Η ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ "ΠΑΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ" ΓΙΑ ΝΑ "ΠΑΜΕ ΠΙΣΩ"

 Μια ομάδα βουλευτών , έξι τον αριθμό , προερχόμενοι από το ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΛΑΜ αποφάσισαν με την ευλογία των κομμάτων τους και της κυβέρνησης να συσταθούν ως παράρτημα  του "Ιδρύματος Συμμάχων του Ισραήλ"  με στόχο την προώθηση των συμφερόντων του Ισραήλ γιατί ταυτίζονται με το συμφέρον της Κύπρου.

Ο    έξι βουλευτές είναι: Χρύσης  Παντελίδης, Αντρέας Αποστόλου (ΔΗΚΟ) , Γιώργος Κάρουλλας, Χαράλαμπος Πετρίδης (ΔΗΚΟ) , Σωτήρης Ιωάννου, Μάριος Πελεκάνος (ΕΛΑΜ). Επικεφαλής είναι ο Χρύσης Παντελίδης τον οποίο δεν εκτιμώ γιατί προεκλογικά είπε " η πολιτική είναι όπως οι υδραυλικοί"!!!!! Οπόταν τον θεωρώ άσχετο από πολιτική άποψη.

Τι υποδηλώνει η σύσταση αυτής της ομάδας μιας και είναι πρωτόγνωρο φαινόμενο;

1. Από άποψη νομιμότητας δεν υποστηρίχθηκε κάτι με την έννοια ότι εφόσον δεν απαγορεύεται, τότε επιτρέπεται!!! Έτσι λειτουργεί το κοινοβούλιο.

Φυσικά , στον όρκο που δίνει ο βουλευτής αναφέρει  και το "εις την διατήρησιν της ανεξαρτησίας της Κύπρου". Ανεξαρτησία σημαίνει άνευ εξαρτήσεως, δηλαδή πλήρως ελευθερο το κράτος από οιονδήποτε τρίτο. Το να δημιουργείς σχέση εξάρτησης με ένα ξένο οργανισμό  με το σκεπτικό ότι έτσι εξυπηρετείς τα συμφέροντα της Κύπρου, αυτή η στάση εμπεριέχει μια τεράστια αντίφαση που παραβιάζει τον όρκο περί ανεξαρτησίας. Ή υποστηρίζεις την ανεξαρτησία της Κύπρου ή όχι. Δεν υπάρχει ολίγον έγκυος!!!

Μια άλλη προσέγγιση είναι ο ορισμός του κόμματος  ως ομάδας " που συμπράττει στο σχηματισμό της πολιτικής βούλησης του λαού". Ουδέποτε αυτά τα κόμματα προεκλογικά υποστήριξαν ότι έχουν σκοπό να δημιουργήσουν εντός της βουλής ομάδα προώθησης συμφερόντων του Ισραήλ . Μ εαυτή την απόφαση ποιου τη βούληση εκφράζουν ή πως εξυπηρετούν το συμφέρον του κυπριακού λαού ή των ψηφοφόρων τους;

2. Δεν απάντησαν οι εν λόγω βουλευτές στο θεμελιακό ερώτημα τι θα κάνουν αν υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων Κύπρου - Ισραήλ, κάτι σύνηθες στο διεθνές πεδίο.

3. Έχουμε ιστορικό προηγούμενο εξάρτησης από ξένους; Το πιο τρανταχτό παράδειγμα είναι η ίδρυση κομμάτων ελπίδας από την περίοδο της ελληνικής επανάστασης -Αγγλικό- Ρωσικό, Γαλλικό - ανάλογα από που προσδοκούσε κάποιος προστασία.  Αυτό σε σχέση με το σήμερα είναι πιο έντιμο με την έννοια ότι η κοινωνία ήταν ενήμερη, αφού υπήρχε διαφάνεια και λαϊκή εντολή. Ήταν φυσικά ξεπεσμός για τους τότε πολιτικούς. Επομένως αν θεωρούν ότι η προστασία του Ισραήλ είναι καθοριστικής σημασίας για την επιβίωση της Κύπρου, ας φτιάξουν όλοι μαζί ένα Ισραηλινό κόμμα. Είναι το πιο έντιμο και διαφανές.

Φυσικά ούτε τα κόμματα το θέλουν ούτε οι ξένοι. Το πιο ασφαλές για αυτούς είναι να ασκούν επιρροή στα υφιστάμενα κόμματα  ή καλύτερα η ξένη επιρροή να παίρνει το μανδύα  της "κοινοβουλευτικής διπλωματίας".

4. Η επιλογή αυτών των κομμάτων και των έξι βουλευτών τους δηλώνει ολοφάνερα ότι η ανεξαρτησία της Κύπρου και το συμφέρον του κυπριακού λαού είναι σε δεύτερη μοίρα και αυτό που πρωτεύει είναι η νομιμοποίηση και η προστασία από ξένα κέντρα  εξουσίας. 

Αν ένας κράτος εκχωρεί την εξωτερική του πολιτική σε ξένα κέντρα αποφάσεων ( είτε ΗΠΑ είτε Ισραήλ είτε ΕΕ) και δεν υπάρχει αυτόνομη στρατηγική , καταλήγει να άγεται και να φέρεται από ξένα συμφέροντα και τότε είναι που κινδυνεύει πραγματικά η εδαφική του ακεραιότητα.

Αυτό επιβεβαιώνεται ιστορικά και στην περίπτωση της Κύπρου -δεν αναφέρω το παράδειγμα γιατί  η πολιτική ορθότητα θα με κατηγορήσει για ρητορική του μίσους  ή οι φασίστες περιορίζουν την ελευθερία της έκφρασής μου.

5. Και σε αυτούς τους σφογγοκωλάριους που μας κάνουν μαθήματα εξωτερικής πολιτικής, για συμμαχίες και άλλες υπερφίαλες ανοησίες, καλό είναι να θυμούνται ότι ότι το μόνο πλεονέκτημα της Κύπρου -δεν είναι το κράτος όπως ψελλίζουν οι άσχετοι- είναι η γεωγραφική της θέση. Αυτό το πλεονέκτημα μας κρατά ζωντανούς. Αν αυτό το πλεονέκτημα το εκχωρήσεις σε οποιοδήποτε τρίτο, τότε παύει να είναι πλεονέκτημα και επιταχύνεις το θάνατό σου. 

Οι ξένοι αναγνωρίζουν την ΚΔ και όχι το ψευδοκράτος γιατί δεν θέλουν να αποκτήσει η Τουρκία τα πλεονεκτήματα που προσφέρει η θέση της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο.  Αυτή τη θέση εποφθαλμιούν πολλοί. Αν την παραχωρήσεις, θα πεθάνεις. ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΣΔΕΣΗ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ. ΠΡΟΕΧΕΙ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ.

6. Οι επιλογές των κομμάτων και βουλευτών σήμερα συνδέεται με την υποχώρηση των πρωτοανθρωποκεντρικών ιδεολογιών, οπόταν αναζητούν άλλα νοήματα για να δικαιολογούν την ύπαρξή τους. Και εφόσον δεν τα βρίσκουν εντός, τα ψάχνουν εκτός. Είναι πολύ μικρός  ο χώρος της Κύπρου για να προσδώσει κάποιο νόημα σε έναν πολιτικό , πέρα από τον ρόλο του υπηρέτη ξένων δυνάμεων.  Τουλάχιστον με τις λεγόμενες συμμαχίες δημιουργείται η ψευδαίσθηση της συναπόφασης. Έτσι σκέφτονται οι αφελείς. 

7. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ; ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΥΠΡΙΟΥΣ. Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΩΝ  ΤΕΤΟΙΩΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΩΝ  ΕΙΝΑΙ ΛΑΪΚΙΣΤΙΚΉ, ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΙΚΉ ΚΑΙ ΑΤΕΚΜΗΡΙΩΤΗ. 

ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕΙΣ

 Κάποτε διαδήλωναν οι πολίτες με στόχο να ασκήσουν πίεση στα κέντρα λήψης αποφάσεων για να ικανοποιήσουν κάποια αιτήματα. Και ευελπιστούσαν ότι θα έχουν την υποστήριξη των κομμάτων στις διεκδικήσεις τους. Σήμερα βρισκόμαστε σε ένα άλλο στάδιο όπου οι διοργανωτές διαδηλώσεων έχουν γίνει τα κόμματα και δη τα αντιπολιτευόμενα.

Τι δηλώνει αυτή εξέλιξη;

 Τα κόμματα δεν μπορούν πια να προωθήσουν τις θέσεις τους μέσω των θεσμών ή ο θεσμικός τους ρόλος έχει υποβαθμιστεί ή εξαφανιστεί. Και πράγματι στο πλαίσιο της διακυβέρνησης  που έχει επιβληθεί τα τελευταία χρόνια ουσιαστικά η πολιτική λειτουργία έχει αλλάξει. Η κυβέρνηση συναποφασίζει με τις οργανώσεις της αγοράς και το κοινοβούλιο επικυρώνει τις αποφάσεις. Ουσιαστικά στο κοινοβούλιο δεν γίνονται πια συζητήσεις γιατί δεν υπάρχει λόγος, ο ρόλος του είναι μόνο επικυρωτικός των αποφάσεων κάποιων άλλων. Και ας και κόμμα αντιπολιτευόμενο ούτε η επικύρωση δεν σου αναλογεί με την έννοια ότι την έχουν τα συμπολιτευόμενα κόμματα. Ουσιαστικά μέσα στη βουλή  ένα αντιπολιτευόμενο κόμμα δεν έχει κανένα ρόλο σήμερα ή θεσμικά δεν προσφέρει τίποτε απολύτως.

Εάν δεν μπορεί ένα κόμμα να λειτουργήσει πολιτικά εντός βουλής, τότε η άλλη επιλογή είναι ο δρόμος για να ασκήσουν πίεση αλλά και για να βρουν ένα τρόπο επανασύνδεσης με την κοινωνία. Τώρα αν βάλεις το ερώτημα; είναι σωστό ένα βουλευτής να αμείβεται με 6,000 μηνιαίως γαι να διαδηλώνει, τότε αναδεικνύονται οι παθογένειες του πολιτικού συστήματος. 

Σε κάθε περίπτωση παρατηρείται το φαινόμενο ακόμα και σε συνθήκες εξευτελισμού των κομμάτων και των βουλευτών , δεν αποτολμάται η υποβολή προτάσεων για αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Ενώ εξόφθαλμα νοσεί το σύστημα, οι βουλευτές και τα κόμματα μένουν περιχαρακωμένοι στην ικανοποίηση της απληστίας τους, δηλαδή να καρπώνονται πλούτο και προνόμια. Το αποτέλεσμα θα είναι η επίταση του πολιτικού αδιεξόδου.

Σε λίγο καιρό θα διαδηλώνει στους δρόμους όλη η βουλή και τα κόμματα. Σε ένα επόμενο στάδιο θα διαδηλώνει και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Πότε; Όταν η εκτελεστική εξουσία και η οικονομική ολιγαρχία θα επιβάλουν την επικύρωση των αποφάσεών τους και ο βουλευτής θα έχει μόνο μια δυνατότητα, να συμφωνεί άλαλος.   Και ο Πρόεδρος θα διαδηλώνει ως νομάρχης της ΕΕ που δεν του δίνουν κονδύλια να ανακουφίσει το πλήθος εξαιτίας των  εγκλημάτων  του σε βάρος της κοινωνίας.

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ. ΚΑΙ ΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΣΗΣ ΤΟΥΣ. ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΒΑΘΜΙΑΙΑ ΤΗΝ ΧΑΝΟΥΝ.

