ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΙΟΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή καιρός να ανησυχούμε

1.Το χορό των παρακολούθησεων άνοιξε η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη που προσπάθησε να περάσει με τη μορφή του επείγοντος τροποποίηση του συντάγματος ώστε η ΚΥΠ να παρακολουθεί όποιο θέλει χωρίς να απαιτείται άδεια από δικαστήριο. Παρά τις εντατικές προσπάθειες του Προέδρου της Επιτροπής Νομικών της Βουλής Νίκου Τορναρίτη , ΔΗΣΥ, οι αγωνιώδεις προσπάθειες δεν τελεσφόρησαν και θα επανέλθουν μετά τις εκλογές. Προσωπικά δεν κατάλαβα το βίτσιο των ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΊΔΗ, ΦΥΤΙΡΗ, ΤΟΡΝΑΡΙΤΗ να έχουν μανία με την παρακολούθηση των πολιτών. 

2. Προεκλογικά είχαμε και δεύτερο κρούσμα παρακολουθησιομανίας. Στις 20/5/2026 ένας υποψήφιος του ΕΛΑΜ έγραψε πως αν εκλεγεί βουλευτής, θα προτείνει τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης αρχής προστασίας του συντάγματος η οποία θα θέτει άμεσα υπό παρακολούθηση κόμματα και οργανώσεις  που αποτελούν σαφή απειλή. Ενώ η κυβέρνηση επιθεμεί η ΚΥΠ να παρακολουθεί πολίτες, το ΕΛΑΜ στοχεύει αλλού, κόμματα και οργανώσεις. Υπάρχει μια δυσκολία στην πράξη τέτοια παρακολούθηση αλλα το πρόβλημα είναι αλλού, τι κάθεται και σκαρφίζεται ο νους του ανθρώπου.

3. Η κορύφωση της προεκλογικής παρακολουθησιομανίας είναι νομίζω το ποικίλο και λιτό πρόγραμμα του ΔΗΣΥ με τις 31 θεματικές ενότητες. Στην 27η με τίτλο " Ασφάλεια-Αντιμετώπιση οργανωμένου εγκλήματος"  και σε σύνολο 5 γραμμών ,οι 2 τελευταίες γραμμές αναφέρουν κατά λέξη: " Σε ένα σωστό πλαίσιο θα πρέπει να δοθεί στις διωκτικές αρχές το εργαλείο των παρακολουθήσεων καθώς  και της τοποθέτησης καμερών σε πολυσύχναστους δρόμους". Ο πιο προωθημένος στις απόψεις του είναι σίγουρα ο ΔΗΣΥ. Εκτός από τις παρακολουθήσεις θέλεις και κάμερες  στους πολυσύχναστους δρόμους!!!

Υποτίθεται ότι οι πιο πάνω νοιάζονται για το κοινό μας καλό, όμως δεν είναι έτσι. Γιατί αν γνοιάζονταν για το κοινό μας καλό θα χρησιμοποιούσαν το νου τους να βρουν τρόπους με τη χρήση της τεχνολογίας να διευρύνουν την ελευθερία μας  και όχι να την περιορίσουν.

Το επιχείρημα πως είναι γαι το οργανωμένο έγκλημα και την ασφάλεια του πολίτη που ενδιαφέρονται είναι εκτός πραγματικότητας. Εδώ καθημερινά ενημερώνεται όλη η Κύπρος για τη δράση του οργανωμένου εγκλήματος από την  Anna Alexui  και σεις θέλετε παρακολουθήσεις για να μάθετε αυτά που ξέρει όλη η Κύπρος. Ποιον κοροϊδεύετε;

Και να τελειώνουμε με τις βιτσιοπαρακολουθήσεις σας. Στην ιστορία ένιωθαν φόβο και προωθούσαν τις παρακολουθήσεις όσοι κατείχαν παράνομα εξουσία ή πλούτο. Και ο φόβος τους ήταν ο λαός. Αυτό θέλετε να παρακολουθείτε και κανένα άλλο.

Αν τώρα την παρακολουθησιομανία  τη συνδέσουμε με τη συνεχόμενη έκφραση ανησυχίας για τη σύνθεση της νέας βουλής από τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη, την Πρόεδρο του ΔΗΣΥ, τον πρώην του ΔΗΣΥ Ν Αναστασιάδη, τότε ως κοινωνία οφείλουμε να ανησυχούμε από την ανησυχία τους.Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι το 2013 και το 2020 η κυβέρνηση Αναστασιάδη κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης , κυβερνούσε με διατάγματα σε βάρος της ελευθερίας των πολιτών. Σε κυβερνητικό επίπεδο οι πιο έμπειροι σε ανελεύθερα καθεστώτα είναι οι του ΔΗΣΥ και όχι το ΕΛΑΜ.

ΤΙ ΜΑΘΑΙΝΕΙ Ο ΑΒΕΡΩΦ ΣΤΟΝ ΦΕΙΔΙΑ

 Ο Φειδίας της ΑΜΚ βρήκε τους όπου γης ολιγαρχικούς να τον συμβουλεύουν για να προωθήσει -φαντάζομαι- την άμεση δημοκρατία! Και τους δηλώνει δημόσια μέσα στη αφέλειά του για να προσδώσει κύρος στον εαυτό του γιατί ο ίδιος τους θεωρεί σπουδαίους! 

Από τους πολιτικούς επέλεξε σύμβουλο τον Αβέρωφ Νεοφύτου!!! Μπορείς αμέσως να αντιληφθείς την ποιότητα του ανδρός. Δήλωσε λοιπον ο Φειδίας: " Με τον Αβέρωφ έχουμε μια πολλά καλή σχέση. Ο Αβέρωφ επειδή είναι από τους πιο έμπειρους πολιτικούς στην Κύπρο, έπιασα και ρώτησα για να μάθω πράματα".

Ο Αβέρωφ είναι έμπειρός κομματικός, όχι πολιτικός. Δηλαδή έχει μια μερική γνώση της πραγματικότητας, όχι καθολική γνώση. Αυτό συμβαίνει με όλα τα ολιγαρχικά κόμματα. Επομένως με τον Αβέρωφ μπορεί να μάθεις πολιτικές όχι πολιτική. Δηλαδή, πολιτικά θα στραβωθείς και θα κάμνεις και χαρά.

Προσωπικά εκτιμώ πως το καλύτερο μάθημα που θα σου έκανε ο Αβέρωφ είναι ο χειρισμός  των γεγονότων του 2013, που τον χάραξε ως κομματικό ηγέτη.

ΜΑΘΗΜΑ 1ο

Όταν ο κόσμος είναι συναισθηματικά φορτισμένος, οργισμένος, αγανακτισμένος τότε πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός τι λες. Ταυτίζεσαι μαζί με τον όχλο και τους λες αυτό που θέλει να ακούσει.ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ:

-"Την τρόικα την έφεραν τα λάθη και οι παραλείψεις μας, ..., την φέραμε όλοι  εμείς οι πολιτικοί,....".( Δηλώσεις Αβερωφ 14/11/2013)

-"Πρέπει να ζητήσουμε ένα μεγάλο συγγνώμη για τα λάθη του πολιτικού συστήματος" (Δηλώσεις Αβέρωφ 18/12/2013) 

ΜΑΘΗΜΑ 2ο 

Ταυτόχρονα να παρουσιάζεσαι δυναμικός αποφασιστικός. Ο όχλος θέλει αίμα.ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ:

-"Σε υποθέσεις διαφθοράς και διαπλοκής όμως, η ανοχή μας είναι μηδενική". ( Δηλώσεις Αβέρωφ 10/11/2013)

-"Η αξίωσή μας παραμένει πως όσοι ευθύνονται θα πρέπει να οδηγηθούν ενώπιον της δικαιοσύνης". (6/12/2013)

ΜΑΘΗΜΑ 3ο

Μερικούς μήνες μετά την κρίση ο κόσμος κουράζεται, όσο περισσότερο τον βομβαρδίζεις με ανοησίες ,τότε πιο γρήγορα θα κουραστεί και πρέπει να του δείξεις , εσύ ο πολιτικός, ότι  τον νιώθεις και έχει έτοιμη την λύση. ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ:

-"Πρέπει να σταματήσουμε ένα πόλεμο πολιτικό πινγκ-πονγκ ποιος φταίει και ποιος δεν φταίει, να τραβήξουμε μια γραμμή και να κοιτάξουμε μπροστά". (Δηλώσεις Αβέρωφ 5/12/2013)

ΑΥΤΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙ Ο ΦΕΙΔΙΑΣ ΑΠΌ ΤΟΝ ΑΒΕΡΩΦ ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΤΟΝ ΕΜΠΕΙΡΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΙ ΦΙΛΟ ΤΟΥ ΦΕΙΔΙΑ. ΨΗΦΙΣΤΕ ΤΟΥΣ , ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΑΜΠΡΟ ΜΕΛΛΟΝ, ΥΠΕΥΘΥΝΑ ΜΠΡΟΣΤΑ.

Φαντασιώσεις Κυπρίων πολιτικών περί δημοκρατίας

Είναι μια γενική παραδοχή ανάμεσα τουλάχιστον στα κόμματα και τους κομματικούς πως η δημοκρατία ταυτίζεται με το κόμμα. Γι αυτό ωσάν μηρυκαστικά επαναλαμβάνουν την επωδό: «τα κόμματα είναι τα κύτταρα της δημοκρατίας»! Πες πες στο τέλος –σκέφτονται- θα τους πιστέψει «ο αμαθής όχλος». Σε αυτό τα μονότονα επαναλαμβανόμενο σύνθημα είναι απόλυτα φυσιολογική και η δήλωση στις 10/4/2015 του βουλευτή του ΔΗΣΥ Α. Θεμιστοκλέους: «Χώρες με δημοκρατία αλλά χώρίς κόμματα ούτε υπήρξαν, ούτε υπάρχουν και ποτέ δεν θα υπάρξουν»!

Τέτοιες δηλώσεις επιβεβαιώνουν την ελλειμματική πολιτική γνωσιολογία – δηλαδή την πολιτική ασχετοσύνη – καθώς και την ευτελή προπαγάνδα των αμαθών κομματικών στην αγωνία τους να επιβιώσουν σε ένα περιβάλλον που τους αμφισβητεί. Το μήνυμά τους είναι σαφές: «έχουμε δημοκρατία και αν θέλετε δημοκρατία πρέπει να ταυτιστείτε μαζί μας», «δεν έχετε να περιμένετε τίποτε καλύτερο σε πολιτειακό επίπεδο, αφού έχουμε φτάσει στο απώγειο της πολιτικής εξέλιξης», « αν δε θελετε τα κόμματα=δημοκρατία, τότε είστε υπέρ του φασισμού, της δικτατορίας», κλπ., κλπ.. 

Φυσικά, η προσέγγιση των κομματικών δεν έχει καμία απολύτως γνωσιολογική βάση, δηλαδή κάποια σχέση με την πραγματικότητα, είναι ένας μύθος που εδράζεται αποκλειστικά στην απάτη και την ιδιοτέλεια με σκοπό να συνεχίσουν οι συμμορίες τους να καρπούνται  αυτά που μονοπωλούν, δηλαδή την εξουσία και τη λεηλασία του δημόσιου ταμείου.

Ανεξάρτητα από την ευτελή επιχειρηματολογία των ολιγαρχικώ/κομματικών κα΄ποιες επισημάνσεις είναι αναγκαίες:

• Το σύνταγμα των ΗΠΑ του 1787 παρέμεινε σε σχέση με την κατανομή της εξουσίας αναλλοίωτο ως σήμερα, το 2015. Ήταν το πρώτο αβασίλευτο πολίτευμα. Οι «σοφοί πατέρες» των ΗΠΑ τότε, όταν θεσμοθετούσαν, επέλεξαν συνειδητά να απορρίψουν το πολίτευμα της δημοκρατίας και το πρότυπο της Αθήνας. Γι αυτό και επέλεξαν ως πρότυπό τους την αρχαία Ρώμη και Σπάρτη, που ουδέποτε ήταν δημοκρατικές πολιτείες. Και εν πλήρει συνειδήσει οι «σοφοί πατέρες» ονόμασαν το πολίτευμα τους «πολιτεία» (republic)  και όχι δημοκρατία (democracy). Γιατί εμείς σήμερα ονομάζουμε το πολίτευμα των ΗΠΑ «δημοκρατία» , ενώ αυτοί που θεσμοθέτησαν το πολίτευμα απέρριπταν τη δημοκρατία και ονόμασαν το πολίτευμα τους «πολιτεία», που όντως είναι; Ή το 1787 οι σοφοί πατέρες των ΗΠΑ δεν ήξεραν τι έκαναν ή εμείς σήμερα δεν ξέρουμε τι λέμε. Φυσικά το ιστορικό ερώτημα είναι: τι μεσολάβησε  και ένα μη δημοκρατικό πολίτευμα μετονομάστηκε σε  «δημοκρατία»; Ποιος και γιατί δημιούργησε αυτή την πλάνη;
• Η πλάνη γίνεται πιο φανερή, όταν στοχαστούμε την νεοτερική  ιστορική εξέλιξη: από τη φεουδαρχία περάσαμε στην απόλυτη ποναρχία , στη συνταγματική μοναρχία και, στη συνέχεια , μεταπηδήσαμε στη δημοκρατία!  Έλεος! Ευτυχώς, οι νεότεροι δεν είχαν το προνόμιο να βιώσουν την ολιγαρχία! Και ξαφνικά οι κοινωνίες από δουλοπαροικιακές έγιναν δημοκρατικές και κατέκτησαν την πλήρη ελευθερία, ατομική, κοινωνική και πολιτική! Αυτά μπορεί να υποστηρίζονται από άσχετους ειδικούς και ιδιοτελείς πολιτικούς και όχι από έλλογα όντα.
• Τι είναι η δημοκρατία; Ο ορισμός εμπεριέχεται μέσα στην έννοια: είναι το πολίτευμα όπου υπάρχει ένα θεσμοθετημένο όργανο, όπως η βουλή ή το υπουργικό συμβούλιο, με την ονομασία «δήμος» και στο οποίο συμμμετέχουν όλοι οι πολίτες και είναι κάτοχος της καθολικής πολιτικής αρμοδιότητας ( αυτού που σήμερα κατέχει το κράτος). Είναι παράλογο κάποιος να υποστηρίζει ότι υπάρχει ένα πολίτευμα που ονομάζεται δημοκρατία αλλά χωρίς να υπάρχει δήμος!
• Τι είναι το κόμμα; Είναι ομάδες πολιτών που θεωρούν ότι είναι ειδικοί στην πολιτική και μονοπωλούν την εξουσία του κράτους, όταν το πολίτευμα είναι ολιγαρχικό.  Τα κόμματα είναι τα κύτταρα της ολιγαρχίας και όχι της δημοκρατίας.
• Μπορεί να υπάρξει καλύτερο πολίτευμα από το υφιστάμενο ολιγαρχικό/κομματοκρατικό; Βεβαίως. Το πολίτευμα σήμερα είναι ολιγαρχικό με προ-αντιπροσωπευτικό χαρακτήρα. Δηλαδή, οι πολίτες νομιμοποιούν  κάποιο στην εξουσία με την ψήφο τους ,αλλά δεν έχουν το δικαίωμα να τον ελέγχουν ή με την ψήφο τους εξουσιοδοτούν κάποιον εν λευκώ να διαχειριστεί την εξουσία. Στην εξέλιξή του το πολίτευμα με τα τωρινά δεδομένα μπορεί να γίνει αντιπροσωπευτικό, δηλαδή να νομιμοποιείς κάποιον με την ψήφο σου στην εξουσία, αλλά όχι εν λευκώ, να έχεις και το δικαίωμα να τον ελέγχεις. Η δημοκρατία είναι αλλό είδος πολιτευμάτος πολύ μακριά από τις διεκδικήσεις του παρόντος.

