμεων που κατοχυρώθηκαν με τις συμφωνίες.

Επιπλέον, από άποψη  ελευθερίας η κατάσταση χειροτέρεψε σε σχέση με την απώλεια σταδιακά και της κοινωνικής ελευθερίας και της λειτουργίας  της εταιρικής κοινωνίας.

2. Υπάρχουν άλλες σημαντικές μεταβολές στη μακραίωνη ιστορία της Κύπρου;

Το 332 π.Χ. , όταν  οι Κύπριοι βασιλιάδες βοήθησαν τον Μέγα Αλέξανδρο στην πολιορκία της Τύρου με αντάλλαγμα την αυτονομία των πόλεων κρατών. Έτσι , η Κύπρος ακολουθεί παράλληλη πορεία με τις άλλες ελληνικές πόλεις κράτη: από την ανεξάρτητη πόλη-κράτος γίνεται μετάβαση στην αυτόνομη πόλη - κράτος και στη συνέχεια οργανώνονται στα λεγόμενα κοινά , μια μορφή οργάνωσης πολιτικής και  κοινωνικής που διατηρήθηκε στην Κύπρο ως το 1974 στις αγροτικές περιοχές. Από την άποψη της διάρκειας αυτή είναι η πιο σημαντική αλλαγή.

Από άποψη μεταβολής σε σχέση με την ελευθερία η πιο σημαντική είναι η μετάβαση από τη Βενετοκρατία στην Οθωμανοκρατία. Αυτή η μετάβαση θεωρήθηκε "καλλιωτέρα ελευθερία" γιατί οι άνθρωποι από πράγματα που τους αντιμετώπιζαν οι Βενετο,ί απέκτησαν με τους Οθωμανούς σε ένα πρώτο στάδιο ,την ατομική και κοινωνική ελευθερία, παρόλες τις καταπιέσεις που συνεπαγόταν η κατάκτηση. Σε ένα επόμενο στάδιο με τα προνόμια βελτίωσαν περαιτέρω τη θέση τους. 

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΙ  ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΜΕΤΑΒΟΛΗ.

3. Ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα η  αιτιολόγηση που προβάλλει ο Κύπριος Πρόεδρος;

α. Η καταπίεση και η δουλεία δεν εξέλιπαν με τη δημιουργία του ανεξάρτητου κράτους. Οι εξουσιαστές δεν έχουν ταυτότητα, είναι εξουσιαστές. Αντίθετα, με τα σύγχρονα μέσα τεχνολογίας παρατηρούμε ότι η καταπίεση αυξάνεται αντί να μειώνεται. Η δουλεία, δε, η πολιτική εξακολουθεί όπως και στην αποικιοκρατία. Η κοινωνική, δε, δουλεία έχει ενισχυθεί πολύ περισσότερο σε σχέση με την αποικιοκρατία. 

β. Η αναφορά για ανακήρυξη ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους φανερώνει το πόσο λίγες είναι οι ιστορικές γνώσεις του Προέδρου. Ουδέποτε ο Ελληνισμός και η Κύπρος στην μακραίωνη ιστορία του θέλησαν  να στεγαστούν σε ένα κράτος ανεξάρτητο και κυρίαρχο. Επομένως , με τι συγκρίνει ο Πρόεδρος; Με κάποιο φάντασμα; 

Η αναφορά ότι το 1960 έγινε ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος προκαλεί θυμηδία σε κάθε έλλογο ον γιατί τότε το κράτος δεν ήταν ούτε ανεξάρτητο ούτε κυρίαρχο.

ΓΕΙΝΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ, ΑΡΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ.

Η ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ Ή ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΕΣ

 Ένάμιση χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές στην Κύπρο και όλοι έχουν στοχεύσει από  τώρα σε αυτό το πολιτικό γεγονός. Θεωρείται η πιο επίζηλη θέση στο πολιτικό σύστημα και όλοι την εποφθαλμιούν. ήδη ακούγονται ονόματα υποψηφίων στο προσκήνιο και πολύ περισσότερα γίνονται στο παρασκήνιο.

Σίγουρα η θέση του Προέδρου σε ένα σύστημα εκλόγιμης μοναρχίας είναι πολύ σημαντική από την άποψη της εξουσία, των προνομίων και του πλούτου.  Τα κόμματα θεωρούν ότι είναι δικό τους θέμα η Προεδρία και προωθούν τους εκλεκτούς τους. 

