ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: ΓΡΑΙΚΟΓΑΛΛΟΙ, ΚΥΠΡΟΪΣΡΑΗΛΙΝΟΙ, ΥΠΟΤΕΛΕΙΣ, ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΟΙ, ΚΛΠ.

 Υποτίθεται ότι η  Κύπρος έχει εξωτερική πολιτική. Κύριος άξονας αυτής της εξωτερικής πολιτικής είναι η πιο στενή συνεργασία με το Ισραήλ σε τέτοιο σημείο που στην κυπριακή βουλή δημιουργήθηκε  μια ομάδα έξι βουλευτών για προώθηση των συμφερόντων του Ισραήλ!!! 

Ιστορικά δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιοι προσδένονται σε ένα ξένο άρμα προσμένοντας βοήθεια για απελευθέρωση.

1. Ο Αδαμάντιος Κοραής έγραφε το 1800:

"Γάλλοι και Γραικοί δεμένοι,

Με φιλίαν ενωμένοι,

Δεν είναι Γραικοί ή Γάλλοι,

Αλλά εν΄ έθνος Γραικογάλλοι".

Ο Κοραής  ταυτίστηκε με τους Γάλλους προσμένοντας βοήθεια για απελευθέρωση τότε της Ελλάδας.

Αργότερα φυσικά άλλαξε στάση και μάλιστα προειδοποιούσε τους Έλληνες να μην περιμένουν τη σωτηρία τους από τον Ναπολέοντα γιατί τότε θα σήμαινε αλλαγή αφέντη και όχι ελευθερία.

2.Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος είναι ανάλογη περίπτωση αλλά περίμενε από αλλού τη σωτηρία της Ελλάδας, από την Αγγλία. ήταν ο αρχιτέκτονας της "Πράξης της Υποτέλειας" του 1825 για να ζητηθεί από την Αγγλία  να αναλάβει την αποκλειστική προστασία της Ελλάδας!!!

3. Απέναντι στην πολιτική της σωτηρίας από τρίτους ισχυρούς ηγεμόνες με γελοίες αναφορές του τύπου "γραικογάλλοι", "γραικοάγγλοι", υπάρχει μια άλλη πολιτική επιλογή, του Ιωάννη Καποδίστρια. Τι υποστηρίζει ο Καποδίστριας; " Αλλοίμονό μας αν μας ελευθερώσουν οι Ρώσσοι, θα γίνουμε ρωσσογραικοί  και τότε δεν θα ελευθερωθούμε ποτέ".

Υποστηρίζει το αυτονόητο, πως αν μια ξένη δύναμη σου χαρίσει την ελευθερία , θα γίνει προτεκτοράτο της, το μόνο που θα "πετύχεις" είναι να αλλάξεις αφέντη. 

4. Κατ΄ αναλογία σήμερα κάποιοι κόμματα και βουλευτές θεωρούν τους εαυτούς τους  κυπροϊσραηλινούς με την έννοια ότι περιμένουν σωτηρία ή προστασία της Κύπρου από το κράτος του Ισραήλ, σε τέτοιο βαθμό εξάρτησης που σύστησαν ομάδα προώθησης συμφερόντων του Ισραήλ μέσα στη βουλή.

Η επονείδιστη αυτή πράξη υποτέλειας είναι εξόφθαλμα αντίθετη με το συμφέρον της Κύπρου για ανεξαρτησία.  Γενικά η δογματική πρόσδεση στο άρμα όποιας δύναμης είναι πράξη εξάρτησης και αντίθετη με το διακηρυγμένο στόχο σου για ανεξαρτησία. Μπορεί μια χώρα να διατηρήσει ή αν επανακτήσει την ανεξαρτησία της όταν οι εκπρόσωποι του   λαού ευθυγραμμίζονται οργανωμένα με ξένα συμφέροντα;

Όταν , λοιπόν, προωθούνται ενέργειες υποτέλειας, ότι τάχα το Ισραήλ θα μας ελευθερώσει από τους Τούρκους ή ακόμα δογματικές τοποθετήσεις που σε καθιστούν δεδομένο, άρα υποτελή,  όπως "δυτικός προσανατολισμός", αυτονόητα δεν μπορούμε να περιμένουμε κάτι καλύτερο λόγω ανεπάρκειας και εθελοδουλείας των ολιγαρχών-εξουσιαστών.

ΥΓ. ΑΝ ΟΔΗΓΗΘΕΙΣ ΣΕ ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΑΠΌ ΕΝΑ ΞΕΝΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΩΞΕΙΣ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΝΕΟ ΚΑΤΑΚΤΗΤΗ. Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

 1.Στη δημοκρατία οι πολίτες δεν έχουν λόγο να διαδηλώσουν, γιατί οι ίδιοι απφασίζουν. Θα ήταν παράλογο να διαδηλώνει κάποιος εναντίον του εαυτού του!!!