Η ιστορική εξέλιξη, λοιπόν, δεν καθορίζεται με τους αφορισμούς εξουσιαστών, μηρυκαστικών ή συγκατανευσιφάγων, αλλά από την ίδια την κοινωνική πραγματικότητα. Και μόλις πρόσφατα η κοινωνία άρχισε να αμφισβητείτο το  υπαρκτό προ-αντιπροσωπευτικό ολιγαρχικό/κομματοκατικό σύστημα. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι μεσοπρόθεσμα και σε μια περίοδο έντονων αμφισβητήσεων  και αναταράξεων η ολιγαρχική τάξη θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει τους ιδιοτελείς δογματισμούς της, θα απεγκλωβιστεί από τους μύθους της και θα στοχαστεί για την αναθεώρηση του πολιτεύματος, ώστε να γίνει αντιπροσωπευτικό. Στην παρούσα φάση, όμως, η πολιτική ολιγαρχία – τα κόμματα- θα αγωνιστεί με νύχια και με δόντια να διατηρήσει τα προνόμια  της, δηλαδή τη μονοπώληση της εξουσίας του κράτους και τη διαχείριση του δημόσιου ταμείου, με τη χρήση της απάτης, της βίας ή και απλώς της  ανοχής της κοινωνίας.  

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Χρήστος Στυλιανίδης ως εφευρετικός κενολόγος

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Χρήστος Στυλιανίδης είναι ενδεικτική περίπτωση ανθρώπου που θεωρεί πως ,όντας εξουσία, μπορεί να ανοίγει το στόμα του και η γλώσσα του να πηγαίνει περίπατο. Υπάρχουν αναρίθμητα παραδείγματα επιπολαίοτητας και αναξιοπιστίας του ανδρός. Τον τρόπο της πολιτικής του σκέψης, δηλαδή το βαθμό της περιορισμένης αντιληπτικής του ικανότητας, αναδεικνύει και μια ακόμα συνέντευξή του στην καθεστωτική εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος».

Αναφερόμενος, λοιπόν, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Χρ. Στυλιανίδης στην πρόσληψη συμβούλων από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας επιχειρηματολογεί συγκρίνοντας τους όρους εργοδότησης από το κράτος  ενός δημοσίου υπαλλήλου και ενός συμβούλου: «Τους δημόσιους υπαλλήλους που έχει προσθέσει η προηγούμενη πενταετία θα τους επωμιστεί η κυπριακή οικονομία για το υπόλοιπο της ζωής τους, με όλα τα δημοσιοϋπαλληλικά οφέλη και πλεονεκτήματα για τους ίδιους και τους εξαρτώμενούς τους» ενώ οι σύμβουλοι του Προέδρου της Δημοκρατίας «δεν απολαμβάνουν των προνομίων της Δημόσιας Υπηρεσίας, απασχολούνται με συμβόλαια και θα αποχωρήσουν, στην καλύτερη περίπτωση, με τη συμπλήρωση της θητείας του Προέδρου της Δημοκρατίας».

ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ

Ο κ. Στυλιανίδης προβάλλει δύο επιχειρήματα υπέρ της απασχόλησης συμβούλων: τα οφέλη της θέσης και τη διάρκεια τους ή τους όρους και τη διάρκεια του εργασίας.

Για παράδειγμα, η διαφορά στη  διάρκεια της σύμβασης ενός δημόσιου υπαλλήλου και ενός συμβούλου είναι αδιαμφίσβητητο γεγονός: ο πρώτος για όλη την εργασιακή του ζωή , ο δεύτερος το πολύ πέντε χρόνια. Όμως, αυτό το γεγονός από την άποψη της κοινωνίας δεν σημαίνει και κάποιο οικονομικό όφελος. Γιατί, αν ο εκάστοτε εκλεγμένος Πρόεδρος διορίζει συμβούλους με πενταετή συμβόλαια, για την κοινωνία σημαίνει πληρώνω εφ΄ όρου ζωής. Άρα, δεν υπάρχει κάποιο οικονομικό όφελος για την κοινωνία από τη διάρκεια της σύμβασης τους.

Σε σχέση τώρα με τους όρους της σύμβασης, για να γίνει σύγκριση πρέπει να γνωστοποιηθούν τα συμβόλαια των συμβούλων, ώστε να διαπιστώσουμε αν πράγματι θα υπάρχει κάποιο οικονομικό όφελος για την κοινωνία, κάτι που αποκρύπτεται επιμελώς με ευθύνη των κυβερνώντων.

Φυσικά, σε σχέση με την κοινωνία υπάρχει και άλλη διάσταση: τη θέση δημόσιου υπαλλήλου μπορεί να τη διεκδικήσει ο κάθε πολίτης, ενώ του συμβούλου είναι διορισμός αυθαίρετος μόνο για παιδιά του κομματικού σωλήνα ή των ημετέρων! Ή από μια πιο γενική άποψη, το ζήτημα για την κοινωνία είναι να πληρώνει λιγότερα και αναγκαία  και όχι ποιος θα τα παίρνει χωρίς να υπάρχει κοινωνική ανάγκη!

Η ΜΕΡΙΚΗ ΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Το ζήτημα, όπως το εκλαμβάνει ο κ. Στυλιανίδης, σχετίζεται με την κομματική/μερική οπτική: τι έκαναν οι προηγούμενοι κυβερνώντες, τι κάναμε εμείς. Η προσέγγισή του δεν σχετίζεται με την οπτική της κοινωνίας, αλλά μόνο μιας μερίδας που καρπώνονται οφέλη από την κοινωνία-του κόμματος. Δηλαδή, προκαταβολικά ο ίδιος δηλώνει ότι αδυνατεί να αντιληφθεί το κοινωνικό όλον και ότι είναι εκφραστής ενός μέρους επιβεβαιωνόντας πόσο περιορισμένη είναι η αντίληψη του για την κοινωνική πραγματικότητα.

Η ΟΥΣΙΑ: ΑΠΑΤΗ

Αν υπεισέλθεις στην ουσία του ζητήματος, δηλαδή συνεξεταστεί με την υπαρκτή πολιτική πραγματικότητα, τότε κυριολεκτικά «τραβάς τα μαλιά σου». Η κυβέρνηση διακηρύττει την ανάγκη περιορισμού των κρατικών δαπανών, τη σταδιακή μείωση των δημόσιων υπαλλήλων και την ίδια στιγμή αντικαθιστούν τις θέσεις των δημόσιων υπαλλήλων με προσλήψεις μίσθωσης υπηρεσιών και συνεργατών για βόλεμα των κομματικών!!! Και λένε πως θα μεταρρυθμίσουν το κράτος και θα σώσουν την οικονομία! Η αποθέωση της απάτης!!!

ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Κοντολογής, ο κ. Στυλιανιδης επιχειρηματολογεί κενολογώντας , όπως το συνηθίζει. Αδυνατεί παντελώς να αρθρώσει πολιτικό λόγο για το κοινό καλό, αφού αδυνατεί να κατανοήσει και την κοινωνική πραγματικότητα. Είναι, δηλαδή, εκτός τόπου και χρόνου,   ένα πιστό ολιγαρχικό φερέφωνο. 

Η πτώση των αξιών του Υπουργού Συγκοινωνιών Τ. Μητσόπουλου

Κάλεσαν τον κ. Μητσόπουλο στο φεστιβάλ της Παναγιάς στις 15/8/2013. Και μίλησε ο άνθρωπος.Τι είπε;

Έκανε ένα κήρυγμα ηθικής: «η ηθική πτώση και η πνευματική μας παρακμή προηγήθηκε της οικονομικής χρεοκοπίας".Ο κ. Μητσόπουλος οφείλει στον εαυτό του μια ενδοσκόπηση.

Όταν σε καλούν ως πολιτικό πρόσωπο να μιλήσεις κάπου, πρέπει να σέβεσαι τον εαυτό σου, δηλαδή να μιλάς ως πολιτικός και όχι ως αρχιεπίσκοπος.

Όταν σε καλούν ως πολιτικό πρόσωπο να μιλήσεις κάπου και συ επιλέγεις την ηθικολογία, τότε αυτό υποδηλώνει το αυτονόητο, ότι δεν έχεις καμία απολύτως πολιτική πρόταση για ένα πρόβλημα.

Όταν σε καλούν να μιλήσεις ως πολιτικό πρόσωπο και ηθικολογώντας χρησιμοποιείς το α΄πληθυντικό πρόσωπο, τότε προσπαθείς ανήθικα να ενοχοποιήσεις το ακροατήριό σου – «όλοι φταίμε».

Όταν ως πολιτικός ηθικολογείς, ουσιαστικά κενολογείς. Και  αυτοκαταργείσαι, γιατί η πολιτική είναι η ρυθμιστική λειτουργία της συνολικής κοινωνίας, ενώ η ηθική εκλαμβάνεται ως ατομική συνείδηση και ως προϊόν ατομικής υποχρέωσης για αυτοδέσμευση του καθενός στον ηθικό κανόνα. Αυτή η προσέγγιση σκόπιμα αγνοεί ότι η ηθική συμπεριφορά εντάσσεται κάθε φορά σε ένα κανονιστικό πλαίσιο.

Γι αυτό ακριβώς και ο κ. Μητσόπουλος, όταν ηθικολογεί προσπαθώτας να ενοχοποιήσει όλους για να αθωώσει τον εαυτό του, καλό είναι να μας πει:

-Ποια είναι η ηθική βάση της ασυλίας των πολιτικών, δηλαδή της ατιμωρησίας;

-Ποια είναι η ηθική βάση  της παρανομίας, στην οποία και ο ίδιος συμμετείχε με τους παράνομους διορισμούς συμβούλων των Υπουργών, όπως κατήγγειλε δημόσια ο Γενικός Εισαγγελέας;

-Ποια είναι η ηθική βάση τα δικά σου λάθη ως πολιτικός να τα χρεώνεις στην κοινωνία, η οποία δεν ευθύνεται για τίποτε;

-Ποια είναι η ηθική βάση εσύ προσωπικά να συντηρείσαι από μια κοινωνία σε φτωχοποίηση με ετήσια δαπάνη 114.000 ευρώ;

-Ποια είναι η ηθική βάση να συμμετέχεις στην καταλήστευση του δημόσιου ταμείου για να υπάρχεις ως βουλευτής, ως υπουργός και ως κομματικός;

-Ποια είναι η ηθική βάση της εξώφθαλμης και κατά συρροήν εξαπάτησης της κοινωνίας από το κόμμα σου, δηλαδή ποια είναι η ηθική βάση του ψέματος σου;

Λοιπόν,«η ηθική πτώση και η πνευματική μας παρακμή προηγήθηκε της οικονομικής χρεοκοπίας». Ως πολιτικός δεν μπορεί να γίνεσαι εκ των υστέρων προφήτης. Όταν η διαδικασία της ηθικής πτώσης λάμβανε χώρα, εσύ το αντελήφθηκες; Και γιατί δεν ύψωσες το ηθικό σου ανάστημα; Ή επικεντρώθηκες  - όπως όλοι οι ολιγαρχικοί -  στην απόκτηση πλούτου, προνομίων και εξουσίας σε βάρος του λαού; Γιατί υποτίθεται ότι ο πολιτικός είναι αυτό που εκτιμά αντικειμενικά την κοινωνική πραγματικότητα και έχει προτάσεις για το μέλλον της. Πες μας, κύριε Μητσόπουλε, έστω και μια ηθική λέξη που αρθρώσατε έγκαιρα;

Ή λιβανίζατε τη λεγόμενη φιλελευθεροποίηση , γιατί έτσι σας είπαν. Και τώρα, όπως τον χαμαιλέοντα προσαρμοστήκατε στην κρατικοποίηση! Ή μας λέτε: «Συγνώμη, λάθος, δεν υπολόγισα την ηθική διάσταση του προβλήματος», όπως ο θείος σου ο Άλαν Γκρίσπαν  που μας είπε: « Είχα την άποψη πως το συμφέρον των πιστωτικών ιδρυμάτων υπαγόρευε την προστασία του μετοχικού κεφαλαίου». Και έπεσε έξω πανηγυρικά!!!

Τέλος πάντων, ποιο είναι το ηθικό σου σχέδιο κύριε Μητσόπουλε;

Έστω και τώρα, που ηθικά αποφάσισες να επανέλθεις στο σωστό δρόμο, πες μας ξεκάθαρα: ποια η σχέση σου με το ψέμα, την ατιμωρησία, τη διαπλοκή, τη λεηλασία, την παρανομία, τη διαφθορά, την εθελοδουλεία . Δε θα πεις κύριε Μητσόπουλε. Γιατί την επομένη θα πρέπει να πας στο σπίτι σου.

Αυτά για τις ηθικές αρλουμπολογίες και πνευματικές συσκοτίσεις του κάθε αδίστακτου ολιγαρχικού που μηχανεύεται τρόπους για να εξαπατά την κοινωνία.

ΥΓ. Δν ξέρω αν ο κ. Υπουργός στην Παναγιά έδωσε και τη συνηθισμένη επιταγή από τον κρατικό προϋπολογισμό (περίπου 800.000 ηθικά ευρωπουλάκια), τα γνωστά τσιεκκούθκια του Χριστόφια. Δεν ξέρω επίσης αν ο κ. Μητσόπουλος είχε κάποια ηθική αναστολή με το «τσιεκκούιν».