Από την άποψη της ουσίας σήμερα  στην Κύπρο ποια προσόντα πρέπει να κατέχει ένας Πρόεδρος;

Από γνώσεις δεν χρειάζεται να ξέρει κάτι. Το είπε και ο ευρωβουλευτής ο Φειδίας" κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να τα ξέρεις ούλλα, αλλά να έχεις ικανούς συνεργάτες".  Δηλαδή ο υποψήφιος δεν είναι ανάγκη να γνωρίζει τι είναι η πολιτική και τι είναι το κοινό καλό. Αυτά είναι πολύ φιλοσοφημένα για υποψήφιους προέδρους. (ΓΝΩΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ)

Όμως πρέπει να είναι επικοινωνιακός, δηλαδή δεν θα προβάλλει την ουσία ενός θέματος, αλλά την επικοινωνιακή διαχείρισή του. Πρέπει να είναι ψεύτης γιατί έχει υποχρέωση να φτιάχνει φανταστικά σενάρια και να αποκρύπτει τους πραγματικούς στόχους της διεθνούς και τοπικής ολιγαρχίας. Πρέπει να είναι πονηρός ώστε να μην του την φέρουν οι αντίπαλοί του ή για να ξεφεύγει από τρικλοποδιές. Δεδομένων των ιδιαίτερων συνθηκών στην Κύπρο πρέπει να έχει το προσόν του οσφυοκάμπτη και του σφογγοκωλάριου, δηλαδή του υπηρέτη των δυνατών.

Υπερβολές θα πει κάποιος. Ουσιαστικά όλες οι αποφάσεις που αφορούν το νησί λαμβάνονται στην ΕΕ και μάλιστα από τον ισχυρό πυρήνα της.  Ο Πρόεδρος έχει το ρόλο ενός νομάρχη. Σημαντικός ρόλος αλλά υποβαθμισμένος, αφού κυρίως εκτελεί εντολές άνωθεν.

Στο κυπριακό δεν μπορεί να κάνει και κάτι γιατί τους όρους τους παιγνιδιού τους καθορίζει  η Τουρκία που είναι πιο ισχυρή. Και στο διεθνές περιβάλλον επικρατεί ο νόμος της δύναμης.

Σε σχέση με την οικονομία όλα είναι ξεκάθαρα από πριν, δηλαδή όλες οι κυβερνήσεις είναι δεσμευμένες να υπηρετούν τις αγορές και να συναποφασίζουν για τις ακολουθητέες πολιτικές.

Και αν ένας Πρόεδρος  χρειαστεί να κάνει και κάτι,προσλαμβάνει πληθώρα συμβούλων  ή έχει το υπουργικό συμβούλιο του. ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΠΟΥ ΑΝΕΦΕΡΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ. ΜΙΑ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΠΕΞΕΛΘΕΙ ΣΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ.

Επειδή οι ολιγαρχικοί δεν βρίσκουν άλλο νόημα στη ζωή τους, γι αυτό και ασχολούνται με αυτές τις ασημαντότητες, όπως το ποιος θα είναι ο επόμενος Πρόεδρος.

"ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ" ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΌ ΣΥΣΤΗΜΑ

 Η ελεύθερη αγορά στις μέρες μας είναι στις δόξες της. Το κράτος και το πολιτικό σύστημα πρέπει να υπηρετούν την αγορά. Και ακόμα οφείλουν να λειτουργούν όπως η αγορά. Και ακόμα πιο πολύ,  φορείς της εξουσίας και αγορά θα πρέπει να συναποφασίζουν  στα πλαίσια της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Και η κατάληξη : όλα στις μέρες μας είναι θέμα ισορροπίας  ανάμεσα στο κράτος, στην αγορά και στις ομάδες πίεσης. 

Υπάρχει κάτι, όντως , που ονομάζεται ελεύθερη αγορά;

Αυτοί που εφηύραν τον όρο και τον διατήρησαν ως στις μέρες μας  με τον όρο "ελεύθερη" εννοούσαν ότι δεν θα υπήρχε κρατικός παρεμβατισμός, κρατικός έλεγχος στην οικονομία. Δηλαδή ταύτιζαν το κράτος με το ανελεύθερο ή τη δουλεία αλλά μόνο στην οικονομία όχι και στην πολιτική. Έτσι δεν αμφισβήτησαν ποτέ το πολιτικό σύστημα. Αυτοί, λοιπόν, οι φιλελεύθεροι αγαπούσαν μόνο την οικονομική ελευθερία και όχι την πολιτική ελευθερία.

