Εκτός από τα υλικά αγαθά, υπάρχουν και τα πολιτικά αγαθά, "οι τιμές". Ο όρος "τιμή" στους Έλληνες ταυτίζεται με τα δημόσια αξιώματα. Ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του αναφέρει:" τιμάς γαρ λέγομεν είναι τας αρχάς". Τόσο τα οικονομικά όσο και τα πολιτικά αγαθά δημιουργούν αδικίες και εξεγείρουν τις διάφορες κοινωνικές ομάδες. Στα αρχαία χρόνια παροιμιώδης ήταν η αναφορά του Ομήρου ότι όποιος δεν μετέχει στις τιμές είναι όπως τον ¨ατίμητον μετανάστην", που δεν μετέχει στα δημόσια αξιώματα. Αυτός , όμως, αποκρύπτεται για εξαπάτηση των συνοικούντων.
Αφόρμηση γι αυτή την εισαγωγή είναι το γεγονός ότι στην Κύπρο υπέβαλαν υποψηφιότητα για τις βουλευτικές εκλογές της 24ης Μαίου 753 υποψήφιοι και 19 κόμματα.. Μέχρι τώρα μονοπωλούσαν το αξίωμα του βουλευτή 5-6 κόμματα, ολιγαρχικές μερίδες. Για πρώτη φορά τόσα πολλά κόμματα και τόσοι πολλοί υποψήφιι διεκδικούν συμμετοχή στα πολιτικά αγαθά. ή αμφισβητούν την μονοπώληση των πολιτικών αγαθών από συγκεκριμένες ολιγαρχικές ομάδες. Φυσικά στο πολιτικό σύστημα της Κύπρου η συμμετοχή στα δημόσια αξιώματα επιφέρει και οικονομικά αγαθά για άτομα και κόμματα. Οπόταν δεν είναι σαφές το κίνητρο, δηλαδή σε σχέση με τα οικονομικά και πολιτικά αγαθά. Σε κάθε περίπτωση, το πλήθος των υποψηφίων δημιουργεί μια νέα πργματικότητα με χαρακτηριστικό πως πιο πολλοί πολίτες διεκδικούν συμμετοχή στα δημόσια αξιώματα, στις τιμές.
Ποιοι είναι αυτοί που διεκδικούν δημόσια αξιώματα, πέρα από τα γνωστά κόμματα, δηλαδή την παγιωμένη τάξη των ολιγαρχικών; Δέν έχει γίνει κάποια μελέτη για να έχουμε κάποια ασφαλή συμπεράσματα. Όμως άτομα που ήταν εκτός πολιτικού συστήματος τώρα διεκδικούν να καταλάβουν δημόσια αξιώματα. Και αυτό είναι το νέο στοιχείο. Δεν είναι οι πτωχοί, αλλά αμφισβητούν το μονοπώλιο των παραδοσιακών κομμάτων. Στόχος του δεν φαίνεται να είναι τα υλικά αγαθά αλλλά το κύρος και η πολιτική ελευθερία.Και αυτό το δεδομένο δεν μπορεί να ανακοπεί. Είναι κάτι νέο στη λειτουργία του συστήματος που θα συνεχιστεί. Φυσικά αυτή η τάση δεν αλλάζει σε τίποτε το πολιτικό σύστημα,αλλά μόνο τα πρόσωπα. Επομένως τα αδιέξοδα του συστήματος θα συνεχιστούν και μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση. Ή οι συγκρούσεις θα είναι πολύ πιο έντονες. Από τη μια η απουσία προοπτικής για αλλαγή στο πολιτικό σύστημα και από την άλλη οι οξυμένες συγκρούσεις των ολιγαρχικών θα δημιουργήσουν ένα εκρηκτικό μείγμα με ορατό τον κίνδυνο της οπισθοδρόμησης του πολιτικού συστήματος, έστω και προσωρινά.
Οι ολιγαρχικοί είναι αυτοί που επιδιώκουν στην κοινωνία τόσο τα υλικά οφέλη όσο και τα δημόσια αξιώματα. Επιδιώκουν κύρος, δόξα και πολιτική ελευθερία. Και θεωρούν ότι τα δημόσια αξιώματα ουσιαστικά τους ανήκουν. Αυτό εύκολα το διαπιστώνει κανείς με τις αντιδράσεις των παραδοσιακών κομμάτων απέναντι στα νέα. Από την άλλη οι ακραιφνείς ολιγαρχικοί διεκδικούν συνεχώ; να είναι βουλευτές έστω και αν με αυτό τον τρόπο αποκλείουν άτομα της δικής τους τάξης να συμμετέχουν στις τιμές. Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και κάποιοι αρχηγοί κομμάτων που η εξουσιομανία τους είναι τόση που θέλουν να καταλαμβάνουν το αξίωμα χωρίς εκλογή!!! Είναι τόσο τυφλοί που δεν μπορούν να αντιληφθούν πού οδηγούν οι επιλογές τους.
ΦΥΣΙΚΑ ΥΠΆΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΤΩΧΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΑΓΑΘΆ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΓΑΘΑ. Σημαντικό θα είναι αυτό που θα βαρύνει στη συνείδησή τους, το κέρδος ή οι τιμές; Αυτοί δε που νομίζουν ότι ελέγχουν το σύστημα θα αρχίσουν να συνειδητοποιούν ότι έχουν μαύρα μεσάνυκτα.