Η ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ "ΠΑΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ" ΓΙΑ ΝΑ "ΠΑΜΕ ΠΙΣΩ"

 Μια ομάδα βουλευτών , έξι τον αριθμό , προερχόμενοι από το ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΛΑΜ αποφάσισαν με την ευλογία των κομμάτων τους και της κυβέρνησης να συσταθούν ως παράρτημα  του "Ιδρύματος Συμμάχων του Ισραήλ"  με στόχο την προώθηση των συμφερόντων του Ισραήλ γιατί ταυτίζονται με το συμφέρον της Κύπρου.

Ο    έξι βουλευτές είναι: Χρύσης  Παντελίδης, Αντρέας Αποστόλου (ΔΗΚΟ) , Γιώργος Κάρουλλας, Χαράλαμπος Πετρίδης (ΔΗΚΟ) , Σωτήρης Ιωάννου, Μάριος Πελεκάνος (ΕΛΑΜ). Επικεφαλής είναι ο Χρύσης Παντελίδης τον οποίο δεν εκτιμώ γιατί προεκλογικά είπε " η πολιτική είναι όπως οι υδραυλικοί"!!!!! Οπόταν τον θεωρώ άσχετο από πολιτική άποψη.

Τι υποδηλώνει η σύσταση αυτής της ομάδας μιας και είναι πρωτόγνωρο φαινόμενο;

1. Από άποψη νομιμότητας δεν υποστηρίχθηκε κάτι με την έννοια ότι εφόσον δεν απαγορεύεται, τότε επιτρέπεται!!! Έτσι λειτουργεί το κοινοβούλιο.

Φυσικά , στον όρκο που δίνει ο βουλευτής αναφέρει  και το "εις την διατήρησιν της ανεξαρτησίας της Κύπρου". Ανεξαρτησία σημαίνει άνευ εξαρτήσεως, δηλαδή πλήρως ελευθερο το κράτος από οιονδήποτε τρίτο. Το να δημιουργείς σχέση εξάρτησης με ένα ξένο οργανισμό  με το σκεπτικό ότι έτσι εξυπηρετείς τα συμφέροντα της Κύπρου, αυτή η στάση εμπεριέχει μια τεράστια αντίφαση που παραβιάζει τον όρκο περί ανεξαρτησίας. Ή υποστηρίζεις την ανεξαρτησία της Κύπρου ή όχι. Δεν υπάρχει ολίγον έγκυος!!!

Μια άλλη προσέγγιση είναι ο ορισμός του κόμματος  ως ομάδας " που συμπράττει στο σχηματισμό της πολιτικής βούλησης του λαού". Ουδέποτε αυτά τα κόμματα προεκλογικά υποστήριξαν ότι έχουν σκοπό να δημιουργήσουν εντός της βουλής ομάδα προώθησης συμφερόντων του Ισραήλ . Μ εαυτή την απόφαση ποιου τη βούληση εκφράζουν ή πως εξυπηρετούν το συμφέρον του κυπριακού λαού ή των ψηφοφόρων τους;

2. Δεν απάντησαν οι εν λόγω βουλευτές στο θεμελιακό ερώτημα τι θα κάνουν αν υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων Κύπρου - Ισραήλ, κάτι σύνηθες στο διεθνές πεδίο.

3. Έχουμε ιστορικό προηγούμενο εξάρτησης από ξένους; Το πιο τρανταχτό παράδειγμα είναι η ίδρυση κομμάτων ελπίδας από την περίοδο της ελληνικής επανάστασης -Αγγλικό- Ρωσικό, Γαλλικό - ανάλογα από που προσδοκούσε κάποιος προστασία.  Αυτό σε σχέση με το σήμερα είναι πιο έντιμο με την έννοια ότι η κοινωνία ήταν ενήμερη, αφού υπήρχε διαφάνεια και λαϊκή εντολή. Ήταν φυσικά ξεπεσμός για τους τότε πολιτικούς. Επομένως αν θεωρούν ότι η προστασία του Ισραήλ είναι καθοριστικής σημασίας για την επιβίωση της Κύπρου, ας φτιάξουν όλοι μαζί ένα Ισραηλινό κόμμα. Είναι το πιο έντιμο και διαφανές.

Φυσικά ούτε τα κόμματα το θέλουν ούτε οι ξένοι. Το πιο ασφαλές για αυτούς είναι να ασκούν επιρροή στα υφιστάμενα κόμματα  ή καλύτερα η ξένη επιρροή να παίρνει το μανδύα  της "κοινοβουλευτικής διπλωματίας".

4. Η επιλογή αυτών των κομμάτων και των έξι βουλευτών τους δηλώνει ολοφάνερα ότι η ανεξαρτησία της Κύπρου και το συμφέρον του κυπριακού λαού είναι σε δεύτερη μοίρα και αυτό που πρωτεύει είναι η νομιμοποίηση και η προστασία από ξένα κέντρα  εξουσίας. 

Αν ένας κράτος εκχωρεί την εξωτερική του πολιτική σε ξένα κέντρα αποφάσεων ( είτε ΗΠΑ είτε Ισραήλ είτε ΕΕ) και δεν υπάρχει αυτόνομη στρατηγική , καταλήγει να άγεται και να φέρεται από ξένα συμφέροντα και τότε είναι που κινδυνεύει πραγματικά η εδαφική του ακεραιότητα.

Αυτό επιβεβαιώνεται ιστορικά και στην περίπτωση της Κύπρου -δεν αναφέρω το παράδειγμα γιατί  η πολιτική ορθότητα θα με κατηγορήσει για ρητορική του μίσους  ή οι φασίστες περιορίζουν την ελευθερία της έκφρασής μου.