Διαδηλώνουν οι άνθρωποι όταν άλλος είναι ο κάτοχος της εξουσίας και άλλος ο δικαιούχος της πολιτικής, όπως τα σημερινά πολιτικά συστήματα. Και μάλιστα, στα συστήματα που δεν είναι καν αντιπροσωπευτικά, οπόταν ο φορέας της εξουσίας μπορεί να παίρνει αποφάσεις εναντίον της κοινωνίας , γεγονός που προκαλεί την αντίδραση της κοινωνίας.

Οι πολίτες επιτέλους πρέπει να κατανοήσουν ότι το πολίτευμα που έχουμε δεν είναι δημοκρατία, είναι εκλόγιμη μοναρχία  με ολιγαρχική βάση. Δηλαδή τα κόμματα επιλέγουν το μονάρχη και επικυρώνεται από τους εθελόδουλους πολίτες. Μόνο αν οι πολίτες αποκαταστήσουν το αληθινό νόημα των εννοιών , θα μπορέσουν να διεκδικήσουν κάτι καλύτερο.

2.Σήμερα σε πολλές χώρες της Ευρώπης γίνονται μαζικές διαδηλώσεις. Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά. Τα αιτήματα ποικίλουν  : ακρίβεια, στέγη, εκπαίδευση, συντάξεις. Πίσω από τις διαδηλώσεις και τα αιτήματα βρίσκεται η ίδια πάντοτε αιτία, η ανεπάρκεια των φορέων της πολιτικής εξουσίας να ανταποκριθούν στις ανάγκες της κοινωνίας. Γι αυτό και τα μέλη της κοινωνίας αντιδρούν και διαδηλώνουν για να ασκήσουν πίεση στην εξουσία.

Η αντίδραση της εξουσίας δεν είναι η απολογία προς την κοινωνία και η προσπάθεια εξεύρεσης λύσεων. Η αντίδραση της εξουσίας είναι παντού η ίδια, χρήση βίας εναντίον των διαδηλωτών. Παλαιότερα οι εξουσιαστές κρατούσαν τα προσχήματα, δηλαδή προσπαθούσαν να στρέψουν το ένα κομμάτι της κοινωνιας εναντίον του άλλου στο πλαίσιο του "διαίρει και βασίλευε". Τώρα δείχνουν ολοφάνερα ότι θεωρούν εχθρό τους την κοινωνία και ασκούν κυνικά βία εναντίον της. 

3.Οι διαδηλώσεις , έτσι όπως τις μάθαμε στη νεοτερικότητα,  είναι τώρα τελείως αναποτελεσματικές για να αντιμετωπίσεις τη σημερινή κυνική ολιγαρχία των εξουσιαστών. Οι αποσπασματικές αντιδράσεις  και τα επιμέρους αιτήματα είναι ψωμοτύρι για την ολιγαρχία των εξουσιαστών. Όπως οι ολιγάρχες αναπροσαρμόζουν την τακτική τους απέναντι στην κοινωνία, έτσι πρέπει να πράξει και η κοινωνία.

Η αιτία του κακού είναι η ανεπάρκεια των πολιτικών. Γι αυτό και το αίτημα πρέπει να είναι να ελέγχουμε τους πολιτικούς. Εκτός από το να τους  ψηφίζουμε , να έχουμε το δικαίωμα του ελέγχειν και ευθύνειν τας αρχάς,  Σε αυτά το πλαίσιο απαιτείται μόνο η σύσταση ενός πολιτικού δικαστηρίου με κληρωτούς πολίτες ως δικαστές και στο οποίο θα μπορεί να προσφεύγει ο πολίτης εναντίον του πολιτικού σε περίπτωση που παίρνει αποφάσεις

- εναντίον του κοινού συμφέροντος

-παραβιάζοντας το σύνταγμα και τους νόμους

-χρησιμοποιεί την εξουσία για ίδιον όφελος(διαφθορά).

Οι ποινές που θα επιβάλλει το πολιτικό δικαστήριο θα είναι τρεις:

-έκπτωση από το αξίωμα (ανάκληση)

-δήμευση περιουσίας για αποκατάσταση ζημιών που προκάλεσε με τις αποφάσεις του

-εξορία, αν είναι επικίνδυνος για την πολιτεία.

Έτσι ο πολίτης θα πάψει να είναι υπήκοος και θα γίνει μέρος του πολιτικού συστήματος. Δεν θα περιμένει τις πανάθλιες αποφάσεις του κάθε ολιγαρχικού για να διαδηλώσει και να ασκήσει πίεση στον "αφέντη", αλλά έγκαιρα θα τον μηνύει στο δικαστήριο και ο ίδιος ο πολιτικός να αποδείξει την ορθότητα της όποιας επιλογής τους και να πείσει. Το πολιτικό σύστημα  δεν θα αλλάξει, αλλά με τη τον έλεγχο του πολίτη το σύστημα από ΠΡΟ-ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΟ γίνεται ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΟ. Είναι μια μικρή αλλαγή με τεράστια σημασία.

ΕΝΑ ΑΙΤΗΜΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΩΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΑΚΑΤΑΠΑΥΣΤΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΟ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ Η ΜΟΙΡΑ ΜΑΣ. 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΚΟ ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΑ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΚΤΥΠΗΜΑ ΤΩΝ ΑΠΛΗΣΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΟΥΜΕ. 

ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ ΚΤΥΠΑΜΕ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΗ ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΒΕΛΤΙΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΉ ΌΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ. 

Η ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ "ΠΑΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ" ΓΙΑ ΝΑ "ΠΑΜΕ ΠΙΣΩ"

 Μια ομάδα βουλευτών , έξι τον αριθμό , προερχόμενοι από το ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΛΑΜ αποφάσισαν με την ευλογία των κομμάτων τους και της κυβέρνησης να συσταθούν ως παράρτημα  του "Ιδρύματος Συμμάχων του Ισραήλ"  με στόχο την προώθηση των συμφερόντων του Ισραήλ γιατί ταυτίζονται με το συμφέρον της Κύπρου.

Ο    έξι βουλευτές είναι: Χρύσης  Παντελίδης, Αντρέας Αποστόλου (ΔΗΚΟ) , Γιώργος Κάρουλλας, Χαράλαμπος Πετρίδης (ΔΗΚΟ) , Σωτήρης Ιωάννου, Μάριος Πελεκάνος (ΕΛΑΜ). Επικεφαλής είναι ο Χρύσης Παντελίδης τον οποίο δεν εκτιμώ γιατί προεκλογικά είπε " η πολιτική είναι όπως οι υδραυλικοί"!!!!! Οπόταν τον θεωρώ άσχετο από πολιτική άποψη.

Τι υποδηλώνει η σύσταση αυτής της ομάδας μιας και είναι πρωτόγνωρο φαινόμενο;

1. Από άποψη νομιμότητας δεν υποστηρίχθηκε κάτι με την έννοια ότι εφόσον δεν απαγορεύεται, τότε επιτρέπεται!!! Έτσι λειτουργεί το κοινοβούλιο.

Φυσικά , στον όρκο που δίνει ο βουλευτής αναφέρει  και το "εις την διατήρησιν της ανεξαρτησίας της Κύπρου". Ανεξαρτησία σημαίνει άνευ εξαρτήσεως, δηλαδή πλήρως ελευθερο το κράτος από οιονδήποτε τρίτο. Το να δημιουργείς σχέση εξάρτησης με ένα ξένο οργανισμό  με το σκεπτικό ότι έτσι εξυπηρετείς τα συμφέροντα της Κύπρου, αυτή η στάση εμπεριέχει μια τεράστια αντίφαση που παραβιάζει τον όρκο περί ανεξαρτησίας. Ή υποστηρίζεις την ανεξαρτησία της Κύπρου ή όχι. Δεν υπάρχει ολίγον έγκυος!!!

Μια άλλη προσέγγιση είναι ο ορισμός του κόμματος  ως ομάδας " που συμπράττει στο σχηματισμό της πολιτικής βούλησης του λαού". Ουδέποτε αυτά τα κόμματα προεκλογικά υποστήριξαν ότι έχουν σκοπό να δημιουργήσουν εντός της βουλής ομάδα προώθησης συμφερόντων του Ισραήλ . Μ εαυτή την απόφαση ποιου τη βούληση εκφράζουν ή πως εξυπηρετούν το συμφέρον του κυπριακού λαού ή των ψηφοφόρων τους;

2. Δεν απάντησαν οι εν λόγω βουλευτές στο θεμελιακό ερώτημα τι θα κάνουν αν υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων Κύπρου - Ισραήλ, κάτι σύνηθες στο διεθνές πεδίο.

3. Έχουμε ιστορικό προηγούμενο εξάρτησης από ξένους; Το πιο τρανταχτό παράδειγμα είναι η ίδρυση κομμάτων ελπίδας από την περίοδο της ελληνικής επανάστασης -Αγγλικό- Ρωσικό, Γαλλικό - ανάλογα από που προσδοκούσε κάποιος προστασία.  Αυτό σε σχέση με το σήμερα είναι πιο έντιμο με την έννοια ότι η κοινωνία ήταν ενήμερη, αφού υπήρχε διαφάνεια και λαϊκή εντολή. Ήταν φυσικά ξεπεσμός για τους τότε πολιτικούς. Επομένως αν θεωρούν ότι η προστασία του Ισραήλ είναι καθοριστικής σημασίας για την επιβίωση της Κύπρου, ας φτιάξουν όλοι μαζί ένα Ισραηλινό κόμμα. Είναι το πιο έντιμο και διαφανές.

Φυσικά ούτε τα κόμματα το θέλουν ούτε οι ξένοι. Το πιο ασφαλές για αυτούς είναι να ασκούν επιρροή στα υφιστάμενα κόμματα  ή καλύτερα η ξένη επιρροή να παίρνει το μανδύα  της "κοινοβουλευτικής διπλωματίας".

4. Η επιλογή αυτών των κομμάτων και των έξι βουλευτών τους δηλώνει ολοφάνερα ότι η ανεξαρτησία της Κύπρου και το συμφέρον του κυπριακού λαού είναι σε δεύτερη μοίρα και αυτό που πρωτεύει είναι η νομιμοποίηση και η προστασία από ξένα κέντρα  εξουσίας. 