Υπάρχει κάτι , όντως , που ονομάζεται ελεύθερη  αγορά; 

Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι ανεξάρτητα αν οι οι εφευρέτες της εννοούν κάτι με αυτό τον όρο.  Δεν είναι δυνατό να υπάρχει κάτι που ονομάζεται ελεύθερη αγορά γιατί η αγορά δεν έχει βούληση. Από τη στιγμή που δεν έχει βούληση δεν μπορεί να είναι ούτε ελεύθερη ούτε σκλάβα. Πιο πολύ αυτός ο όρος είναι προπαγανδιστικός και σύνθημα χειραγώγησης και παραπλάνησης των ολιγαρχών, όπως και τόσοι άλλοι. Έχουν τη δύναμη οι ολιγάρχες να διαστρεβλώνουν τις έννοιες και να τους αποδίδουν όποιο περιεχόμενο τους κατέβει για τον έλεγχο των ανθρώπων.

Πώς, λοιπόν , πρέπει να εννοήσουμε  αυτό που λένε για την ελεύθερη αγορά;

Πρέπει να εννοήσουμε τη λεγόμενη ελεύθερη αγορά ως μια συγκεκριμένη αντίληψη για το οικονομικό σύστημα στις μέρες μας. Και το μεγάλο ζήτημα δεν είναι η ελεύθερη αγορά , αλλά ποιος ελέγχει το οικονομικό σύστημα. Η απάντηση είναι οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής. Αυτοί είναι και οι ιδιοκτήτες του οικονομικού συστήματος.  Στον παρελθόν οι φιλελεύθεροι αντιπαρατάχθηκαν με τους σοσιαλιστές  στο θέμα της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής. Οι μεν υποστήριζαν την ιδιωτική ιδιοκτησία οι δε την κρατική. 

Αυτές λίγο-πολύ ήταν οι ιδεολογίες της νεοτερικότητας.

Το να ελέγχουν  οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής το οικονομικό σύστημα είναι αποδεδειγμένα ένα σύστημα με πολλές αποτυχίες  και ουσιαστικά η ελεύθερη αγορά δεν εφαρμόζεται πουθενά. Το να περάσουν τα μέσα παραγωγής στην ιδιοκτησία του κράτους το οποίο , έτσι θα κατέχει και το πολιτικό και το οικονομικό σύστημα είναι όντως καταστροφικό για την ελευθερία του ανθρώπου. Είναι φανερό ότι οι ιδεολογίες της νεοτερικότητας ήταν αποτυχημένες. Γιατί το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής ,αλλά ποιος είναι ο ιδιοκτήτης του οικονομικού συστήματος.

Η ιδιοκτησία του οικονομικού συστήματος από τους ιδιώτες δημιουργεί ανισότητες και φτώχεια σε μια πολιτεία , ενώ η ιδιοκτησία του οικονομικού συστήματος  από το κράτος δημιουργεί ανελευθερία. Γι αυτό και στη νεοτερικότητα οι μεν φιλελεύθεροι πρόβαλλαν την ελευθερία, ενώ οι σοσιαλιστές την ισότητα. Και εδώ υπάρχει γνωσιολογική ανεπάρκεια γιατί ελευθερία και ισότητα δεν είναι αντίθετες έννοιες αλλά αλληλοεξαρτώμενες.

Στο παρόν στάδιο δεν υπάρχει κάποια άλλη προοπτική γιατί σε επιστημονικό επίπεδο δεν προωθείται κάτι διαφορετικό και σε πολιτικό επίπεδο τα κόμματα είναι προσκολλημένα στις ιδεολογίες της νεοτερικότητας, σοσιαλισμός και φιλελευθερισμός , νεο-, κονωνικός -, κλπ. .

Η ελεύθερη αγορά είναι ένα παραμύθι που κάποιοι δημιούργησαν σε έναν παρελθοντικό χρόνο με βάση τις γνώσεις τους και τις πραγματικότητές τους. Πίσω από τον όρο αυτό υπάρχει μόνο ένας όρος, το οικονομικό σύστημα και το ζητούμενο είναι ένα, ποιος το έλεγχει: Οι ιδιώτες , το κράτος ή ....

"ΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ;" Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

 Οι ολιγαρχικοί, λοιπόν, και στα αρχαία χρόνια και στις μέρες μας υποστηρίζουν ότι οι ειδικοί πρέπει να αποφασίζουν στην πολιτική. Απέναντι σε αυτή την κυρίαρχη αντίληψη του παρόντος , δεν αναπτύσσεται κάποιος ουσιαστικός αντίλογος , γιατί δεν υπάρχουν υποστηρικτές της δημοκρατικής ιδεολογίας στον παρόντα χρόνο. 

ΓΙΑΤΊ; οι  ολιγαρχικοί εξαπατούν τον κόσμο πως είναι οι ίδιοι δημοκρατικοί, πολλοί υπήκοοι είναι εθελόδουλοι και τους στηρίζουν, μα κυρίως δεν υπάρχει κοινωνικό αίτημα για αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Διαφορετικά, η ανθρωποκεντρική εξέλιξη της κοινωνίας δεν επιτρέπει την προβολή τέτοιων αιτημάτων. Επομένως ο όποιος αντίλογος για το επιχείρημα των ειδικών κατ΄ ανάγκη θα αναζητηθεί στα αρχαία χρόνια, όπου οι κοινωνίες εξελικτικά είχαν προχωρήσει περισσότερο.

Ο (Ψευδο-) Ξενοφών στην "Αθηναίων Πολιτεία"  αναφέρει ωπς στη δημοκρατία δεν έχουν οι "ειδικοί" την εξουσία γιατί αυτοί θα υπηρετούσαν τα συμφέροντα των ομοίων τους αλλά και γιατί προέχει η ελευθερία του πολίτη στο ατομικό, κοινωνικό και πολιτικό πεδίο. Έτσι " ο δήμος δεν θέλει να διοικείται καλά , αυτός δε να είναι δούλος".

Ο κατ΄εξοχήν υποστηρικτής της δημοκρατίας, ο Αριστοτέλης, προσφέρει τα πιο πολλά επιχειρήματα υπέρ των πολλών και κατά των ειδικών. Στο ερώτημα ,λοιπόν, ποιος είναι κατάλληλος να αποφασίζει στην πολιτική - οι ειδικοί ή ο δήμος ως συγκροτημένο σώμα - υποστηρίζει  πως " ο καθένας εκ των πολλών μόνος του θα είναι κατώτερος κριτής από τους ειδικούς, αλλά όλοι μαζί είναι πολύ καλύτεροι ή, πάντως, όχι χειρότεροι από τους ειδικούς".

Επιπλέον υποστηρίζει ότι ο παραγωγός ενός προϊόντος δεν είναι και ο καλύτερος κριτής. "Ένα σπίτι για παράδειγμα, αρμόδιος να κρίνει τη χρησιμότητά του είναι όχι μόνο ο κατασκευαστής αλλά και , πολύ περισσότερο, αυτός που το χρησιμοποιεί".

Στις άλλες τέχνες αρμόδιος να κρίνει είναι ο ειδικός, π.χ. ο ιατρός. Εάν , όμως, εφαρμοστεί αυτή η αρχή στην πολιτική, τότε ο λαός δεν νομιμοποιείται να έχει καμία αρμοδιότητα. Έτσι, όμως, το πλήθος θα γίνει εχθρός της πολιτείας.

Επιπλέον η πολιτική δεν είναι , όπως οι άλλες τέχνες. Εάν επιλέξεις τον ειδικό να αποφασίζει, επιλέγεις ταυτόχρονα κοινωνικό και πολιτικό σύστημα . Επομένως, επιλέγεις πόσο ελεύθερος θα είναι ο άνθρωπος.

Αυτή η επιχειρηματολογία στις μέρες μας μπορεί να ακούγεται και κάπως απόμακρη γιατί βρισκόμαστε σε ένα στάδιο εξέλιξης που ακόμα ισχύει η διάκριση αριστερός-δεξιός ή υστερούμε ανθρωποκεντρικά. Οι αρχαίες κοινωνίες βρίσκοντας σε ένα άλλο στάδιο εξέλιξης που η κύρια αντίθεση ήταν ολιγαρχικός-δημοκρατικός. Προς τα εκεί πορευόμαστε. Δεν μπορούμε να παραμείνουμε εσαεί στον 7ο π.Χ. αιώνα.

"ΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ;" Η ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

 Αραιά και που συζητείται δημόσια το θέμα των ειδικών στην πολιτική. Όταν τίθεται το ερώτημα " ποιος πρέπει να αποφασίζει στην πολιτική" άλλοι υποστηρίζουν οι λίγοι, οι ειδικοί ή οι ειδήμονες και άλλοι οι πολλοί. 