ΥΓ. Όλοι ασχολούνται με τις προεδρικές εκλογές όχι γιατί υπάρχει κάποια πρόταση, αλλά τα κόμματα αντελήφθησαν ότι όποιος παίρνει την προεδρία , τα παίρνει όλα. Φυσικά κανένας υποψήφιος πρόεδρος δεν θα αλλάξει κάτι με την έννοια ότι θα συνεχίσει να είναι νομάρχης της ΕΕ, να υπηρετεί τις λεγόμενες αγορές( οικονομική ολιγαρχία) και να κάνει υποκλίσεις στην υπερδύναμη, όπως τον Γεραπετρίτη. Οι εθελόδουλοι κομματικοί, αληθινά, βρήκαν κάποιο νόημα στην άχαρη ζωή τους με αυτά τα πανηγύρια.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ(2): ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

 Η απάτη των λεγόμενων προσωπικών δεδομένων είναι καθοριστικής σημασίας για την εξέλιξη του κοσμοσυστήματος.  Τα προσωπικά δεδομένα αφορούν την ατομική/ιδωτική ζωή του ανθρώπου, ενώ οι ολιγάρχες της ΕΕ και τα τοπικά φερέφωνά τους συμπεριέλαβαν και τα κοινωνικά και τα πολιτικά δεδομένα.

Επομένως ,στο παρόντα χρόνο υπάρχουν δύο δρόμοι σε σχέση με τα ψηφιακά δεδομένα, που είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι υπάρχουν :  ο ένας δρόμος είναι τα κοινωνικά/οικονομικά /πολιτικά δεδομένα να ενταχθούν σε ένα περιβάλλον κοινωνικής διαφάνειας, ενώ ο άλλος δρόμος είναι να παραμείνουν κρυφά , όπως προωθεί σήμερα η διεθνής και η τοπική ολιγαρχία.

Αν υπερισχύσει  τελικά ο δρόμος της αδιαφάνειας της πολιτικής και παραδοσιακής ολιγαρχίας , τότε το μέλλον είναι ο ψηφιακός ολοκληρωτισμός. Πρότυπο θα είναι η Κίνα.

Γιατί αυτό; Γιατί τα λεγομενα "προσωπικά δεδομένα " είναι κρυφά για τους πολίτες αλλά ορατά για τους ολιγάρχες της εξουσίας. Δίνει μια τρομακτική δύναμη στους κατόχους αυτών των δεδομένων για επιβολή της καθολικής επιτήρησης αλλά και του αποκλεισμού με το πάτημα ενός κουμπιού. Απίστευτες δυνατότητες. Το "Πανοπτικον" του Φουκώ υλοποιείται στη ψηφιακή εποχή.

Για να γίνει πιο κατανοητό το ζήτημα να σκεφτούμε το λεγόμενο ψηφιακό ευρώ. Σε ένα σύστημα διαφάνειας  οι ιδωτικές εταιρείες δεν θα μπορούν να παίρνουν ανεξέλεγκτες προμήθειες ή να κλειδαμπαρώνουν οικονομικά δεδομένα και η διαφθορά με το μαύρο χρήμα των πολιτικών και των μαφιόζων θα εξαφανιστεί.

Αν μείνει  στα χέρια μιας ανεξέλεγκτης κομματικής εξουσίας, τότε θα οδηγήσει στον ψηφιακό ολκληρωτισμό. Ας μην ξεχνάμε τον "πόλεμο" κατά των μετρητών. Τα μετρητά διευκολύνουν το μαύρο χρήμα και την φοροδιαφυγή και το έγκλημα , λένε, τη στιγμή που με το παράθυρο των  offshore εταιρειών γίνονται ψηφιακές μεταφορές καθώς και με άλλα παραθυράκια που οι ίδιοι ψήφισαν. Ας μην ξεχνάμε τους περιορισμούς από τις τράπεζες στην ανάληψη των δικών σας χρημάτων.

Άρα, τα προσωπικά δεδομένα είναι μια εκπόρνευση των λέξεων που στοχεύει στην χειραγώγηση των πολιτών. Δεν είναι τυχαία αλλά προγραμματισμένη από τους δολοπλόκους ολιγάρχες. 

Αυτή τη στιγμή στην προώθηση της αδιαφανούς συλλογής δεδομένων για το κάθε άτομο ξεχωριστά  πρωτοστατούν οι πολιτικοί ολιγαρχία (κόμματα, κράτος) ,οι παραδοσιακοί ολιγάρχες των τραπεζών αλλά και οι νέοι ολιγάρχες , οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίες  (big tech).

Και οι πολίτες; Τίποτε, καμία αντίδραση. Γιατί "τα ευτυχισμένα παιδιά της Κίρκης" να αντιδράσουν; Όλα είναι πιο εύκολα.Έχουν επιλογές. Για παράδειγμα να ανησυχούν τι θα γίνει με τα προσωπικά τους δεδομένα ή να αντιδρούν στο γεγονός ότι το κράτος και οι τράπεζες και οι εταιρείες κατακρατούν δεδομένα τους. Ευκολία ή ελευθερία;

Επομένως για την εξέλιξη στο μέλλον σε ένα πρώτο επίπεδο ενέχει τεράστια σημασία η συνεργασίων των τριών ομάδων ολιγαρχών. Υπάρχουν τριβές αλλά όχι αδιέξοδα επί του παρόντος.

ΥΓ. Είναι γεγονός ότι η κομματική εξουσία ελέγχει τα δεδομένα. Όχι μόνο γιατί έχει ιδιωτικοποιηθεί η κρατικής εξουσία και υπηρετεί τα κόμματα αλλά και γιατί το ομολογούν οι ίδιοι. Στις  12/6/2008 ο βουλευτής Γ. Περδίκης δήλωνε δημόσια πως την  Επίτροπο Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων " την γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι"!!! Στις 10/9/2008 ενώπιον της επιτροπή νομικών της βουλής η Επίτροπος δήλωνε ότι "τα΄κόμματα όχι απλώς με γράφουν , αλλά με γράφουν κανονικότατα"!!! Στι ς18/11/2008 μιλώντας ενώπιον της βουλής κατήγγειλε  πολιτικούς, βουλευτές και κόμματα  παραβιάζουν προσωπικά δεδομένα πολιτών!!! Σε συνέντευξή της στην εφημερίδα Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ στις 14/9/2008 καταγγέλλει ότι τα κόμματα που ψήφισαν τον νόμο γαι την προστασία των προσωπικών δεδομένων, την ίδια στιγμή τον παραβίαζουν!!! Υπάρχουν και άλλες αποδείξεις για το ρόλο των κομμάτων, αλλά σταματώ εδώ.

ΤΟ "ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ" ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

 Η τακτική του "διάιρει και βασίλευε" είναι γνωστή στους Κύπριους καθώς η αγγλική αποικιοκρατική πολιτική στην Κύπρο συνδέθηκε με το διαίρει και βασίλευε. Η τακτική αυτή χρησιμοποιείται από τους κατόχους της εξουσίας στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό με σκοπό της ανεμπόδιστη άσκηση της εξουσίας του. Παρεμποδίζεται η ενότητα κάποιων , ώστε να διαιωνιστεί η εξουσία του κατόχου.

Δεν θα αναφερθώ στο διαίρει και βασίλευε στις διεθνείς σχέσεις. Θα περιοριστώ στο διαίρει και βασίλευε στην εσωτερική πολιτική. Αυτή η τακτική στο εσωτερικό μιας χώρας μπορεί να εφαρμοστεί μόνο όταν υπάρχει  εξουσιαστικό πολίτευμα του ενός ή των λίγων σε όλες τις παραλλαγές. Στο εσωτερικό μιας χώρας δεν εφαρμόζεται το διαίρει και βασίλευε μόνο στη δημοκρατία. Γιατί είναι μη λογικό η κοινωνία να διαιρεί τον εαυτό της για να μην έχει την εξουσία!!! Φυσικά το πολίτευμα που έχουμε σήμερα δεν είναι δημοκρατία, αλλά εκλόγιμη μοναρχία. Γι αυτό και εφαρμόζεται ποικολότροπα η τακτική του διαίρει και βασίλευε  από τους ολιγαρχικούς, ώστε ο λαός ποτέ να μην ενωθεί και να αποτελέσει κίνδυνο για την εξουσία τους.