Αν ένας κράτος εκχωρεί την εξωτερική του πολιτική σε ξένα κέντρα αποφάσεων ( είτε ΗΠΑ είτε Ισραήλ είτε ΕΕ) και δεν υπάρχει αυτόνομη στρατηγική , καταλήγει να άγεται και να φέρεται από ξένα συμφέροντα και τότε είναι που κινδυνεύει πραγματικά η εδαφική του ακεραιότητα.

Αυτό επιβεβαιώνεται ιστορικά και στην περίπτωση της Κύπρου -δεν αναφέρω το παράδειγμα γιατί  η πολιτική ορθότητα θα με κατηγορήσει για ρητορική του μίσους  ή οι φασίστες περιορίζουν την ελευθερία της έκφρασής μου.

5. Και σε αυτούς τους σφογγοκωλάριους που μας κάνουν μαθήματα εξωτερικής πολιτικής, για συμμαχίες και άλλες υπερφίαλες ανοησίες, καλό είναι να θυμούνται ότι ότι το μόνο πλεονέκτημα της Κύπρου -δεν είναι το κράτος όπως ψελλίζουν οι άσχετοι- είναι η γεωγραφική της θέση. Αυτό το πλεονέκτημα μας κρατά ζωντανούς. Αν αυτό το πλεονέκτημα το εκχωρήσεις σε οποιοδήποτε τρίτο, τότε παύει να είναι πλεονέκτημα και επιταχύνεις το θάνατό σου. 

Οι ξένοι αναγνωρίζουν την ΚΔ και όχι το ψευδοκράτος γιατί δεν θέλουν να αποκτήσει η Τουρκία τα πλεονεκτήματα που προσφέρει η θέση της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο.  Αυτή τη θέση εποφθαλμιούν πολλοί. Αν την παραχωρήσεις, θα πεθάνεις. ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΣΔΕΣΗ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ. ΠΡΟΕΧΕΙ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ.

6. Οι επιλογές των κομμάτων και βουλευτών σήμερα συνδέεται με την υποχώρηση των πρωτοανθρωποκεντρικών ιδεολογιών, οπόταν αναζητούν άλλα νοήματα για να δικαιολογούν την ύπαρξή τους. Και εφόσον δεν τα βρίσκουν εντός, τα ψάχνουν εκτός. Είναι πολύ μικρός  ο χώρος της Κύπρου για να προσδώσει κάποιο νόημα σε έναν πολιτικό , πέρα από τον ρόλο του υπηρέτη ξένων δυνάμεων.  Τουλάχιστον με τις λεγόμενες συμμαχίες δημιουργείται η ψευδαίσθηση της συναπόφασης. Έτσι σκέφτονται οι αφελείς. 

7. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ; ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΥΠΡΙΟΥΣ. Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΩΝ  ΤΕΤΟΙΩΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΩΝ  ΕΙΝΑΙ ΛΑΪΚΙΣΤΙΚΉ, ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΙΚΉ ΚΑΙ ΑΤΕΚΜΗΡΙΩΤΗ. 

ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΩΝ

 Σε συνέντευξή της η κ. Μαριλένα Ραουνά  συνεχίζει το παραμύθι του αυτολιβανίσματός της  για την πετυχημένη κυπριακή προεδρία της ΕΕ που τερματίστηκε στις 30/6/2026, δηλαδή πριν τρισήμισι μήνες. Στη συνέντευξή της ηθικολογεί με αναφορές σε δεοντολογικές φαντασιώσεις , όπως :" Οι πολιτικοί και οι θεσμοί πρέπει να υπηρετούν την Κύπρο και τους πολίτες".

Ας το εξετάσουμε , λοιπόν, με αναφορά μόνο σε ένα θέμα από τα πολλά που χειρίστηκε η κ. Ραουνά με εξαιρετική επιτυχία : τo  CHAT CONTROL 1.O . Είναι μια παρέκκλιση που ψηφίστηκε από το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο κατακαλόκαιρα , 9/7/2026  - μεθοδευμένα φυσικά- γιατί απουσίαζαν πολλοί βουλευτές  με την οποία  παρατείνεται ως το 3/4/2028 η  παρακολούθηση των ιδιωτικών δεδομένων από τις μεγάλες εταιρίες με πρόσχημα την προστασία των παιδιών από τη διαδικτυακή σεξουαλική κακοποίηση. 

Το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο απέρριψε την πρόταση με 324 ψήφους έναντι 276. Για να ισχύσει η απόρριψη έπρεπε να πάρει 361 ψήφους, γιατί δεν ισχύει η αρχή της πλειοψηφίας για όλα τα θέματα. 

Ποιος μεθόδευσε αυτή την εξέλιξη ; Η κυπριακή προεδρία , η πετυχημένη, του Χριστοδουλίδη -Ραουνά. Η κ. Ραουνά μάλιστα μας κάνει και μαθήματα ηθικής , ότι νοιάζεται για τον Κύπριο πολίτη, δηλαδή μας παρακολουθεί , περιορίζει την ατομική μας ελευθερία για το καλό μας !!! 