5. Και σε αυτούς τους σφογγοκωλάριους που μας κάνουν μαθήματα εξωτερικής πολιτικής, για συμμαχίες και άλλες υπερφίαλες ανοησίες, καλό είναι να θυμούνται ότι ότι το μόνο πλεονέκτημα της Κύπρου -δεν είναι το κράτος όπως ψελλίζουν οι άσχετοι- είναι η γεωγραφική της θέση. Αυτό το πλεονέκτημα μας κρατά ζωντανούς. Αν αυτό το πλεονέκτημα το εκχωρήσεις σε οποιοδήποτε τρίτο, τότε παύει να είναι πλεονέκτημα και επιταχύνεις το θάνατό σου. 

Οι ξένοι αναγνωρίζουν την ΚΔ και όχι το ψευδοκράτος γιατί δεν θέλουν να αποκτήσει η Τουρκία τα πλεονεκτήματα που προσφέρει η θέση της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο.  Αυτή τη θέση εποφθαλμιούν πολλοί. Αν την παραχωρήσεις, θα πεθάνεις. ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΣΔΕΣΗ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ. ΠΡΟΕΧΕΙ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ.

6. Οι επιλογές των κομμάτων και βουλευτών σήμερα συνδέεται με την υποχώρηση των πρωτοανθρωποκεντρικών ιδεολογιών, οπόταν αναζητούν άλλα νοήματα για να δικαιολογούν την ύπαρξή τους. Και εφόσον δεν τα βρίσκουν εντός, τα ψάχνουν εκτός. Είναι πολύ μικρός  ο χώρος της Κύπρου για να προσδώσει κάποιο νόημα σε έναν πολιτικό , πέρα από τον ρόλο του υπηρέτη ξένων δυνάμεων.  Τουλάχιστον με τις λεγόμενες συμμαχίες δημιουργείται η ψευδαίσθηση της συναπόφασης. Έτσι σκέφτονται οι αφελείς. 

7. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ; ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΥΠΡΙΟΥΣ. Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΩΝ  ΤΕΤΟΙΩΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΩΝ  ΕΙΝΑΙ ΛΑΪΚΙΣΤΙΚΉ, ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΙΚΉ ΚΑΙ ΑΤΕΚΜΗΡΙΩΤΗ. 

ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΩΝ

 Σε συνέντευξή της η κ. Μαριλένα Ραουνά  συνεχίζει το παραμύθι του αυτολιβανίσματός της  για την πετυχημένη κυπριακή προεδρία της ΕΕ που τερματίστηκε στις 30/6/2026, δηλαδή πριν τρισήμισι μήνες. Στη συνέντευξή της ηθικολογεί με αναφορές σε δεοντολογικές φαντασιώσεις , όπως :" Οι πολιτικοί και οι θεσμοί πρέπει να υπηρετούν την Κύπρο και τους πολίτες".

Ας το εξετάσουμε , λοιπόν, με αναφορά μόνο σε ένα θέμα από τα πολλά που χειρίστηκε η κ. Ραουνά με εξαιρετική επιτυχία : τo  CHAT CONTROL 1.O . Είναι μια παρέκκλιση που ψηφίστηκε από το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο κατακαλόκαιρα , 9/7/2026  - μεθοδευμένα φυσικά- γιατί απουσίαζαν πολλοί βουλευτές  με την οποία  παρατείνεται ως το 3/4/2028 η  παρακολούθηση των ιδιωτικών δεδομένων από τις μεγάλες εταιρίες με πρόσχημα την προστασία των παιδιών από τη διαδικτυακή σεξουαλική κακοποίηση. 

Το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο απέρριψε την πρόταση με 324 ψήφους έναντι 276. Για να ισχύσει η απόρριψη έπρεπε να πάρει 361 ψήφους, γιατί δεν ισχύει η αρχή της πλειοψηφίας για όλα τα θέματα. 

Ποιος μεθόδευσε αυτή την εξέλιξη ; Η κυπριακή προεδρία , η πετυχημένη, του Χριστοδουλίδη -Ραουνά. Η κ. Ραουνά μάλιστα μας κάνει και μαθήματα ηθικής , ότι νοιάζεται για τον Κύπριο πολίτη, δηλαδή μας παρακολουθεί , περιορίζει την ατομική μας ελευθερία για το καλό μας !!! 

Γι αυτή την  κατάπτυστη απόφαση η κυπριακή προεδρία περηφανεύεται -τόσο έχει αποκοπεί από την κοινωνία - με αναφορές του τύπου "σπουδαίο επίτευγμα". Θεωρεί σπουδαίο επίτευγμα την παρακολούθηση των δεδομένων όλων των πολιτών από τις ιδιωτικές εταιρείες, μια διαδικασία συνεχούς επιτήρησης και υποδούλωσης των πολιτών.

Με ανακοίνωσή της στις 9/7/2026 η νομική υπηρεσία περηφανεύεται για τη συμβολή της στην προώθηση της συγκεκριμένης οδηγίας, που ήταν αποτέλεσμα  εντατικών                      διαπραγματεύσεων. 

Και ενώ η νομική υπηρεσία είναι λαλίστατη και αποκαλυπτική γι αυτό το όνειδος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στον απολογισμό του για την κυπριακή προεδρία στις 8/7/2026 είπε μόνο πέντε λέξεις για το συγκεκριμένο θέμα: "για την προστασία των παιδιών"!!! Αυτή ήταν η σφαιρική ενημέρωση του Πρόεδρου στην παράσταση πανηγυρισμού για την κυπριακή προεδρία.

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΗ Κ. ΡΑΟΥΝΑ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ. ΤΡΙΣΗΜΙΣΙ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ.

ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕΙΣ

 Κάποτε διαδήλωναν οι πολίτες με στόχο να ασκήσουν πίεση στα κέντρα λήψης αποφάσεων για να ικανοποιήσουν κάποια αιτήματα. Και ευελπιστούσαν ότι θα έχουν την υποστήριξη των κομμάτων στις διεκδικήσεις τους. Σήμερα βρισκόμαστε σε ένα άλλο στάδιο όπου οι διοργανωτές διαδηλώσεων έχουν γίνει τα κόμματα και δη τα αντιπολιτευόμενα.

Τι δηλώνει αυτή εξέλιξη;

 Τα κόμματα δεν μπορούν πια να προωθήσουν τις θέσεις τους μέσω των θεσμών ή ο θεσμικός τους ρόλος έχει υποβαθμιστεί ή εξαφανιστεί. Και πράγματι στο πλαίσιο της διακυβέρνησης  που έχει επιβληθεί τα τελευταία χρόνια ουσιαστικά η πολιτική λειτουργία έχει αλλάξει. Η κυβέρνηση συναποφασίζει με τις οργανώσεις της αγοράς και το κοινοβούλιο επικυρώνει τις αποφάσεις. Ουσιαστικά στο κοινοβούλιο δεν γίνονται πια συζητήσεις γιατί δεν υπάρχει λόγος, ο ρόλος του είναι μόνο επικυρωτικός των αποφάσεων κάποιων άλλων. Και ας και κόμμα αντιπολιτευόμενο ούτε η επικύρωση δεν σου αναλογεί με την έννοια ότι την έχουν τα συμπολιτευόμενα κόμματα. Ουσιαστικά μέσα στη βουλή  ένα αντιπολιτευόμενο κόμμα δεν έχει κανένα ρόλο σήμερα ή θεσμικά δεν προσφέρει τίποτε απολύτως.

Εάν δεν μπορεί ένα κόμμα να λειτουργήσει πολιτικά εντός βουλής, τότε η άλλη επιλογή είναι ο δρόμος για να ασκήσουν πίεση αλλά και για να βρουν ένα τρόπο επανασύνδεσης με την κοινωνία. Τώρα αν βάλεις το ερώτημα; είναι σωστό ένα βουλευτής να αμείβεται με 6,000 μηνιαίως γαι να διαδηλώνει, τότε αναδεικνύονται οι παθογένειες του πολιτικού συστήματος. 

Σε κάθε περίπτωση παρατηρείται το φαινόμενο ακόμα και σε συνθήκες εξευτελισμού των κομμάτων και των βουλευτών , δεν αποτολμάται η υποβολή προτάσεων για αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Ενώ εξόφθαλμα νοσεί το σύστημα, οι βουλευτές και τα κόμματα μένουν περιχαρακωμένοι στην ικανοποίηση της απληστίας τους, δηλαδή να καρπώνονται πλούτο και προνόμια. Το αποτέλεσμα θα είναι η επίταση του πολιτικού αδιεξόδου.

Σε λίγο καιρό θα διαδηλώνει στους δρόμους όλη η βουλή και τα κόμματα. Σε ένα επόμενο στάδιο θα διαδηλώνει και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Πότε; Όταν η εκτελεστική εξουσία και η οικονομική ολιγαρχία θα επιβάλουν την επικύρωση των αποφάσεών τους και ο βουλευτής θα έχει μόνο μια δυνατότητα, να συμφωνεί άλαλος.   Και ο Πρόεδρος θα διαδηλώνει ως νομάρχης της ΕΕ που δεν του δίνουν κονδύλια να ανακουφίσει το πλήθος εξαιτίας των  εγκλημάτων  του σε βάρος της κοινωνίας.

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ. ΚΑΙ ΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΣΗΣ ΤΟΥΣ. ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΒΑΘΜΙΑΙΑ ΤΗΝ ΧΑΝΟΥΝ.

ΥΓ. Όλοι ασχολούνται με τις προεδρικές εκλογές όχι γιατί υπάρχει κάποια πρόταση, αλλά τα κόμματα αντελήφθησαν ότι όποιος παίρνει την προεδρία , τα παίρνει όλα. Φυσικά κανένας υποψήφιος πρόεδρος δεν θα αλλάξει κάτι με την έννοια ότι θα συνεχίσει να είναι νομάρχης της ΕΕ, να υπηρετεί τις λεγόμενες αγορές( οικονομική ολιγαρχία) και να κάνει υποκλίσεις στην υπερδύναμη, όπως τον Γεραπετρίτη. Οι εθελόδουλοι κομματικοί, αληθινά, βρήκαν κάποιο νόημα στην άχαρη ζωή τους με αυτά τα πανηγύρια.

Η ΕΝΔΟΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΔΙΟΡΙΣΤΕΩΝ ΚΑΙ ... ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ: ΑΡΙΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΒΛΑΚΕΙΑ

 Η σύγκρουση της ΥΠΑΝ με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις δεν ενέχει κάποιο ελπιδοφόρο μήνυμα για την κοινωνία. Δεδομένου ότι οι συνδικαλιστικές οργανώσει ελέγχονται από τους φορείς της ολιγαρχίας, τα κόμματα, η σύγκρουση είναι ενδοολιγαρχική. Δηλαδή , η σύγκρουση δεν προβάλλει κάποιο σημείο αμφισβήτησης του συστήματος.

Το  σημείο τριβής είναι τι θα γίνει με τους εκπαιδευτικούς που έχουν διοριστεί με τον κατάλογο διοριστέων και δεν έχουν νομιμοποιηθεί. Η ΥΠΑΝ προτείνει εξετάσεις για νομιμοποίηση ,ενώ οι οργανώσεις αντιδρούν.

Η πολιτική σημασία των εξετάσεων

Ουσιαστικά οποιαδήποτε άλλη διαδικασία διορισμού εκτός εξετάσεων θεωρείται απαράδεκτη για το υφιστάμενο ολιγαρχικό σύστημα και την ΕΕ που χρηματοδοτεί τις αλλαγές. Η ιδεολογία της ολιγαρχίας είναι συνυφασμένη με την επιλογή: επιλογή του ιδιοκτήτη μιας επιχείρησης για το προσωπικό που θα προσλάβει, επιλογή του πολιτικού προσωπικού με ψηφοφορία, επιλογή προϊόντων από τον καταναλωτή. Οτιδήποτε άλλο εκτός από την επιλογή, αποτελεί καρκίνωμα για τους ολιγαρχικούς και πρέπει να εξαφανιστεί, γιατί άμεσα ή έμμεσα αμφισβητεί το υφιστάμενο πολιτικοοικονομικό σύστημα. Γι αυτό η Υπουργός εμμένει και θα εμμένει σε εξετάσεις και οι οργανώσεις δεν θα αντιδρούν, αλλά θα επιζητούν μια ρύθμιση για τους ήδη διορισθέντες.

Το περιεχόμενο των εξετάσεων

Οι φορείς του συστήματος εξουσίας -κυβέρνηση και κόμματα- διακηρύττουν την πίστη τους στην αξιοκρατία και την αριστεία. Αυτά είναι βαρύγδουπες διακηρύξεις χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο που μόνο  γέλωτα προκαλούν.   Οι εξετάσεις επικεντρώνονται στην αποστήθιση γνώσεων, παιδαγωγικές αντιλήψεις και υπακοή στο σύστημα. Κυρίως υπακοή στο σύστημα και να μπορείς να ανταπεξέλθεις στοιχειωδώς στις απαιτήσεις της συγκεκριμένης θέσης. Αυτά είναι τα κυρίαρχα κριτήρια αξιολόγησης σε όλο το εύρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Και γι αυτό οι κομματικοί θεωρούνται πιο ικανοί από τους υπόλοιπους. Η ολιγαρχία ουδέποτε ενδιαφέρθηκε για την αριστεία, αλλά για τη "συμμορφούμενη επάρκεια".

Αριστεία και βλακεία

Η επιστήμη δεν προσέγγισε το θέμα της επιλογής μόνο από την πλευρά της αριστείας -επιλέγω τους καλύτερους- αλλά και από την πλευρά της βλακείας -επιλέγω τους πιο βλάκες. Η διάκριση αυτή είναι τεράστιας σημασίας. Για να αποφανθείς με σιγουριά για τη λειτουργία των εξετάσεων, πρέπει πρώτα να τοποθετηθείς σε σχέση με το σύστημα, δηλαδή αν βρίσκεται σε ακμή ή παρακμή. Σε περιόδους ακμής οι βλάκες αποτυγχάνουν στις εξετάσεις ,ενώ σε περιόδους παρακμής θριαμβεύουν. 

ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΟΗΜΟΝΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΣΎΣΤΗΜΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΠΑΡΑΚΜΉ. (Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωσε ότι το σύστημα βρίσκεται σε δοκιμασία όχι  σε παρακμή, για το οποίο θα επανέλθω σε άλλη ανάρτηση).

1. Σύμφωνα με την κατανομή GAUSS το ποσοστό  του πληθυσμού με νοητική υστέρηση και οριακή νοημοσύνη είναι 15.8%.

2. Αυτή η κατανομή συνδέεται στην ψυχολογία με το φαινόμενο Dunning-Kruger effect: τα άτομα με χαμηλές δεξιότητες ή γνώσεις τείνουν τα υπερεκτιμούν τις ικανότητές τους  (τεράστια αυτοπεποίθηση), ενώ οι άνθρωποι με υψηλή νοημοσύνη τείνουν να υποτιμούν τους εαυτούς τους.

3.Ο Carlo Cipolla στους "Θεμελιώδεις νόμους της ανθρώπινης βλακείας"  δεν χρησιμοποίησε το  IQ, αλλά όρισε τη βλακεία βάση συμπεριφοράς: "Βλάκας είναι αυτός που προκαλεί ζημιά σε έναν άλλο άνθρωπο ή ομάδα, χωρίς ο ίδιος να κερδίζει τίποτε".

Ο δεύτερο θεμελιώδης νόμος αναφέρει: "Η πιθανότητα ένα άτομο να είναι βλάκας είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό του". Επομένως η βλακεία εμφανίζεται με ένα σταθερό ποσοστό σε κάθε κοινωνική ομάδα: εργάτες, φοιτητές, καθηγητές πανεπιστημίου πολιτικοί, εκπαιδευτικοί. Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΝΤΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΩΝ.

Αν γίνει συνδυασμός -αυθαίρετος - των δυο πάνω προσεγγίσεων , τότε θα υποστηρίζαμε ότι ένα ποσοστό 15.8% σε κάθε κοινωνική ομάδα είναι καταστροφικό. Όμως, φαίνονται πολύ περισσότεροι γιατί η ψευδαίσθηση ανωτερότητας που έχουν , τους κάνει υπερβολικά δραστήριους. Και επιδιώκουν την εξουσία περισσότερο από κάθε άλλο.