"Χάρτα δεοντολογίας" Αναστασιάδη και άλλα παραμύθια

Χάρτα δεοντολογίας υπέγραψαν οι Υπουργοί της κυβέρνησης Αναστασιάδη με στόχο την οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους πολίτες. Η Χάρτα συνιστά ένα θεωρητικό κείμενο χωρίς ιδιαίτερη πρακτική αξία. Όμως και έτσι, αντανακλά τη φιλοσοφία των κυβερνώντων σήμερα.

Η Χάρτα δεοντολογίας εκφράζει την κυρίαρχη λογική της διεθνούς ολιγαρχίας –οικονομικής και πολιτικής – περί της ανάγκης αυτο-ρύθμισης. Δηλαδή, η αγορά αυτορυθμίζεται, τα κόμματα αυτο-ρυθμίζονται. Κατά  ανάλογο τρόπο και τα μέλη της κυβέρνησης αυτο-ρυθμίζονται με ένα κώδικα που εφηύραν οι ίδιοι και θα εφαρμόσουν (;) οι ίδιοι.

Η έννοια της αυτο-ρύθμισης , όπως γίνεται κατανοητή σήμερα, είναι το όχημα για απομείωση της σημασίας του νόμου αλλά και αποδυνάμωσης του φορέα του νόμου, δηλαδή αυτού που ονομάζεται κράτος. Η επιβολή του από την οικονομική ολιγαρχία και η αποδοχή του από τη πολιτική ολιγαρχία έχει ως αποκλειστικό σκοπό να τεθούν υπεράνω του νόμου –κράτους και να ενεργούν χωρίς κανένα κοινωνικό έλεγχο. Ή, η αναγνώριση της αρχής πως το κράτος και η πολιτική θα υπηρετούν την αυτο-ρυθμιζόμενη αγορά, δηλαδή αυτούς που ελέγχουν την οικονομία ή τους κάτόχους του πλούτου, των προνομίων και της εξουσίας.

Σε αυτά τα πλαίσια η Χάρτα δεν έχει κάποια πολιτική σημασία με την έννοια ότι δεσμεύει πολιτικά κάποιον, αλλά μόνο ηθική, Δηλαδή στόχος της δεν είναι η επίλυση προβλημάτων της κοινωνίας , αλλά η ηθική διαπαιδάγωγηση ανήθικων πολιτικών!

Έτσι, η Χάρτα Αναστασιάδη αποτυπώνει με τις αναφορές της τη σήψη και τη διαφθορά που επικρατεί στο πολιτικό προσωπικό και προσπαθεί να το διαπαιδαγωγήσει ηθικά, ώστε να βελτιωθεί κάπως και να μην προκαλούν την κοινωνία με τη συμπεριφορά τους.

Η ηθική προσέγγιση πολιτικών προβλημάτων αναδεικνύει ότι δεν υπάρχουν πολιτικές προτάσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων και αναδεικνύει τη Χάρτα σε ένα κείμενο γενικόλογο αλλά και γελοίο.

Ειδικότερα:

Είναι μη λογικό στην πολιτική να φτιάχνεις κώδικες χωρίς μηχανισμό ελέγχου. Τι μας λέει η Χάρτα; Για παράδειγμα, ένας Υπουργός που θα κάνει κάποιο ρουσφέτι, θα πρέπει ταυτόχρονα να ετοιμάσει την επιστολή παραίτησης του!Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει!!!

Αν τώρα ψιλοκοσκινήσεις το ζήτημα και δεδομένου ότι κανείς δεν κρατεί αποδεικτικά στοιχεία για ρουσφέτι, τότε ένας υπουργός πώς θα παραιτηθεί για κάτι που δεν μπορεί να αποδεικτεί;

Αν προχωρήσεις πιο πέρα, διερωτάσαι γιατί ο Πρόεδρος δεν έδωσε εντολή στον Γενικό Εισαγγελέα να εφαρμόσει το νόμο περί ρουσφετιού, κάτι που ο Γενικός Εισαγγελεάς αρνείται να πράξει, παραβιάζοντας το σύνταγμα και τους νόμους;

Και αν πάρεις το γράμμα της Χάρτας που καλεί τους υπουργούς να «απέχουν από την όποια παρέμβαση που μπορεί να εκληφθεί ως εύνοια ή προνομιακή μεταχείριση προς οποιονδήποτε», τότε τι γίνεται με την εφευρετική προσέγγιση του ΔΗΚΟ πως οι παρεμβάσεις γίνονται για την αποφυγή αδικίας και εφαρμογή της αξιοκρατίας; Ποια είναι τα όρια της εύνοιας από την αποφυγή αδικίας για να ξέρουν και οι υπουργοί τι κάνουν;

Και αν πάρεις τις απόψεις του κ. Αναστασιάδη  που ταύτιζε την αξιοκρατία με τον μη αποκλεισμό των μελών του ΔΗΣΥ από διορισμούς και προαγωγές, τέτοιες παρεμβάσεις υπουργών θεωρούνται ρουσφέτι;

ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΛΟΙΠΟΝ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΡΟΥΣΦΕΤΙ. Ας το πιστέψουμε. Τότε, ο μόνος που απομένει από κυβερνητικής πλευράς να κάνει ρουσφέτι είναι ο κ. Αναστασιάδης. Αυτόν ποιος θα τον ελέγχει; Και τι θα γίνει με τα κόμματα και τους βουλευτές; Μήπως είναι τελικά πρόθεση της κυβέρνησης το ρουσφέτι να το αφήσει στα χέρια τους;

Tι είναι λοιπόν η Χάρτα Αναστασιάδη; Απόδειξη της πλήρους υποταγής της πολιτικής στην αυτο-ρυθμιζόμενη  οικονομία της αγοράς, επιβεβαίωση της ολιγαρχικής πολιτικής του και πρόθεση δημιουργίας μιας κοινωνίας της ζούγκλας με απομείωση της σημασίας του νόμου. 

ΥΓ. Απορία αφελούς πολίτη: Εφαρμόστηκαν οι αρχές της Χάρτας στις πρόσφατες μετακινήσεις των μελών της αστυνομικής δύναμης; Δηλαδή, δεν έγινε επιλογή των μελών της προεδρικής φρουρας με αναφορές του τύπου «τούτος είναι δικός μας» ή «τηλεφώνησε ο τάδε για μετακίνηση του τάδε»; 

Το ανακλητό του κ. Λιλλήκα και η ψευδεπίγραφη δημοκρατία του ΔΗΣΥ

Ο κ. Χριστόφορος Φωκαίδης, σε ένα κείμενο του που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος» στις 22/7/2012, επιχειρεί να προσεγγίσει κριτικά την πρόταση του υποψήφιου Προέδρου Γ. Λιλλήκα για το ανακλητό των εκλεγμένων αξιωματούχων. Το κείμενο του κ. Φωκαίδη, Γραμματέα Πολιτικού σχεδιασμού του ΔΗΣΥ, προκαλεί σύγχυση λόγω της χρήσης των λέξων στο παρόν και της ανάκλησης των λέξεων του παρελθόντος ή λόγω του τρόπου που κατανοεί και ερμηνεύει το παρόν και το παρελθόν.Ειδικότερα:
1.Η έννοια της λαϊκής κυριαρχίας
Είναι γεγονός ότι στην κλασική δημοκρατία των ελληνικών πόλεων –κρατών υπήρχε η λεγόμενη λαϊκή κυριαρχία με την έννοια ότι το κύριον της αρχής ήταν ο δήμος, η πολιτικά συγκροτημένη κοινωνία. Δεν ήταν κυρίαρχοι ούτε ο ένας ούτε οι λίγοι ούτε το μόρφωμα του κράτους.
Λαϊκή κυριαρχία στα πολιτικά συστήματα του 21ου αιώνα δεν υπάρχει και ανεξάρτητα από τη ρητορική που αναπτύσσεται, είναι μια φράση κενή περιεχομένου. Η κυριαρχία ανήκει στο νομικό μόρφωμα του κράτους και ασκείται από τα πρόσωπα που στελεχώνουν τους θεσμούς του κράτους. Η πολιτική λειτουργία ανήκει στο κράτος και στα κόμματα, όχι στην κοινωνία. Αυτό το αποδέχεται και ο κ. Φωκαίδης. Αν αυτό είναι η πραγματικότητα, τότε είναι μη λογικό εννοιολογικά και πραγματολογικά να αναφερόμαστε σε λαϊκή κυριαρχία σήμερα. Και φυσικά το ουσιώδες είναι: αν δεν υπάρχει λαϊκή κυριαρχία, τότε ποιοι κυριαρχούν επί της κοινωνίας; Η απάντηση στο ερώτημα θα βοηθήσει να κατανοήσουμε τη σημερινή πολιτειακή πραγματικότητα.
2.Η έννοια της δημοκρατίας
Είναι επίσης γεγονός αδιαμφίσβητητο ότι το πολιτικό σύστημα των ελληνικών πόλεων-κρατών στην κλασική περίοδο ήταν η δημοκρατία κατά το οποίο η κοινωνία συγκροτημένη σε δήμο κυβερνούσε.
Οι αναφορές του κ. Φωκαίδη στα νεοτερικά πολιτικά συστήματα με τις έννοιες «αντιπροσωπευτική, κοινοβουλευτική, προεδρική δημοκρατία» είναι διαστρεβλωτική της έννοιας δημοκρατία. Εφόσον ο κ. Φωκαίδης αποδέχεται ότι στις μέρες μας δεν υπάρχει η λεγόμενη «λαϊκή κυριαρχία», είναι αδύνατο να υπάρχει και δημοκρατία. Οι νεότεροι, εξερχομενοι από τη φεουδαρχία και την απόλυτη δεσποτεία, υιοθέτησαν την ονομασία δημοκρατία για τα πολιτικά συστήματά τους, μια υιοθέτηση που δεν είχε καμία απολύτως σχέση με την κλασική δημοκρατία. Εννοιολογικά και πραγματολογικά τα πολιτεύματα που σήμερα επικρατούν στον πλανήτη ουδεμία σχέση έχουν με τη δημοκρατία. Και αν όλοι συμφωνούν σε αυτό, απομένει ένα ερώτημα: αν τα σημερινά πολιτικά συστήματα δεν είναι δημοκρατίες – δεν υπάρχουν καν συγκροτημένοι «δήμοι» - ,τότε τι είδους πολιτεύματα είναι; Η απάντηση στο ερώτημα είναι ουσιαστική στο να καθορίσουμε τι θέλουμε σε σχέση με το πολιτικό μας σύστημα.
3.Το ανακλητό και η δημοκρατία
Υποστηρίζει ο κ. Φωκαίδης ότι το ανακλητό των αρχών συνδέεται με την κλασική δημοκρατία των ελληνικών πόλεων-κρατών, και μάλιστα για την εποχή εκείνη ήταν μια «πρωτοποριακή» αρχή. Το ανακλητό των αρχών χαρακτηρίζει το πολιτικό σύστημα της δημοκρατίας. Αλλά όχι μόνο αυτό. Το «ελέγχειν τας αρχάς» είναι κυρίως χαρακτηριστικό πρωτοεμφανιζόμενο σε συστήματα αντιπροσωπευτικά και θεσμοθετήθηκε από το Σόλωνα, πολύ πριν τη κλασική δημοκρατία. Το ανακλητό αναγκαστικά θεσμοθετείται όταν γίνεται μετάβαση του πολιτικού συστήματος από το προ-αντιπροσωπευτικο πολιτικό σύστημα στο αντιπροσωπευτικό. Σε αυτή την περίπτωση η κοινωνία θεσμοθετείται σε δήμο και ελέγχει τις αρχές-αντιπροσώπους, δεν αποφασίζει η ίδια ακόμη. Φυσικά προβάλλει ακόμα ένα ερώτημα: αν το πολιτικό σύστημα που υπάρχει στις μέρες μας δεν είναι η δημοκρατία, δεν είναι η αντιπροσώπευση – δεν υπάρχει συγκροτημένος «δήμος» ούτε και έλεγχος των αρχών από το δήμο-, τότε τι είναι;
4.Το ανακλητό και το «ελέγχειν»
Εκεί όπου ο κ. Φωκαίδης λειτουργεί εξόχως αντιδραστικά είναι όταν προτείνει πως «η ευθύνη του ελέγχου και η κατ΄ αναλογία εφαρμογή της αρχής του «ανακλητού» μεταφέρεται επίσης στους αντιπροσώπους». Το παραμύθι του καταμερισμού των εξουσιών και του αλληλο-ελέγχου τους έχει εκ των πραγμάτων γκρεμιστεί. Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Γιατί ο κ. Φωκαίδης επιθυμεί στα πλαίσια μιας ψευδεπίγραφης δημοκρατικής ιδεολογίας να αφήσει εκτός την κοινωνία από τον πολιτικό έλεγχο των αρχών; Ουσιαστικά αν το πολιτικό σύστημα αποτυπώνει μια σχέση της κοινωνίας με την πολιτική, αυτό που προτείνει ο κ. Φωκαίδης είναι να μην αλλάξει τίποτε σε αυτή την σχέση!
5.Πολιτική ευθύνη και δημοκρατία
Ποιο είναι το πρόβλημα της πολιτικής ευθύνης;
Τα νεοτερικά πολιτικά συστήματα θεσμοθέτησαν το ανεύθυνο των φορέων της εξουσίας του κράτους με τη μορφή της ασυλίας. Γι αυτό και η έννοια της πολιτικής ευθύνης μόλις στις μέρες μας άρχισε να συζητείται. Αυτό ήταν αναμενόμενο από τη στιγμή που η πολιτική αρμοδιότητα εκχωρήθηκε στο κράτος και στους φορείς που καλούνται να στελεχώσουν με πολιτικό προσωπικό το κράτος. Η κοινωνία βρέθηκε εκτός θεσμικής λειτουργίας του πολιτικού συστήματος και της δόθηκε γενικευμένα μετά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο το δικαίωμα με την ψήφο της να επιλέγει το πολιτικό προσωπικό στους διάφορους κρατικούς θεσμούς. Η σχέση κοινωνίας-πολιτικού ουδέποτε θεσμοθετήθηκε για την περίοδο μετά την εκλογή και ουσιαστικά αποτελούσε εν λευκώ εξουσιοδότηση του πολιτικού. Ή οι πολιτικοί με βάση τα συντάγματα είναι πολιτικά ανεύθυνοι. Η απουσία πολιτικής ευθύνης απέναντι στην κοινωνία από τα συντάγματα της νεοτερικότητας απλώς επιβεβαιώνει ότι τα πολιτικά συστήματα της νεοτερικότητας ουδεμία σχέση έχουν είτε με την αντιπροσώπευση ούτε με τη δημοκρατία.
6. Και η πολιτική απαξίωση της Βενεζουέλας!
Έντονη απογοήτευση προκαλεί το γεγονός ότι το κείμενο του κ. Φωκαίδη καταλήγει ως εξής: «Η μόνη χώρα που το σύσνταγμά της προβλέπει διαδικασία αναπληρωματικών εκλογών μέσα από την εφαρμογή του «ανακλητού» σε εθνικό επίπεδο (για τον πρόεδρο), είναι η Βενεζουέλα του Τσάβεζ!» Αυτή η αναφορά συνιστά πολιτικό ρατσισμό και μάλιστα μηρυκαστικό της δυτικού πολιτισμού, ο οποίος επέβαλε διά της βίας στον πλανήτη ένα συγκεκριμένο πολιτικό πολιτισμό στηριγμένος στο μύθο της «προόδου» και της «ανωτερότητας». Δηλαδή, αν στη Βενεζουέλα υπάρχει ήδη θεσμοθετημένο το ανακλητό και εμείς ακόμα ψαχνόμαστε περί του πρακτέου, τότε αυτό τι υποδηλώνει για κείνους και για μας από πολιτική άποψη; Δηλαδή, μόνο η Δύση μπορεί να δημιουργήσει νέους πολιτικούς θεσμούς και όποια άλλη χώρα δεν ακολουθεί, τότε στιγματίζεται και περιφρονείται;
7.Η νεοτερική διαστρέβλωση των εννοιών
Οι ΗΠΑ «έχουν παράδοση δημοκρατίας» υπέρ των διακοσίων χρόνων, υποστηρίζει ο κ. Φωκαίδης. Και όμως αυτοί που έφτιαξαν το σύνταγμα των ΗΠΑ απέρριψαν συνειδητά την επιλογή της δημοκρατίας (democracy) και επέλεξαν εξίσου συνειδητά την έννοια της πολιτείας (republic), αναζητώντας πολιτική έμπνευση στην αρχαία Ρώμη και όχι στην αρχαία Αθήνα. Γιατί εμείς σήμερα, μετά από περισσότερα διακόσια χρόνια, ονομάζουμε το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ δημοκρατία, κάτι που οι ίδιοι συνειδητά απέρριψαν τότε;
Επίλογος
Ο ΔΗΣΥ, παρόλο ότι μηρυκάζει φιλελεύθερες διακηρύξεις, από άποψη ελευθερίας εξακολουθεί να παραμένει ότι πιο αντιδραστικό στην κυπριακή κοινωνία όντας ο κατεξοχήν εκφραστής της ολιγαρχίας.