Γι αυτή την  κατάπτυστη απόφαση η κυπριακή προεδρία περηφανεύεται -τόσο έχει αποκοπεί από την κοινωνία - με αναφορές του τύπου "σπουδαίο επίτευγμα". Θεωρεί σπουδαίο επίτευγμα την παρακολούθηση των δεδομένων όλων των πολιτών από τις ιδιωτικές εταιρείες, μια διαδικασία συνεχούς επιτήρησης και υποδούλωσης των πολιτών.

Με ανακοίνωσή της στις 9/7/2026 η νομική υπηρεσία περηφανεύεται για τη συμβολή της στην προώθηση της συγκεκριμένης οδηγίας, που ήταν αποτέλεσμα  εντατικών                      διαπραγματεύσεων. 

Και ενώ η νομική υπηρεσία είναι λαλίστατη και αποκαλυπτική γι αυτό το όνειδος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στον απολογισμό του για την κυπριακή προεδρία στις 8/7/2026 είπε μόνο πέντε λέξεις για το συγκεκριμένο θέμα: "για την προστασία των παιδιών"!!! Αυτή ήταν η σφαιρική ενημέρωση του Πρόεδρου στην παράσταση πανηγυρισμού για την κυπριακή προεδρία.

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΗ Κ. ΡΑΟΥΝΑ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ. ΤΡΙΣΗΜΙΣΙ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ.

ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕΙΣ

 Κάποτε διαδήλωναν οι πολίτες με στόχο να ασκήσουν πίεση στα κέντρα λήψης αποφάσεων για να ικανοποιήσουν κάποια αιτήματα. Και ευελπιστούσαν ότι θα έχουν την υποστήριξη των κομμάτων στις διεκδικήσεις τους. Σήμερα βρισκόμαστε σε ένα άλλο στάδιο όπου οι διοργανωτές διαδηλώσεων έχουν γίνει τα κόμματα και δη τα αντιπολιτευόμενα.

Τι δηλώνει αυτή εξέλιξη;

 Τα κόμματα δεν μπορούν πια να προωθήσουν τις θέσεις τους μέσω των θεσμών ή ο θεσμικός τους ρόλος έχει υποβαθμιστεί ή εξαφανιστεί. Και πράγματι στο πλαίσιο της διακυβέρνησης  που έχει επιβληθεί τα τελευταία χρόνια ουσιαστικά η πολιτική λειτουργία έχει αλλάξει. Η κυβέρνηση συναποφασίζει με τις οργανώσεις της αγοράς και το κοινοβούλιο επικυρώνει τις αποφάσεις. Ουσιαστικά στο κοινοβούλιο δεν γίνονται πια συζητήσεις γιατί δεν υπάρχει λόγος, ο ρόλος του είναι μόνο επικυρωτικός των αποφάσεων κάποιων άλλων. Και ας και κόμμα αντιπολιτευόμενο ούτε η επικύρωση δεν σου αναλογεί με την έννοια ότι την έχουν τα συμπολιτευόμενα κόμματα. Ουσιαστικά μέσα στη βουλή  ένα αντιπολιτευόμενο κόμμα δεν έχει κανένα ρόλο σήμερα ή θεσμικά δεν προσφέρει τίποτε απολύτως.

Εάν δεν μπορεί ένα κόμμα να λειτουργήσει πολιτικά εντός βουλής, τότε η άλλη επιλογή είναι ο δρόμος για να ασκήσουν πίεση αλλά και για να βρουν ένα τρόπο επανασύνδεσης με την κοινωνία. Τώρα αν βάλεις το ερώτημα; είναι σωστό ένα βουλευτής να αμείβεται με 6,000 μηνιαίως γαι να διαδηλώνει, τότε αναδεικνύονται οι παθογένειες του πολιτικού συστήματος. 

Σε κάθε περίπτωση παρατηρείται το φαινόμενο ακόμα και σε συνθήκες εξευτελισμού των κομμάτων και των βουλευτών , δεν αποτολμάται η υποβολή προτάσεων για αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Ενώ εξόφθαλμα νοσεί το σύστημα, οι βουλευτές και τα κόμματα μένουν περιχαρακωμένοι στην ικανοποίηση της απληστίας τους, δηλαδή να καρπώνονται πλούτο και προνόμια. Το αποτέλεσμα θα είναι η επίταση του πολιτικού αδιεξόδου.

Σε λίγο καιρό θα διαδηλώνει στους δρόμους όλη η βουλή και τα κόμματα. Σε ένα επόμενο στάδιο θα διαδηλώνει και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Πότε; Όταν η εκτελεστική εξουσία και η οικονομική ολιγαρχία θα επιβάλουν την επικύρωση των αποφάσεών τους και ο βουλευτής θα έχει μόνο μια δυνατότητα, να συμφωνεί άλαλος.   Και ο Πρόεδρος θα διαδηλώνει ως νομάρχης της ΕΕ που δεν του δίνουν κονδύλια να ανακουφίσει το πλήθος εξαιτίας των  εγκλημάτων  του σε βάρος της κοινωνίας.