Το ζήτημα δεν είναι τωρινό, ο διάλογος έχει αναπτυχθεί από τα αρχαία χρόνια. Το ζήτημα τότε είχε τεθεί από τους ολιγαρχικούς οι οποίοι ήταν αντίθετοι στην ενσωμάτωση της κοινωνίας στο πολιτικό σύστημα. Σε αυτό το πλαίσιο επικαλούνταν ότι πρέπει να αποφασίζουν οι λίγοι, οι ειδικοί.  

Τι σήμαινε αυτή η θέση των ολιγαρχικών;  ότι  υποστήριζαν α) το ολιγαρχικό πολίτευμα και απέρριπταν τη δημοκρατία, β)  την πολιτική ελευθερία μόνο για τους λίγους και την απέρριπταν για τους πολλούς. 

Επομένως στο ερώτημα " ποιος αποφασίζει" όταν επιλέγεις την α ή την β απάντηση , επιλέγεις ταυτόχρονα πολιτικό σύστημα και ανάπτυγμα ελευθερίας.

΄Σήμερα , αντίθετα από τα αρχαία χρόνια- το ζήτημα προκαλεί σύγχυση λόγω της διαστρέβλωσης των εννοιών από τους ολιγαρχικούς μια και οι έννοιες δεν είναι αυτοφυείς αλλά επίκτητες. Η σύγχυση έχει σχέση με την ονομασία του πολιτεύματος, τον αυτοπροσδιορισμό των συμμετεχόντων όχι, όμως με την επιχειρηματολογία τους.

Ονομάζουν σήμερα το πολίτευμα  δημοκρατία και συνήθως τοποθετούν και κάποιο επιθετικό προσδιορισμό: αντιπροσωπευτική, έμμεση, προεδρική, κοινοβουλευτική, αστική. Όλοι αυτοί οι προσδιορισμό είναι ανοησίες γιατί μόνο μια δημοκρατία υπάρχει: είναι το πολίτευμα ότου οι πολίτες συγκροτούνται σε ένα θεσμικό όργανο που λέγεται δήμος και είναι το κυρίαρχο όργανο. Για παράδειγμα ο όρος "αντιπροσωπευτική δημοκρατία"  είναι βλακώδης γιατί είναι άλλο σύστημα αν κυβερνούν οι αντιπρόσωποι και άλλο σύστημα αν κυβερνά ο δήμος. Ο  όρος "έμμεση δημοκρατία" δεν υφίσταται γιατί κάτι είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει, ολίγον έγκυος δεν γίνεται. Αυτές οι σκόπιμες διαστρεβλώσεις γίνονται από τους ολιγάρχες  με σκοπό την εξαπάτηση των πολιτών. ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΛΟΓΙΜΗ ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ Η ΒΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ (ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ).

Επίσης, οι πολιτικοί συμμετέχοντες σε αυτό το σύστημα δεν αυτοπροσδιορίζονται ως ολιγαρχικοί αλλά ως δημοκρατικοί!!!  Οι αρχαίοι ολιγαρχικοί ήταν πιο ειλικρινείς από τους σημερινούς. Φυσικά τα κόμματα είτε τους αρέσει είτε όχι είναι οι κύριοι φορείς της ολιγαρχίας.

Σε σχέση με την επιχειρηματολογία , όμως , δεν διαφέρουν από τους αρχαίους ολιγαρχικούς, δηλαδή υποστηρίζουν φανατικά τους ειδικούς και διαφωνούν επίσης στην ενσωμάτωση της κοινωνίας στο πολιτικό σύστημα.  Έχουν δηλαδή τις ίδιες θέσεις με τους αρχαίους ολιγαρχικούς. 

Γενικά, είναι λογικό τα κόμματα να υποστηρίζουν τους ειδικούς γιατί διαφορετικά θα ακύρωναν τον εαυτό τους. Στα προ-αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα -οι πολίτες ψηφίζουν εν λευκώ -(μοναρχία , ολιγαρχία) είναι γεγονός ότι στα αρχαία χρόνια και σήμερα η εξουσία ανατίθεται σε ηγέτες που έχουν γνώση των πολιτικών πραγμάτων. 

Αυτά για τους ολιγαρχικούς τότε και σήμερα. Στο επόμενο θα δούμε τη δημοκρατική επιχειρηματολογία και ιδεολογία , αν και είναι κάπως απόμακρη ως αντικείμενο συζήτησης και ενδιαφέροντος.