Ο Χρ. Φωκαίδης του ΔΗΣΥ και το δημόσιο συμφέρον: η πρόκληση σύγχυσης στον "όχλο" με περισπούδαστες κενολογίες

Ο Χριστόφορος Φωκαίδης , γραμματέας πολιτικού σχεδιασμού του ΔΗΣΥ, ένιωσε πάλι την ανάγκη να επικοινωνήσει με το λαό. Αυτή τη φορά το άρθρο του στην εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος» (10/12/2012) είχε τίτλο «Κρίση και μεταρρύθμιση σε μια «φραγμένη κοινωνία»».
Ο τίτλος του άρθρου μου προκάλεσε το ενδιάφερον γι αυτό διέθεσα χρόνο να το διαβάσω. Το άρθρο τελικά ήταν παραπλανητικό. Γιατί δεν αναφερόταν καθόλου – μα καθόλου- στην κρίση και της μεταρρύθμιση της κοινωνίας, αλλά την κρίση και τη μεταρρύθμιση του κράτους!!! Ο εν λόγω κύριος δεν μπορεί να ξεχωρίσει το κράτος από την κοινωνία και αναφέρεται στο κράτος και θεωρεί ότι μιλά για την κοινωνία!!!
Όμως, η σύγχυση του κυρίου Φωκαίδη αλλά και η επικινδυνότητά του για την κοινωνία φανερώνεται και από τη χρήση των λέξεων. Η μαγική λέξη που χρησιμοποιεί είναι το δημόσιο.
Στο νου του έπλασε δυο δημόσια: το ένα με κεφαλαίο – Δημόσιο- και το άλλο με μικρό –δημόσιο. Το «Δημόσιο» στο μυαλό του κυρίου Φωκαίδη ταυτίζεται με το κράτος, το οποίο Δημόσιο-κράτος πρέπει «να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον», δηλαδή το συμφέρον του πολίτη.
Η προσέγγιση του κ. Φωκαίδη είναι ό,τι πιο συντηρητικό και αντιδραστικό. Πέρα από το γεγονός ότι δηλώνει τη συντήρησή του με αναφορές στο Διαφωτισμό του 18ου αιώνα –λες και οι κοινωνίες δυο αιώνες δεν προχώρησαν ή η ανθρώπινη σκέψη έμεινε στάσιμη ή δεν υπάρχει κάτι καλύτερο ως γνώση από τους Διαφωτιστές – η προσέγγισή του στηρίζεται στον παραδοσιακό διαχωρισμό κράτους και κοινωνίας με την έννοια ότι το κράτος ταυτίζεται με το πολιτικό σύστημα και το πολιτικό σύστημα απορροφάται από το κομματικό σύστημα και η κοινωνία ως όχλος αμαθής οφείλει να ιδιωτεύει καθοδηγούμενη από τους ειδικούς, όπως ο κύριος Φωκαίδης.
Αυτή η κυρίαρχη προσέγγιση στην πρόσληψη της πολιτικής χαρακτήρισε την εξέλιξη όλων των πολιτικών συστημάτων στον 19ο και 20ο αιώνα:ο διαχωρισμός κράτους και κοινωνίας και η σταδιακή ανάθεση ενός νομιμοποιητικού ρόλου στους πολίτες με την ψήφο τους για τα πρόσωπα που θα στελεχώσουν τον κρατικό μηχανισμό.
Σε σχέση με αυτή την πολιτική πραγματικότητα, ο κύριος Φωκαίδης δεν προτείνει κάτι καινούριο.Τίποτε απολύτως. Με διάφορες α-πολιτικές ακροβασίες προσπαθεί να κρατήσει την κοινωνία καθηλωμένη στην ιδιωτική σφαίρα και να μας πείσει ότι το μόνο που χρειαζόμαστε είναι «μια δυναμική ηγεσία» - δηλαδή τον κύριο Αναστασιάδη!!!
Και ενώ κατηγορεί το ΑΚΕΛ ότι υποστηρίζει περισσότερο κράτος, φαίνεται ότι αγνοεί ο άνθρωπος πως συμφωνεί στο πιο ουσιαστικό με το ΑΚΕΛ, δηλαδή πως η πολιτική θα συνεχίσει να ταυτίζεται με το κράτος και η κοινωνία θα συνεχίσει να είναι περιθωριοποιημένη και εκτός θεσμικής λειτουργίας του πολιτικού συστήματος!!! Σε σχέση λοιπόν με την πρόσληψη της πολιτικής το ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ δεν έχουν καμία απολύτως διαφορά ή συντηρούν το ίδιο σύστημα ή τάσσονται και οι δυο στη διαιώνιση της πολιτικής κυριαρχίας των κομμάτων σε βάρος φυσικά της κοινωνίας.
Και μια τρίτη διάσταση της κενολογίας του κυρίου Φωκαίδη. Το κράτος πρέπει να «υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον». Αυτή η θέση δε σημαίνει τίποτε. Γιατί για εκατο χρόνια οι κατέχοντες την εξουσία του κράτους το μόνο που επικαλούνται είναι το «δημόσιο», «εθνικό» ή «γενικό» συμφέρον. Το πολιτικό πρόβλημα δεν είναι η επίκληση του συμφέροντος αλλά ποιος ορίζει ότι η πολιτική πράξη συνάδει με το δημόσιο συμφέρον, δηλαδή το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου. Και αυτός που το ορίζει κατά τη βούληση και το συμφέρον του είναι ο εκάστοτε φορέας της εξουσίας. Έτσι, ο φορέας της εξουσίας –για παράδειγμα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας – μπορεί να παίρνει αποφάσεις που πλήττουν το συμφέρον της κοινωνίας και ταυτόχρονα να επικαλείται το δημόσιο συμφέρον, δηλαδή το συμφέρον της κοινωνίας!!! Ιστορικά η επίκληση του εθνικού/δημόσιου συμφέροντος από τους ολιγαρχικούς γινόταν πάντοτε για να αποκρύψουν από την κοινωνία τις πολιτικές που στρέφονταν εναντίον της. Ή ήταν απλώς ένα προπαγανδιστικό σύνθημα.
Και το τελευταίο ερώτημα: είναι δυνατόν σε ένα εξουσιαστικό σύστημα να παίρνονται αποφάσεις που εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον; Σε κάποιο βαθμό, ναι. Μόνο όμως υπό ένα όρο, ότι θα δοθεί το δικαίωμα στην κοινωνία να ελέγχει τους φορείς της εξουσίας. Όμως, αυτή η μικρή αλλαγή προϋποθέτει αλλαγή πολιτικού συστήματος, κάτι που κανένα κόμμα δεν αποδέχεται σήμερα.
Επομένως τα αρθρίδια του κυρίου Φωκαίδη είναι συρραφή ιδεών ατάκτως ερριμένων χωρίς καμία πολιτική πρόταση, κανένα πολιτικό στοχασμό,μια απύθμενη κενολογία για «πρόοδο και εκσυχρονισμό» χωρίς να ορίζει ποιο είναι το σύγχρονο και προοδευτικό στο οποίο θα πρέπει να προσαρμοστούμε. Η μοναδική του έγνοια είναι η εκλογή Αναστασιάδη στη θέση του Προέδρου. Και γράφει ο άνθρωπος με την ελπίδα ότι μελλοντικά θα γίνει και αυτός ένας από τους εξουσιαστές μας.
ΥΓ. Ποιος είναι ο καλύτερος Πρόεδρος; Ο ΚΑΝΕΝΑΣ πρόεδρος. Τουλάχιστον είναι ντροπή να υπάρχουν άνθρωποι στον 21ο αιώνα στην Κύπρο που επιδιώκουν να γίνουν πρόεδροι του κράτους με αρμοδιότητες που ελάχιστα διαφέρουν από αυτές που είχε ο Άγγλος κυβερνήτης. Ή ισχύει η ηλιθιότητα πως επειδή έφυγε ο αλλοεθνής και ήλθε ο ομοεθνής κυβερνήτης, ήλθε ταυτοχρόνως και η δημοκρατία!!!!