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ. ΚΑΙ ΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΣΗΣ ΤΟΥΣ. ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΒΑΘΜΙΑΙΑ ΤΗΝ ΧΑΝΟΥΝ.

ΥΓ. Όλοι ασχολούνται με τις προεδρικές εκλογές όχι γιατί υπάρχει κάποια πρόταση, αλλά τα κόμματα αντελήφθησαν ότι όποιος παίρνει την προεδρία , τα παίρνει όλα. Φυσικά κανένας υποψήφιος πρόεδρος δεν θα αλλάξει κάτι με την έννοια ότι θα συνεχίσει να είναι νομάρχης της ΕΕ, να υπηρετεί τις λεγόμενες αγορές( οικονομική ολιγαρχία) και να κάνει υποκλίσεις στην υπερδύναμη, όπως τον Γεραπετρίτη. Οι εθελόδουλοι κομματικοί, αληθινά, βρήκαν κάποιο νόημα στην άχαρη ζωή τους με αυτά τα πανηγύρια.

Η ΕΝΔΟΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΔΙΟΡΙΣΤΕΩΝ ΚΑΙ ... ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ: ΑΡΙΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΒΛΑΚΕΙΑ

 Η σύγκρουση της ΥΠΑΝ με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις δεν ενέχει κάποιο ελπιδοφόρο μήνυμα για την κοινωνία. Δεδομένου ότι οι συνδικαλιστικές οργανώσει ελέγχονται από τους φορείς της ολιγαρχίας, τα κόμματα, η σύγκρουση είναι ενδοολιγαρχική. Δηλαδή , η σύγκρουση δεν προβάλλει κάποιο σημείο αμφισβήτησης του συστήματος.

Το  σημείο τριβής είναι τι θα γίνει με τους εκπαιδευτικούς που έχουν διοριστεί με τον κατάλογο διοριστέων και δεν έχουν νομιμοποιηθεί. Η ΥΠΑΝ προτείνει εξετάσεις για νομιμοποίηση ,ενώ οι οργανώσεις αντιδρούν.

Η πολιτική σημασία των εξετάσεων

Ουσιαστικά οποιαδήποτε άλλη διαδικασία διορισμού εκτός εξετάσεων θεωρείται απαράδεκτη για το υφιστάμενο ολιγαρχικό σύστημα και την ΕΕ που χρηματοδοτεί τις αλλαγές. Η ιδεολογία της ολιγαρχίας είναι συνυφασμένη με την επιλογή: επιλογή του ιδιοκτήτη μιας επιχείρησης για το προσωπικό που θα προσλάβει, επιλογή του πολιτικού προσωπικού με ψηφοφορία, επιλογή προϊόντων από τον καταναλωτή. Οτιδήποτε άλλο εκτός από την επιλογή, αποτελεί καρκίνωμα για τους ολιγαρχικούς και πρέπει να εξαφανιστεί, γιατί άμεσα ή έμμεσα αμφισβητεί το υφιστάμενο πολιτικοοικονομικό σύστημα. Γι αυτό η Υπουργός εμμένει και θα εμμένει σε εξετάσεις και οι οργανώσεις δεν θα αντιδρούν, αλλά θα επιζητούν μια ρύθμιση για τους ήδη διορισθέντες.

Το περιεχόμενο των εξετάσεων

Οι φορείς του συστήματος εξουσίας -κυβέρνηση και κόμματα- διακηρύττουν την πίστη τους στην αξιοκρατία και την αριστεία. Αυτά είναι βαρύγδουπες διακηρύξεις χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο που μόνο  γέλωτα προκαλούν.   Οι εξετάσεις επικεντρώνονται στην αποστήθιση γνώσεων, παιδαγωγικές αντιλήψεις και υπακοή στο σύστημα. Κυρίως υπακοή στο σύστημα και να μπορείς να ανταπεξέλθεις στοιχειωδώς στις απαιτήσεις της συγκεκριμένης θέσης. Αυτά είναι τα κυρίαρχα κριτήρια αξιολόγησης σε όλο το εύρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Και γι αυτό οι κομματικοί θεωρούνται πιο ικανοί από τους υπόλοιπους. Η ολιγαρχία ουδέποτε ενδιαφέρθηκε για την αριστεία, αλλά για τη "συμμορφούμενη επάρκεια".

Αριστεία και βλακεία

Η επιστήμη δεν προσέγγισε το θέμα της επιλογής μόνο από την πλευρά της αριστείας -επιλέγω τους καλύτερους- αλλά και από την πλευρά της βλακείας -επιλέγω τους πιο βλάκες. Η διάκριση αυτή είναι τεράστιας σημασίας. Για να αποφανθείς με σιγουριά για τη λειτουργία των εξετάσεων, πρέπει πρώτα να τοποθετηθείς σε σχέση με το σύστημα, δηλαδή αν βρίσκεται σε ακμή ή παρακμή. Σε περιόδους ακμής οι βλάκες αποτυγχάνουν στις εξετάσεις ,ενώ σε περιόδους παρακμής θριαμβεύουν. 

ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΟΗΜΟΝΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΣΎΣΤΗΜΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΠΑΡΑΚΜΉ. (Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωσε ότι το σύστημα βρίσκεται σε δοκιμασία όχι  σε παρακμή, για το οποίο θα επανέλθω σε άλλη ανάρτηση).

1. Σύμφωνα με την κατανομή GAUSS το ποσοστό  του πληθυσμού με νοητική υστέρηση και οριακή νοημοσύνη είναι 15.8%.

2. Αυτή η κατανομή συνδέεται στην ψυχολογία με το φαινόμενο Dunning-Kruger effect: τα άτομα με χαμηλές δεξιότητες ή γνώσεις τείνουν τα υπερεκτιμούν τις ικανότητές τους  (τεράστια αυτοπεποίθηση), ενώ οι άνθρωποι με υψηλή νοημοσύνη τείνουν να υποτιμούν τους εαυτούς τους.

3.Ο Carlo Cipolla στους "Θεμελιώδεις νόμους της ανθρώπινης βλακείας"  δεν χρησιμοποίησε το  IQ, αλλά όρισε τη βλακεία βάση συμπεριφοράς: "Βλάκας είναι αυτός που προκαλεί ζημιά σε έναν άλλο άνθρωπο ή ομάδα, χωρίς ο ίδιος να κερδίζει τίποτε".

Ο δεύτερο θεμελιώδης νόμος αναφέρει: "Η πιθανότητα ένα άτομο να είναι βλάκας είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό του". Επομένως η βλακεία εμφανίζεται με ένα σταθερό ποσοστό σε κάθε κοινωνική ομάδα: εργάτες, φοιτητές, καθηγητές πανεπιστημίου πολιτικοί, εκπαιδευτικοί. Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΝΤΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΩΝ.

Αν γίνει συνδυασμός -αυθαίρετος - των δυο πάνω προσεγγίσεων , τότε θα υποστηρίζαμε ότι ένα ποσοστό 15.8% σε κάθε κοινωνική ομάδα είναι καταστροφικό. Όμως, φαίνονται πολύ περισσότεροι γιατί η ψευδαίσθηση ανωτερότητας που έχουν , τους κάνει υπερβολικά δραστήριους. Και επιδιώκουν την εξουσία περισσότερο από κάθε άλλο.

4. Ο Carlo Cipolla απάντησε και σε ένα άλλο ερώτημα: πότε μια κοινωνία βρίσκεται σε παρακμή;

η κατηγορία των "Ληστών" γίνεται υπερβολικά άπληστη. οι "Έξυπνοι" απομονώνονται ή υπομένουν παθητικά την κατάσταση  και οι "Βλάκες" επελαύνουν και καταλαμβάνουν θέσεις εξουσίας. Όταν καταλάβουν την εξουσία  , φυσικά και δεν θα καταλάβουν ποτέ ότι απέτυχαν. Μπορεί να καταστρέψουν τη χώρα , αλλά θα κατηγορήσουν τους "εχθρούς", τη "στοχοποίηση", την "κακή τύχη". Σύμφωνα με τον πέμπτο θεμελιώδη νόμο του Cipolla  " ο βλάκας είναι ο πιο επικίνδυνος τύπος ανθρώπου  που υπάρχει". Μια κοινωνία που αφήνεται στους βλάκες είναι καταδικασμένη να καταρρεύσει.

Όταν η κοινωνία βρίσκεται σε παρακμή, το περιεχόμενο των εξετάσεων είναι συγκεκριμένο, τα παραθυράκια αυτονόητα, ποτέ δεν ευθύνεται το σύστημα των εξετάσεων κ.α..

ΠΑΠΑΓΑΛΙΑ, ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ, ΑΠΟΥΣΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΈΨΗΣ, ΕΡΩΤΉΣΕΙΣ ΣΤΆΣΗΣ ΑΠΈΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΝΩΦΕΛΑ ΠΕΡΙΠΛΟΚΕΣ, ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΣΧΕΤΕΣ ΜΕ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΕΠΑΡΚΕΙΑ, ΠΑΡΑΘΥΡΑΚΙΑ ΔΗΘΕΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΓΙΑ "ΑΝΩΝΥΜΑ " ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ "ΜΥΡΙΖΟΥΝ " ΑΣΧΗΜΑ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΓΙΑ ΤΟΥ ΠΙΟ ΙΚΑΝΟΥΣ.

ΤΕΛΙΚΑ , ΌΤΑΝ ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΠΡΟΑΓΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΉ ΤΟΤΕ... ΠΡΟΑΓΕΙ ΚΑΤΙ ΆΛΛΟ.

ΥΓ. ΑΝΑΜΕΝΩ ΑΡΙΣΤΙΝΔΗΝ ΔΙΟΡΙΣΜΟ ΣΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΔΙΟΡΙΣΙΜΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΠΟΤΕ.

 

 

ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΔΕΙΠΝΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

 Το δείπνο του Αβέρωφ Νεοφύτου με την Αννίτα Δημητρίου στην παρουσία του ιδιοκτήτη  της εφημερίδας "ΠΟΛΙΤΗΣ" Κρις Παναγιώτου και του Αρχισυντάκτη της Δ. Διονυσίου μπορεί να προσεγγιστεί με πολλούς τρόπους. 