4. Ο Carlo Cipolla απάντησε και σε ένα άλλο ερώτημα: πότε μια κοινωνία βρίσκεται σε παρακμή;

η κατηγορία των "Ληστών" γίνεται υπερβολικά άπληστη. οι "Έξυπνοι" απομονώνονται ή υπομένουν παθητικά την κατάσταση  και οι "Βλάκες" επελαύνουν και καταλαμβάνουν θέσεις εξουσίας. Όταν καταλάβουν την εξουσία  , φυσικά και δεν θα καταλάβουν ποτέ ότι απέτυχαν. Μπορεί να καταστρέψουν τη χώρα , αλλά θα κατηγορήσουν τους "εχθρούς", τη "στοχοποίηση", την "κακή τύχη". Σύμφωνα με τον πέμπτο θεμελιώδη νόμο του Cipolla  " ο βλάκας είναι ο πιο επικίνδυνος τύπος ανθρώπου  που υπάρχει". Μια κοινωνία που αφήνεται στους βλάκες είναι καταδικασμένη να καταρρεύσει.

Όταν η κοινωνία βρίσκεται σε παρακμή, το περιεχόμενο των εξετάσεων είναι συγκεκριμένο, τα παραθυράκια αυτονόητα, ποτέ δεν ευθύνεται το σύστημα των εξετάσεων κ.α..

ΠΑΠΑΓΑΛΙΑ, ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ, ΑΠΟΥΣΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΈΨΗΣ, ΕΡΩΤΉΣΕΙΣ ΣΤΆΣΗΣ ΑΠΈΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΝΩΦΕΛΑ ΠΕΡΙΠΛΟΚΕΣ, ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΣΧΕΤΕΣ ΜΕ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΕΠΑΡΚΕΙΑ, ΠΑΡΑΘΥΡΑΚΙΑ ΔΗΘΕΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΓΙΑ "ΑΝΩΝΥΜΑ " ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ "ΜΥΡΙΖΟΥΝ " ΑΣΧΗΜΑ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΓΙΑ ΤΟΥ ΠΙΟ ΙΚΑΝΟΥΣ.

ΤΕΛΙΚΑ , ΌΤΑΝ ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΠΡΟΑΓΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΉ ΤΟΤΕ... ΠΡΟΑΓΕΙ ΚΑΤΙ ΆΛΛΟ.

ΥΓ. ΑΝΑΜΕΝΩ ΑΡΙΣΤΙΝΔΗΝ ΔΙΟΡΙΣΜΟ ΣΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΔΙΟΡΙΣΙΜΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΠΟΤΕ.

 

 

ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΔΕΙΠΝΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

 Το δείπνο του Αβέρωφ Νεοφύτου με την Αννίτα Δημητρίου στην παρουσία του ιδιοκτήτη  της εφημερίδας "ΠΟΛΙΤΗΣ" Κρις Παναγιώτου και του Αρχισυντάκτη της Δ. Διονυσίου μπορεί να προσεγγιστεί με πολλούς τρόπους. 

Η συνάντηση ενός δημοσιογράφου και ενός ακόμα ιδιοκτήτη εφημερίδας με τους πολιτικούς με σκοπό την ενημέρωση δεν έχει τίποτε επιλήψιμο. Σε αυτή την περίπτωση λειτουργούν ως διαμεσολαβητές  ανάμεσα στον πολιτικό και την κοινωνία. Αυτό εμπίπτει στις υποχρεώσεις του μέσου ενημέρωσης και είναι κατανοητά.

Το πρόβλημα ξεκινά από τη στιγμή που το μέσο ενημέρωσης και οι φορείς του - δημοσιογράφοι, ιδιοκτήτες- επιδιώκουν και αναλάβουν πολιτικές λειτουργίες που ανήκουν στο πολιτικό σύστημα και μεταβάλλονται έτσι από μέσα ενημέρωσης σε μέσα παραγωγής πολιτικής.

Σε αυτή την περίπτωση η πολιτική, που αφορά την κοινωνία, αφήνεται σε ένα εξωθεσμικό και   εξωπολιτειακό θεσμό που ανήκει σε ένα ιδιώτη ιδιοκτήτη και στοχεύει στο κέρδος . Ο πολιτικός είναι φορέας εξουσίας, ο ιδιοκτήτης είναι φορέας δύναμης. Ο ένας επιδιώκει αυτό που λέγεται "δημόσιο συμφέρον" ,ο άλλος το ίδιον συμφέρον. Για τον πολιτικό τα άτομα είναι πολίτες για τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων είναι καταναλωτές.

Η πολιτική από την πλευρά του ιδιοκτήτη του μέσου μεταβάλλεται σε θεατρική σκηνή  με σκηνοθέτη τον ίδιο με στόχο τον εντυπωσιασμό και τη  προσωποποίηση. Ο πολιτικός διάλογος και το επιχείρημα δεν έχουν  θέση, αντίθετα επικρατεί ο πολιτικός "καυγάς" και η οξύτητα.

Σε αυτό το πλαίσιο η πολιτική ιδιοποιείται πια από τον πολιτικό και τον ιδιοκτήτη του μέσου οι οποίοι δρούν στο παρασκήνιο και από κοινού διαχειρίζονται τις πολιτικες εξελίξεις. Η ουσία της πολιτικής είναι εξωθεσμική και στα κρατικά πολιτικά όργανα υλοποιούνται τα προειλημμένα.

Με βάση τα πιο πάνω υπάρχουν συγκεκριμένα ερωτήματα:

1. Γιατί ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας κάλεσε ταυτόχρονα τους δύο πολιτικούς για να συζητήσουν; 

2. Γιατί οι δυο πολιτικοί  αποδέκτηκαν την πρόσκληση, όπως και οι άλλοι πολιτικοί που είχαν προσκληθεί σε άλλες συναντήσεις;

3. Ποιος έδωσε το δικαίωμα στον ιδιοκτήτη της εφημερίδας  "να ανταλλάσσει  απόψεις και να προτείνει λύσεις" για πολιτικά θέματα και γιατί οι πολιτικοί αποδέκτηκαν κάτι τέτοιο;

Οι πολιτικοί εκχώρησαν στον ιδιοκτήτη της εφημερίδας από τα τέσσερα στάδια της πολιτικής λειτουργίας-διαβούλευση, εισήγηση, απόφαση, εκτέλεση - τα δύο , διαβούλευση, εισήγηση.  Ιδιωτικοποίησαν οι άχρηστοι την πολιτική λειτουργία υπέρ ενός ιδιώτη ιδιοκτήτη και σε βάρος της κοινωνίας. Τελικά υπάρχουν θεσμοί ή δεν υπάρχουν;

4. Ο αρχισυντάκτης Δ. Διονυσίου δήλωσε "είναι απολύτως φυσιολογικό οι πολιτικοί να ζητούν τη γνώμη δημοσιογράφων με πολυετή εμπειρία". Δεν είναι καθόλου φυσιολογικό γιατί τότε ο δημοσιογράφος μετατρέπεται σε σύμβουλο με επηρεασμό όλων των λειτουργιών της πολιτικής αλλά και της αντικειμενικής ενημέρωσης.

ΤΟ ΠΙΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΜΠΛΑΚΕΙ Η ΑΡΧΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΏΣΤΕ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΘΕΙ ΕΙΝΑΙ: Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΕΧΟΥΝ ΕΙΣΗΓΗΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ,ΌΠΩΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ, ΕΝΩ Ο ΝΌΜΟΣ ΆΛΛΑ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ;

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΑΡΑΓΕΙ ΜΟΝΟ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ. ΣΙΩΠΟΥΝ ΓΙΑΤΊ  ΑΝ ΜΙΛΗΣΟΥΝ,  Η ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΤΟΥΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΧΩΜΑΤΕΡΕΣ.

ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΚΑΙ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΑΝΟΗΤΟΛΟΓΙΑ

 Στο μήνυμά του για την επέτειο της 1ης Οκτωβρίου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέφερε και τα εξής: "Η ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν και παραμένει η κορυφαία μεταβολή στη μακραίωνη ιστορία της χώρας μας, η οποία μετά από αιώνες καταπίεσης και μακραίωνης δουλείας, έγινε ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος."

Τι υποστηρίζει ο Πρόεδρος

1. Αξιολογεί τη μακραίωνη ιστορία της Κύπρου ή των Κυπρίων.

2.Θεωρεί κορυφαία μεταβολή την 1η Οκτωβρίου απ΄ όλες τις μεταβολές της μακραίωνης ιστορίας της Κύπρου.

3. Δικαιολογεί τη θέση του αυτή με τον τερματισμός της καταπίεσης και της δουλείας  της Κύπρου  και την ίδρυση ανεξάρτητου  και κυρίαρχου κράτους.

Είναι έτσι τα πράγματα;

1. Πρώτα αξιολογούμε τη μεταβολή  της 1ης Οκτωβρίου και μετά τη συγκρίνουμε με τις μεταβολές της μακραίωνης ιστορίας της Κύρου.

Τι μεταβολή έγινε την 1η Οκτωβρίου;

Πολιτικό επίπεδο 

Αποχώρησαν οι ξένοι κατακτητές που κατείχαν καθ ΄ ολοκληρία την εξουσία του κράτους και ανέλαβαν την εξουσία του κράτους ομοεθνείς κατακτητές. Για τους φορείς της εξουσίας του κράτους -ξένους και ντόπιους- ο Έλληνας της Κύπρου θεωρείται  και είναι πολιτικά δούλος με την έννοια ότι τη μοίρα του την καθορίζει ολοκληρωτικά ο κάτοχος της εξουσίας του κράτους, είναι πλήρως εξαρτημένος ως τα σήμερα.

Το κράτος του κατακτητή ονομάστηκε κράτος της ανεξαρτησίας με διατήρηση της εξουσίας, της διοίκησης, της υγείας, της ασφάλειας.

Σε αυτό το πλαίσιο δημιουργήθηκε μια τάξη εξουσιαστών-καταπιεστών στην Κύπρο, αρχικά με τον Μακάριο και τους αυλοκόλακές του και μια μερίδα αγωνιστών και αργότερα με τα κόμματα και την οικονομική ολιγαρχία. Όλοι αυτοί που καρπώθηκαν τα οφέλη προνομίων, πλούτου και εξουσίας της 1ης Οκτωβρίου την υμνολογούν απευθυνόμενοι σε ηλίθιους.

Παράλληλα, σε επίπεδο λειτουργία του συντάγματος ή της τότε ολιγαρχίας υπάρχει εμφανής αδυναμία συνεννόησης των ηγετών της δυαρχίας στο πλαίσιο προαγωγής της ομοφωνίας και όχι του ανταγωνισμού. Δύο μονάρχες δεν μπορούν να λειτουργήσουν μια δυαρχία!!! Έτσι οι Έλληνες της Κύπρου έζησαν την περίοδο 1960-1974 τα πιο ταραγμένα χρόνια της ζωής τους στα νεότερα χρόνια με συγκρούσεις και εσωτερικές και εξωτερικές.

Κοινωνικό επίπεδο

Η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού είναι γεωργοί. Οι αποικιοκράτες προωθούν την ακτημοσύνη και τη μισθωτή εργασία, ώστε και σε κοινωνικό επίπεδο οι άνθρωποι να είναι πλήρως εξαρτημένοι , "μισταρκοί".

Η πλειονότητα των γεωργών είναι ιδιοκτήτες γης και απολαμβάνουν την κοινωνική ελευθερία. Με την ανεξαρτησία δειλά-δειλά κάποιοι γίνονται μισθωτοί παράλληλα ή εξ ολοκλήρου στο κράτος.  Παράλληλα, λειτουργεί και η εταιρική κοινωνία, δηλαδή η συνεταιρικότητα στην εκτέλεση ενός έργου. Το 1974 με την κατοχή του 40% από την Τουρκία και την προσφυγοποίηση  200,000 ατόμων ανακόπτεται βίαια  η εξέλιξη . Η εταιρικότητα εξαφανίζεται, εισάγεται βίαια η μισθωτή εργασία και η αστικοποίηση. Η εξάρτηση γίνεται η κύρια μορφή εργασίας, δηλαδή προάγεται η κοινωνική δουλεία.

Το 2026 έχει επικρατήσει ολοκληρωτικά σχεδόν η μισθωτή εργασία και έχουν διευρυνθεί ανισότητες και , παράλληλα, ασκείται πίεση στα ατομικά , κοινωνικά δικαιώματα.

Ατομικό επίπεδο

Οι αποικιοκράτες αναγνώριζαν την ατομική ελευθερία και κάποια δικαιώματα για τους κατακτημένους. Είναι γεγονός ότι με την ανεξαρτησία αυτά κατοχυρώθηκαν και διευρύνθηκαν. Στις μέρες μας σταδιακά απομειώνονται κάποια από τα δικαιώματα. Απέκτησαν και το πολιτικό δικαίωμα της ψήφου, το οποίο δεν διαφοροποιούσε την πολιτική τους θέση σε σχέση με την αποικιοκρατία,, γιατί κάθε 5 χρόνια ήταν υποχρεωμένοι να το παραχωρούν σε κάποιο αντιπρόσωπο και να ξαναγίνονται πολιτικά δούλοι. Αυτό ισχύει ως τις μέρες μας.

Εθνικό επίπεδο

Η αποχώρηση του κατακτητή υποδηλώνει την απόκτηση θεωρητικά της εθνικής ελευθερίας. Η εθνική ελευθερία μπορεί να αποκλείει πια τις όποιες αυθαιρεσίες του ξένου κατακτητή αλλά δεν αποκλείει τις όποιες αυθαιρεσίες των ομοεθνών. Αν συνυπολογιστεί ο δικοινοτικός χαρακτήρας του συντάγματος  και οι ξένες εγγυήσεις, τότε μπορεί κάποιος να υποστηρίξει βάσιμα πως έφυγαν οι ξένοι κατακτητές, αλλά δεν αποκτήθηκε ούτε η εθνική ελευθερία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ σε σχέση με την αποικιοκρατία οι αλλαγές που έγιναν ήταν ασήμαντες για την κοινωνία, που σε ποσοστό 70% ήταν αγροτική. Η κοινωνία βίωσε περιπέτειες εξαιτίας της ανικανότητας των ντόπιων ηγετών και των επεμβάσεων των ξένων δυνάμεων που κατοχυρώθηκαν με τις συμφωνίες.

Επιπλέον, από άποψη  ελευθερίας η κατάσταση χειροτέρεψε σε σχέση με την απώλεια σταδιακά και της κοινωνικής ελευθερίας και της λειτουργίας  της εταιρικής κοινωνίας.

2. Υπάρχουν άλλες σημαντικές μεταβολές στη μακραίωνη ιστορία της Κύπρου;

Το 332 π.Χ. , όταν  οι Κύπριοι βασιλιάδες βοήθησαν τον Μέγα Αλέξανδρο στην πολιορκία της Τύρου με αντάλλαγμα την αυτονομία των πόλεων κρατών. Έτσι , η Κύπρος ακολουθεί παράλληλη πορεία με τις άλλες ελληνικές πόλεις κράτη: από την ανεξάρτητη πόλη-κράτος γίνεται μετάβαση στην αυτόνομη πόλη - κράτος και στη συνέχεια οργανώνονται στα λεγόμενα κοινά , μια μορφή οργάνωσης πολιτικής και  κοινωνικής που διατηρήθηκε στην Κύπρο ως το 1974 στις αγροτικές περιοχές. Από την άποψη της διάρκειας αυτή είναι η πιο σημαντική αλλαγή.

Από άποψη μεταβολής σε σχέση με την ελευθερία η πιο σημαντική είναι η μετάβαση από τη Βενετοκρατία στην Οθωμανοκρατία. Αυτή η μετάβαση θεωρήθηκε "καλλιωτέρα ελευθερία" γιατί οι άνθρωποι από πράγματα που τους αντιμετώπιζαν οι Βενετο,ί απέκτησαν με τους Οθωμανούς σε ένα πρώτο στάδιο ,την ατομική και κοινωνική ελευθερία, παρόλες τις καταπιέσεις που συνεπαγόταν η κατάκτηση. Σε ένα επόμενο στάδιο με τα προνόμια βελτίωσαν περαιτέρω τη θέση τους. 

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΙ  ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΜΕΤΑΒΟΛΗ.

3. Ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα η  αιτιολόγηση που προβάλλει ο Κύπριος Πρόεδρος;

α. Η καταπίεση και η δουλεία δεν εξέλιπαν με τη δημιουργία του ανεξάρτητου κράτους. Οι εξουσιαστές δεν έχουν ταυτότητα, είναι εξουσιαστές. Αντίθετα, με τα σύγχρονα μέσα τεχνολογίας παρατηρούμε ότι η καταπίεση αυξάνεται αντί να μειώνεται. Η δουλεία, δε, η πολιτική εξακολουθεί όπως και στην αποικιοκρατία. Η κοινωνική, δε, δουλεία έχει ενισχυθεί πολύ περισσότερο σε σχέση με την αποικιοκρατία. 

β. Η αναφορά για ανακήρυξη ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους φανερώνει το πόσο λίγες είναι οι ιστορικές γνώσεις του Προέδρου. Ουδέποτε ο Ελληνισμός και η Κύπρος στην μακραίωνη ιστορία του θέλησαν  να στεγαστούν σε ένα κράτος ανεξάρτητο και κυρίαρχο. Επομένως , με τι συγκρίνει ο Πρόεδρος; Με κάποιο φάντασμα; 

Η αναφορά ότι το 1960 έγινε ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος προκαλεί θυμηδία σε κάθε έλλογο ον γιατί τότε το κράτος δεν ήταν ούτε ανεξάρτητο ούτε κυρίαρχο.

ΓΕΙΝΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ, ΑΡΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ.

Η ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ Ή ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΕΣ

 Ένάμιση χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές στην Κύπρο και όλοι έχουν στοχεύσει από  τώρα σε αυτό το πολιτικό γεγονός. Θεωρείται η πιο επίζηλη θέση στο πολιτικό σύστημα και όλοι την εποφθαλμιούν. ήδη ακούγονται ονόματα υποψηφίων στο προσκήνιο και πολύ περισσότερα γίνονται στο παρασκήνιο.

Σίγουρα η θέση του Προέδρου σε ένα σύστημα εκλόγιμης μοναρχίας είναι πολύ σημαντική από την άποψη της εξουσία, των προνομίων και του πλούτου.  Τα κόμματα θεωρούν ότι είναι δικό τους θέμα η Προεδρία και προωθούν τους εκλεκτούς τους. 

Από την άποψη της ουσίας σήμερα  στην Κύπρο ποια προσόντα πρέπει να κατέχει ένας Πρόεδρος;

Από γνώσεις δεν χρειάζεται να ξέρει κάτι. Το είπε και ο ευρωβουλευτής ο Φειδίας" κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να τα ξέρεις ούλλα, αλλά να έχεις ικανούς συνεργάτες".  Δηλαδή ο υποψήφιος δεν είναι ανάγκη να γνωρίζει τι είναι η πολιτική και τι είναι το κοινό καλό. Αυτά είναι πολύ φιλοσοφημένα για υποψήφιους προέδρους. (ΓΝΩΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ)

Όμως πρέπει να είναι επικοινωνιακός, δηλαδή δεν θα προβάλλει την ουσία ενός θέματος, αλλά την επικοινωνιακή διαχείρισή του. Πρέπει να είναι ψεύτης γιατί έχει υποχρέωση να φτιάχνει φανταστικά σενάρια και να αποκρύπτει τους πραγματικούς στόχους της διεθνούς και τοπικής ολιγαρχίας. Πρέπει να είναι πονηρός ώστε να μην του την φέρουν οι αντίπαλοί του ή για να ξεφεύγει από τρικλοποδιές. Δεδομένων των ιδιαίτερων συνθηκών στην Κύπρο πρέπει να έχει το προσόν του οσφυοκάμπτη και του σφογγοκωλάριου, δηλαδή του υπηρέτη των δυνατών.

Υπερβολές θα πει κάποιος. Ουσιαστικά όλες οι αποφάσεις που αφορούν το νησί λαμβάνονται στην ΕΕ και μάλιστα από τον ισχυρό πυρήνα της.  Ο Πρόεδρος έχει το ρόλο ενός νομάρχη. Σημαντικός ρόλος αλλά υποβαθμισμένος, αφού κυρίως εκτελεί εντολές άνωθεν.

Στο κυπριακό δεν μπορεί να κάνει και κάτι γιατί τους όρους τους παιγνιδιού τους καθορίζει  η Τουρκία που είναι πιο ισχυρή. Και στο διεθνές περιβάλλον επικρατεί ο νόμος της δύναμης.

Σε σχέση με την οικονομία όλα είναι ξεκάθαρα από πριν, δηλαδή όλες οι κυβερνήσεις είναι δεσμευμένες να υπηρετούν τις αγορές και να συναποφασίζουν για τις ακολουθητέες πολιτικές.

Και αν ένας Πρόεδρος  χρειαστεί να κάνει και κάτι,προσλαμβάνει πληθώρα συμβούλων  ή έχει το υπουργικό συμβούλιο του. ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΠΟΥ ΑΝΕΦΕΡΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ. ΜΙΑ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΠΕΞΕΛΘΕΙ ΣΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ.

Επειδή οι ολιγαρχικοί δεν βρίσκουν άλλο νόημα στη ζωή τους, γι αυτό και ασχολούνται με αυτές τις ασημαντότητες, όπως το ποιος θα είναι ο επόμενος Πρόεδρος.