Ο "σωτήρας" Ν. Αναστασιάσης και η πολιτική κενολογία νέων πολιτευτών

Στην εφημερίδα « Ο Φιλελεύθερος»,3 Ιουνίου 2012, φιλοξενήθηκαν δύο από τη νέα φουρνιά των πολιτικών του ΔΗΣΥ: ο βουλευτής Τάσος Μητσόπουλος (συνέντευξη) και ο Γραμματέας πολιτικού σχεδιασμού του ΔΗΣΥ Χριστόφορος Φωκαϊδης (άρθρο). Είναι πράγματι λυπηρό να διάβαζεις τις απόψεις νέων ανθρώπων που βρίθουν κενολογιών δοσμένων με κάθε σοβαρότητα και να λιβανίζουν τον υποψήφιο του ΔΗΣΥ Ν. Αναστασιάδη ως το μελλοντικό σωτήρα της Κύπρου.
Το λιβάνισμα Αναστασιάδη
Ο βουλευτής Τ. Μητσόπουλος φάινεται πως τώρα ανακάλυψε τη «χαρακτηρολογία» που ήταν της μόδας τον 19ο αιώνα! Λιβανίζει τον Αναστασιάδη χωρίς όρια: «δυναμικός, έμπειρος, αποφασιστικός, ειλικρινής ηγέτης»! Και στο τέλος ο ύμνος-υβρισία: -« Ωρίμασε»!!! Μα αν του πήρε τριάντα χρόνια να ωριμάσει ως πολιτικός, αυτό τον άνθρωπο μπορεί να τον εμπιστευθεί κάποιος; Αυτό δεν είναι απόδειξη ανωριμότητας; Και με αυτό που λέτε δεν προσπαθείτε να εξυμνήσετε τον άνθρωπο ουσιαστικά εξευτελίζοντάς τον;
Η επικέντρωση στη σχέση κοινωνίας και πολιτικής ή η «ρωσική σαλάτα»
Και οι δυο πολιτευτές του ΔΗΣΥ επικεντρώνονται στο πρόβλημα της σχέση κοινωνίας και πολιτικής.
Πρώτιστα, αν σέβονται στοιχειωδώς τον εαυτό τους, θα πρέπει να απαντήσουν στο θεμελιακό: ποια ήταν η σχέση της κοινωνίας με την πολιτική μέχρι τώρα; Και αφού απαντηθεί το ερώτημα, τότε να καταθέσουν προτάσεις για την αλλαγή της σχέση. Διαφορετικά, οι όποιες προτάσεις καταντούν απλή προπαγάνδα άνευ σημασίας.
Τι μας λένε οι πολιτευτές του ΔΗΣΥ; Παραθέτω μερικά απολαυστικά.
-« Ανάδειξη της πολιτικής ως χώρου προσφοράς προς τον άνθρωπο».
Προσωπικά συμφωνώ με το σύνθημα. Όμως σε αυτή την περίπτωση, θα πρέπει να κατοχυρωθεί και στην πράξη. Αν είναι χώρος προσφοράς προς τον άνθρωπο, ωσάν να μη ταιριάζει να είναι ταυτοχρόνως χώρος υφαρπαγής από τον άνθρωπο. Ή, δε γίνεται να αρπάζεις χορηγίες εκατομμυρίων από τα κρατικά ταμεία, να καρπώνεσαι πλούτο από τα κρατικά ταμεία, να αφαιρείς εισόδημα από τους ανθρώπους και να το καρπώνεσαι ανερυθριάστως και μετά να κοροϊδεύεις και από πάνω, ότι η πολιτική είναι χώρος προσφοράς. Είναι και για το ΔΗΣΥ και τα άλλα κόμματα χώρος καταλήστευσης του δημόσιου πλούτου, χώρος όπου οι πολλοί συντηρούν τους λίγους και όχι οι λίγοι προσφέρουν στους πολλούς ανθρώπους.
-«Αποκατάσταση σχέσεων εμπιστοσύνης με τον πολίτη», «μια νέα και αξιόπιστη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής».
Αν αντικρύζεις τη σχέση κοινωνίας και πολιτικής ως πρόβλημα εμπιστοσύνης, απώλειας της πίστης του ενός προς τον άλλον, τότε και οι προτάσεις σου είναι λογικό ότι θα επικεντρώνονται στην αποκατάστασή τους. Όμως η σχέση πολίτη-πολιτικού δε διαμορφώνεται σε ατομικό επίπεδο, αλλά είναι εξαρτημένη από το πολιτικό σύστημα. Επομένως, αν κάποιος διακηρύττει ότι επιδιώκει αλλαγή των σχέσεων κοινωνίας και πολιτικής, τότε προτείνει αλλαγή στο πολιτικό σύστημα.
Τι προτείνει ο ΔΗΣΥ;
Η μαγική εφεύρεση είναι η «διαβουλευτική δημοκρατία», δηλαδή οι πολίτες γίνονται «συμμέτοχοι στη διαβούλευση». Κύριοι του ΔΗΣΥ, ξεκαθαρίστε τις έννοιες μες το νου σας για να μπορούμε να διαβουλευόμαστε.
Ο όρος «διαβουλευτική δημοκρατία» υπάρχει μόνο σε μυαλά που δε γνωρίζουν τι είναι η δημοκρατία. Και απλως τη χρησιμοποιούν οι ολιγαρχικοί για το συμφέρον τους, δηλαδή να συντηρήσουν το υφιστάμενο σύστημα το οποίο ουδεμία σχέση έχει με τη δημοκρατία. Η σύγχυσή τους αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι παράλληλα χρησιμοποιούν και τον όρο «δημοκρατική διακυβέρνηση». Η διακυβέρνηση και η διαβούλευση είναι και οι δυο όροι που αντανακλούν μια εξέλιξη της πολιτικής λειτουργίας στα ευρωπαϊκά πολιτικά συστήματα. Αλλά που δεν διαφοροποιούν τη σχέση κοινωνίας και πολιτικής. Γι αυτό, παρόλη τη χρήση των όρων στις ευρωπαϊκές χώρες, δεν έχουν επέλθει αλλαγές στα συντάγματα, ώστε να αποτυπωθεί η «νέα» σχέση.
Η ενίσχυση της διαβούλευσης ως πολιτικό πρόταγμα από τον εκάστοτε φορέα της εξουσίας στην πορεία του ιστορικού γίγνεσθαι απλώς αποτυπώνει ότι έχουν επέλθει κοινωνικές αλλαγές που καθιστούν τη θέση του φορέα της εξουσίας αβέβαιη και νιώθει την ανάγκη περαιτέρω διαβούλευσης, πριν τη λήψη των τελικών αποφάσεων. Όμως η διαβούλευση, ως στάδιο της πολιτικής λειτουργίας, δε χαρακτηρίζει το σύστημα ή τη σχέση κοινωνίας και πολιτικής. Αν ο μονάρχης αποφασίζει μόνος του ή αποφασίζει αφού διαβουλευτεί με τους ευγενείς, το σύστημα δεν αλλάζει. Είναι μοναρχικό. Απλώς υποδηλώνει την πολιτική δυναμική που διαφοροποιείται στο χρόνο και προοικονομεί την κατάρρευση του προηγούμενου συστήματος.
Η ολιγαρχία της Ευρώπης γνωρίζει πολύ καλά ότι η διαβούλευση δε σημαίνει τίποτε απολύτως , και μάλιστα η εξωθεσμική, γι αυτό και την πωλεί ως κουτόχοτρο για τους αφελείς.
Η άλλη πρόταση είναι η προβολή της άποψης πως το πρόγραμμα του Ν. Αναστασιάδη είναι ένα «Συμβόλαιο» με τους πολίτες! Η λέξη συμβόλαιο αποκτά νόημα ,όταν οι συμβαλλόμενοι είναι ίσοι. Διαφορετικά, το συμβόλαιο είναι ένα γραπτό κείμενο χωρίς σημασία , αφού αποτυπώνεται η βούληση του δυνατού. Για παράδειγμα η πρόταση Αναστασιάδη για πέντε υφυπουργεία παρά τω Προέδρω είναι απαίτηση της κοινωνίας ή εφεύρεση του ιδίου και της αυλής του και που θα έχει ως μοναδικό αποτέλεσμα την ενίσχυση του αυταρχικού και προσωποπαγούς θεσμού του Προέδρου, την αδικαιολόγητη σπατάλη δημόσιων πόρων και το βόλεμα και άλλων ημετέρων; Τέλος πάντων ο ίδιος ο κ. Αναστασιάδης έχει τη γνώση και την ικανότητα για να πράττει ή θα πληρώνει η κοινωνία συμβούλους;
Η τρίτη αλλαγή που προτείνει ο ΔΗΣΥ είναι η θεσμοθέτηση της πολιτικής ευθύνης και της λογοδοσίας. Συμφωνώ απολύτως. Πέστε μας τώρα πώς εφαρμόζονται στο κόμμα σας για να δούμε τα οφέλη που θα έχουμε ως κοινωνία. Ή, αν δεν καταλαβαίνετε, πέστε μας αν αύριο ο κύριος Αναστασιάδης γεννήσει ένα νέο Μαρί, στα πλαίσια της θεσμοθετημένης πολιτικής ευθύνης και λογοδοσίας τι θα γίνει, χωρίς καν να χρειαστεί οι πολίτες να βγουν στους δρόμους.
Αν μου δώσετε μια πειστική απάντηση, θα σας ψηφίσω και εγώ (χα, χα, χα).
Και ιδεολογία
Ποιο είναι το ιδελογικό υπόβαθρο του ΔΗΣΥ;
Η απάντηση είναι δεδομένη: «κοινωνικός φιλελευθερισμός» Τι είναι αυτό; «Ένα σύστημα δηλαδή που οδήγησε την Ευρώπη σε μια μακρά περίοδο οικονομικής προόδου και κοινωνικής ευημερίας. Το σύστημα αυτό θέτει την οικονομική πρόοδο και ανάπτυξη στην υπηρεσία των ανάγκών του σύγχρονου πολίτη. Πιστεύουμε σε μια κοινωνικά πρσανατολισμένη οικονομία της αγοράς».
Τα πράγματα είναι σοβαρά. Από τη μια λένε ότι θέλουν να μας πάνε «μπροστά» και από την άλλη θέλουν να μας γυρίσουν πίσω, σε μια περασμένη εποχή της Ευρώπης: Δε γίνεται να πάμε και μπροστά και πίσω!!!! Μάλλον, γίνεται, αν εκλαμβάνεις το «μπροστά» ως «πίσω»!!!
Φυσικά, αυτά είναι αερολογίες, όπως και οι διακηρύξεις του λεγόμενου «κοινωνικού φιλελευθερισμού». Γιατί το ζήτημα είναι απλό: ποιος θα κρίνει ότι οι αποφάσεις σε οικονομικό επίπεδο εξυπηρετούν τις ανάγκες της κοινωνίας; Ο ΔΗΣΥ ή η κοινωνία; Φαντάζομαι, η κοινωνία. Τότε, πώς θα αποφασίζει η κοινωνία για τις οικονομικές επιλογές; Και τι θα γίνει με την ελεύθερη αγορά των ολιγαρχικών; Νομίζω, οι του ΔΗΣΥ δεν έχουν υπόθεση. Οι άνθρωποι τούτοι απλώς εκόλλησαν στη λέξη «φιλελευθερισμός» και τη λέξη «κοινωνικός» για να το πουλήσουν πιο εύκολα στους αφελείς.
Παράλληλα, και αυτό είναι εκπληκτικό, αφού κυριολεκτικά «μηρυκάζουν» ιδεολογικές ευρωπαϊκές κατασκευές, δηλώνουν με περηφάνεια πως « ο ΔΗΣΥ είναι αυτόφωτη πολιτική δύναμη. Αυτοπροσδιοριζόμαστε με πολιτικούς όρους και δεν ετεροπροσδιοριζόμαστε»!!! Με τέτοιες προσεγγίσεις, τι να τους πεις; Σηκώνεις τα χέρια ψηλά.
Επίλογος
Οι του ΔΗΣΥ είναι όντως προκλητικοί με τη νοημοσύνη μας. Προσάρμοσαν το καταστατικό του κόμματος στις ανάγκες του Αναστασιάδη. Είναι τόσο δημοκράτες, που όλοι συμφωνούν εκεί μέσα πως ο μόνος ο τρόπος να απαλλαγούν από το «δημοκρατικό» πρόεδρό τους είναι να το φορτώσουν στις πλάτες ολόκληρης της κυπριακής κοινωνίας. Και μάχονται νυχθημερόν με τη βοήθεια των ΜΜΕ και της οικονομικής ολιγαρχίας να μας πείσουν ότι ο Ν. Αναστασιάδης είναι ο σωτήρας μας!!!Έλεος, κύριοι.Απλώς,η ηγετική ομάδα του ΔΗΣΥ θεωρεί καταστροφική την παρουσία του στο κόμμα και θέλετε να μας τον φορτώσετε παρουσιάζοντάς τον ως σωτήρα μας!!!!!!!!!!!
ΥΓ. Το αληθινό πρόσωπο του ΔΗΣΥ, της διαβουλευτικής τους δημοκρατίας και του κοινωνικού φιλελευθερισμού τους είναι ο Αβέρωφ Νεοφύτου – Αντιπρόεδρος του κόμματος -, γνήσιος εκφραστής της διεθνούς και της τοπικής οικονομικής ολιγαρχίας. Αυτός έχει ως δόγμα να σώσει την οικονομία, να σώσει τις τράπεζες, να σώσει το κράτος, να σώσει τον εαυτό του και το κόμμα του και να καταστρέψει την κοινωνία! Η δική μας αντίδραση είναι  λογική: καταστροφή στους καταστροφείς μας!

Οι πολλές όψεις του κ. Αβέρωφ Νεοφύτου: ειδικός, καταστροφέας, μοιρολογίστρα, προφήτης και ...σωτήρας

Ο αναπληρωτής Πρόεδρος του ΔΗΣΥ Α. Νεοφύτου ένιωσε την ανάγκη να αρθογραφήσει στην εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος», σήμερα, 18/12/2011, ημέρα διεξαγωγής των δημοτικών εκλογών.


Το κείμενο του κ. Αβέρωφ είναι ένας θρήνος, ένα μοιρολόι για τις πράξεις του ως πολιτικού προσώπου. Χρησιμοποιώντας συναισθηματικό λόγο και θέλοντας να ακυρώσει τη λογική των πολιτών δηλώνει «δυστυχής» γιατί «συνειδητά» ψήφισε «άδικα μέτρα» για να στείλει « μηνύματα στις Βρυξέλλες». Γιατί θρηνεί λοιπόν αυτός ο άνθρωπος αφού συνειδητά ψήφισε; Αυτό μόνο ψυχολόγος μπορεί να το ερμηνεύσει. Αλλά θρηνεί για τους πάντες:μισθωτούς, άνεργους, μικρομεσαίες επιχειρήσεις!!! Και αφού συνειδητά ψήφισε άδικα μέτρα για να στείλει μήνυμα στις Βρυξέλλες, αφού μεταλλάσσεται στη συνέχεια σε μοιρολογίστρα των θυμάτων που ο ίδιος δημιούργησε με την ψήφο του, τελειώνει με ευχές προφητικές: επαναλαμβάνει τέσσερις φορές «μακάρι να μπορούσα....»!!!


Προσωπικά δεν κατανόησα την ανάγκη του εν λόγω κυρίου να γράψει αυτές τις ασυναρτησίες, όπου αυτο-αναγορεύεται σε ένα τραγικό πρόσωπο: έπαιρνε αποφάσεις σύμφωνες με τη θέλησή του, αλλά αντίθετες με την καρδιά του. Αυτός ο διχασμός, η εσωτερική σύγκρουση θυμίζει αρχαία τραγωδία.


Πραγματικά, το σπαραξάδικο κείμενο του κ. Αβέρωφ Νεοφύτου θα γράψει ιστορία. Ο λαϊκισμός και η υποκρισία στο μεγαλείο της. Οδηγεί χιλιάδες ανθρώπους στην οικονομική καταστροφή – όπως υποστηρίζει - για να στείλει ένα μήνυμα στις Βρυξέλλες!!!


Το μόνο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί για να στείλει ο κ. Αβέρωφ το μήνυμά του στις Βρυξέλλες, δεν μπήκε στον κόπο να βγάλει χρήματα και από τη δική του τσέπη. Αν πλήρωνε ο ίδιος και το κόμμα του, το μήνυμα δεν θα πήγαινε; Πόσα εισπράττεις κ. Αβέρωφ εσύ και οι όμοιοί σου από τα χρήματα που δε σας ανήκουν χωρίς να μπορείς να καταθέσεις μια πολιτική πρόταση, πέρα από το να λειτουργείς ως φερέφωνο της διεθνούς οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας; Τελικά ποιον αντιπροσωπεύεις στην Κύπρο; Τα χιλιάδες θύματά σου ή τους διεθνείς πάτρωνές σου; Γιατί δεν αφαίρεσες χρήματα από αυτά που εισπράττουν παράνομα το κόμμα σου και οι σφογγοκωλάριες οργανώσεις από το δημόσιο ταμείο; Τελικά εσύ κ. Αβέρωφ θα πληρώσεις σύμφωνα με τα εισοδήματά σου, όπως ορίζει το σύνταγμα, ή ανέντιμα βγάζεις την ουρά σου απέξω και τα φορτώνεις στους άλλους;


Αν τα λόγια κ. Αβέρωφ αφίστανται των έργων σου, τότε τα λόγια σου μια αποστολή έχουν, τον κάλαθο των αχρήστων.


Γιατί λοιπόν ο κ. Αβέρωφ ένιωσε την ανάγκη να αρθρογραφήσει τόσο συγκινητικά σήμερα στον τύπο;


Πρώτον, είναι βέβαιος ότι απευθύνεται σε ηλίθιους.


Δεύτερον, είναι η μέρα των δημοτικών εκλογών και ελπίζει να υφαρπάξει την ψήφο των δυσαρεστημένων ηλιθίων του.


Υ.Γ. Φανταστήκατε να του πουν του κ. Αβέρωφ να στείλει ένα μήνυμα πιο μακριά –όχι στις Βρυξέλλες – αλλά στις ΗΠΑ; Θα μας μετατρέψει όλους σε δουλοπάροικους για να βγάλει τα έξοδα και θα αυτο-αναγορευτεί σε απόλυτο μονάρχη της Κύπρου!!! Στη συνέχεια θα μας ενοικιάσει με σύμβαση έργου ως μοιρολογίστρες-δημοσίους υπαλλήλους για να θρηνολογούμε για την καταστροφή που μας έφερε. Τρελλοκομείο η Κύπρος!!!


Υ.Γ. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ο κ. Αβέρωφ θέλει να μας σώσει και άλλο, νιώθει ότι είναι η αποστολή του καθαγιασμένη και ο ίδιος αδιαμφισβήτητος σωτήρας. Και επεξεργάζεται και άλλα μέτρα καταστροφικά για τους μισθωτούς, ώστε να μας σώσει στα σίγουρα: Δηλώνει στην εφημερίδα ότι τα μέτρα που ψήφισε συνειδητά και εκ των υστέρων θρηνολογεί «δεν θα είναι αρκετά για να σώσουμε την οικονομία»!!!


Υ.Γ. Υποστηρίζω ότι ο κ. Αβέρωφ δεν έχει συνολική πρόταση για να μας σώσει!!!Λαλεί ότι του λαλούν χωρίς να σκέφτεται μόνος του. Γι αυτό και δεν έχει πρόταση, επειδή ακριβώς δε θέλησε ή δεν μπόρεσε ή δεν του κατέθεσαν απέξω μια συνολική πρόταση. Εγώ όμως έχω και σε καλώ κ. Αβέρωφ σε δημόσιο διάλογο για να αποδείξω ότι δεν έχεις υπόθεση. Αφέντη Αβέρωφ, συγγνώμη για το θράσος μου, αλλά υπόσχομαι ότι δεν θα το ξανακάμω.

ΑΝ ΥΠΗΡΧΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΕ ΤΟΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΌΠΟ, Ο Κ. ΑΒΕΡΩΦ ΘΑ ΗΤΑΝ ΦΥΛΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΗΛΙΟΣ.

Η ηθική της κυπριακής πολιτικής ολιγαρχίας

Δεν θα επικεντρωθώ στα τετριμμένα των κομματικών με αφορμή τη συνέντευξη-απολογισμό του Προέδρου της Δημοκρατίας.Θα προσπαθήσω να κατανοήσω τα όσα διασκεδαστικά συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες με διάθεση πολιτική, δηλαδή σε συνάρτηση με το υπαρκτό πολιτικό σύστημα και τη σχέση του με την κοινωνία.

Οι καταγγελίες του Πρόεδρου

Αφορμή για το σάλο που δημιουργήθηκε ήταν συγκεκριμένες αναφορές του Προέδρου σε συνέντευξη τύπου στις 5/4/2011.Ήταν ολοφάνερη η προσπάθεια του Πρόεδρου να κάνει μαθήματα ηθικής και να προβάλει τον εαυτό του ως πρότυπο πολιτικού ήθους.

Σε αυτά τα πλαίσια υποστηριξε στις 5/4/2011 για τον Υπουργό που έπαιρνε ανεργιακό επίδομα ότι «αν ήταν υπουργός μου, θα τον έπαυα. Σας το λέγω με όλη την ειλικρίνεια. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Ο υπουργός παίρνει μια αντιμισθία η οποία είναι αξιοπρεπέστατη. Δεν μπορεί να χρησιμοποιεί αυτό το προνόμιο που του έδωσαν κάποιες κυβερνήσεις». Την επομένη 6/4/2011 υποστήριξε – μετά το θόρυβο που ξεσήκωσε μόνος του – «εγώ εκείνο που ήθελα να ψέξω είναι το θέμα του ήθους που πρέπει να έχουν τα δημόσια πρόσωπα. Θα μου πείτε, μα ο οποιοσδήποτε υπουργός, με βάση το νόμο, τότε, είχε το δικαίωμα να το πράξει. Το δέχομαι. Το θέμα είναι να απεκδυθείς του δικαιώματος. Εδώ είναι το μεγάλο θέμα».

Το πρόβλημα

Δε θα αναφερτώ στις λεκτικές ακροβασίες του Προέδρου. Το πολιτικό πρόβλημα που θέτει ο Πρόεδρος είναι σε συνάρτηση με την οικονομική πτυχή του κράτους - τα δημόσια οικονομικά , όπως λέγονται – και τη στάση της πολιτικής τάξης. Ή ακόμα πιο γενικά, το ζήτημα της αντίκρυσης της διαφθοράς των πολιτικών.

Διαφθορά και ηθική

Ο Πρόεδρος προέβαλε την αντίληψη ότι η πολιτική διαφθορά είναι ηθικό πρόβλημα. Η ηθική προσέγγιση του Προέδρου στηρίζεται στην παραδοχή ότι επιβάλλεται να υιοθετηθεί από την πολιτική ολιγαρχία ένα σύστημα κανόνων συμπεριφοράς που θα στηρίζεται στην αυτοδέσμευση του υπευθύνου. Γι αυτό και επικεντρώνεται στην ατομική συνείδηση των πολιτικών που ως φορείς της εξουσίας αυτοδεσμεύονται ανεξάρτητα από το νόμο και συμπεριφέρονται με τρόπο που αναμένει η ηθική της κοινωνίας. Με μια διαφορετική διατύπωση, ο Πρόεδρος υποστηρίζει ότι ανεξάρτητα από το νόμο, οι φορείς της κρατικής εξουσίας σε σχέση με την ιδιοποίηση του κρατικού πλούτου θα αποφασίζουν οι ίδιοι αν,πότε και πόσα θα πάρουν με βάση την καλή τους προαίρεση!!!

Η προβολή αυτής της θέσης από τον Πρόεδρο , δηλαδή της ηθικής προσέγγισης της διαφθοράς με βάση την αυτοδέσμευση των ολιγαρχικών, έγινε γιατί αυτή είναι η πάγια θέση του κόμματος, του ΑΚΕΛ. Και στη βουλή, κατά τη συζήτηση του θέματος για προσωρινή μείωση της αποζημίωσης των βουλευτών κατά 10%, το ΑΚΕΛ διαφώνησε να ρυθμιστεί με απόφαση της βουλής, αλλά να γίνει με άτυπη αυτοδέσμευση των βουλευτών, κατά ανάλογο τρόπο, όπως αυτοδεσμεύθηκαν προηγουμένως ο Πρόεδρος και οι Υπουργοί. Ή ακόμα το ΑΚΕΛ, τάχθηκε αναφανδόν εναντίον του ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων υποστηρίζοντας την αυτο-ρύθμιση.

Ηθική και πολιτική

Η πιο πάνω αντίληψη του Προέδρου και του ΑΚΕΛ είναι υπερμέτρως δεσποτική. Η πολιτική διαφθορά δεν είναι θέμα ατομικής συνείδησης αλλά πολιτικού συστήματος, άρα και κανονιστικού περιβάλλοντος στο οποίο εγγράφεται η ηθική συμπεριφορά. Επομένως, το ζήτημα είναι αν το πολιτικό σύστημα παρέχει δικλείδες ασφαλείας ώστε ο φορέας της εξουσίας να συμπεριφέρεται σύμφωνα με το συμφέρον της κοινωνίας ή το ίδιον συμφέρον ή να ελαχιστοποιούνται τα φαινόμενα ιδιοποίησης του δημόσιου πλούτου.

Η αντίληψη ότι επαφίεται αποκλειστικά στο φορέα της εξουσίας να καθορίζει πόσα θα υφαρπάζεει και για πόσο διάστημα αγαθά που δεν του ανήκουν, είναι καθαρά δεσποτική. Το ίδιο ακριβώς έπραττε και ο σουλτάνος και οι Άγγλοι κατακτητές, κατεξοχήν εκπρόσωποι της δεσποτικής λογικής στην Κύπρο.

Είναι δεσποτική η λογική του Προέδρου και του ΑΚΕΛ για την ηθικοποίηση της διαχείρισης του δημόσιου πλούτου; Αδιαμφίσβήτητα. Θεωρούν ότι ο δημόσιος πλούτος ,ο οποίος δεν τους ανήκει, μπορούν να τον διαχειρίζονται κατά το δοκούν και να αναλαμβάνουν το ρόλο και του ελεγκτή και του ελεγχόμενου. Ή να ενεργούν κατά τη δική τους βούληση ανεξάρτητα από τη βούληση της κοινωνίας και στη βάση της καλής τους προαίρεσης. Η πλήρης αποδέσμευση του κατόχου της εξουσίας από το νόμο ή την κοινωνία είναι η βάση κάθε δεσποτικής λογικής.

Το ερώτημα

Αν ο Πρόεδρος και το ΑΚΕΛ κρίνουν ότι ένας υπουργός δεν πρέπει να παίρνει ανεργιακό επίδομα, τότε γιατί δεν καταθέτουν σχετική πρόταση νόμου ; Ή γιατί συνειδητά επιλέγουν ένα ζήτημα κατεξοχήν πολιτικό – η διαχείριση και η νομή του δημόσιου πλούτου – να το μετατρέπουν σε ηθικό, λες και η ηθική είναι ανεξάρτητη από το υπαρκτό σύστημα ή θα φτιάξουμε αγγέλους σε έναν κόσμο δαιμονικά πλασμένο;

Το αντίστροφο τώρα: προκειμένου οι πολιτικοί να επιβεβαιώσουν το ήθος τους, να ψηφίζουν νόμους χαριστικούς για τους ίδιους, τους οποίους δε θα υλοποιούν!!!Κάπως έτσι ανοίγει μεγαλόπρεπα η πόρτα του τρελλοκομείου.

Η πολιτική ως ρυθμιστική λειτουργία μιας κοινωνίας εκφράζεται με νόμους. Η κατάργηση ή η απομείωση της σημασίας των νόμων ήταν πάντοτε επιλογή των ολιγαρχικών δυνάμεων στην ιστορία και όχι της κοινωνίας. Αυτή η λογική οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια όχι σε ηθικοποίηση της πολιτικής και των πολιτικών αλλά σε διάλυση της πολιτικής και της κοινωνίας με ανάπτυξη ενός κλίματος γενικευμένης ανομίας, κάτι ήδη που παρατηρείται σήμερα στην Κύπρο.

Η πραγματική διάσταση του προβλήματος

Αυτά που λέγονται και γίνονται στην Κύπρο του 2011 είναι αποτέλεσμα της υπαρκτής πολιτικής πραγματικότητας η οποία εκτρέφει την αυθαιρεσία και τη διαφθορά.

Στα εξουσιαστικά συστήματα – όπως το δικό μας – ο κάτοχος της εξουσίας ιδιοποιείται το δημόσιο πλούτο, ενώ δεν είναι ιδιοκτήτης του. Αυτή είναι η βάση της διαφθοράς. Στη συνέχεια τίθεται υπεράνω του νόμου και απολαμβάνει ασυλίας, ώστε να τον ιδιοποιείται χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Ούτε σκέψη για λογοδοσία και έλεγχο ή πολιτικό δίκαιο. Ή με ξένα λεφτά κάμνουμε ό,τι θέλουμε και δεν δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν.

Και ενώ όλα τα κόμματα φωνασκούν για τη διαπλοκή και τη διαφθορά των πολιτικών δεν προτείνουν απολύτως τίποτε. Αντίθετα, παρατηρείται σε όλες τις περιπτώσεις οικονομικής υαφαρπαγής του δημόσιου πλούτου από τους πολιτικούς και τα κόμματα θαυμαστή ομοφωνία!!! Και σερβίρουν στο λαό μαθήματα ηθικής και διάφορες κενολογίες, ώστε να αντέξει τη λεηλασία του με την προσφορά μιας ελπίδας σε ηθικό επίπεδο και όχι πολιτικό.

Οι παρενέργειες

Όλα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες γύρω από τον Πρόεδρο αναδεικνύουν τον εξευτελισμό των πολιτικών οι οποίοι δεν έχουν να προτείνουν κάτι και το «γύρισαν» στην ηθική.

Αυτό απαξιώνει την ολιγαρχική τάξη περαιτέρω στα μάτια της κοινωνίας και επιπλέον ο ηθικός χαβαλές προετοιμάζει το δρόμο για να εμφανιστεί επιτέλους και στην Κύπρο κάποιος Μπερλουσκόνι. Τουλάχιστον εκείνος θα είναι πιο διασκεδαστικός!!! Εκτός από «τα φάρμακα και το ψητό στο Κελλάκι» ,ως δημόσιο πρόβλημα, θα μας μιλά και για τις γκόμενές του, ένα θέμα πολύ πιο πιπεράτο!!!

Επίλογος

Αν οι πράξεις των πολιτικών συνάδουν με την ηθική της κοινωνίας, τότε αντίθετα από ότι υποστηρίζει το ΑΚΕΛ και ο Πρόεδρος υπάρχουν συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές.Και πρώτιστα να αρθεί η ασυλία των πολιτικών και να αποδεχθούν τον έλεγχο από την κοινωνία με παράλληλη υπαγωγή τους στη δικαιοσύνη. Το πολιτικό έγκλημα είναι τρισχειρότερο από το ατομικό γιατί βλάπτει τους πολλούς.

Υ.Γ.Η ιδεολογική διαφορά του ΑΚΕΛ με το ΔΗΣΥ είναι ότι το ΑΚΕΛ εισηγείται να λεηλατούν το λαό με ατομικά ηθικά κριτήρια, ενώ ο ΔΗΣΥ με αγοραία. Από τη φύση του κάθε ολιγαρχικός είναι και λεηλάτης των άλλων ή φανατικός υποστηρικτής της οικονομικής και πολιτικής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Κρατικοποίηση και ιδωτικοποίηση ή το δίλημμα ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ "ποιος είναι ο κλέπτης"

Το ΑΚΕΛ και το ΔΗΣΥ ανασύρουν όλα τα όπλα από το μακρινό παρελθόν προκειμένου να συσπειρώσουν και να υφαρπάξουν ψήφους πολιτών ή να τους εξαπατήσουν.

Τα δυο κόμματα, λοιπόν, καταθέτουν προτάσεις για την οικονομία.Σημείο διαμάχης τους είναι και το περισσότερο ή λιγότερο κράτος, το οποίο μεταφράζεται σε κρατική ιδιοκτήσια ή ιδιωτική ιδιοκτησία.Και το μεν ΑΚΕΛ υποστηρίζει περισσότερο κράτος-μικτή οικονομία –κρατικές επιχειρήσεις, ενώ ο ΔΗΣΥ υποστηρίζει λιγότερο κράτος- ελεύθερη οικονομία – ιδιωτικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων.

Τις διαφορεικές τους θέσεις τα δυο κόμματα τις επενδύουν και με διάφορες αξιολογικές κρίσεις χωρίς καμία ιδιαίτερη σημασία.

Η αναβίωση του 19^ου αιώνα

Το ζήτημα της ιδιωτικής ή κρατικής ιδιοκτησίας είναι συνδεδεμένο με τις ιδεολογίες του 19^ου αιώνα , δηλαδή το φιλελευθερισμού και το σοσιαλισμού.Πέρα από την αντιπαλότητα των δύο ιδεολογιών, η κοινή παραδοχή τους είναι πως η ιδιοκτησία ορίζει το σύστημα. Σε αυτά τα πλαίσια ο μεν φιλελευθερισμός διακινούσε την ιδιωτική ιδιοκτησία – άρα οι ιδιώτες/ιδιοκτήτες ελέγχουν το οικονομικό σύστημα – και ο σοσιαλισμός διακινούσε την κρατική ιδιοκτησία – άρα ο φορέας της εξουσίας του κράτους (το κόμμα) είναι ιδιοκτήτης και του πολιτικού και του οικονομικού συστήματος.

Απομεινάρια εκείνης της εποχής είναι και οι παρούσες αντιλήψεις που διατυπώνουν οι κύριες ολιγαρχικές δυνάμεις, ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ, με τα συνθήματα «ελεύθερη οικονομία» και «μεικτή οικονομία» και η οποία επενδύεται και με ιδεολογικό περιεχόμενο ως αντιπαράθεση της αριστεράς της προόδου και της δεξιάς του νεοφιλελευθερισμού.

Το ψευτοδίλημμα

Το δίλημμα κράτος ιδιοκτήτης ή ιδιώτης ιδιοκτήτης στη βάση του είναι ένα ψευτοδίλημμα στον παρόντα χρόνο χωρίς κανένα ιδεολογικό περιεχόμενο. Γιατί είτε η ιδιοκτησία ανήκει στο κράτος είτε στον ιδιώτη, το ζήτημα είναι για τον πολίτη ότι δεν ανήκει στον ίδιο.Ή ότι ο πολίτης προκαταβολικά γίνεται αποδεκτό από το ΑΚΕΛ και το ΔΗΣΥ ότι δεν θα είναι ο ιδιοκτήτης του πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Σε αυτά τα πλαίσια η διαμάχη των δυο κομμάτων αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο. Ο ΔΗΣΥ ουσιαστικά υποστηρίζει ότι το οικονομικό και πολιτικό σύστημα θα πρέπει να ελέγχεται από τους ιδιοκτήτες του πλούτου, ενώ το ΑΚΕΛ υποστηρίζει ότι το οικονομικό και πολιτικό σύστημα θα πρέπει να ελέγχεται από την κομματική γραφειοκρατία σε συνεργασία με τους ιδιοκτήτες του πλούτου.

Η διαμάχη τους αφορά το ποιος θα κατέχει την κοινωνία. Όμως και οι δυο συμφωνούν ότι η κοινωνία θα είναι κατακτημένη. Η κοινωνία αποκλείεται από οποιαδήποτε ανάμειξη στον έλεγχο του οικονομικού και πολιτικού συστήματος.

Από αυτή την άποψη η διαμάχη των δυο κομάτων αποκτά πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο: θα εκμεταλλεύεται την κοινωνία ο ιδιοκτήτης του πλούτου ή θα γίνεται μια συνεκμετάλλευση της κοινωνίας από το κόμμα-ιδιοκτήτη του πολιτικού συστήματος σε συνεργασία με τους ιδιώτες ιδιοκτήτες του πλούτου;

Στην νήσο Κύπρο μέχρι τώρα συνέβαινε το δεύτερο. Γι αυτό και τα φαινόμενα διαπλοκής και διαφθοράς των κομμάτων.

Το ζήτημα: ποιος είναι ο κλέφτης;

Για τον πολίτη το ζήτημα δεν είναι το ψευτοδίλημμα του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ, Γιατί τα δυο κόμματα επικεντρώνονται όχι στο συμφέρον της κοινωνίας, αλλά στο κομματικό ή το ιδιωτικό. Για την κοινωνία το ζήτημα είναι πώς δεν θα γίνεται ο πολίτης αντικείμενο εκμετάλλευσης ή –αν αυτό είναι αδύνατο- δεν θα γίνεται αντικείμενο κλοπής ή αισχροκέρδειας.Για παράδειγμα καμία σημασία έχει για τον πολίτη ποιος είναι ο ιδιοκτήτης των μέσων επικοινωνίας, αλλά να μην τον κλέπτει ο ιδιοκτήτης των μέσων ή διαφορετικά, τον ενδιάφερει πόσα πληρώνει. Αν είναι δεδομένο ότι ούτως ή άλλως θα τον κλέπτουν και απλώς η διαφωνία έγκειται στο ποιος θα κλέπτει, ο πολίτης είναι προκαταβολικά χαμένος. Αν κλέπτει η ΑΗΚ ή μια ιδωτική εταιρεία για τον πολίτη δεν έχει καμία σημασία ποιος είναι ο κλέφτης. Ή διαφορετικά, αν ο πολίτης πληρώνει για τηλεπικοινωνίες 50 ευρώ και σε αυτά εμπεριέχεται και ένα ποσοστό αισχροκέρδειας, είναι αδιάφορο αν τα παίρνει ο ιδιώτης ή το κόμμα/πολιτικοί/συντεχνίες/ιδιώτες.

Το δίλημμα των ολιγαρχικών ως πολιτική αδυναμία

Για την κοινωνία λοιπόν το ζήτημα είναι η κλοπή. Και προκειμένου να μην εκμεταλλεύονται οι ιδιοκτήτες –κράτος ή ιδιώτες –τον πολίτη, το ΑΚΕΛ και το ΔΗΣΥ δεν έχουν καμία απολύτως πρόταση. Απλώς παπαγαλίζουν τα μουσειακά τους ελπίζοντας πως οι ηλίθιοι από κάτω δεν θα τους πάρουν είδηση.Και διακηρύσοουν διάφορες κενολογίες με κάθε σοβαρότητα: «ελεύθερη αγορά με κοινωνική ευαισθησία» ή « μικτή οικονομία προς όφελος της κοινωνίας».

Το ζήτημα για τους ολιγαρχικούς

Το ζήτημα γιατο ΑΚΕΛ και το ΔΗΣΥ είναι μόνο ένα: η κοινωνία θα είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης από τη την οικονομική και πολιτική ολιγαρχία.Απλώς το ΑΚΕΛ επιζητεί μια ισότιμη συνεκμετάλλευση, ενώ ο ΔΗΣΥ θεωρεί ότι η πρωτοκαθεδρία ανήκει στην οικονομική ολιγαρχία.

Το ζήτημα για την κοινωνία

Για την κοινωνία το ζήτημα είναι τελείως διαφορετικό:θα συνεχίσει το υφιστάμενο σύστημα αποκλεισμού της από το πολιτικό και οικονομικό σύστημα – άρα θα συνεχίσει να έρμαιο στα χέρια των ιδιοκτητών/ολιγαρχικών του πλούτου και της εξουσίας ή υπάρχει κάποια πρόταση για αλλαγή; Η τραγωδία της κοινωνίας σήμερα είναι πως δεν υπάρχει καμία πρόταση ούτε από πάνω ούτε από κατω. Γι αυτό και οι ολιγαχικοί θα συνεχίσουν να κάνουν πάρτυ σε βάρος της και θα της πιουν κυριολεκτικά το αίμα.

Και ιδεολογικές προεκτάσεις:ελευθερία και ισότητα

Το ζήτημα της ιδιοκτησίας είναι συνυφασμένο με την ισότητα και την ελευθερία των ατόμων. Και στον 19^ο και 20^ο αιώνα οι δυο ιδελογίες –φιλελευθερισμός και σοσιαλισμός –ο μεν πρώτος προέβαλλε την ελευθερία , ο δε δεύτερος την ισότητα. Κοινή αντίληψη και των δύο είναι πως οι δυο έννοιες είναι ασύμβατες. Γι αυτό και με πολύ ευκολία οικειοποιούνταν αμφότερες το οικονομικό και πολιτικό σύστημα και παρέπεμπαν την κοινωνία στην ιδιώτευση.

Η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική από αυτή των δεξιών και αριστερών. Η ισότητα είναι το μέτρο της ελευθερίας. Ή διαφορετικά, το πόσο ελεύθεροι είμαστε είναι συναρτημένο από το πόσο ίσοι είμαστε. Τα δυο κόμματα, ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ, όντας ολιγαρχικά δεν έχουν καμία απάντηση και πιπιλίζουν διάφορες αερολογίες χωρίς κανένα περιεχόμενο ή θυμούνται τον 19^ο αιώνα ή ψάχνουν εναγωνίως καμία κουβέντα από το εξωτερικό να την παπαγαλίσουν και να την πλασάρουν με στόμφο στους ιθαγενείς. Ή και υμνολογούν την ισότητα και την ελευθερία χωρίς να καθορίζουν το περιεχόμενό τους. Και έτσι εξαπατούν ασύστολα την κοινωνία. Το ΑΚΕΛ και το ΔΗΣΥ σήμερα ,ως γνήσιοι εκφραστές της ολιγαρχικής ιδεολογίας, βγάζουν σπυράκια μόνο με τη σκέψη για διεύρυνση της ισότητας και της ελευθερίας των ανθρώπων. Γιατί αυτό μπορεί να γίνει μόνο σε βάρος της κομματικής εξουσίας. Έτσι με πάθος αναδεικνύονται σε κατεξοχήν φορείς συντηρητικούς και αντιδραστικούς των οποίων ο αντίπαλος είναι η κοινωνία.

Υ.Γ. Ποιος εκμεταλλευόταν πιο άγρια τους Κύπριους; Ο Σουλτάνος, οι Άγγλοι ή οι ομοεθνείςφορείς της εξουσίας του κυπριακού κράτους; Διεθνιστικά ερωτήματα για την πρόοδο του ανθρώπου και την λεηλασία του!!!

Η "διαβουλευτική δημοκρατία" του κ. Αναστασιάδη ή η εκπόρνευση των λέξεων

Ο ΔΗΣΥ, εκμεταλλευόμενο το γεγονός ότι το ΑΚΕΛ είναι ένα αυταρχικό κόμμα, προβάλλει συστηματικά τη «δημοκρατία», ώστε να αναδείξει το δικό του ιδεολογικό στίγμα. Δηλαδή, έντεχνα καλλιεργεί την αντίληψη ότι από τη μια πλευρά βρίσκεται το αυταρχικό ΑΚΕΛ και από την άλλη ο δημοκρατικός ΔΗΣΥ.

Σε αυτά τα πλαίσια τους τελευταίους μήνες ο ΔΗΣΥ προβάλλει κατά κόρον την έννοια της δημοκρατίας. Τελευταίος σταθμός αυτής της προσέγγισης είναι η σημερινή συνέντευξη (13/3/2011)του κ. Αναστασιάδη στην εφημερίδα Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ. Ο κ. Αναστασιάδης επιμένει εμφαντικά :« Επιμένουμε στη διαβουλευτική δημοκρατία».

Τι είναι η διαβουλευτική δημοκρατία;

Μέχρι τώρα η έννοια της δημοκρατίας συνοδευόταν από ποικίλους χαρακτηρισμούς: άμεση και έμμεση, κοινοβουλευτική και προεδρική, αστική και λαϊκή. Ο κατάλογος είναι ατέλειωτος. Οι ποικίλοι χαρακτηρισμοί απλώς επιβεβαιώνουν το βαθμό εκπόρνευσης της λέξης από αυτούς που την επικαλούνται.

Τώρα ο κ. Αναστασιάδης ανακάλυψε και ένα νέο φρούτο, «τη διαβουλευτική δημοκρατία». Τι είναι αυτό;

Η έννοια της διαβούλευσης αναφέρεται στην πολιτική λειτουργία και στα τρία στάδιά της: τη διαβούλευση, την εισήγηση-απόφαση και την εκτέλεση. Στο στάδιο της διαβούλευσης και με την ανταλλαγή απόψεων διαμορφώνονται οι πολλαπλές επιλογές/εκδοχές για ένα πολιτικό πρόβλημα.

Η διαβούλευση ως μέρος της πολιτικής λειτουργίας υπάρχει και τώρα στο πολιτικό σύστημα της Κύπρου. Δεν είναι κάτι καινούριο. Διαβουλεύονται τα κόμματα, η κυβέρνηση με τα κόμματα, τα κόμματα με τους χορηγούς τους, τα κόμματα με διάφορες οργανώσεις. Ποιο είναι το νέο στοιχείο που προτείνει ο ΔΗΣΥ, ώστε να διαφοροποιείται η υπαρκτή πραγματικότητα;

Υποστηρίζει ο κ. Αναστασιάδης: «Έχουμε δώσει το δικαίωμα στους πολίτες με 500 υπογραφές, ανεξαρτήτως του αν ανήκουν ή όχι στο ΔΗΣΥ, να θέτουν ενώπιον των συλλογικών οργάνων του κόμματος σε συζήτηση θέματα που απασχολούν την ευρύτερη κοινωνία». Συμπεράσματα:

1.Ο ΔΗΣΥ πήρε διαζύγιο από την κοινωνία και δεν γνωρίζει τα προβλήματά της.

2.Επιτρέπει σε 500 πολίτες ενυπόγραφα να ζητήσουν τη συζήτηση ενός θέματος στα κομματικά όργανα. Δηλαδή να εγγραφεί ως θέμα και αφού διαβουλευτούν τα κομματικά όργανα, να αποφασίζουν. Και αυτό οι αθεοφόβοι το ονομάζουν διαβούλευση. Η διαβουλευτική διαδικασία δεν εκφεύγει των κομματικών οργάνων και να μεταφερθεί στην κοινωνία, ώστε μάλιστα να χαρακτηρίζεται βαρύγδουπα η νέα εφεύρεση ως «διαβουλευτική δημοκρατία»!!! Η πολιτική διαδικασία –διαβούλευση, εισήγηση/απόφαση, εκτέλεση -μένει περίκλειστη εντός των κομματικών οργάνων. Σε αυτά τα πλαίσια συνιστά μια διαδικασία εξαπάτησης των πολιτών και, ταυτόχρονα, αναδεικνύει τον αυταρχικό και βαθιά αντιδημοκρατικό χαρακτήρα του ΔΗΣΥ. Δηλαδή, η κομματική γραφειοκρατία του ΔΗΣΥ δεν είναι διατεθειμένη να αποβάλει τον ολιγαρχικό της χαρακτήρα.

Τι είναι αυτή η νέα κενολογία του ΔΗΣΥ;

Το γεγονός ότι ο ΔΗΣΥ επιτρέπει ως κόμμα εξωθεσμικά να υποβάλλονται στον ολιγαρχικό κόμμα θέματα για συζήτηση δεν συνιστά διαβούλευση. Η έννοια της διαβούλευσης για να αποκτήσει πολιτικό περιεχόμενο πρέπει να είναι θεσμοθετημένη. Σε τέτοια περίπτωση αυτόματα αναγνωρίζεται δικαίωμα στον καθένα να συμμετέχει στη διαβουλευτική διαδικασία και δεν συνιστά αρμοδιότητα των συλλογικών κομματικών οργάνων. Παράλληλα, στη διαδικασία της διαβούλευσης, όπου ανταλλάσονται απόψεις, για να έχει νόημα η συμμετοχή του πολίτη, επιβάλλεται να υπάρχει και η ισότητα των συμμετεχόντων στη διαβούλευση. Ή διαφορετικά, η διαβούλευση χωρίς ισηγορία είναι γράμμα κενό. Και αν δεν το κατανοούν οι «δημοκράτες» του ΔΗΣΥ, ας σκεφτούν λογικά:ποιο το νόημα να προβάλλεις 50 πειστικά επιχειρήματα στο κόμμα για ένα θέμα, όταν μπορεί η γραφειοκρατία του κόμματος να απαντήσει αρνητικά γιατί «έτσι θέλει» και με ένα εκατομμύριο προφάσεις.

Η «διαβουλευτική δημοκρατία» του ΔΗΣΥ είναι απόδειξη και της πολιτικής του ανωριμότητας. Γιατί ένα πολιτικό σύστημα δε χαρακτηρίζεται από τη διαβούλευση, αλλά από την απόφαση. Το ζητούμενο σε ένα πολιτικό σύστημα είναι ποιος αποφασίζει. Αυτός που αποφασίζει χαρακτηρίζει και το σύστημα. Μπορεί ο μονάρχης να διαβουλεύεται με 10 συμβούλια του και 500 συμβούλους του, όμως το πολιτικό σύστημα είναι μοναρχικό, αν αποφασίζει ο ένας. Και στην προκειμένη περίπτωση μπορεί ο ΔΗΣΥ να «διαβουλεύεται» και με ολόκληρη την κοινωνία, αλλά αν αποφασίζει η κομματική ολιγαρχία, το σύστημα είναι ολιγαρχικό.

Τι είναι λοιπόν η «διαβουλευτική δημοκρατία» του ΔΗΣΥ;

Είναι μια φαντασιακή πρόσληψη, ένα κατασκεύασμα του νου, μια απάτη, μια φτηνή προπαγάνδα. Γιατί δεν υπάρχει κάτι ως φαινόμενο που να μπορεί δυνητικά και λογικά να ονομαστεί «διαβουλευτική δημοκρατία». Η δημοκρατία ως πολιτικό σύστημα έχει ως κύριο χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ο λαός συγκροτείται θεσμικά σε δήμο και αποφασίζει. Κάτι τέτοιο ούτε υιοθετεί ο ολιγαρχικός κ. Αναστασιάδης ούτε το κόμμα του. Στη δημοκρατία αυτονόητα επίσης και η διαβούλευση και η εισήγηση/απόφαση ανήκουν στο δήμο, ο οποίος κυβερνά. Πιο απλά: αν το σύστημα είναι δημοκρατία δεν χρειάζεται κανένας επιθετικός προσδιορισμός γιατί αυτονόητα η δημοκρατία εμπεριέχει και τη διαβούλευση. Αν πάλι, το σύστημα είναι απλώς διαβουλευτικό-όπως το κατανοεί ο κ. Αναστασιάδης, τότε αποκλείεται να είναι δημοκρατία.

Και το άκρον άωτον της απελπισίας: επειδή ένα κόμμα προτείνει κάτι δε σημαίνει ότι αλλάζει και το πολιτικό σύστημα, ώστε να το χαρακτηρίζει ο κ. Αναστασιάδης ως «διαβουλευτική δημοκρατία»!!!Μπορεί να υποστηρίξει ότι ο ΔΗΣΥ στοχεύει σε ένα τέτοιο ανύπαρκτο σύστημα, αλλά το υπαρκτό πολιτικό σύστημα είναι ολιγαρχικό και κομματοκρατικό.

Κανένα κόμμα δεν προτείνει αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Γιατί τα κόμματα έχουν κοινά συμφέροντα και τα διαφυλάσσουν ως κόρην οφθαλμού. Και στους αφελείς πλασάρουν διάφορα παραμύθια περί «διαβουλευτικής δημοκρατίας» για να τους εξαπατήσουν.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥΣ ΗΓΕΜΟΝΕΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ. ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΣΕΤΕ, ΟΣΕΣ ΑΠΑΤΕΣ ΚΑΙ ΑΝ ΜΗΧΑΝΕΥΤΟΥΝ.

Υ.Γ.Αφού σου αρέσει τόσο πολύ η «διαβουλευτική δημοκρατία» , κ. Αναστασιάδη, γιατί διαμαρτύρεσαι για το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Χριστόφιας διαβουλεύεται μαζί σου, αλλά δεν συναποφασίζει; Γιατί, ενώ εσύ δεν θέλεις να είσαι ο νεροκουβαλητής του κ. Χριστόφια – και σωστά , έχεις την απαίτηση μια ολόκληρη κοινωνία να είναι νεροκουβαλητής σου; Νομίζεις ότι η δική σου αξιοπρέπεια μετρά παραπάνω από τη δική μας; Με τέτοιες αντιλήψεις θα οδηγήσετε την κυπριακή κοινωνία μπροστά; Δυστυχώς, το δίδυμο Χριστόφια- Αναστασιάδη αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες μάστιγες των Κυπρίων, όπως η ανομβρία και οι ακρίδες που μαστίζαν κάποτε τούτον τον τόπο.

Οι θορυβοποιοί και κενολόγοι ΔΗΚΟΑΚΕΛΙΚΟΙ ή ο αρχιεξουσιαστής

Οι κατά καιρούς διαμάχες ΔΗΚΟ και ΑΚΕΛ έχουν καταντήσει μονότονες και κουραστικές. Για τρία χρόνια τώρα επιδίδονται σε μια ακατάσχετη συγκρουσιολαγνεία χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό περιεχόμενο. Ως ακραιφνείς ολιγαρχικοί θεωρούν ότι οι αστείες διαμάχες τους είναι στο επίκεντρο της ζωής στην Κύπρο, μόνο και μόνο γιατί τυγχάνουν προβολής από τους συνδαιτημόνες τους, τα ΜΜΕ.

Με διάφορες αφορμές ανασύρουν τα ξίφη τους και τα διασταυρώνουν: κυπριακό, οικονομία, Συνεταιρισμός για την Ειρήνη και πάει λέγοντας. Και το μεν ΑΚΕΛ ενοχλείται σφόδρα επισημαίνοντας ότι η συμμετοχή στη κυβέρνηση συνεπάγεται και υποχρεώσεις για το ΔΗΚΟ, ενώ το ΔΗΚΟ επισημαίνει ότι η συμμετοχή στην κυβέρνηση δεν συνεπάγεται και την κατάργηση και της αυτονομίας του κόμματος. Και το παραμύθι συνεχίζεται για τρία χρόνια και θα συνεχιστεί.

Το είδος αυτής της σύγκρουσης ή της συνύπαρξης των δύο κομμάτων σχετίζεται αποκλειστικά με τη νομή της εξουσίας. Η κοινωνία ουδόλως τους ενδιαφέρει. Η μοναδική τους έγνοια είναι η εξουσία, στο παρόν αλλά και στο μέλλον.

Η δε καταγέλαστη τακτική τους είναι κάτι περισσότερο από σαφής, όσο και αν καμώνονται για την ύπαρξη προβλημάτων. Τα λεγόμενα προβλήματα στις σχέσεις των δύο κομμάτων είναι ανύπαρκτα και καμώνονται ότι δε βλέπουν την πραγματικότητα.Το μόνο πραγματικό πρόβλημα είναι ένα, η εξουσία.

Ποια είναι η πραγματικότητά τους;

Η πραγματικότητα έχει ως αφετηρία τις σχέσεις των τότε συγκυβερνώντων κομμάτων επί διακυβέρνησης του Τάσσου. Στις 13 Ιανουαρίου 2008 (εφημερίδα Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ), ο τότε Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ Δ. Χριστόφιας και μετά την αποχώρησή του από τη συγκυβέρνηση, δήλωνε: «Ο στόχος μας δεν ήταν να φύγουμε από τη συνεργασία, αλλά μέχρι την τελευταία στιγμή να συνεχιστεί η συνεργασία πάνω σε μια πιο σωστή βάση.Επιδίωξή μας δεν ήταν να φύγουμε εμείς από τη συγκυβέρνηση, αλλά να πιέσουμε, όσο γίνεται, ως συνεργάτες να υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις».

Ο στόχος λοιπόν του ΑΚΕΛ τότε είναι ο στόχος του ΔΗΚΟ σήμερα. Ποιο είναι το πρόβλημα και διαμαρτύρεται το ΑΚΕΛ;

Ποια η διαφορά του τότε από το τώρα; Το γεγονός ότι το ΔΗΚΟ ασκεί πιο έντονη κριτική. Όμως και γι αυτή την επιλογή του έχει την πλήρη κάλυψη του κ. Χριστόφια ο οποίος δήλως στις 13/1/2008: «θα ήταν άδικο να πει κανείς ότι δεν ασκήσαμε και δημόσια κριτική». Αυτή την «αδικία» προσπαθεί να αποφύγει το ΔΗΚΟ σήμερα.

Σε αυτά τα πλαίσια κινούνται τα δυο κόμματα. Τώρα, αν αυτό λέγεται πολιτική είναι άλλο ζήτημα. Ή σε τι διαφέρουν τα δυο κόμματα από τις συμμορίες ή το ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα σε μαφιόζους, είναι θέμα προσέγγισης της πραγματικότητας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα δυο αυτά κόμματα καθόρισαν την ύπαρξή τους σε συνάρτηση με τη νομή της εξουσίας από τους ίδιους και φυσικά τον αποκλεισμό των άλλων. Τώρα οι κατεξοχήν εξουσιολάγνοι ολιγαρχικοί στην Κύπρο ανταγωνίζονται για το ποιος θα έχει την πρωτοκαθεδρία στην εξουσία, ποιος θα είναι ο αρχιεξουσιαστής.

Οι θορυβοποιοί και κενολόγοι πολιτικάντηδες δηκοακελικοί θα συνεχίσουν αμέριμνοι το ανούσιο παιγνίδι τους. Θα συνεχίσουν να φωνασκούν ανεβοκατεβάζοντας τον τόνο της φωνής τους μέχρι να πιστέψουμε ότι η κενολογία τους είναι κάτι το πολύ σοβαρό.

Φυσικά από την άποψη της πολιτικής του αντιλήψης αυτά τα βλακώδη είναι αυτονόητα. Γιατί, όπως θα έλεγε και ο Καστοριάδης, «η δουλειά των κυρίαρχων είναι να κυριαρχούν».Έτσι ξέρουν, έτσι κάμνουν ως γνήσιοι ολιγαρχικοί και αντιδημοκρατικοί φορείς.

Γιατί όμως οι κυριαρχούμενοι επιτρέπουν σε όλους αυτούς να κυριαρχούν σε βάρος τους; Γιατί τους δίνουν την ψήφο τους νομιμοποιώντας την κυριαρχία τους; Γιατί επιλέγουν να τους εκχωρούν τα πολιτικά τους δικαιώματα και να μετατρέπονται οι ίδιοι σε υπηκόους χωρίς καμία πολιτική δύναμη για πέντε χρόνια; Γιατί να εκχωρούν την πολιτική δύναμη στους λίγους και οι πολλοί να γίνονται θεατές των ανουσιοργημάτων τους;

Υ.Γ. 1Η κομματική διαμάχη για την ένταξη η μη στο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη συνεχίζεται ομαλά. Το ΑΚΕΛ προβάλλει την ιστορική μνήμη και το ρόλο του ΝΑΤΟ στην καταστροφή της Κύπρου. Σωστό. Όμως τι ήθελες κύριε Χριστόφια να υπογράψεις εκείνο το Μνημόνιο Συναντίληψης με την αρχιδολοφόνο των λαών Βρετανία; Πού πάνε οι αρχές και η μνήμη; Ή μήπως στην περίπτωση αυτή επικράτησε ο ρεαλισμός και το συμφέρον; ΧΑ,ΧΑ,ΧΑ!!! (Υπάρχουν και αφελείς που τους πιστεύουν).

Υ.Γ. 2 Ο ΔΗΣΥ εξήγγειλε το νέο οικονομικό του πρόγραμμα. Το σύνθημα τους είναι «όχι κράτος επιχειρηματίας» αλλά με «αποτελεσματικό έλεγχο» της οικονομικής αγοράς. Όπως ακριβώς, τότε, με τη φιλελευθεροποίηση των αεροπορικών συγκοινωνιών για την οποία πανηγύριζε ο τότε Υπουργός Συγκοινωνιών Αβέρωφ Νεοφύτου. Θυμάται κανένας την ΗΛΙΟΣ και τους 121 νεκρούς; Ότι ο κ. Αβέρωφ δεν φρόντισε η Πολιτική Αεροπορία να ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο στην αγορά/ΗΛΙΟΣ; Ότι ο. κ. Αβέρωφ ουσιαστικά είναι πολιτικά υπεύθυνος – όπως και οι διάδοχοί του Κ. Καζαμίας και Χ. Θράσου – για το θάνατο 121 συνανθρώπων μας; Ποιος πλήρωσε γι αυτό το πολιτικό έγκλημα; Ο ΔΗΣΥ περιπαίζει μας στηριγμένο αποκλειστικά στο γεγονός ότι ο κόσμος δε θυμάται. Ή κενολογεί ασύστολα ,όπως οι «συνταξιδιώτες» του ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ.