ΕΧΘΡΟΣ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ Ή ΑΠΟ ΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 Ό,τι η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία θεωρεί τους πολιτες ηλίθιους δεν χρειάζεται απόδειξη.

Ότι καταληστεύουν τον πολίτη δεν χρειάζεται απόδειξη. Βουλευτές για μερική απασχόληση απολαμβάνουν βασικό μισθό, έξοδα γραμματέως, έξοδα παραστάσεως, οδοιπορικά, έξοδα για συνεργάτες των ιδίων και των κομμάτων τους, εφάπαξ, σύνταξη! Μόνο αυτά. Ακούσετε κάποιο κόμμα να λέει λέξη για όλα αυτά τα σκανδαλώδη προνόμια; Επιπλέον παίρνουν κρατική χορηγία για  τη λειτουργία του κόμματος και ΧΟΡΗΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΤΟΥΣ! ΤΟΥΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΔΟΥΛΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΧΑΤΙΡΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΦΕΝΤΕΣ ΜΑΣ!!!

Και μοναδική τους έγνοια είναι να δημιουργούν πολιτικές θέσεις για να βολεύονται οι κομματικοί: συνεργάτες στο προεδρικό, υφυπουργεία παράνομα. Η μαφία μπροστά τους ωχριά. ΑΦΗΣΤΕΤΗΝ ΔΙΑΦΘΟΡΑ. ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΖΗΤΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΣΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΚΙ ΑΛΛΟΥΣ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΌ ΤΙΣ 167000.

Ο μοναδικός εχθρός των κομμάτων είναι η κοινωνία και θέλουν να την υποτάξουν ολοκληρωτικά ώστε να μην κινδυνεύει ο πλούτος και η εξουσία τους. Να ληστεύουν τον κόσμο και να μην αντιδρα από φόβο.

Από τον 2007 την εποχή του Τ. Παπδόπουλου και στη συνέχεια επί Δ. Χριστόφια τέθηκαν οι βάσεις για την καθολική επιτήρηση των πολιτών. Από τότε μέχρι σήμερα επικεντρώνονται στις κάμερες τροχαίας δήθεν για την οδική ασφάλεια, αλλά στην ουσία για να κλέφτουν τους πολίτες και να ελέγχουν τις οδούς σε περίπτωση αναταραχών. 

Ακόμα στοχεύουν στη  νόμιμη παρακολούθηση της επικοινωνίας των πολιτών με ουσιαστική κατάργηση του άρθρου 17 του συντάγμαυτος για το απόρρητο των επικοινωνιών. Αυτό επιχειρείται τώρα  με εσπευμένη τροποποίηση με πρωταγωνιστές τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη, τον Υπουργό Δικαιοσύνης Κ. Φυτιρή και τον Πρόεδρο της Επιτροπής της Βουλής Νίκο Τορναρίτη του ΔΗΣΥ. Προωθούν την τροποποίηση πριν το κλείσιμο της Βουλής για τις εκλογές.

Μέχρι τώρα χρειαζόταν έγκριση από δικαστή για την παρακολούθηση οποιουδήποτε. Ουδέποτε η εκτελεστική εξουσία αποτάθηκε σε δικαστή για πρακολούθηση. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπήρχε πραγματική ανάγκη. Τώρα έρχονται και ζητούν τρποποίηση για παρακολουθήσεις από την ΚΥΠ με έγκριση του αρχηγού της ΚΥΠ και μιας τριμελούς επιτροπής, όλοι διορισμένοι από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, "Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει". Και όλα αυτά για τη ασφάλεια δήθεν του κράτους και διάφορα εγκλήματα που εισηγείται ο κ. Φυτιρής.

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ  ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΟ :ΑΥΤΗ Η ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ. Η  ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΚΛΕΙΔΑ.

Θα πει κάποιος, αυτά είναι υπερβολές. ΝΑΙ, αλλά

1. Το 2015 είχαμε το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων που οδήγησε στην παραίτηση του Α, Πενταρά, τον οποίο είχε διορίσει το 2013 ο Αναστασιάδης ως αρχηγό της ΚΥΠ.

2.Το  2019 είχαμε το σκάνδαλο με το κατασκοπευτικό μαύρο βαν του Ταλ Ντίλιαν, τον οποίο αθώωσε ο Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας  Σάββα Αγγελίδης γιατί δεν υπήρχαν στοιχεία. Το εν λόγω πρόσωπο καταδικάστηκε στην Ελλάδα σε φυλάκιση οκτώ ετών και δήλωσε από τη φυλακή ότι συνεργαζόταν μόνο με κυβερνήσεις!!!  Εκεί τον φυλάκισαν, εδώ τον αθώωσαν!!!

3, Η Ν. Τσικίνη κατήγγειλε στη Βουλή ότι αστυνομικός της ΚΥΠ στο Προεδρικό έγραψε κάτω από ανάρτησή της στο διαδίκτυο: " Πνάσε για να μην αρκέψω να φκάλλω τα άπλυτά σου στη φόρα".

Οι κυβερνώντες δεν είναι άξιοι καμίας εμπιστοσύνης ότι δεν θα παρακολουθούν τους πολίτες και τους πολιτικούς για να εκβιάζουν και να χειραγωγούν  και να υποδουλώσουν τελικά τους πολίτες.

ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. 

ΣΤΟ ΨΕΥΤΟΔΙΛΗΜΜΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΟΛΙΓΑΡΧΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ Ή ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

 

 

ΔΙΑΦΘΟΡΑ , ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ, ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ

 Το τι ακούς με κάθε σοβαρότητα από ανθρώπους που θέλουν εξουσία , είναι απίστευτο.

Παλιότερα είχαμε τον Αναστασιάδη που έλεγε ο αθεόφοβος με κάθε σοβαρότητα ότι διόριζε τους άριστους των αρίστων. Και ταχυδακτυλουργικά μετέτρεψε το πολίτευμα σε αριστοκρατία!!! Ακόμα θεωρούσε το πρόβλημα της διαφθοράς ως ηθικο και δημοσίευε  συνέχεια κώδικες δεοντολογίας. Μετα βαρέθηκε και ασχολήθηκε με πιο   σοβαρά  θέματα, όπως  τα χρυσα διαβατήρια.

Τώρα για τη διαφθορά βρήκαν οι εξουσιολάγνοι ολιγαρχικοί νέο λεξιλόγιο: διαφάνεια και λογοδοσία. Και σοβαρομιλούν οι αθεόφοβοι.

Στην Ελλάδα με τον Μητσοτάκη δημοσιεύονται τα πάντα. Σταμάτησαν τα σκάνδαλα;

Η άλλη μαγική λέξη είναι η λογοδοσία. Η λογοδοσία αποκτά νόημα μόνο αν υπάρχει απονομή ευθύνης και κύρωση, τιμωρία. Διαφορετικά είναι εκθέσεις μαθητών δημοτικού σχολείου. Κανένα κόμμα δεν τολμά να εισηγηθεί τη θεσμοθέτηση πολιτικού δικαίου για τους πολιτικούς. Και συνεχίζουν να κοροιδεύουν τους πολίτες με διάφορες αερολογίες.

Τι θα πετύχουν τελικά με αυτές τις προσεγγίσεις; Θα υπάρχει μια διάκριση στη διαφθορά: η πρό διαφάνειας και λογοδοσίας και η μετά!!!

Ποια είναι η αιτία της διαφθοράς; Το γεγονός ότι οι πολιτικοί είναι οι ίδιοι και ελεγκτές και ελεγχόμενοι, εντολείς και εντολοδόχοι. Ή διαφορετικά, Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει.

Τι πρέπει να γίνει; Είναι απλό, η διαφθορά θα σταματούσε αμέσως αν οι πολίτες αποκτούσαν το δικαίωμα του ελέγχειν, ευθύνειν και ανακαλείν.

Ποιος τολμά να δώσει αυτή την αρμοδιότητα στον πολίτη; Κανένα κόμμα δεν εισηγείται ο πολίτης να γίνει μέρος της πολιτείας γιατί είναι αντίθετο στην ολιγαρχική ιδεολογία που εκπροσωπούν. Θέλουν μόνο   οι πολίτες να τους ψηφίζουν και δίνουν υποσχέσεις. Και πολλοί πολίτες εξαπατούνται εύκολα.

Το υφιστάμενο κράτος δημιουργεί σκουπίδια, απατεώνες και κλέφτες. Υπάρχει έστω ένα κόμμα που αμφισβητεί τον πλούτο και τα προνόμια των βουλευτών; Κανένα γιατί αυτά είναι το μοναδικό κίνητρο για διεκδίκηση εξουσίας.  

167000 κάτοικοι της Κύπρου βρίσκονται στα όρια της φτώχειας. Ποιος τους δημιούργησε; Και ποιος τα υφάρπαξε;

Αυτοί που τώρα ωσάν μοιρολογίστρες ζητούν την ψήφο σας. Δεν τους απασχολούν ποσώς οι 167000. Αντίθετα βρίσκονται σε κατάσταση μέθης γιατί απομένουν ακόμα 500000 να γαλέψουν.

Το σύστημα είναι αντι-συστημικό (!) ή περί αχαριστίας και βλακείας

 Μεγάλη μερίδα του πληθυσμού απαξιώνει τα παραδοσιακά κόμματα και ΜΜΕ. Η δυσαρέσκεια του κόσμου εκφραζόταν μέχρι πρόσφατα με την αποχή ή και την υποστήριξη νέων προσώπων ω; αντίδραση πιο πολύ προς τα παραδοσιακά κόμματα. Αυτό το αντιλαμβάνονται και τα κόμματα αλλά δεν αντιδρούν γιατί είναι ανίκανοι να αντιδράσουν.

Η εμφάνιση του Φειδία και της ΑΔΚ στο πολιτικό σκηνικό ωφέλησε πολλαπλά το σύστημα και το κατεστημένο, που βρισκόταν σε αδιέξοδο.

1. Με τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έφερε την πολιτική πιο κοντά στον πολίτη και υποχρεώθηκαν και τα παραδοσιακά κόμματα να εκσυγχρονιστούν κάπως με τη χρήση του νέου επικοινωνιακού συστήματος.
2. Ουσιαστικά ενέταξε  μέσα στο πολιτικό σύστημα μια μερίδα του πληθυσμού που ήταν στο πολιτικό περιθώριο ή απαξίωνε τα παραδοσιακά κόμματα. Αυτό ουσιαστικά ενίσχυσε τη νομιμοποίηση των κομμάτων και του συστήματος μέσα στην κοινωνία. Υπενθυμίζω ότι στις ευρωεκλογές του 2024 η αποχή μειώθηκε από 55% το 2019 σε 41%, κάτι εκπληκτικό.
3. Δεν αποτελεί κίνδυνο για το σύστημα με την έννοια του αντισυστημικού και ουσιαστικά δεν αμφισβητεί σε κάτι το υπαρκτό πολιτικοοικονομικό σύστημα. Η χρήση του διαδικτύου δεν αλλάζει το σύστημα και επιπλέον χρησιμοποιεί τον όρο "άμεση δημοκρατία" για να περιγράψει κάτι άσχετο με τη δημοκρατία, αλλά που το σύστημα θα χρησιμοποιήσει εναντίον αυτών  που θα επιχειρήσουν μελλοντικά να προωθήσουν τη δημοκρατία. Ας μη ξεχνάμε ότι ο νεοτερικός όρος δημοκρατία πρωτοχρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει το αβασίλευτο πολίτευμα στις ΗΠΑ. Και το σύστημα για 200 χρόνια διαλαλούσε στις κοινωνίες ότι έχουμε δημοκρατία και αν δεν σας αρέσει, η άλλη επιλογή είναι η δικτατορία!!! Φυσικά το  πολιτικό σύστημα  σήμερα είναι εκλόγιμη  μοναρχία ως διάδοχο σχήμα της συνταγματικής μοναρχίας . 

Ο Φειδίας και η ΑΔΚ αναζωογόνησαν και έδωσαν παράταση ζωής σε ένα τρισάθλιο σύστημα που καταδυναστεύει το λαό. Οι φορείς του συστήματος- κόμματα και ΜΜΕ- θά έπρεπε να ευγνωμονούν τον Φειδία. Όμως είναι τόσο ανταγωνιστικοί και μικρόνοες που τον πολεμούν  υποσκάπτοντας όχι τον Φειδία αλλά το σύστημα που τους δίνει πλουτο, προνομία και εξουσία. Τόσο έχουν τυφλωθεί κάποια κόμματα, ΜΜΕ και κομματικοί φανατικοί του διαδικτύου. Αν δεν εμφανιζόταν ο Φειδίας, η συνείδηση ορισμένων θα αναζητούσε κάποιο γκρεμο για να βουτήξουν. Γενικά, η στάση των παραδοσιακών κομμάτων , ΜΜΕ και κομματικών του διαδικτύου  απέναντι στον Φειδία είναι άθλια. Σας δίνει διέξοδο και σεις θέλετε τον γκρεμό. Γκρεμοτσακιστείτε να τελιώνουμε.

Η πορεία των φορέων της εξουσίας του κράτους προς τον αυταρχισμό ή η άνοδος της ακροδεξιάς

Είναι γεγονός  ότι  υπάρχουν αναρίθμητες μελέτες και άρθρα που αποπειρώνται να ερμηνεύσουν το φαινόμενο της ανόδου της ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Προσωπικά κατανοώ το φαινόμενο  πολιτικά, δηλαδή σε συνάρτηση με τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος και τις μεταλλάξεις του τις τελευταιες δεκαετίες.

Η λεγόμενη  ακροδεξιά σε σύγκριση με τα παραδοσιακά κόμματα μέχρι τώρα είχε μια ομοιότητα και μια διαφορά σε σχέση με τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Η ομοιότητα αφορά το ότι όλοι στηρίζουν το υφιστάμενο πολιτικό συστήμα με κύριο χαρακτηριστικό τον αποκλεισμό της κοινωνίας από την πολιτική. Η διαφορά τους είναι ότι  μέχρι πρόσφατα η ακροδεξιά εμφανιζόταν πιο αυταρχική στη λειτουργία του πολιτικου συστήματος, ενώ τα παραδοσιακά κόμματα πιο φιλελεύθερα.

Αυτή η διαφορά όμως τείνει να εκμηδενιστεί καθώς τα παραδοσιακά κόμματα ρέπουν όλο και περισσότερο προς τον αυταρχισμό.

Το πρώτο τέτοιο παράδειγμα  είναι η κατάργηση της διάκρισης των εξουσιών, την οποία οι θεωρητικοί της πίστευαν ότι ήταν τον αντιδοτο στη αυθαιρεσία της εξουσίας του  κράτους. Είναι εμφανές και στην Κύπρο τις τελευταίες δεκαετίες ότι κάτι τέτοιο δεν υπάρχει:δημιουργήθηκαν κυβερνώντα και συγκυβερνώντα κόμματα , η δε δικαστική εξουσία διορίζεται από τον Πρόεδρο. Ουσιαστικά  ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ελέγχει όλες τις εξουσίες, είναι ένας εκλεγμένος μονάρχης. Αυτή η νέα πραγματικότητα επιβλήθηκε από τα κόμματα λόγω εξουσιολαγνείας. Έτσι το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα έγινε στη συνείδηση του κόσμου πιο αυταρχικό και αποτελεί ευθύνη των κομμάτων. Παράλληλα, με την επιβολή της ενοποιημένης κρατικής εξουσίας  στην κοινωνία, τα παραδοσιακά κόμματα απώλεσαν στα μάτια των πολιτών τον φιλελεύθερο χαρακτήρα τους και απογοητευμένοι οι πολίτες αναφωνούν το σύνηθες πια: "είναι όλοι τους ίδιοι".

Το δεύτερο παράδειγμα  αφορά τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος στo πλαίσιo της λεγόμενης "κοινωνίας των πολιτών". Αυτή η αναφορά δεν αφορά την κοινωνία αλλα την πρακτική της εξουσίας να διαβουλεύεται με τις οργανώσεις που εξέχουν της κοινωνίας πριν τη λήψη μιας απόφασης. Με αυτό τον τρόπο τα κόμματα αποκόπηκαν πλήρως από την κοινωνία  και διαλέγονται μόνο με τις διάφορες οργανώσεις , τις οποίες και χρηματοδοτούν!!! Με αυτή την ευφυή πρακτική δεν θεωρείται ότι εκπροσωπουν την κοινωνία και επιπλέον τοποθέτησαν ακόμα ένα εμπόδιο ανάμεσα στην κοινωνία και την πολιτική ή αποξενώθηκαν από την κοινωνία.

Αν συνυπολόγισει κάποιος το γεγονός ότι η κρατική εξουσία χρησιμοποιεί τη σύγχρονη τεχνολογία όχι γαι να διευρύνει την ελευθερία, αλλά για να περιορίσει τα ατομικά δικαιώματα, τότε αντιλαμβάνεσαι ότι η απόσταση ,σε επίπεδο πολιτικού συστήματος και όχι διακηρύξεων,  ανάμεσα στα παραδοσιακά κόμματα και την ακροδεξιά έχει μικρύνει επικίνδυνα. 

Δυστυχώς με αναθεματισμούς και κατάρες δεν λύονται τα πολιτικά προβλήματα. Στην Κύπρο σήμερα από τη μια ακούονται αναθεματισμοί  και από την άλλη γίνεται προσπάθεια πλήρους ενσωμάτωσης της ακροδεξιάς στο υφιστάμενο.πολιτικό σύστημα.  Οι αποστάσεις έχουν σμικρύνει τόσο που οι διαφορές στα μάτια τους φαίνονται ασήμαντες. Το τίμημα το πληρώνει ήδη βαρύ η κοινωνία κυρίως με τις επιλογές των παραδοσιακών κομμάτων: έχουν στρώσει το τραπέζι και για τα χειρότερα.

Οι εκλογές  του κόμματος "Άμεση Δημοκρατία Κύπρου"

Οι εκλογές για επιλογή για επιλογή υποψηφίων βουλευτών από το συγκεκριμένο κόμμα θεωρείται κάτι σημαντικό και αντιδιαστέλλεται προς εκείνο που κάνουν τα άλλα κόμματα.

Είναι πράγματι κάτι σημαντικό;

1. Η επιλογή υποψηφίων μέσω μιας εφαρμογής στο διαδίκτυο είναι πράγματι κάτι διαφορετικό με την επιλογή υποψηφίων με την παραδοσιακή ψήφο.Όμως, σε σχέση με τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος δεν αλλάζει τίποτε απολύτως. Ως διαδικασία επιλογής είναι μια ολιγαρχική επιλογή και τίποτε άλλο. Και φυσικά αυτή η διαδικασία δεν έχει καμία σχέση με τη δημοκρατία. Από την άλλη, η διαδικτυακή επιλογή βουλευτών μέσω μιας εφαρμογής συμβάλλει στον εκσυχρονισμό της ολιγαρχίας  ή πιο σωστά δίνει ένα παράδειγμα εκσυγχρονισμού του ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος.
2. Είναι γεγονός ότι στο μέλλον η αναβίωση της δημοκρατίας  δεν θα στηρίζεται στη φυσική συνάντηση των πολιτών,αλλά στη τεχνοδικτυακή. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με αυτό που κάνει τώρα το εν λόγω κόμμα.
3. Ο ηγέτης του εν λόγω κόμματος υποστήριξε ότι δεν θέλει να είναι σαν τους άλλους κομματάρχες που επιλέγουν οι ίδιοι, όπως ισχυρίζεται, τους υποψήφιους βουλευτές και ότι στην εφαρμογή όποιος θέλει μπορεί να είναι εν δυνάμει υποψήφιος βουλευτής και θα επιλέξουν οι χρήστες της εφαρμογής τους υποψήφιους βουλευτές. Αυτό λέγεται απλουστευμένη προσέγγιση.  Ποιος ελέγχει την εφαρμογή, ποιος αξιολογεί του εν δυνάμει υποψήφιους , ποιος  γίνεται χορηγός δημοσιότητας; Δυστυχώς, ο παραδοσιακός κομματάρχης και ο διαδικτυακός κομματάρχης είναι οι ίδιοι.
4. Στην εφαρμογή του κόμματος στο διαδίκτυο δεν απαιτείται να είσαι μέλος του κόμματος για να μπορέσεις να εγγραφείς. Και αυτό γιατί δεν αρέσει στον ηγέτη του κόμματος ο παραδοσιακός διαχωρισμός σε δεξιούς, αριστερούς κλπ.. Και θέλει να υπερβεί αυτή τη διαίρεση επιτρέποντας στον καθένα να εγγραφεί στην εφαρμογή του κόμματος. Φυσικά, η προσέγγιση είναι τουλάχιστον αφελής. Η εφαρμογή συνιστά      ένα μέσο και τίποτε άλλο.  Η πραγματικότητα δείχνει ότι οι παραδοσιακοί διαχωρισμοί "δεξιός, αριστερός" θα ξεπεραστούν. Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δεν θα γεννηθούν νέοι διαχωρισμοί στην κοινωνία που θα αντανακλούν  τις νέες πραγματικότητες. Γι αυτό και αδυνατούν οι του κόμματος να δηλώσουν μια νέα ταυτότητα παρά μόνο απορρίπτουν τις παλιές. Και όλες τους οι ενέργειες συγκλίνουν στο να υπηρετούν την εφαρμογή!!!
5. Ανεξάρτητα αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με αυτό το κόμμα, ένα είναι το γεγονός μέχρι στιγμής , ότι ο Φειδίας Παναγιώτου και το κόμμα του συνέβαλαν  σημαντικά και σε σύντομο χρονικό διάστημα στον εκσυγχρονισμό του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος της εκλόγιμης μοναρχίας. Οι υπηρεσίες προς το υπαρκτό πολιτικό σύστημα είναι τεράστιες. Περιόρισαν την αποχή στις ευρωεκλογές σημαντικά προσφέροντας περαιτέρω νομιμοποιηση στο υφιστάμενο σύστημα. Ο Φειδίας, επίσης, με την επιτυχία τους στις ευρωεκλογές άνοιξε το  δρόμο για να εισέλθουν στην πολιτική πάρα πολλοί ομοιδέατες του, κάτι εκπληκτικό. Και αυτό φαίνεται όχι μόνο από το πλήθος των υποψηφίων στην εφαρμογή του κόμματος.
6. Η επιτυχία του Φειδία στις ευρωεκλογές ουσιαστικά φανερώνει τη κατάρρευση του δόγματος από την εποχή της γαλλικής επανάστασης  πως "δέκα οργανωμένοι μπορούν να κάνουν δεκάδες χιλιάδες να τρέμουν χωριστά" και στο οποίο στηρίχθηκε η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία. Αυτό το δόγμα στο νέο επικοινωνιακό πλαίσιο, το τεχνοδικτυακό, φαίνεται πως δεν θα ισχύει και απόδειξη είναι η επιτυχία ενός ατόμου  απέναντι σε οργανωμένες ομάδες. Αυτή η επισήμανση στον παρόντα χρόνο δεν αφορά τη δημοκρατία αλλά τους ολιγάρχες, πολιτικούς και οικονομικούς, που υπνώττουν. Τι κάνουν; Καταράζονται τον Φειδία ή του βάζουν τρικλοποδιές! Έλεος, έλεος, έλεος.

 Για το κόμμα "Άμεση Δημοκρατία Κύπρου"

Η ίδρυση ενός κόμματος με την πιο πάνω ονομασία  φανερώνει το βάθος του προβληματισμού των ιδρυτών. Είναι αυτονόητο ότι οι ιδρυτές, πριν αναλάβουν το εγχείρημα τους, μελέτησαν σε βάθος το υπαρκτό πολιτικό σύστημα και το στόχο τους  για το μέλλον, δηλαδή την "άμεση  δημοκρατία".

Κάποιες επισημάνσεις στα γρήγορα:

1. Η ονομασία "δημοκρατία" δεν είναι αυτοφυής στην εποχή μας αλλά επίκτητη. Οι  εμπνευστές της, λοιπόν,  όταν ένα πολιτικό σύστημα το αποκαλούσαν δημοκρατία εννοούσαν ότι υπάρχει ενα θεσμικό όργανο  στην πολιτεία που λέγεται δήμος και στο οποιο συμμετέχουν όλοι οι πολίτες και είναι ο "κύριος" της εξουσίας. 
2. Αυτό το θεσμικό όργανο που λέγεται δήμος είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει.  Οι  προσδιορισμοί "άμεση", "έμμεση", αντιπροσωπευτική", "προεδρική" είναι εφευρέσεις της νεοτερικότητας και δεν σημαίνουν τίποτε απολύτως. Χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για εξαπάτηση των ανθρώπων.
3. Υποστηρίζεται ότι το τωρινό σύστημα είναι αντιπροσωπευτική δημοκρατία!!! Είναι μια δημοκρατία χωρίς  δήμο και μια αντιπροσώπευση χωρίς αντιπροσώπους!!! Κάποιος λέει μια ανοησία και την αναπαράγουμε όλοι χωρίς προβληματισμό. Λογικά δεν υπάρχει νοήμων άνθρωπος που να μπορεί να υποστηρίξει με επιχειρήματα ότι το τωρινό πολιτικό σύστημα είναι δημοκρατία. Άλλο πολιτικό σύστημα η αντιπροσώπευση και άλλο η δημοκρατία.
4. Τα κόμματα, συμπεριλαμβανομένης της "Άμεσης Δημοκρατίας", είναι ολιγαρχικές ομάδες  που κατοχυρώνουν την ανισότητα στην κατανομή του πλούτου, των προνομίων και της εξουσίας. Ως ολιγαρχικοί εκπροσωπούνται στη βουλή και επιδιώκουν κυρίως την κατάληψη της προεδρίας ή της πρωθυπουργίας στο πολιτικό σύστημα. Γιατί τα πολιτικά συστήματα στις μέρες μας είναι εκλόγιμες μοναρχίες , δηλαδή ο κύριος της εξουσίας είναι ο ένας. Αυτό το μοντέλο αναπαράγεται και στο εσωτερικό των κομμάτων με διάφορες παραλλαγές. Εννοείται και στην  "Άμεση Δημοκρατία".
5. Κάποιος θα υποστηρίξει πως η "Άμεση Δημοκρατία" μπορεί στο παρόν στάδιο να είναι ολιγαρχικός μηχανισμός αλλά θα επιδιώξει την άμεση δημοκρατία. Αυτό δεν γίνεται, είναι αδύνατο γιατί δεν προτείνει τίποτε απολύτως για να πάνε στην άμεση δημοκρατία.
6. Η "Άμεση Δημοκρατία" προβάλλει κυρίως τη δυνατότητα να συμμετέχουν οι πολίτες στην διαδικτυακή εφαρμογή της. Αυτή η επιλογή δεν είναι δημοκρατική. Είναι εν μέρει αντιπροσωπευτική. Για να καταστεί αντιπροσωπευτική απαιτείται να εκπληρώνονται και άλλες προυποθέσεις.  Φυσικά το υφιστάμενο σύστημα δεν αλλάζει, είναι εξωθεσμικη ρύθμιση.
7. Οι χορηγοί δημοσιότητας και χρήματος που ελέγχουν το πολιτικό σύστημα, θα προτιμήσουν την "Άμεση Δημοκρατία" ή τα παραδοσιακά κόμματα; Τα παραδοσιακά κόμματα περνούν κρίση και δεν χαπαρίζουν. Είναι εκτός τόπου και χρόνου. Επομένως η οικονομική ολιγαρχία έχει κάθε λόγο να υποστηρίξει φωνές , όπως η "Άμεση Δημοκρατία", εφόσον κατοχυρώνεται ότι δεν θα αλλάξει τίποτε απολύτως στο υφιστάμενο πολιτικοοικονομικό σύστημα.

Ο κ. Γιάννος Κατσουρίδης και οι απόψεις του για την οριζόντια ψηφοφορία

Σήμερα ,19/4/2015, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος» ένα άρθρο του κ. Γ. Κατσουρίδη, δόκτορος των Πολιτικών Επιστημών και επιστημονικού διευθυντή του Ινστιτούτου Ερευνών Προμηθέας με τίτλο «Οριζοντία ψηφοφορία και πολιτική».

Ο σχολιασμός αυτού του άρθρου γίνεται γιατί προβαίνει σε μια σειρά από διαπιστώσεις - κατά τη γνώμη μου αρκετές είναι ορθές- αλλά χωλαίνει στο «διά ταύτα».

Η ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ

Είναι ορθή η διαπίστωση του κ. Κατσουρίδη ότι η πρόταση των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων για οριζόντια ψηφοφορία δεν είναι απάντηση  σε προβλήματα που αντιμετωπίζει το πολιτικό σύστημα, αφού δε στηρίζεται στα πραγματικά αίτια αυτών των προβλημάτων.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟΣΥΣΤΗΜΑ

• Το επιχείρημα του πως δε λειτουργεί σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου η οριζόντια ψηφοφορία, ώστε να το υιοθετήσουμε και εμείς, είναι επινόηση κατά της οριζόντιας ψηφοφορίας και όχι θέση. Γιατί αν το υπαρκτό πολιτικό σύστημα αντιμετωπίζει αξεπέραστα προβλήματα, τότε σε κάποιο χρόνο και τόπο αυτό θα αλλάξει. Έτσι, ο κ. Κατσουρίδης, ουσιαστικά υποστηρίζει « ας περιμένουμε να αλλάξει το σύστημα κάπου αλλού, και μετά βλέπουμε». Το αντεπιχείρημα είναι « γιατί να μην το αλλαξουμε εμείς και ας το μιμηθούν και οι άλλοι», γιατί να μην γίνουμε εμείς παράδειγμα στους άλλους και να λειτουργεί το αντίστροφο.Γι αυτό ακριβώς αυτή η προσέγγιση του κ. Κατσουρίδη είναι συντηρητική και αντιδραστική: αντιστρατεύεται τη λογική της προόδου αλλά και της ιστορικής εξέλιξης (αφού είναι όλοι δούλοι, ας παραμείνουμε και εμείς!!!)
• Το επόμενο επιχείρημά του εδράζεται στην ίδια λογική με το προηγούμενο. Δηλαδή, προβάλλει ορθά τη θέση πως η Κύπρος δεν είναι αποκομμένη από το υπόλοιπο παγκόμιο σύστημα. Όμως προβάλλει αυτή τη θέση πάλι στα πλαίσια μιας συντηρητικής και αντιδραστικής λογικής, ώστε να μην αλλάξει κάτι. Αφού το «κακό» συμβαίνει και αλλού, δεν πρέπει να ενοχλούμαστε!
• Στη συνέχει μεταβαίνει στο κοινωνικοικονομικό σύστημα και ορθά επισημαίνει την αλλαγή που παρατηρείται  με την κυριαρχία «των αγορών». Και ενώ αυτή η παγκόσμια αλλαγή είναι βασική αιτία για τα προβλήματα στη σχέση κοινωνίας και πολιτικής, ουσιαστικά την εκμηδενίζει προβάλλοντας τη γενική και αόριστη θέση  «είναι αδύνατο να πιστεύεις ότι μπορείς να αλλάξεις, κατά τρόπο ριζικό». Δηλαδή; Τίποτε δεν αναφέρει. Αν αναλύεις μια πραγματικότητα μόνο για να την νομιμοποιήσεις στη συνειδησή σου, είναι μια συντηρητική θέση.

Γενικά, ο κ. Κατσουρίδης ορθά επικαλείται στην ανάλυση του το τι συμβαίνει εκτός Κύπρου. Αλλά, το επικαλείται στα πλαίσια μιας συντηρητικής λογικής, δηλαδή για  να μην αλλάξει τίποτε.

Η ΟΥΣΙΑ

Το τελευταίο επιχείρημα του κ. Κατσουρίδη είναι –το πιο σημαντικό κατά τον ίδιο- το πιο προβληματικό κατ΄ εμένα.Ειδικότερα:

«Διαφοροποιείται» , αναφέρει, «η λογική στην οποία  βασίζεται η αντιπροσωπευτική δημοκρατία: τη συλλογική εκπροσώπηση συμφερόντων μέσω ενδιάμεσων συλλογικοτήτων ( πολιτικών κομμάτων, συντεχνιών, κυβερνήσεων, κτλ.). Με τη συγκεκριμένη πρόταση η εκπροσώπηση καθίσταται ατομικό προνόμιο, συνήθως ατόμων με μεγάλη οικονομική επιφάνεια και πρόσβαση στα ΜΜΕ». Πρώτο, δεν υπάρχει πολίτευμα στην πραγματικότητα που να ονομάζεται αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Ένα πολίτευμα είναι αν κυβερνούν οι αντιπρόσωποι του λαού και άλλο πολίτευμα είναι αν κυβερνά ο δήμος. Να κυβερνούν και οι δύο είναι αδύνατο! Αλλά το πολίτευμα δεν είναι ούτε αντιπροσώπευση ούτε δημοκρατία, ο όρος είναι μια φαντασιακή σύλληψη. Το πολίτευμα είναι προ-αντιπροσωπευτικό και ακραιφνώς ολιγαρχικό ή ολιγαρχική κομματοκρατία. Δέυτερο, τα κόμματα είναι μια ενδιάμεση συλλογικότητα ανάμεσα στην κοινωνία και ο κράτος. Οι κυβερνήσεις που κατέχουν την εξουσία του κράτους είναι ενδιάμεση συλλογικότητα ανάμεσα σε ποιούς; Τρίτο, γιατί είναι πρόβλημα η εκπροσώπηση ως ατομικό προνόμιο και δεν είναι πρόβλημα η εκπροσώπηση ως κομματικό προνόμιο; Και το κομματικό προνόμιο και το ατομικό προνόμιο εκπροσώπησης μέσα στην υπαρκτή πραγματικότητα εξαρτιώνται αποκλειστικά , όπως επισημαίνει ο κ. Κατσουρίδης αλλά αποσπασματικά, από τους χορηγούς χρήματος και δημοσιότητας. Δηλαδή για την κοινωνία ποια θα είναι η διαφορά αν οι χορηγοί χρήματος και δημοσιότητας ανεβάζουν στην εξουσία κομματικούς ή άτομα; Για τους κομματικούς ή τα συγκεκριμένα άτομα έχει σημασία αλλά για την κοινωνία δεν έχει καμία σημασία, αφού δεν αλλάζει η σχέση της με την πολιτική και οι υφιστάμενοι συσχετισμοί δύναμης.

Και συνεχίζει ο κ. Κατσουρίδης: «Στην ουσία, ενώ παρουσιάζεται ως πρόταση αναδημιουργίας της πολιτικής, αποτελεί πρόταση κατάργησής της και επιστροφής στο παρελθον με τα κόμματα ελίτ του 19^ου αιώνα και αρχών του 20^ου αιώνα...Η λύση, όμως, δεν μπορεί να είναι η κατάργηση της πολιτικής ως τέτοιας, αλλά η λήψη εκείνων των μέτρων που θα την επαναφέρουν με τρόπο ουσιαστικό και όχι επιφανειακό. Όπως γινεται για παράδειγμα με τη συζήτηση στη Βουλή για το ασυμβίβαστο και τους ελέγχους των οικονομικών των κομμάτων».

Πρώτο, η  πρόταση για οριζόνται ψηφοφορία είναι τεχνικό ζήτημα, δεν αλλάζει το πολιτικό σύστημα. Άρα, δεν καταργείται η πολιτική. Δεύτερο, πολιτική υπάρχει όχι γιατί υπάρχουν κόμματα, αλλά γιατί υπάρχει η κοινωνία. Τρίτο, μια πρόσληψη της πολιτικής λειτουργίας μιας κοινωνίας είναι μέσω ενδιάμεσων ομάδων/ κομμάτων, αλλά μπορεί επίσης το άτομο να λειτουργεί μέσα στο όλον/σύστημα και χωρίς ενδιάμεσες ομάδες, να «μοριοποιείται» ως άτομο εντός του συνόλου. Η διαφορά των δύο είναι ότι ανφέρονται σε διαφορετικά πολιτικά συστήματα και δεν υποδηλώνεται ούτε στο ένα ούτε στο άλλο η κατάργηση της πολιτικής. Και ακριβώς η συντηρητικότητα των αντιλήψεων του κ. Κατσουρίδη σε αυτό έγκειται, πως ταυτίζει την πολιτική όχι με την κοινωνία αλλά με το κόμμα!!! Τέταρτο, επιστροφή στο παρελθόν είναι αδύνατη, γιατί άλλη ήταν η κοινωνία και οι ανάγκες της τον 19^ο  αιώνα και πολύ διαφορετική η σημερινή. Η πιο σημαντική συστημική διαφορά είναι πως τότε ο άνθρωπος προσπαθούσε να οικοδομήσει το μέλλον του εντός του κράτους. Σήμερα, αυτή η φάση έχει ολοκληρωθεί και οι κοινωνίες βρίσκονται αντιμέτωπες με προβλήματα που προκύπτουν με την κοσμοσυστημική λειτουργία ή την «υπέρβαση» του κράτους.Πέμπτον, η λύση που προτείνει ο κ. Κατσουρίδης ακυρώνει όλη την προσέγγισή του, αφού θεωρεί τελικά πως το πρόβλημα σήμερα της πολιτικής είναι το ασυμβίβαστο και τα οικονομικά των κομμάτων ή επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος με αυτούς που κατηγορεί, δηλαδή συναισθηματικά αντιδρώντας –προάσπιση των κομμάτων- αγνοεί «τα πραγματικά αίτια των προβλημάτων»!!!

ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ

Ο κ. Κατσουρίδης αναφέρεται και στις δημοσκοπήσεις για να τις ακυρώσει! Αναφέρει: «Η επίκληση δημοσκοπικών ποσοστών για εφαρμογή της οριζοντίας  ψηφοφορίας υποκρύπτει ορισμένα σφάλματα....δεν υπονοώ ότι δεν πρέπει να αξιοποιούνται οι δημοσκοπήσεις ως εργαλεία».

Φυσικά, από την άποψη της πολιτικής επιστήμης δεν ισχύουν αυτά. Για την επιστήμη υπάρχει το ερώτημα: ποιου η άποψη πρέπει να προσμετρά στη λήψη αποφάσεων; Του ενός, των λίγων ή των πολλών;  Με την απαντησή σου δεν απαντάς σε ένα θεωρητικό ερώτημα. Αλλά επιλέγεις πολιτικό σύστημα, δηλαδή μοναρχία, ολιγαρχία ή δημοκρατία. Το δεύτερο ερώτημα είναι: σε ποια περίπτωση η άποψη των πολλών θεωρείται ως εργαλείο και όχι λήψη απόφασης; Η απάντηση είναι στις ολιγαρχίες, όπως αυτή που υποστηρίζει ο κ. Κατσουρίδης. Το τρίτο ερώτημα: Στις ολιγαρχίες η δημοσκόπηση εκφράζει τη βούληση των πολλών; Η απάντηση είναι: ναι, υπό μιά προϋποθεση, ότι δόθηκε η πληροφόρηση-όλα τα δεδομένα- στους πολλούς για να μπορέσουν να διαμορφώσουν άποψη. Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο στις ολιγαρχίες; Είναι πολύ δύσκολο, γιατί θα ακυρώσει τη λογική του ολιγαρχικού συστήματος για τους ειδικούς που πρέπει να διαχειρίζονται την εξουσία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Συμπερασματικά, οι αντιλήψεις του κ. Κατσουρίδη έχουν ένα και μόνο σκοπό, να νομιμοποιήσουν το σύστημα και το κόμμα. Τίποτε άλλο. Γι αυτό είναι και συντηρητικές και αντιδραστικές, εφόσον στοχεύουν στην προάσπιση των συμφερόντων της πολιτικής  και της οικονομικής ολιγαρχίας.

ΕΡΩΤΗΜΑ: Οι κομματικοί και οι υποστηρικτές της οριζόντιας ψηφοφορίας , οφείλουν να απαντήσουν σε ένα ερώτημα καθαρά πολιτικό: Εφόσον με την λεγόμενη παγκοσμιοποίηση έχουν ανατραπεί οι συσχετισμοί δύναμης ανάμεσα στο τρίπτυχο κράτος-κοινωνία-αγορά σε βάρος της κοινωνίας και τα κράτη θεωρούν ως σκοπό της πολιτικής να υπηρετούν την αγορά, τι προτείνουν για να επανέλθει τουλάχιστον μια ισορροπία , και ειδικότερα –εφόσον μιλούμε για πολιτική –τι προτείνουν  για τη σχέση κοινωνίας και πολιτικής; Γιατί αν η αγορά – δηλαδή οι χορηγοί χρήματος και δημοσιότητας- θα βγάζουν στην εξουσία κομματικούς ή άτομα, η κοινωνία δε σώζεται, το πολιτικό σύστημα δεν αλλάζει, η αγορά θα ρυθμίζει τη λειτουργία της κοινωνίας, η κοινωνία θα περιθωριοποιείται από την πολιτική, το πολιτικό σύστημα θα συνεχίσει να είναι ολιγαρχικό ή και , χειρότερα,τυρρανικό. Έχουν να προτείνουν κάτι πέραν από το να ανταγωνίζονται ποιος θα καρπούται την εξουσία και το ταμείο του κράτους με χορηγία της οικονομικής ολιγαρχίας και σε βάρος της κοινωνίας;

ΥΓ. Η σύγκρουση ανάμεσα στους κομματικούς και τους υποστηρικτές της οριζόντιας ψηφοφορίας αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο μέσα στην υπαρκτή πραγματικότητα: Ποιος θα καρπώνεται τα οφέλης της εξουσίας του κράτους και του δημόσιου ταμείου; Οι κομματικοί ή και τα άτομα που βρίσκονται στις παρυφές του κομμάτων; Σε αυτά τα πλαίσια είναι μια ενδοολιγαρχική σύγκρουση γιατί η κοινωνία –που είναι ο λόγος ύπαρξης όλων αυτών- βρίσκεται εκτός των προβληματισμών τους και των προτάσεών τους. Σε αυτά τα πλαίσια οι υποστηρικτές της οριζόντιας ψηφοφορίας θα λειτουργήσουν ως»εφεδρεία δυνάμεων» για την πολιτικοοικονομική ολιγαρχία. Δηλαδή, στο βαθμό που το σύστημα θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο, θα τους χρησιμοποιήσει, για να μην αλλάξει το σύστημα!!!