Η κύρια αντίθεση που διαπερνά τη ζωή του κυπριακού κράτους είναι κληρονομιά σε μεγάλο βαθμό της αποικιοκρατίας και είναι η διάιρεση που επικράτησε στις μέρες μας με την ονομασία  "Ελληνοκύπριοι- Τουρκοκύπριοι". Είναι αποτελέσμα εξωτερικών επεμβάσεων αλλά και αποτέλεσμα επιλογών της άρχουσας τοπικής τάξης. Αν ήταν αυτόνομες επιλογές των ντόπιων ή λειτουργούσαν ως φερέφωνα  της διεθνούς τάξης  είναι ένα ζήτημα.

Παράλληλα και εντός των Ελληνοκυπρίων αναπτύχθησαν πολλές διαιρέσεις από την ηγετική τάξη. Τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας κυριαρχούσαν οι διαρέσεις "δεξιός-αριστερός", "μακαριακός -γριβικός", ενωτικός -ανεξαρτησιακός". Μετά το 1974 κάποιες διαρέσεις εξαφανίστηκαν  και άλλες μεταλλάχθηκαν και άλλες δημιουργήθηκαν.

Μετά το 1974 και σταδιακά επικράτησε στη κοινωνία και σήμερα είναι επικρατούσα η κομματική διάιρεση. Οι ολιγαρχικοί διαιρούν την κοινωνία σε ομάδες ώστε να κατοχυρώσουν ότι η εξουσία τους δεν θα κινδυνεύσει. Περίπου 50 % της κοινωνίας ακολουθεί την τακτική του διάιρει και βασίλευε των ολιγαρχικών. Είναι οι λεγόμενοι εθελόδουλοι που αποτελούν το πιο συντηρητικό και αντιδραστικό στοιχείο της κοινωνίας. Το υπόλοιπο 50% δεν υιοθετεί το διαίρει και βασίλευε των ολιγαρχικών κομμάτων.

Αυτή είναι η πιο σοβαρή διαίρεση σήμερα της κυπριακής κοινωνίας. Και είναι πολλαπλή κατοχυρώνοντας ότι δεν θα επηρεαστεί η εξουσία των ολιγαρχικών: ναι ή όχι στη διαίρεση σε κόμματα και στη συνέχεια άλλη διαίρεση  των μελών της κοινωνίας για επιλογή συγκεκριμένου κομμάτος. Αν η δουλειά του εξουσιαστή είναι να εξουσιάζει, η δουλειά του εξουσιαζόμενου ποια είναι;

Φυσικά οι ολιγαρχικοί εξουσιαστές  εφευρίσκουν συνεχώς διαιρέσεις ώστε η κοινωνία να μην ενωθεί ποτέ της. Αυτή είναι η δουλειά τους και αυτό μόνο ξέρουν να κάνουν.

Για παράδειγμα μόλις μια ομάδα εργαζομένων σηκώσει κεφάλι και διεκδικήσει κάτι, οι ολιγαρχικοί αμέσως θα φροντίσουν να στρέψουν την υπόλοιπη κοινωνία εναντίον της με ανόητα επιχειρήματα μεν, αλλά που υιοθετούν πολλοί αφελείς. Βασικά οι ολιγαρχικοί επικαλούνται την κοινωνία για να ακυρώσουν τις όποιες διεκδικήσεις.

Άλλο παράδειγμα είναι η λεγόμενη woke agenda  που συνδέθηκε με τον λεγόμενο δικαιωματισμό. Από μια άποψη η διεθνής ολιγαρχία και τα τοπικά φερέφωνά της κατήργησαν μονομερώς εργασιακά δικαιώματα και προώθησαν τον δικαιωματισμό ως μέσο αποπροσανατολισμού - γιατί το δικαίωμα δεν είναι ελευθερία- και διαίρεσης της κοινωνίας. 

Το αποτέλσμα είναι η συνεχής απώλεια και δικαωμάτων και στέρηση ελευθεριών στα μέλη της κοινωνίας.

Αυτές οι διαιρέσεις αν δεν ξεπεραστούν, οι ολιγαρχικοί θα συνεχίσουν το πάρτι τους σε βάρος των κοινωνιών. Οι κοινωνίες θα υποδουλωθούν σε ένα νέο σχέδιο ψηφιακού ολοκληρωτισμού. Και τα σημάδια συνεχώς εντείνονται.