ΟΙ ΨΕΥΔΟΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΨΕΥΔΕΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

 Στις  18/6/2026 ο Α. Αιμιλιανίδης , δικηγόρος του Ν. Αναστασιάδη,  με την Τ. Σταυρινού (Ο φιλελεύθεροςς) συζήτησαν, εντελώς τυχαία, για τις ψευδείς ειδήσεις , τη συκοφαντία τη δυσφήμιση στο διαδίκτυο. Στις 23/6/2026 σε συνέντευξη τύπου ο κ. Αναστασιάδης και με αφορμή το πόρισμα της Αρχής κατά της Διαφθοράς  αναφέρθηκε και σε αυτό το θέμα τονίζοντας: "ενοχλεί η λάσπη και η δολοφονία χαρακτήρα". Ο κύριος Αιμιλιανίδης μιλούσε ως ειδικός και ο  κύριος Αναστασιάδης ως πρώην πολιτικός.

Η προσέγγιση και των δύο ήταν αποσπασματική και υποκριτική και παραπλανητική. 

Ποιοι εισήγαγαν το ψέμα στη δημόσια σφαίρα; Οι πάτρωνες της ψευδολογίας είναι οι πολιτικοί από τα αρχαία χρόνια ως τις μέρες μας. Είναι αστείο κάποιοι πολιτικοί ή οι δικηγόροι τους να συζητούν για τα ψέματα στα ΜΚΔ και να αγνοούν το πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα που είναι τα ψέματα των πολιτικών, Και είναι πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα γιατί οι πολιτικοί εξαπατούν ολόκληρες κοινωνίες χωρίς να έχουν καμία απολύτως συνέπεια, ενώ κάτι δημοκράτες ζητούν την κεφάλη επί πίνακι ,αν ψευδολογείς στο διαδίκτυο. Ακόμα και τώρα αν ανατρέξεις στο διαδίκτυο θα βρείς πληθώρα τίτλων βιβλίων για τις ψευδολογίες των πολιτικών:John J. Mearsheimer "Γιατί οι πολιτικοί λένε ψέματα", H. Arendt "Τα ψέματα στην πολιτική".

Ο κύριος Αναστασιάδης είναι προκλητικός όταν καταδικάζει το ψέμα, τη λάσπη, τη συκοφαντία, κλπ. Γιατί; Πόσους δημοσιογράφους διόρισε παράνομα στο Προεδρικό , όταν έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Για να λένε την αλήθεια; Χρειάζεσαι συμβούλους για την αλήθεια που είναι μόνο μία και μπορεί ο καθένας να την πει; 

O J.J. Courtine στην εισαγωγή του στο βιβλίο του J, Swift "Η τέχνη  της πολιτικής ψευδολογίας" (1733) αναφέρει και τα εξής: "Ποιος έχει δικαίωμα να  επινοεί "σωτήρια ψεύδη"; Μονοπώλιο της αλήθειας, ναι, αλλά και δημοκρατική συμμετοχή στο ψέμα: αποξενωμένος από την αλήθεια ο λαός έχει σε αντάλλαγμα απαραβίαστο δικαίωμα στο ψέμα, "προνόμιο δίκαιο" το οποίο εύλογα προσδοκά να ασκήσει και προς το οποίο εξάλλου δείχνει μια "επίμονη προσήλωση".  Όλος ο κόσμος ψεύδεται: οι υπουργοί εξαπατούν το λαό για να τον κυβερνήσουν, ο λαός διαδίδει συκοφαντικούς ψιθύρους για να απαλλαγεί από αυτούς".

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:Οι πολιτικοί και οι συγκατανευσιφάγοι ως θιασώτες και πάτρωνες του ψεύδους , ειδικά αυτοί, δεν έχουν κανένα απολύτως δικαίωμα να κατηγορούν για ψέμα τον οιονδήποτε. Είναι αστείο " αυτοί που εξόρυξαν τα μάτια των ανθρώπων να τους μέμφονται γιατί είναι  τυφλοί"(J. Milton, 1642).

ΥΓ. Για χάρη της γνωσιολογίας και μόνο ,εκτός από το συκοφαντικό ψέμα, υπάρχουν και το "προσθετικό" ψέμα και το "διαβιβαστικό" ψέμα. Για να γίνουν κατανοητά θυμηθείτε τις πυρκαγιά στην ορεινή Λεμεσό: διαβίβαζαν την ευθύνη στην Υπουργό Γεωργίας που δεν αποφάσιζε τίποτε απολύτως με σκοπό να απαλλαγεί ο Πρόεδρος (διαβιβαστικό ψέμα) και την ίδια στιγμή προβαλλόταν ο Πρόεδρος ως άτομο με πολλές ικανότητες στα μέτρα στήριξης των πληγέντων (προσθετικό ψέμα).

Η προσέγγιση και των δύο ήταν υποκριτική.

Διαρροή εγγράφων από το εθνικό συμβούλιο ή για την αναζήτηση κομπάρσων

Διέρρευσαν λοιπόν έγγραφα που είχαν κατατεθεί στην τελευταία συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου προς τα ΜΜΕ. Η δημοσιοποίηση των εγγράφων δημιούργησε ένα νέο θέαμα προς κατανάλωση. Ένα νέο θέαμα ,που δεν αφορά την ουσία της πολιτικής αλλά τη σκηνοθεσία της πολιτικής.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δηλώνει έντονα ενοχλημένος, ο Πρόεδρος της Βουλής εκφράζει τη λύπη του «γι αυτή την κατάντια», οι άλλοι κομματικοί αρχηγοί καταδικάζουν τη διαρροή και τα ΜΜΕ επικαλούνται το δικαίωμα του λαού για ενημέρωση.
Η διαροοή λοιπόν δημιούργησε μια αντιπαράθεση ανάμεσα στους πολιτικούς – ποιος διέρρευσε –και ανάμεσα στα ΜΜΕ και τους πολιτικούς – ενημέρωση/μη ενημέρωση του λαού.
Και το τραγελαφικό ποιο είναι; Ότι οι μεν κομματοκράτορες δεν ενημερώνουν το λαό για το καλό του , οι δε τηλεκράτορες ενημερώνουν το λαό για το καλό του!!! Ποιος εκφράζει τελικά το καλό μας; Ποιος τελικά εκφράζει το λαό;
Φυσικά αυτή η αντιπαράθεση είναι κατά ένα μέρος εικονική με την έννοια ότι αποτελεί καθημερινή πρακτική η διαπλοκή κομματοκρατόρων και τηλεκρατόρων στη σκηνοθεσία της πολιτικής. Από κοινού μετέτρεψαν την πολιτική σε μια θεατρική σκηνή που πιο πολύ μοιάζει με πολιτική επιθεώρηση. Ο ένας παραγωγός της πολιτικής και ο άλλος σκηνοθέτης!!!
Κατά ένα μέρος όμως είναι και πραγματική με την έννοια ότι οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ στο όνομα της δύναμης διαπλέκονται με τους φορείς της κρατικής εξουσίας και διαγκωνίζονται ποιος θα επιβάλει τη δική του θέληση. Η τεχνολογική κοινωνία και το νέο επικινωνιακό περιβάλλον ανατρέπει τους συσχετισμούς δύναμης όχι υπέρ των κομμάτων αλλά υπέρ των καναλαρχών, που διεκδικούν μεγαλύτερο μερίδιο στην άσκηση της πολιτικής.
Και για τους κομματάρχες όμως και για τους καναλάρχες υπάρχουν κοινές πολιτικές αντιλήψεις. Και οι δυο είναι φορείς διαμεσολάβησης ανάμεσα στην κοινωνία και την πολιτική/κράτος. Στηρίζουν και οι δυο τη δύναμή τους στην ιδιοκτησία. Και θεωρούν ότι ο πολίτης είναι απλώς ένας πελάτης. Πολιτικά είναι αχειράφετος , αμαθής και άνους και χρειάζεται τους ειδικούς να τον καθοδηγούν και να τον προστατεύουν. Και οι κομματάρχες τον μετατρέπουν σε υπήκοο και οι καναλάρχες σε καταναλωτή. Και κομματάρχες και καναλάρχες ανταγωνίζονται τώρα για τους αχειράφετους κατανάλωτες της πολιτικής: οι φορείς της εξουσίας στο όνομα της προστασίας μας μας υποβιβάζουν σε ιδιώτες και οι καναλάρχες αγωνίζονται να προστατεύσουν την ιδιωτεία μας από τους πολιτικούς!!!
Φυσικά και οι δυο θεωρούν αυτονόητο ότι η πολιτική είναι δική τους υπόθεση και ο πολίτης πρέπει να ιδιωτεύει. Είναι δηλαδή εκφραστές της λογικής του πολιτικού και οικονομικού συστήματος που στηρίζεται στην ιδιοκτησία.
Και έτσι στη νέα φάση της εξέλιξης του πολιτικού συστήματος το δίλημμα του πολίτη είναι μεγάλο: με τους κομματοκράτορες που δε θέλουν να μας ενημερώνουν ή με τους τηλεκράτορες που θέλουν να μας ενημερώνουν; Ο πολίτης θα παραμείνει πελάτης της κρατικής εξουσίας ή θα γίνει πελάτης του καναλάρχη; Κομπάρσος της κρατικής εξουσίας ή κομπάρσος της δύναμης των ΜΜΕ;
Σε κάθε περίπτωση ,και οι μεν και οι δε ο ρόλος που αναθέτουν στον πολίτη είναι ένας, αυτός του κομπάρσου!!!

Η κρίση των θεσμών και ο βουλευτής του ΑΚΕΛ Α. Κυπριανού

Ο βουλευτής του ΑΚΕΛ Α. Κυπριανού σε κείμενό του στην εφημερίδα Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ στις 22/11/2008 αναφέρεται στα αποτελέσματα μιας έρευνας και καταθέτει τους προβληματισμούς του. Ανάμεσα στα άλλα αναφέρεται και στην «έλλειψη εμπιστοσύνης των Κυπρίων στους πολιτειακούς θεσμούς και μηχανισμούς». Τι προτείνει «για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στο κράτος και τους πολιτειακούς θεσμούς»;
Η πρώτη εισήγησή του είναι «ο εκσυγχρονισμός των θεσμών και των μηχανισμών σε κάθε επίπεδο». Όποιος δεν έχει πολιτικές προτάσεις για αντιμετώπιση των όποιων προβλημάτων, βρίσκει καταφύγιο στην έννοια του «εκσυγχρονισμού». Ποιο είναι το σύγχρονο στο οποίο θα πρέπει να προσαρμοστούν οι θεσμοί δεν το ορίζουν. Χρησιμοποιούν τον εκσυγχρονισμό ως ένα λεκτικό πασπαρτού, που ταιριάζει με όλα. Δηλαδή δε λένε τίποτε απολύτως. Απλώς συνθηματολογούν κενολογώντας.
Ένα δεύτερο ζήτημα που γεννάται είναι για την ανάγκη του κ. Κυπριανού να απευθυνθεί στην κοινωνία δημοσιοποιώντας τις απόψεις του. Ο κ. Κυπριανού πρέπει να γνωρίζει ότι η κοινωνία δεν έχει αρμοδιότητα για να εκσυγχρονίσει τους θεσμούς. Δηλαδή δεν έχουμε άμεση δημοκρατία, ώστε να αποφασίζουν οι πολίτες. Αρμόδιοι είναι ο ίδιος ως βουλευτής και το κόμμα του να προχωρήσουν στο λεγόμενο εκσυγχρονισμό των θεσμών.Γιατί δεν το πράττει και απευθύνεται στους πολίτες; Αυτό λέγεται λαϊκισμός και ανευθυνότητα.
Ένα τρίτο ζήτημα που προκύπτει είναι αν ο υποστηρικτής μιας θέσης, εννοεί και στην πράξη αυτά που γράφει ή τα διακηρύττει για προπαγάνδα ή ψηφοθηρία. Ο κ. Κυπριανού οφείλει να θυμάται την ιστορική πρόταση που εξεστόμισε το Σεπτέμβριο του 2006: «Δεν είναι αρμόδιος για να εκφράζει την Κυβέρνηση ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος»!!! Με τα λεγόμενά του ο κ. Κυπριανού στήριζε τους θεσμούς; Ή μήπως αυτό εννοεί με το λεγόμενο εκσυγχρονισμό των θεσμών;
Η δεύτερη εισήγηση του κ.Κυπριανού επικεντρώνεται «στην εμπέδωση της ισονομίας , της αξιοκρατίας και της διαφάνειας σε ζητήματα που τον (εννοεί τον πολίτη) αφορούν».
Για ποια ισονομία μιλά ο κ. Κυπριανού όταν είναι στυλοβάτης ενός συστήματος όπου είναι οι νόμοι ισχύουν μόνο για τους αδύνατους; Η Επίτροπος Προστασία Προσωπικών Δεδομένων κατήγγειλε επανειλημμένα στον τύπο ότι τα κόμματα που ψήφισαν τη νομοθεσία για την προστασία των πολιτών , την παραβιάζουν χωρίς να ιδρώνει το αυτί τους!!!
Για ποια αξιοκρατία όταν το ρουσφέτι έχει αναχθεί σε επιστήμη από τους φορείς της εξουσίας;
Για ποια διαφάνεια όταν οι θεσμοί λειτουργούν μόνο τυπικά και τα πάντα ρυθμίζονται στο παρασκήνιο με βάση τους συσχετισμούς δύναμης; Όσο για την προκλητική αναφορά του κ. Κυπριανού «για θέματα που τους αφορούν» αναδεικνύει την νοοτροπία των πολιτικών που λειτουργουν ως πολιτική τάξη ενάντια στα συμφέροντα της κοινωνίας. Δηλαδή υπάρχουν θέματα της πολιτείας που δεν αφορούν τους πολίτες και αποτελουν ιδιωτική υπόθεση των πολιτικών;
Η τρίτη εισήγηση του κ. Κυπριανού έχει ηθικό χαρακτήρα. Αφού του έλειψαν τα πολιτικά επιχειρήματα, βρίσκει καταφύγιο στην ηθική: «Τα πολιτικά πρόσωπα, με την όλη στάση ζωής και συμπεριφοράς τους πρέπει να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση και όχι αποφυγή»!!! Ναι, με την ασυλία και τα προνομία που απολαμβάνουν θα γίνουν πρότυπα συμπεριφοράς.Και γιατί τόσο καιρό δεν τα κατάφεραν;
Το τραγικό είναι πως τα ίδια ακριβώς με τον κ. Κυπριανού θα μπορούσε να εισηγηθεί και ο βουλευτής οποιούδηποτε κόμματος: άγευστα, άοσμα και άχρωμα. Αυτά που εισηγείται ο κ. Κυπριανού αποτελούν μια αριστερή/προοδευτική προσέγγιση της κρίσης των θεσμών;
Είναι γεγονός ότι υπάρχει κρίση της πολιτικής και των θεσμών και της σχέσης της κοινωνίας με την πολιτική. Η απάντηση πρέπει να είναι πολιτική, δηλαδή κατάθεση προτάσεων για τη συλλογική διαπραγμάτευση του κοινού μας καλού και όχι κενολόγες διακηρύξεις αποπροσανατολισμού της κοινωνίας, στις οποίες κατατίθενται προτάσεις για δήθεν αλλαγές, ώστε να μην αλλάξει τίποτε.

Η εκ περιτροπής προεδρία και ο κ. Άνθος Λυκαύγης

Η εκ περιτροπής προεδρία στα πλαίσια μιας λύσης του κυπριακού προβλήματος ανέδειξε και πάλι διαφορετικές αξιολογήσεις. Οι πολίτες, με τη συνεργασία πολιτικών και ΜΜΕ , βιώνουν μια σύγχυση πρωτοφανή: εναίο και διζωνικό κράτος , συνεταιρισμός ή νέος συνεταιρετισμός, συνιστώσες πολιτείες αφετηριακά ή καταληκτικά, νέο κράτος ή μετεξέλιξη του κράτους, μια ιθαγένεία και μια κυριαρχία ή όχι.
Στο θέμα λοιπόν της εκ περιτροπής προεδρία αναδείχθηκαν δύο θέματα.Το πρώτον ήταν το θέμα της πολιτικής ευθύνης για αποδοχή αυτής της θέσης. Σε αυτό το θέμα, όπως πάντοτε συμβαίνει με τους πολιτικούς στην Κύπρο, άρχισαν να τα φορτώνει ο ένας στον άλλο, να προκληθεί σύγχυση και στο τέλος να μην αναλάβει κανένας την ευθύνη!!! Η πολιτική ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στον Πρόεδρο Χριστόφια ο οποίος αφού οριοθέτησε το πλαίσιο της λύσης με συμφωνίες, προχωρεί και στις επιμέρους επιλογές. Και ο Προεδρος όφειλε να ενημερώσει τους πολίτες για τη συγκεκριμένη απόφασή του.
Το δεύτερο θέμα που αναδείχθηκε, είναι η πολιτειακή διάσταση της συγκεκριμένης επιλογής. Σε αυτή τη διάσταση θα επικεντρωθώ με αφορμή ένα άρθρο του Α. Λυκαύγη στην εφ. Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ στις 7/8/2008.
Η εκ περιτροπής προεδρία είναι «συντελεστής φυλετικής διαιρέσεως», αναφέρει ο κ. Λυκαύγης. Η προσέγγιση αυτή εκλαμβάνει το αποτέλεσμα ως αίτιο. Δηλαδή το πολιτικό σύστημα καθορίζει την κοινωνία και όχι η κοινωνία το πολιτικό σύστημα. Στην Κύπρο είναι η κοινωνία διαιρεμένη και στη βάση συγκεκριμένων συλλογικών ταυτοτήτων. Αυτή η πραγματικότητα, υπαρκτή από το 1960, αναπόφευκτα θέτει το πρόβλημα της ενότητας της πολιτείας. Και ακριβώς το πολιτικό σύστημα προκειμένου να ενοποιήσει την κοινωνία, αποδέχεται την αρχή ότι οι δύο κυρίαρχες συλλογικές ταυτότητες θα έχουν προβολή στο πολιτικό πεδίο και μάλιστα στη βάση της πολιτικής ισότητας. Το πολιτικό σύστημα δεν είναι διαιρετικό της κοινωνίας αλλά ενοποιητικό μιας διαιρεμένης κοινωνίας.
Στη βάση μιας κοινωνικής πραγματικότηττας και στη βάση μιας αποδοχής - πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων - η εκ περιτροπής προεδρία είναι είναι ένα από τα στοιχεία που μπορούν να λειτουργήσουν ενοποιητικά για την σύνολη κοινωνία της Κύπρου. Δεν αρκεί. Όμως είναι δεδομένο ότι η αντίκρυση των Τουρκοκυπρίων ως μειονότητας – εθνοτικής και πολιτικής – δε γίνεται αποδεκτό ούτε από τους ίδιους ούτε από τον Πρόεδρο ούτε και από κάθε δημοκρατικό πολίτη.
Η θέση ότι δεν υπάρχει πρόβλημα « εάν ένας Τ/Κ εκλέγεται από το σύνολο του λαού», είναι στη βάση της προβληματική. Γιατί η καθολική ψηφοφορία σημαίνει στην πράξη ότι οι Τ/Κ θα βιώνουν ένα καθεστώς μειονότητας. Εξάλλου αφετηρία της λύσης είναι η πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων.
Από την άλλη η καθολική ψηφοφορία – η πλειοψηφία και η μειοψηφία - συνδέθηκε ιστορικά με το κυρίαρχο έθνος – κρατος, τη μια και αδιαιρετη κυριαρχία, τη μια συλλογική ταυτότητα/ιθαγένεια, το νομιμοποιητικό ρόλο της ψήφου γαι τους φορείς της εξουσίας κλπ..
Η αρχαία ελληνική πολιτική σκέψη μας πληροφορεί ότι υπάρχουν και άλλα είδη πολιτείας, περά από αυτό που βίωσε η νεοτερικότητα. Και υπάρχουν και άλλοι τρόποι συγκρότησης του πολιτικού συστήματος μιας πολιτείας, πιο δημοκρατικοί. Το πρόβλημα λοιπόν σε σχέση με τη συγκρότηση του πολιτικού συστήματος δεν είναι η εκ περιτροπής προεδρία.Αυτή σε μεγάλο βαθμό αφορά στην πράξη τους κατόχους της εξουσίας. Το πρόβλημα είναι η συνοδική συγκρότηση της εξουσίας και όχι η προσωποπαγής και μάλιστα, η λήψη αποφάσεων, ει δυνατόν, στη βάση της ομοφωνίας. Η συνοδικότητα θα εξασφαλίσει την ενότητα της πολιτείας. Και η έννοια της συνοδικότητας είναι πιο κοντά στη δημοκρατική θεωρία και εξυπηρετεί σίγουρα σε μεγαλύτερο βαθμό το συμφέρον της κοινωνίας.
Η προσέγγιση των Ελληνοκύπριων πολιτικών για τη βιωσιμότητα και τη λειτουργικότητα της λύσης στη βάση «ένα ισχυρό κεντρικό κράτος, ένας ισχυρός ελληνοκύπριος πρόεδρος», είναι κατεξοχήν εξουσιοκεντρική και θα οδηγήσει στη διάλυση της πολιτείας. Το πρόβλημα είναι άλλο: πόσο ισχυρός θα είναι ο δεσμός του πολίτη με την κεντρική πολιτεία ώστε να θέλει να τη στηρίξει δεδομένου ότι αυτός ο δεσμός δε θα είναι εθνοτικός; Ποιο θα είναι δηλαδή το περιεχόμενο της πολιτειότητας (ιθαγένεια/υπηκοότητα); Εκτός και αν πολιτικοί νομίζουν ότι ιθαγένεια σημαίνει «φκάλω σου ταυτότητα»!!! Τέτοια ερωτήματα φυσικά ξεφεύγουν του δημόσιου διαλόγου

Η απόφαση της Ε.Ε. για το 65ωρο και η ΠΕΟ

Στη γνωστή απόφαση των Υπουργών Απασχόλησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το 65ωρο εβδομαδιαίας εργασίας , όπως είναι γνωστό, οι Υπουργοί της Ελλάδας και της Κύπρου τήρησαν αποχή.
Στα κυπριακά ΜΜΕ το θέμα έτυχε περιορισμένης προβολής σε αντίθεση με τα ελλαδικά ΜΜΕ. Σε σχέση με τις αντιδράσεις υπήρξαν δύο τοποθετήσεις στην Κύπρο, μια από τη ΣΕΚ και μια από την ΠΕΟ, με τις οποίες εξέφραζαν την αντίθεσή τους.
Ενδιαφέρον έχει η ανακοίνωση της ΠΕΟ η οποία αναφέρει: « σημειώνει με ικανοποίηση την υπεύθυνη στάση που κράτησε η κυπριακή κυβέρνηση και το Υπουργείο Εργασίας διατυπώνοντας τη διαφωνία της χώρας μας» !!!
Η Υπουργός Εργασίας , αν δεν κατάλαβε η ΠΕΟ, δεν καταψήφισε την πρόταση εφ΄ όσο μάλιστα διαφωνούσε. Απλώς τήρησε αποχή και η στάση της είναι αδικαιολόγητη στην επαίσχυντη απόφαση του Συμβουλίου Υπουργών. Η αποχή δεν είναι διαφωνία αλλά μια μορφή συναίνεσης. Επομένως η ΠΕΟ να σταματήσει την παραπληροφόρηση των εργαζομένων στα πλαίσια της διατεταγμένης υπηρεσίας της για στήριξη της κυβέρνησης. Η αποστολή της δεν είναι η χειραγώγηση των εργαζομένων για στήριξη της όποιας κυβέρνησης αλλά ο αγώνας για βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και της ποιότητας ζωής.
Στην Ελλάδα η στάση της Υπουργού Φ, Πετραλιά για αποχή χαρακτηρίστηκε ως «ανώδυνη», «απαράδεκτη και υποκριτική».
Οι συγκρίσεις είναι εύκολες για το πώς τα ΜΜΕ και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις χειραγωγούν τους εργαζόμενους στην Κύπρο.

Απουσίες των μαθητών και δημοσιογραφική δεοντολογία

Η δημοσιογράφος Χρ. Κυριακίδου της εφ. «Ο Φιλελεύθερος» έκανε θέμα (13/5/2008) μια εγκύκλιο της Διευθύντριας Μέσης Εκπαίδευσης με τίτλο «Μηδενική ανοχή σε μαθητές» και περιεχόμενο τις οδηγίες της για τις απουσίες και τους πανηγυρισμούς των τελειοφοίτων.
Στη συνέχεια, με δύο δημοσιεύματά της στις 20 και 23 Μαίου μας πληροφορεί ότι έχουν περιοριστεί αισθητά οι απουσίες των τελειόφοιτων μαθητών και ότι τα πράγματα καλυτερεύουν!!! Και όλα αυτά χάρη σε μια απλή εγκύκλιο!!!Φανταστείτε να έστελλε εγκυκλίους πιο συχνά.Δεν θα απουσίαζε κανένας από το σχολείο.
Και πώς διαπιστώθηκε ότι "καλυτερεύουν τα πράγματα"; Οι πηγές της είδησής της ήταν κάποιοι διευθυντές και δυο καθηγητές!!!
Έλεος κ. Κυριακίδου. Αν ήθελες να διερευνήσεις το θέμα, θα μπορούσε να ζητήσεις συγκριτικά στατιστικά στοιχεία για να έχεις δεδομένα, πριν βγάλεις την είδηση. Δεν μπορείς να περνάς μηνύματα στην κοινωνία ότι «καλυτερεύουν τα πράγματα» χωρίς τεκμηρίωση.
Υπάρχει και κάτι που λέγεται δημοσιογραφική δεοντολογία και επιβάλλει περισσότερο σεβασμό στον αναγνώστη.