Η συνάντηση ενός δημοσιογράφου και ενός ακόμα ιδιοκτήτη εφημερίδας με τους πολιτικούς με σκοπό την ενημέρωση δεν έχει τίποτε επιλήψιμο. Σε αυτή την περίπτωση λειτουργούν ως διαμεσολαβητές  ανάμεσα στον πολιτικό και την κοινωνία. Αυτό εμπίπτει στις υποχρεώσεις του μέσου ενημέρωσης και είναι κατανοητά.

Το πρόβλημα ξεκινά από τη στιγμή που το μέσο ενημέρωσης και οι φορείς του - δημοσιογράφοι, ιδιοκτήτες- επιδιώκουν και αναλάβουν πολιτικές λειτουργίες που ανήκουν στο πολιτικό σύστημα και μεταβάλλονται έτσι από μέσα ενημέρωσης σε μέσα παραγωγής πολιτικής.

Σε αυτή την περίπτωση η πολιτική, που αφορά την κοινωνία, αφήνεται σε ένα εξωθεσμικό και   εξωπολιτειακό θεσμό που ανήκει σε ένα ιδιώτη ιδιοκτήτη και στοχεύει στο κέρδος . Ο πολιτικός είναι φορέας εξουσίας, ο ιδιοκτήτης είναι φορέας δύναμης. Ο ένας επιδιώκει αυτό που λέγεται "δημόσιο συμφέρον" ,ο άλλος το ίδιον συμφέρον. Για τον πολιτικό τα άτομα είναι πολίτες για τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων είναι καταναλωτές.

Η πολιτική από την πλευρά του ιδιοκτήτη του μέσου μεταβάλλεται σε θεατρική σκηνή  με σκηνοθέτη τον ίδιο με στόχο τον εντυπωσιασμό και τη  προσωποποίηση. Ο πολιτικός διάλογος και το επιχείρημα δεν έχουν  θέση, αντίθετα επικρατεί ο πολιτικός "καυγάς" και η οξύτητα.

Σε αυτό το πλαίσιο η πολιτική ιδιοποιείται πια από τον πολιτικό και τον ιδιοκτήτη του μέσου οι οποίοι δρούν στο παρασκήνιο και από κοινού διαχειρίζονται τις πολιτικες εξελίξεις. Η ουσία της πολιτικής είναι εξωθεσμική και στα κρατικά πολιτικά όργανα υλοποιούνται τα προειλημμένα.

Με βάση τα πιο πάνω υπάρχουν συγκεκριμένα ερωτήματα:

1. Γιατί ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας κάλεσε ταυτόχρονα τους δύο πολιτικούς για να συζητήσουν; 

2. Γιατί οι δυο πολιτικοί  αποδέκτηκαν την πρόσκληση, όπως και οι άλλοι πολιτικοί που είχαν προσκληθεί σε άλλες συναντήσεις;

3. Ποιος έδωσε το δικαίωμα στον ιδιοκτήτη της εφημερίδας  "να ανταλλάσσει  απόψεις και να προτείνει λύσεις" για πολιτικά θέματα και γιατί οι πολιτικοί αποδέκτηκαν κάτι τέτοιο;

Οι πολιτικοί εκχώρησαν στον ιδιοκτήτη της εφημερίδας από τα τέσσερα στάδια της πολιτικής λειτουργίας-διαβούλευση, εισήγηση, απόφαση, εκτέλεση - τα δύο , διαβούλευση, εισήγηση.  Ιδιωτικοποίησαν οι άχρηστοι την πολιτική λειτουργία υπέρ ενός ιδιώτη ιδιοκτήτη και σε βάρος της κοινωνίας. Τελικά υπάρχουν θεσμοί ή δεν υπάρχουν;

4. Ο αρχισυντάκτης Δ. Διονυσίου δήλωσε "είναι απολύτως φυσιολογικό οι πολιτικοί να ζητούν τη γνώμη δημοσιογράφων με πολυετή εμπειρία". Δεν είναι καθόλου φυσιολογικό γιατί τότε ο δημοσιογράφος μετατρέπεται σε σύμβουλο με επηρεασμό όλων των λειτουργιών της πολιτικής αλλά και της αντικειμενικής ενημέρωσης.

ΤΟ ΠΙΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΜΠΛΑΚΕΙ Η ΑΡΧΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΏΣΤΕ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΘΕΙ ΕΙΝΑΙ: Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΕΧΟΥΝ ΕΙΣΗΓΗΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ,ΌΠΩΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ, ΕΝΩ Ο ΝΌΜΟΣ ΆΛΛΑ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ;

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΑΡΑΓΕΙ ΜΟΝΟ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ. ΣΙΩΠΟΥΝ ΓΙΑΤΊ  ΑΝ ΜΙΛΗΣΟΥΝ,  Η ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΤΟΥΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΧΩΜΑΤΕΡΕΣ.