Η ΔΙΑΜΑΧΗ ΩΣ ΧΟΜΠΥ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ

 Η διαμάχη -  Αναστασιάδη - Δρουσιώτη συνεχίζεται κανονικά. Όμως  είναι μια σύγκρουση ανάμεσα σε ολιγαρχικούς, μέρος του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος. Και όταν συγκρούονται οι ολιγαρχικοί δεν γνωρίζεις ποτέ αν η σύγκρουση είναι πραγματική ή εικονική. Από τα αρχαία χρόνια οι ολιγαρχικοί είχαν ως κύριο χαρακτηριστικό την απάτη.

Το  κοινό του στοιχείο είναι το κράτος μαφία , το οποίο υπηρέτησαν και οι δυο. Γιατί το κράτος μαφία δεν εμφανίστηκε με το βιβλίο του κ. Δρουσιώτη αλλά προϋπήρχε. Και ο κ. Δρουσίωτης , υποστηρικτής του κ. Αναστασιάδη στις εκλογές του 2013 , ανταμοίφθηκε με το διορισμό του ως σύμβούλου στο προεδρικό γραφείο.Το 2014 ο  Πρόεδρος ζήτησε την παραίτησή του και εγκατέλειψε πρόωρα το προεδρικό. Αλλά στη συνέχεια, κατά παράδοξο τρόπο, βρέθηκε στο γραφείο του  Χρήστου Στυλιανίδη που ήταν κυβερνητικός εκπρόσωπος του Αναστασιάδη και έγινε Επίτροπος της ΕΕ (2014-2019). Στη συνέχεια ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με το Volt to 2024  και υποψήφιος βουλευτής το 2026.

Και οι δυο είναι αδιαμφίσβητητα μέρη του υφιστάμενου ολιγαρχικού συτήματος και του μαφιόζικου κράτους. Γιατί αυτός που καταγγέλλει δεν σημαίνει ότι είναι αθώος. Είναι συνήθης πρακτική των ολιγαρχικών. Δηλαδή κλέφτουν και φωνάζουν ότι πρέπει να συλλάβουμε τους κλέφτες ή δρούν στα σκοτείνα και νυχθημερόν υμνούν τη διαφάνεια και άλλες τέτοιες βλακείες.

Αν η σύγκρουση τους είναι πραγματική ,τότε δικαίως θα μπορούσε να πει κάποιος ότι και δυο έχουν έλλειψη ορθής κρίσης αφού επέλεξαν ο ένας τον άλλο για συνεργασία. Αν η σύγκρουσή τους είναι εικονική και για κάποιο λόγο θέλουν οπωσδήποτε να υποβαθμίσουν την έννοια του κράτους στην Κύπρο, θα πρέπει να περιμένουμε τις εξελίξεις.

Η διαμάχη απέκτησε νέο περιεχόμενο με την έκδοση του πορίσματος της Αρχής κατά της Διαφθοράς σε σχέση με το βιβλίο του κυρίου Δρουσιώτη και από το οποίο θεωρείται  πιθανό να διέπραξαν ποινικά αδικήμτα 15 άτομα, ανάμεσα τους και ο τότε Πρόεδρος Αναστασιάδης.

Η συνέχεια ανέδειξε έντονες αντιπαραθέσεις ανάμεσα σττα ολιγαρχικά κόμματα. 

Το ΑΛΜΑ εισηγείται τροποποιήσεις στο νόμο ώστε η ποινική έρευνα και το κατηγορητήριο να γίνουν από την Αρχή κατά της Διαφθοράς. Για το συγκεκριμένο πρόβλημα είναι μια λογική επιλογή από την πλευρά της εύρυθμης λειτουργίας του συστήματος. Η πρόταση εξομαλύνει κάπως την πίεση στο σύστημα.

Το ΑΚΕΛ  ακολουθεί πιο σκληρή γραμμή: να ξηλωθεί το κράτος Αναστασιάδη, να παραιτηθούν οι δυο Εισαγγελείς. Ο κάθε νοήμων άνθρωπος σίγουρα θα ήθελε να ξηλωθεί το κράτος Αναστασιάδη και να παραιτηθούν οι Εισαγγελείς. Όλοι ξέρουμε τι δεν θέλουμε. Και αυτό είναι εύκολο. Το δύσκολο είναι να συμφωνήσουμε τι θέλουμε. Γιατι αν θα διώξουμε τους κακούς για να έλθουν οι καλοί, αυτό το παιγνίδι έχει παιχτεί άπειρες φορές και ο μόνος ζημιωμένος ήταν ο λαός. Το κράτος -μαφία είναι το κράτος της διαφθοράς στο οποίο ανήκουν όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα και οι πολιτικοί.  Και υπάρχουν άπειρα παραδειγμάτα.

Επομένως, αν κάποιος ολιγαρχικός έχει να προτείνει κάτι για να μην έχουμε ξανά τέτοια ρεζιλίκια, ευχαρίστως να τον ακούσουμε. Και κανένας μέχρι στιγμής προτείνει κάτι. Επομένως η σύγκρουση προσώπων και κομμάτων έχει το χαρακτήρα του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών ανάμεσα σε μαφιόζικες ομάδες και ουδόλως εξυπηρετεί το κοινό συμφέρον, παρά μόνο τους ολιγαρχικούς.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΑΤΙΜΙΑ Ή ΑΧΝΟΧΑΡΑΖΟΥΝ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ

Εκτός από  τα υλικά αγαθά, υπάρχουν και τα πολιτικά αγαθά, "οι τιμές". Ο όρος "τιμή" στους Έλληνες ταυτίζεται με τα δημόσια αξιώματα. Ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του αναφέρει:" τιμάς γαρ λέγομεν είναι τας αρχάς". Τόσο τα οικονομικά όσο και τα πολιτικά αγαθά δημιουργούν αδικίες  και εξεγείρουν τις διάφορες κοινωνικές ομάδες. Στα αρχαία χρόνια παροιμιώδης ήταν η αναφορά του Ομήρου ότι   όποιος δεν μετέχει στις τιμές είναι όπως τον ¨ατίμητον μετανάστην",  που δεν μετέχει στα δημόσια αξιώματα. Αυτός , όμως, αποκρύπτεται για εξαπάτηση των συνοικούντων.

Αφόρμηση γι αυτή την εισαγωγή είναι το γεγονός ότι στην Κύπρο υπέβαλαν υποψηφιότητα για τις  βουλευτικές εκλογές της  24ης Μαίου 753 υποψήφιοι και 19 κόμματα.. Μέχρι τώρα μονοπωλούσαν το αξίωμα του βουλευτή 5-6 κόμματα, ολιγαρχικές μερίδες.  Για πρώτη φορά τόσα πολλά κόμματα και τόσοι πολλοί υποψήφιι διεκδικούν συμμετοχή στα πολιτικά αγαθά. ή αμφισβητούν την μονοπώληση των πολιτικών αγαθών από συγκεκριμένες ολιγαρχικές ομάδες. Φυσικά στο πολιτικό σύστημα της Κύπρου η  συμμετοχή στα  δημόσια αξιώματα επιφέρει και οικονομικά αγαθά για άτομα και κόμματα. Οπόταν δεν είναι σαφές το κίνητρο, δηλαδή σε σχέση με τα οικονομικά και πολιτικά αγαθά. Σε κάθε περίπτωση, το πλήθος των υποψηφίων δημιουργεί μια νέα πργματικότητα  με χαρακτηριστικό πως πιο πολλοί πολίτες διεκδικούν συμμετοχή στα δημόσια αξιώματα, στις τιμές.

Ποιοι είναι αυτοί που διεκδικούν δημόσια αξιώματα, πέρα από τα γνωστά κόμματα, δηλαδή την παγιωμένη τάξη των ολιγαρχικών; Δέν έχει γίνει κάποια μελέτη για να έχουμε κάποια ασφαλή συμπεράσματα. Όμως άτομα που ήταν εκτός πολιτικού συστήματος τώρα διεκδικούν να καταλάβουν δημόσια αξιώματα. Και αυτό είναι το νέο στοιχείο. Δεν είναι οι πτωχοί, αλλά αμφισβητούν το μονοπώλιο των παραδοσιακών κομμάτων.  Στόχος του δεν φαίνεται να είναι τα υλικά αγαθά αλλλά το κύρος και η πολιτική ελευθερία.Και αυτό το δεδομένο δεν μπορεί να ανακοπεί. Είναι κάτι νέο στη λειτουργία του συστήματος που θα συνεχιστεί. Φυσικά αυτή η τάση δεν αλλάζει σε τίποτε το πολιτικό σύστημα,αλλά μόνο τα πρόσωπα. Επομένως τα αδιέξοδα του συστήματος θα συνεχιστούν και μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση. Ή οι συγκρούσεις θα είναι πολύ πιο έντονες. Από τη μια η απουσία προοπτικής για αλλαγή στο πολιτικό σύστημα και από την άλλη οι οξυμένες συγκρούσεις των ολιγαρχικών θα δημιουργήσουν ένα εκρηκτικό μείγμα με ορατό τον κίνδυνο της οπισθοδρόμησης του πολιτικού συστήματος, έστω και προσωρινά.

Οι ολιγαρχικοί είναι αυτοί που επιδιώκουν στην κοινωνία τόσο τα υλικά οφέλη όσο και τα δημόσια αξιώματα. Επιδιώκουν κύρος, δόξα και πολιτική ελευθερία. Και θεωρούν ότι τα δημόσια αξιώματα  ουσιαστικά τους ανήκουν. Αυτό εύκολα το διαπιστώνει κανείς με τις αντιδράσεις των παραδοσιακών κομμάτων απέναντι στα νέα. Από την  άλλη οι ακραιφνείς ολιγαρχικοί διεκδικούν συνεχώ; να είναι βουλευτές έστω και αν με αυτό τον τρόπο αποκλείουν άτομα της δικής τους τάξης να συμμετέχουν στις τιμές. Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και κάποιοι αρχηγοί κομμάτων που  η εξουσιομανία τους είναι τόση που θέλουν να καταλαμβάνουν το αξίωμα χωρίς εκλογή!!! Είναι τόσο τυφλοί που δεν μπορούν να αντιληφθούν πού οδηγούν οι επιλογές τους.

ΦΥΣΙΚΑ ΥΠΆΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΤΩΧΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ  ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΑΓΑΘΆ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΓΑΘΑ. Σημαντικό θα είναι αυτό που θα βαρύνει στη συνείδησή τους, το κέρδος ή οι τιμές; Αυτοί δε που νομίζουν ότι ελέγχουν το σύστημα θα αρχίσουν να συνειδητοποιούν ότι έχουν μαύρα μεσάνυκτα.

  

ΟΛΙΓΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΡΥΠΑΝΣΗ

  Για δεκαεπτά (17) χρόνια οι πολίτες πληρώνουν τον πρόστιμο της Ε.Ε. για τους ρύπους λόγω της χρήσης μαζούτ από την ΑΗΚ. Για να γλυτώσουμε το πρόστιμο θα έπρεπε η ΑΗΚ να προχωρήσει στη χρήση φυσικού αερίου.Τούτο το πρόβλημα υπάρχει για 17 χρόνια.

Την 1/6/2009 όλοι οι καταναλωτές της ΑΗΚ είδαμε τους λογαριασμούς του ρεύματος να αυξάνονται κατά 3% λόγω της επιβολής του προστίμου από την ΕΕ.

Ποιοι είχαν την ευθύνη για την επιβολή του προστίμου; Οι πολιτικοί φυσικά. Όμως είναι όπως τους φεουδάρχες, ό,τι αποφασίσουν είναι ελέω θεού, δεν μπορεί να τους αγγίξει χέρι ανθρώπου. Γι αυτό υποχρέωσαν τους δούλους να πληρώνουν τη ζημιά. Από το 2009 ως το 2026. Μόνο τα τελευταία οκτώ χρόνια πληρώσαμ εοι καταναλωτές 1, 3 δις!!!

Καλά θα πει κάποιος, για 17 χρόνια δεν έκαναν τίποτε; Τόσο ανίκανοι είναι; 

Γιατί να το κάνουν; το πρόστιμο κάθε χρόνο δεν το εισέπραττε η ΕΕ, αλλά η κυπριακή κυβέρνηση!!! Η ΕΕ είναι ένα απέραντο τρελλοκομείο. Οι πολιτικοί δεν φέρνουν φυσικό αέριο, η ΕΕ βάζει πρόστιμο και τιμωρεί τους πολίτες που δεν φταίνε σε τίποτε και τα χρήματα τα εισπράττει αυτός που ευθύνεται για το πρόβλημα!!! Αυτή είναι μια σοβαρή προσέγγιση.

Λένε οι φιλευρωπαιστές πως οι ΕΕ δεν θέλει να τιμωρήσει τους πολίτες με το πρόστιμο αλλά να ασκήσει πίεση στις κυβερνήσεις να περιορίσουν τους ρύπους. Στη φαντασία των ευρωπαιολάγνων  μπορεί να ισχύει, αλλά στην πράξη οι πολιτικοί βρήκαν ακόμα ένα τρόπο να γαλεύκουν το λαό με τις ευλογίες της ΕΕ.

Οι πολιτικοί , λοιπόν, έκαναΝ την  πάπια, η ΕΕ έβαλλε πρόστιμο για τους αιώνιους ρύπους ,ο λαός πλήρωνε και η κυβέρνηση εισέπραττε αυξάνοντας τα έσοδα τους κράτους. Η τέλεια κλοπή!!! Ούτε μαφιόζοι δεν σκέφτονται τέτοιες λύσεις.

Το 2019 η κυβέρνηση Αναστασιάδη αποφάσισε να δώσει σε μια κινέζικη εταιρία το έργο της κατασκευής στο Βασιλικό για την έλευση υγροποιημένου φυσικού αερίου.  Νομίζαμε οι αφελείς ότι ήταν για το καλό μας. Η απόφαση λήφθηκε σε σύσκεψη στο προεδρικό από Αναστασιάδη και παρουσία  ονομαστων πολιτικών(Γεωργιάδης, Λακκοτρύπης, Παμπορίδης)  και παρά τις αντιρρήσεις της ελεγκτικής υπηρεσίας και του γενικού λογιστηρίου. Το αποτέλεσμα το έργο έμεινε ατέλειωτο και οι Κινέζοι έφυγαν, η ΕΕ ζήτησε πίσω τα 67 εκ.  που χρηματοδότησε το έργο και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία κάνει έρευνα για ποινικές  ευθύνες!!! 

Έτσι συνεχίζεται ομαλά η επιβολή προστίμου για 17 χρόνια.

Αυτοί οι επονομαζόμενοι πολιτικοί είναι παντελώς ανίκανοι να επιλύσουν ένα απλό πρόβλημα , το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο παράς, τίποτε άλλο.

Γιατί ενεργούν έτσι; Γιατί δεν υπάρχει πολιτικό δίκαιο για να δικάζονται και να πληρώνουν για τα εγκλήματά τους. Και γιατί υπάρχουν πολίτες που τους ψηφίζουν εν λευκώ δίνοντάς τους το δικαίωμα ακόμα και να τους καταστρέφουν ή να τους ληστεύουν χωρίς καμία απολύτως συνέπεια. ΨΗΦΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΑΣ ΕΓΓΥΩΜΑΙ ΌΤΙ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ. ΗΒΡΑΝ ΤΖΑΙ ΚΑΜΝΟΥΝ ΟΙ ΡΥΠΟΓΟΝΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΕΣ.

 

 ευρωαπιολάγνων μπορεί

ΔΙΑΦΘΟΡΑ , ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ, ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ

 Το τι ακούς με κάθε σοβαρότητα από ανθρώπους που θέλουν εξουσία , είναι απίστευτο.

Παλιότερα είχαμε τον Αναστασιάδη που έλεγε ο αθεόφοβος με κάθε σοβαρότητα ότι διόριζε τους άριστους των αρίστων. Και ταχυδακτυλουργικά μετέτρεψε το πολίτευμα σε αριστοκρατία!!! Ακόμα θεωρούσε το πρόβλημα της διαφθοράς ως ηθικο και δημοσίευε  συνέχεια κώδικες δεοντολογίας. Μετα βαρέθηκε και ασχολήθηκε με πιο   σοβαρά  θέματα, όπως  τα χρυσα διαβατήρια.

Τώρα για τη διαφθορά βρήκαν οι εξουσιολάγνοι ολιγαρχικοί νέο λεξιλόγιο: διαφάνεια και λογοδοσία. Και σοβαρομιλούν οι αθεόφοβοι.

Στην Ελλάδα με τον Μητσοτάκη δημοσιεύονται τα πάντα. Σταμάτησαν τα σκάνδαλα;

Η άλλη μαγική λέξη είναι η λογοδοσία. Η λογοδοσία αποκτά νόημα μόνο αν υπάρχει απονομή ευθύνης και κύρωση, τιμωρία. Διαφορετικά είναι εκθέσεις μαθητών δημοτικού σχολείου. Κανένα κόμμα δεν τολμά να εισηγηθεί τη θεσμοθέτηση πολιτικού δικαίου για τους πολιτικούς. Και συνεχίζουν να κοροιδεύουν τους πολίτες με διάφορες αερολογίες.

Τι θα πετύχουν τελικά με αυτές τις προσεγγίσεις; Θα υπάρχει μια διάκριση στη διαφθορά: η πρό διαφάνειας και λογοδοσίας και η μετά!!!

Ποια είναι η αιτία της διαφθοράς; Το γεγονός ότι οι πολιτικοί είναι οι ίδιοι και ελεγκτές και ελεγχόμενοι, εντολείς και εντολοδόχοι. Ή διαφορετικά, Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει.

Τι πρέπει να γίνει; Είναι απλό, η διαφθορά θα σταματούσε αμέσως αν οι πολίτες αποκτούσαν το δικαίωμα του ελέγχειν, ευθύνειν και ανακαλείν.

Ποιος τολμά να δώσει αυτή την αρμοδιότητα στον πολίτη; Κανένα κόμμα δεν εισηγείται ο πολίτης να γίνει μέρος της πολιτείας γιατί είναι αντίθετο στην ολιγαρχική ιδεολογία που εκπροσωπούν. Θέλουν μόνο   οι πολίτες να τους ψηφίζουν και δίνουν υποσχέσεις. Και πολλοί πολίτες εξαπατούνται εύκολα.

Το υφιστάμενο κράτος δημιουργεί σκουπίδια, απατεώνες και κλέφτες. Υπάρχει έστω ένα κόμμα που αμφισβητεί τον πλούτο και τα προνόμια των βουλευτών; Κανένα γιατί αυτά είναι το μοναδικό κίνητρο για διεκδίκηση εξουσίας.  

167000 κάτοικοι της Κύπρου βρίσκονται στα όρια της φτώχειας. Ποιος τους δημιούργησε; Και ποιος τα υφάρπαξε;

Αυτοί που τώρα ωσάν μοιρολογίστρες ζητούν την ψήφο σας. Δεν τους απασχολούν ποσώς οι 167000. Αντίθετα βρίσκονται σε κατάσταση μέθης γιατί απομένουν ακόμα 500000 να γαλέψουν.

Ο κ. Γιάννος Κατσουρίδης και οι απόψεις του για την οριζόντια ψηφοφορία

Σήμερα ,19/4/2015, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος» ένα άρθρο του κ. Γ. Κατσουρίδη, δόκτορος των Πολιτικών Επιστημών και επιστημονικού διευθυντή του Ινστιτούτου Ερευνών Προμηθέας με τίτλο «Οριζοντία ψηφοφορία και πολιτική».

Ο σχολιασμός αυτού του άρθρου γίνεται γιατί προβαίνει σε μια σειρά από διαπιστώσεις - κατά τη γνώμη μου αρκετές είναι ορθές- αλλά χωλαίνει στο «διά ταύτα».

Η ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ

Είναι ορθή η διαπίστωση του κ. Κατσουρίδη ότι η πρόταση των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων για οριζόντια ψηφοφορία δεν είναι απάντηση  σε προβλήματα που αντιμετωπίζει το πολιτικό σύστημα, αφού δε στηρίζεται στα πραγματικά αίτια αυτών των προβλημάτων.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟΣΥΣΤΗΜΑ

• Το επιχείρημα του πως δε λειτουργεί σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου η οριζόντια ψηφοφορία, ώστε να το υιοθετήσουμε και εμείς, είναι επινόηση κατά της οριζόντιας ψηφοφορίας και όχι θέση. Γιατί αν το υπαρκτό πολιτικό σύστημα αντιμετωπίζει αξεπέραστα προβλήματα, τότε σε κάποιο χρόνο και τόπο αυτό θα αλλάξει. Έτσι, ο κ. Κατσουρίδης, ουσιαστικά υποστηρίζει « ας περιμένουμε να αλλάξει το σύστημα κάπου αλλού, και μετά βλέπουμε». Το αντεπιχείρημα είναι « γιατί να μην το αλλαξουμε εμείς και ας το μιμηθούν και οι άλλοι», γιατί να μην γίνουμε εμείς παράδειγμα στους άλλους και να λειτουργεί το αντίστροφο.Γι αυτό ακριβώς αυτή η προσέγγιση του κ. Κατσουρίδη είναι συντηρητική και αντιδραστική: αντιστρατεύεται τη λογική της προόδου αλλά και της ιστορικής εξέλιξης (αφού είναι όλοι δούλοι, ας παραμείνουμε και εμείς!!!)
• Το επόμενο επιχείρημά του εδράζεται στην ίδια λογική με το προηγούμενο. Δηλαδή, προβάλλει ορθά τη θέση πως η Κύπρος δεν είναι αποκομμένη από το υπόλοιπο παγκόμιο σύστημα. Όμως προβάλλει αυτή τη θέση πάλι στα πλαίσια μιας συντηρητικής και αντιδραστικής λογικής, ώστε να μην αλλάξει κάτι. Αφού το «κακό» συμβαίνει και αλλού, δεν πρέπει να ενοχλούμαστε!
• Στη συνέχει μεταβαίνει στο κοινωνικοικονομικό σύστημα και ορθά επισημαίνει την αλλαγή που παρατηρείται  με την κυριαρχία «των αγορών». Και ενώ αυτή η παγκόσμια αλλαγή είναι βασική αιτία για τα προβλήματα στη σχέση κοινωνίας και πολιτικής, ουσιαστικά την εκμηδενίζει προβάλλοντας τη γενική και αόριστη θέση  «είναι αδύνατο να πιστεύεις ότι μπορείς να αλλάξεις, κατά τρόπο ριζικό». Δηλαδή; Τίποτε δεν αναφέρει. Αν αναλύεις μια πραγματικότητα μόνο για να την νομιμοποιήσεις στη συνειδησή σου, είναι μια συντηρητική θέση.

Γενικά, ο κ. Κατσουρίδης ορθά επικαλείται στην ανάλυση του το τι συμβαίνει εκτός Κύπρου. Αλλά, το επικαλείται στα πλαίσια μιας συντηρητικής λογικής, δηλαδή για  να μην αλλάξει τίποτε.

Η ΟΥΣΙΑ

Το τελευταίο επιχείρημα του κ. Κατσουρίδη είναι –το πιο σημαντικό κατά τον ίδιο- το πιο προβληματικό κατ΄ εμένα.Ειδικότερα:

«Διαφοροποιείται» , αναφέρει, «η λογική στην οποία  βασίζεται η αντιπροσωπευτική δημοκρατία: τη συλλογική εκπροσώπηση συμφερόντων μέσω ενδιάμεσων συλλογικοτήτων ( πολιτικών κομμάτων, συντεχνιών, κυβερνήσεων, κτλ.). Με τη συγκεκριμένη πρόταση η εκπροσώπηση καθίσταται ατομικό προνόμιο, συνήθως ατόμων με μεγάλη οικονομική επιφάνεια και πρόσβαση στα ΜΜΕ». Πρώτο, δεν υπάρχει πολίτευμα στην πραγματικότητα που να ονομάζεται αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Ένα πολίτευμα είναι αν κυβερνούν οι αντιπρόσωποι του λαού και άλλο πολίτευμα είναι αν κυβερνά ο δήμος. Να κυβερνούν και οι δύο είναι αδύνατο! Αλλά το πολίτευμα δεν είναι ούτε αντιπροσώπευση ούτε δημοκρατία, ο όρος είναι μια φαντασιακή σύλληψη. Το πολίτευμα είναι προ-αντιπροσωπευτικό και ακραιφνώς ολιγαρχικό ή ολιγαρχική κομματοκρατία. Δέυτερο, τα κόμματα είναι μια ενδιάμεση συλλογικότητα ανάμεσα στην κοινωνία και ο κράτος. Οι κυβερνήσεις που κατέχουν την εξουσία του κράτους είναι ενδιάμεση συλλογικότητα ανάμεσα σε ποιούς; Τρίτο, γιατί είναι πρόβλημα η εκπροσώπηση ως ατομικό προνόμιο και δεν είναι πρόβλημα η εκπροσώπηση ως κομματικό προνόμιο; Και το κομματικό προνόμιο και το ατομικό προνόμιο εκπροσώπησης μέσα στην υπαρκτή πραγματικότητα εξαρτιώνται αποκλειστικά , όπως επισημαίνει ο κ. Κατσουρίδης αλλά αποσπασματικά, από τους χορηγούς χρήματος και δημοσιότητας. Δηλαδή για την κοινωνία ποια θα είναι η διαφορά αν οι χορηγοί χρήματος και δημοσιότητας ανεβάζουν στην εξουσία κομματικούς ή άτομα; Για τους κομματικούς ή τα συγκεκριμένα άτομα έχει σημασία αλλά για την κοινωνία δεν έχει καμία σημασία, αφού δεν αλλάζει η σχέση της με την πολιτική και οι υφιστάμενοι συσχετισμοί δύναμης.

Και συνεχίζει ο κ. Κατσουρίδης: «Στην ουσία, ενώ παρουσιάζεται ως πρόταση αναδημιουργίας της πολιτικής, αποτελεί πρόταση κατάργησής της και επιστροφής στο παρελθον με τα κόμματα ελίτ του 19^ου αιώνα και αρχών του 20^ου αιώνα...Η λύση, όμως, δεν μπορεί να είναι η κατάργηση της πολιτικής ως τέτοιας, αλλά η λήψη εκείνων των μέτρων που θα την επαναφέρουν με τρόπο ουσιαστικό και όχι επιφανειακό. Όπως γινεται για παράδειγμα με τη συζήτηση στη Βουλή για το ασυμβίβαστο και τους ελέγχους των οικονομικών των κομμάτων».

Πρώτο, η  πρόταση για οριζόνται ψηφοφορία είναι τεχνικό ζήτημα, δεν αλλάζει το πολιτικό σύστημα. Άρα, δεν καταργείται η πολιτική. Δεύτερο, πολιτική υπάρχει όχι γιατί υπάρχουν κόμματα, αλλά γιατί υπάρχει η κοινωνία. Τρίτο, μια πρόσληψη της πολιτικής λειτουργίας μιας κοινωνίας είναι μέσω ενδιάμεσων ομάδων/ κομμάτων, αλλά μπορεί επίσης το άτομο να λειτουργεί μέσα στο όλον/σύστημα και χωρίς ενδιάμεσες ομάδες, να «μοριοποιείται» ως άτομο εντός του συνόλου. Η διαφορά των δύο είναι ότι ανφέρονται σε διαφορετικά πολιτικά συστήματα και δεν υποδηλώνεται ούτε στο ένα ούτε στο άλλο η κατάργηση της πολιτικής. Και ακριβώς η συντηρητικότητα των αντιλήψεων του κ. Κατσουρίδη σε αυτό έγκειται, πως ταυτίζει την πολιτική όχι με την κοινωνία αλλά με το κόμμα!!! Τέταρτο, επιστροφή στο παρελθόν είναι αδύνατη, γιατί άλλη ήταν η κοινωνία και οι ανάγκες της τον 19^ο  αιώνα και πολύ διαφορετική η σημερινή. Η πιο σημαντική συστημική διαφορά είναι πως τότε ο άνθρωπος προσπαθούσε να οικοδομήσει το μέλλον του εντός του κράτους. Σήμερα, αυτή η φάση έχει ολοκληρωθεί και οι κοινωνίες βρίσκονται αντιμέτωπες με προβλήματα που προκύπτουν με την κοσμοσυστημική λειτουργία ή την «υπέρβαση» του κράτους.Πέμπτον, η λύση που προτείνει ο κ. Κατσουρίδης ακυρώνει όλη την προσέγγισή του, αφού θεωρεί τελικά πως το πρόβλημα σήμερα της πολιτικής είναι το ασυμβίβαστο και τα οικονομικά των κομμάτων ή επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος με αυτούς που κατηγορεί, δηλαδή συναισθηματικά αντιδρώντας –προάσπιση των κομμάτων- αγνοεί «τα πραγματικά αίτια των προβλημάτων»!!!

ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ

Ο κ. Κατσουρίδης αναφέρεται και στις δημοσκοπήσεις για να τις ακυρώσει! Αναφέρει: «Η επίκληση δημοσκοπικών ποσοστών για εφαρμογή της οριζοντίας  ψηφοφορίας υποκρύπτει ορισμένα σφάλματα....δεν υπονοώ ότι δεν πρέπει να αξιοποιούνται οι δημοσκοπήσεις ως εργαλεία».

Φυσικά, από την άποψη της πολιτικής επιστήμης δεν ισχύουν αυτά. Για την επιστήμη υπάρχει το ερώτημα: ποιου η άποψη πρέπει να προσμετρά στη λήψη αποφάσεων; Του ενός, των λίγων ή των πολλών;  Με την απαντησή σου δεν απαντάς σε ένα θεωρητικό ερώτημα. Αλλά επιλέγεις πολιτικό σύστημα, δηλαδή μοναρχία, ολιγαρχία ή δημοκρατία. Το δεύτερο ερώτημα είναι: σε ποια περίπτωση η άποψη των πολλών θεωρείται ως εργαλείο και όχι λήψη απόφασης; Η απάντηση είναι στις ολιγαρχίες, όπως αυτή που υποστηρίζει ο κ. Κατσουρίδης. Το τρίτο ερώτημα: Στις ολιγαρχίες η δημοσκόπηση εκφράζει τη βούληση των πολλών; Η απάντηση είναι: ναι, υπό μιά προϋποθεση, ότι δόθηκε η πληροφόρηση-όλα τα δεδομένα- στους πολλούς για να μπορέσουν να διαμορφώσουν άποψη. Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο στις ολιγαρχίες; Είναι πολύ δύσκολο, γιατί θα ακυρώσει τη λογική του ολιγαρχικού συστήματος για τους ειδικούς που πρέπει να διαχειρίζονται την εξουσία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Συμπερασματικά, οι αντιλήψεις του κ. Κατσουρίδη έχουν ένα και μόνο σκοπό, να νομιμοποιήσουν το σύστημα και το κόμμα. Τίποτε άλλο. Γι αυτό είναι και συντηρητικές και αντιδραστικές, εφόσον στοχεύουν στην προάσπιση των συμφερόντων της πολιτικής  και της οικονομικής ολιγαρχίας.

ΕΡΩΤΗΜΑ: Οι κομματικοί και οι υποστηρικτές της οριζόντιας ψηφοφορίας , οφείλουν να απαντήσουν σε ένα ερώτημα καθαρά πολιτικό: Εφόσον με την λεγόμενη παγκοσμιοποίηση έχουν ανατραπεί οι συσχετισμοί δύναμης ανάμεσα στο τρίπτυχο κράτος-κοινωνία-αγορά σε βάρος της κοινωνίας και τα κράτη θεωρούν ως σκοπό της πολιτικής να υπηρετούν την αγορά, τι προτείνουν για να επανέλθει τουλάχιστον μια ισορροπία , και ειδικότερα –εφόσον μιλούμε για πολιτική –τι προτείνουν  για τη σχέση κοινωνίας και πολιτικής; Γιατί αν η αγορά – δηλαδή οι χορηγοί χρήματος και δημοσιότητας- θα βγάζουν στην εξουσία κομματικούς ή άτομα, η κοινωνία δε σώζεται, το πολιτικό σύστημα δεν αλλάζει, η αγορά θα ρυθμίζει τη λειτουργία της κοινωνίας, η κοινωνία θα περιθωριοποιείται από την πολιτική, το πολιτικό σύστημα θα συνεχίσει να είναι ολιγαρχικό ή και , χειρότερα,τυρρανικό. Έχουν να προτείνουν κάτι πέραν από το να ανταγωνίζονται ποιος θα καρπούται την εξουσία και το ταμείο του κράτους με χορηγία της οικονομικής ολιγαρχίας και σε βάρος της κοινωνίας;

ΥΓ. Η σύγκρουση ανάμεσα στους κομματικούς και τους υποστηρικτές της οριζόντιας ψηφοφορίας αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο μέσα στην υπαρκτή πραγματικότητα: Ποιος θα καρπώνεται τα οφέλης της εξουσίας του κράτους και του δημόσιου ταμείου; Οι κομματικοί ή και τα άτομα που βρίσκονται στις παρυφές του κομμάτων; Σε αυτά τα πλαίσια είναι μια ενδοολιγαρχική σύγκρουση γιατί η κοινωνία –που είναι ο λόγος ύπαρξης όλων αυτών- βρίσκεται εκτός των προβληματισμών τους και των προτάσεών τους. Σε αυτά τα πλαίσια οι υποστηρικτές της οριζόντιας ψηφοφορίας θα λειτουργήσουν ως»εφεδρεία δυνάμεων» για την πολιτικοοικονομική ολιγαρχία. Δηλαδή, στο βαθμό που το σύστημα θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο, θα τους χρησιμοποιήσει, για να μην αλλάξει το σύστημα!!!

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, το σύνταγμα και ο νόμος της ζούγκλας

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι, λέει, «θεματοφύλακας του Συντάγματος»!!!

 Με βάση ποιο άρθρο του συντάγματος έχετε παρέμβει στην ποινική διαδικασία εναντίον του Β.Γ.Γ.;

Με βάση ποιο άρθρο του συντάγματος έχετε διορίσει το Ρίκκο Ερωτοκρίτου στη θέση του Β.Γ.Γ. , μια θέση που ανήκει σε Τουρκοκύπριο; Και μάλιστα σε περίοδο οικονομικής κρίσης επιβαρύνοτας το δημόσιο ταμείο αχρείαστα με ποσό πέραν των 200.000 ευρώ ετησίως; Αυτό λέγεται χρηστή διοίκηση;

Με βάση ποιο άρθρο του συντάγματος θεωρείτε ότι ο σκοπός της πολιτικής είναι να υπηρετεί τις αγορές και όχι την κοινωνία;

Με βάση ποιο άρθρο του συντάγματος παραδώσατε την εξουσία του κράτους στους τροϊκανούς;

Με βάση ποιο άρθρο του συντάγματος διορίσατε παρανόμως συμβούλους και παρασυμβούλους, όπως κατήγγειλε ο Γενικός Εισαγγελέας στη Βουλή;

Και αφού ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είπε και ξεείπε, προσπάθησε εκ τους ασφαλούς «να την φέρει» του Γενικού Εισαγγελέα: «δεν θα παραλείψω εντούτοις να σας καλέσω όπως αξιοποιήσετε τη βοήθεια που  η Πολιτεία σας παραχώρησε , προκειμένου το ταχύτερο δυνατό να προσαχθούν επιτέλους ενώπιον της δικαιοσύνης οι υπεύθυνοι για την οικονομική καταστροφή του κράτους».

Καλά, η Γενική Εισαγγελεία εξετάζει την οικονομική καταστροφή του κράτους; Ποιος της έδωσε τέτοιες οδηγίες; Ή κύριε Πρόεδρε, ποιες συγκεκριμένες πτυχές του τραπεζικού συστήματος εξετάζει η Γ.Ε. με δική σας συμφωνία;

Αν πράγματι σας απασχολεί η οικονομική καταστροφή του κράτους, τότε γιατί αθωώσατε προκαταβολικά τους πολιτικούς με το διορισμό ερευνητικής επιτροπής; Γιατί αν το κράτος καταστράφηκε χωρίς να πάρουν είδηση η πολιτικοί, τότε πρόκειται περί ηλιθίων.

Από την άλλη, μια από τις αιτίες της οικονομικής καταταστροφής είναι η διαπλοκή πολιτικών-τραπεζιτών. Υπάρχει περίπτωση να βρεθεί έστω και ένας ένοχος για την καταστροφή; Αυτά είναι αερολογίες για αφελείς.

Και επί της ουσίας: Ο Αρχηγός της Αστυνομίας υπάγεται απευθείας σε εσάς. Τι μπορεί να κάμει ο όποιος Γενικός Εισαγγελέας, εάν οι πολιτικοί ως διαπλεκόμενοι αποφάσισαν να καλύψουν το έγκλημα, όπως φαίνεται ότι συμβαίνει;

Είναι αμοραλισμός να καλείς το Γενικό Εισαγγελέα να κάνει κάτι, όταν εσύ γνωρίζεις ότι είναι αδύνατο να το κάνει. Τον εκθέτεις εκ του ασφαλούς. Γιατί ο Γενικός Εισαγγελέας όσο και να διερευνά, μπορεί να βρει κάποια επιμέρους αδικήματα στους τραπεζίτες, αλλά τους υπεύθυνους της οικονομικής καταστροφής δε θα τους βρει ποτέ. Και το γνωρίζεις  πολύ καλά κύριε Πρόεδρε.

 Είναι λοιπόν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θεματοφύλακας του συντάγματος; Το γεγονός ότι το τονίζει δημόσια, ενώ μπορούσε να σιωπήσει, φανερώνει την πρόθεση του να ξηλώσει το σύνταγμα και να λειτουργήσει ως ένας απόλυτος μονάρχης. Η περίπτωση του τέως διοικητή και της νυν διοικήτριας της Κεντρικής Τράπεζας, η περίπτωση του Γενικού Εισαγγελέα φανερώνουν πως όποιος αντιτάσσεται στη βούληση του «μονάρχη» , θα πηγαίνει στο σπιτάκι του «νομότυπα».

Το κράτος πρέπει να λειτουργήσει όπως και οι αγορές, ώστε να τις υπηρετεί καλύτερα. Δηλαδή, να επικρατεί μόνο ένας νόμος, ο νόμος της δύναμης ή ο νόμος της ζούγκλας. Έτσι εξυπηρετούνται καλύτερα τα συμφέροντα της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας. Όλα αυτά που κάνει ο Πρόεδρος είναι μια σταδιακή εξοικείωση των πολιτών με την εφαρμογή του νόμου της δύναμης. Και ο νόμος της δύναμης δεν ανέχεται τα όποια όρια. Γι αυτό ακριβώς το ξήλωμα του συντάγματος ή της  εξουσίας του κράτους είναι βασική προϋπόθεση για την εξυπηρέτηση της ντόπιας και διεθνούς ολιγαρχίας.

Θα οδηγηθούν ενώπιον της δικαιοσύνης οι ένοχοι της οικονομικής καταστροφής; Ποτέ. Μπορεί να οδηγηθούν κάποιοι που θα δώσει το «πράσινο φως» ο Πρόεδρος είτε γαι εκτόνωση του «όχλου» είτε για ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα στις αντιμαχόμενες ολιγαρχικές συμμορίες, αλλά για δευτερεύσης σημασίας θέματα.

Θα δει άσπρη μέρα η κυπριακή κοινωνία; Για δεκαετίες θα προσπαθεί απεγνωσμένα να κτίσει και να ξανακτίσει τη ζωή της και συνεχώς θα ανακαλύπτει ότι το μόνο που επιτυγχάνει είναι να κτίζει τη ζωή των άλλων, των αδίστακτων ολιγαρχικών.

ΥΓ1. Μετά την εκλογή στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας των κ.κ. Χριστόφια και Αναστασιάδη, είναι νόμιμο και λογικό το αίτημα να μην γίνουν ξανά εκλογές και να γίνεται κλήρωση για την κατάληψη του αξιώματος του Προέδρου της Δημοκρατίας. Θα είναι και ανέξοδο. Και θα επιλύσει και τη διαφορά των οριζοντίων με τους κάθετους!!!

ΥΓ2. Οι πολιτικοί, τα κόμματα και οι αγορές θα αυτορυθμίζονται. Και η κοινωνία των δουλοπαροίκων θα πληρώνει για την ικανοποίηση των αυτορυθμιζομένων. Αυτή είναι η ιδεολογία και η πρακτική τους.

Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας: από την αλαζονεία του νεόπλουτου στο παιδί του λαού

Σε συνέντευξή του ο κ. Ρ. Ερωτοκρίτου στην εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος» στις 4/8/2013 δηλώνε:

«Ερώτηση: Δέχεστε κριτική ότι ο διορισμός σας είναι προϊόν συναλλαγής. Στηρίξατε προεκλογικά τον νυν Πρόεδρο αν και βρισκόσασταν σε ρήξη που είχε ως αποτέλεσμα και την αποχώρησή σας από το ΔΗΣΥ. Τι απαντάτε;

Απάντηση: Προέρχομαι από τον ιδιωτικό τομέα με δικηγορικό γραφείο που διατηρώ 30 χρόνια απασχολώντας πολυπληθές νομικό και παρανομικό προσωπικό. Πιστεύω ότι δεν ήμουν αποτυχημένος δικηγόρος, με όλη τη σεμνότητα που πρέπει να συνοδεύει τέτοιου είδους δηλώσεις. Συνεπώς το τι έκαμα την εποχή εκείνη σχετικά με τις πολιτικές μου επιλογές δεν μπορεί να συνδέεται με αυτό στο οποίο βρίσκομαι σήμερα, με την έννοια του ότι είχε προσυμφωνηθεί ως αντάλλαγμα.

Μια απλή σύγκριση των οικονομικών αποδοχών του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα με τις αποδοχές από την ιδωτική δικηγορία καταδεικνύει πως η δεύτερη επιλογή είναι οικονομικά με ασύγκριτο τρόπο, συμφερότερη. Η σημερινή κατάληξή μου στο αξίωμα του Γενικού Εισαγγελέα, ήταν πρόταση που έγινε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και αποδέχθηκα για έναν μόνο λόγο και που αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα μπορούσε να μην αποδεχόμουν.

Ο λόγος αυτός έχει να κάνει με όλα όσα συζητήσαμε προηγουμένως. Θεωρώ ότι είναι πατριωτικό καθήκον του κάθε ενός από τους πολίτες και όλων μαζί όταν μπορούν να προσφέρουν στην ανοικοδόμηση της χώρας να το πράξουν, έστω και αν αυτό είναι προς βλάβη των ατομικών οικονομικών τους συμφερόντων».

Στις 15/4/2015 , ο Β.Γ.Γ. Ρ. Ερωτοκρίτου δηλώνει: «Είμαι ένας ταπεινός, μικρός και άσημος επαρχιώτης δικηγόρος από τη Λεμεσό, που έτυχε να γίνω Β.Γ.Γ., τι είναι αυτό που έχω κάνει;»

Τότε, το 2013, ο Β.Γ.Γ. θέλει να παρουσιάσει μέσω των ολιγαρχικών ΜΜΕ μια εικόνα για τον εαυτό του τελείως διαφορετική από αυτή που επιχειρεί σήμερα. Τότε, ήταν ένας μεγαλοδικηγόρος με εισοδήματα πέραν των 200.000 ευρώ ετησίως, που ενεργώντας σε βάρος των οικονομικών του συμφερόντων, αποφάσισε να αποδεχθεί το διορισμό του στη θέση του Β.Γ.Γ. για να προσφέρει στην ανοικοδόμήση της χώρας.

Σήμερα, το 2015, όντας κατηγορούμενος για δωροδοκία, έγινε «μικρός, ταπεινός, άσημος δικηγόρος από τη Λεμεσό», που μάχεται εναντίον του κατεστημένου της Λευκωσίας – τα τζάκια-( ο ίδιος τι είναι;) προκειμένου να κερδίσει συμπάθειες στην κοινή γνώμη .

Έγινε ξαφνικά ένα «παιδί του λαού» (όπως το Νίκο Ξανθόπουλο) και «επαρχιώτης» προκειμένου να εκμεταλλευτεί τα πιο ταπεινά ένστικτα των άνθρωπων, πέρα από κάθε λογική, για να εξυπηρετήσει το συμφέρον του.

Και σήμερα ανακαλύπτει συνωμοσίες φαντασμάτων για να τον παρεμποδίσουν να καθαρίσει τον «σταύλο του Αυγεία» από τον οποίο σιτίζεται και καρπώνεται εξουσία  για δεκαετίες!!!

Δε νομίζεις κύριε Ρίκκο ότι το δούλεμα έχει ένα όριο;

Και ένα ερώτημα: Αν πράγματι είναι αθώος ο Β.Γ.Γ. , τι χρειάζονται αυτά όλα τα επικοινωνιακά τεχνάσματα;

Και άλλο ερώτημα: Αν ο Β.Γ.Γ. είναι υπέυθυνος, αξιοπρεπής και έντιμος άνθρωπος με κοινωνική συνείδηση, γιατί δεν έκανε το αυτονόητο, δηλαδή να παραιτηθεί αμέσως από τη θέση του και να δηλώσει πως θα προασπίσει τον εαυτό του στο δικαστήριο; Ποιος δε θα επικροτούσε μια τέτοια υπεύθυνη στάση; Ή μήπως δεν το ενδιαφέρει η κοινωνία, αλλά μόνο το ατομικό συμφέρον;

Τι είναι τελικά αυτή σύγκρουση; Ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα στην πολιτικοοικονομική ολιγαρχία. Τίποτε άλλο. Και φυσικά με δαπάνες της κοινωνίας.

Τι θα γίνει στη συνέχεια; Η σύγκρουση θα συνεχιστεί με αμείωτη ένταση, εκτός και αν ο Γενικός Εισαγγελέας υποχωρήσει. Η κατάθεση Ερωτοκρίτου στην Αστυνομία δημιουργεί δεδομένα που σε κάθε περίπτωση θα λειτουργήσουν υπέρ του Προεδρικού και σε βάρος του Γ.Γ..  Η τυχόν άρνηση του Γ. Εισαγγελέα να ερευνηθούν οι καταγγελίες νομιμοποιεί το Υπουργικό Συμβούλιο να διορίσει ποινικούς ανακριτές. Η δε συναίνεση του Γενικού Εισαγγελέα να ερευνηθούν οι καταγγελίες από την Αστυνομία, ένα σώμα  που δεν ελέγχεται από τον ίδιο αλλά από τον Προεδρικό, πάλι θα δημιουργήσει δεδομένα σε βάρος του.

Επίλογος: Τα παιδία παίζει και η κοινωνία βυθίζεται.

ΥΓ. Το γεγονός ότι η συγκεκριμένη σύγκρουση είναι ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα στους ολιγαρχικούς επιβεβαιώνεται και από την εμποκή του ονόματος του τέως Γενικού Εισαγγελέα Π. Κληρίδη στην υπόθεση. Ο Ρ. Ερωτοκρίτου τον ενέπλεξε στην υπόθεση της Providencia και ο τέως Γενικός Εισαγγελέας βγήκε δημόσια και υποστήριξε τον νυν Γ.Γ.. Ο Ρίκκος Ερωτοκρίτου δεν ξέχασε την κόντρα του με τον Πέτρο Κληρίδη, ο οποίος στις 27/ 10/2009 διέταξε  ποινική έρευνα ενάντον κομματικών στελεχών και του κ. Ρίκκου Ερωτοκρίτου ειδικά γιατί στις τότε ευρωεκλογές παρέλειψαν να καταθέσουν έκθεση προεκλογικών δαπανών στο γενικό Έφορο Εκλογής.

Σημείωνε τότε ο Γενικός Εισαγγελέας: «Παρά το γεγονός ότι ο ένας υποψήφιος είναι ο κ. Ρίκκος Ερωτοκρίτου εναντίον του οποίου, λόγω της βουλευτικής του ασυλίας, δεν θα είναι δυνατή η ποινική δίωξη σε περίπτωση που διαπιστωθεί ότι διέπραξε αδίκημα, εντούτοις η ανάκριση να γινει και αναφορικά μ΄ αυτόν».

Φαντασιώσεις Κυπρίων πολιτικών περί δημοκρατίας

Είναι μια γενική παραδοχή ανάμεσα τουλάχιστον στα κόμματα και τους κομματικούς πως η δημοκρατία ταυτίζεται με το κόμμα. Γι αυτό ωσάν μηρυκαστικά επαναλαμβάνουν την επωδό: «τα κόμματα είναι τα κύτταρα της δημοκρατίας»! Πες πες στο τέλος –σκέφτονται- θα τους πιστέψει «ο αμαθής όχλος». Σε αυτό τα μονότονα επαναλαμβανόμενο σύνθημα είναι απόλυτα φυσιολογική και η δήλωση στις 10/4/2015 του βουλευτή του ΔΗΣΥ Α. Θεμιστοκλέους: «Χώρες με δημοκρατία αλλά χώρίς κόμματα ούτε υπήρξαν, ούτε υπάρχουν και ποτέ δεν θα υπάρξουν»!

Τέτοιες δηλώσεις επιβεβαιώνουν την ελλειμματική πολιτική γνωσιολογία – δηλαδή την πολιτική ασχετοσύνη – καθώς και την ευτελή προπαγάνδα των αμαθών κομματικών στην αγωνία τους να επιβιώσουν σε ένα περιβάλλον που τους αμφισβητεί. Το μήνυμά τους είναι σαφές: «έχουμε δημοκρατία και αν θέλετε δημοκρατία πρέπει να ταυτιστείτε μαζί μας», «δεν έχετε να περιμένετε τίποτε καλύτερο σε πολιτειακό επίπεδο, αφού έχουμε φτάσει στο απώγειο της πολιτικής εξέλιξης», « αν δε θελετε τα κόμματα=δημοκρατία, τότε είστε υπέρ του φασισμού, της δικτατορίας», κλπ., κλπ.. 

Φυσικά, η προσέγγιση των κομματικών δεν έχει καμία απολύτως γνωσιολογική βάση, δηλαδή κάποια σχέση με την πραγματικότητα, είναι ένας μύθος που εδράζεται αποκλειστικά στην απάτη και την ιδιοτέλεια με σκοπό να συνεχίσουν οι συμμορίες τους να καρπούνται  αυτά που μονοπωλούν, δηλαδή την εξουσία και τη λεηλασία του δημόσιου ταμείου.

Ανεξάρτητα από την ευτελή επιχειρηματολογία των ολιγαρχικώ/κομματικών κα΄ποιες επισημάνσεις είναι αναγκαίες:

• Το σύνταγμα των ΗΠΑ του 1787 παρέμεινε σε σχέση με την κατανομή της εξουσίας αναλλοίωτο ως σήμερα, το 2015. Ήταν το πρώτο αβασίλευτο πολίτευμα. Οι «σοφοί πατέρες» των ΗΠΑ τότε, όταν θεσμοθετούσαν, επέλεξαν συνειδητά να απορρίψουν το πολίτευμα της δημοκρατίας και το πρότυπο της Αθήνας. Γι αυτό και επέλεξαν ως πρότυπό τους την αρχαία Ρώμη και Σπάρτη, που ουδέποτε ήταν δημοκρατικές πολιτείες. Και εν πλήρει συνειδήσει οι «σοφοί πατέρες» ονόμασαν το πολίτευμα τους «πολιτεία» (republic)  και όχι δημοκρατία (democracy). Γιατί εμείς σήμερα ονομάζουμε το πολίτευμα των ΗΠΑ «δημοκρατία» , ενώ αυτοί που θεσμοθέτησαν το πολίτευμα απέρριπταν τη δημοκρατία και ονόμασαν το πολίτευμα τους «πολιτεία», που όντως είναι; Ή το 1787 οι σοφοί πατέρες των ΗΠΑ δεν ήξεραν τι έκαναν ή εμείς σήμερα δεν ξέρουμε τι λέμε. Φυσικά το ιστορικό ερώτημα είναι: τι μεσολάβησε  και ένα μη δημοκρατικό πολίτευμα μετονομάστηκε σε  «δημοκρατία»; Ποιος και γιατί δημιούργησε αυτή την πλάνη;
• Η πλάνη γίνεται πιο φανερή, όταν στοχαστούμε την νεοτερική  ιστορική εξέλιξη: από τη φεουδαρχία περάσαμε στην απόλυτη ποναρχία , στη συνταγματική μοναρχία και, στη συνέχεια , μεταπηδήσαμε στη δημοκρατία!  Έλεος! Ευτυχώς, οι νεότεροι δεν είχαν το προνόμιο να βιώσουν την ολιγαρχία! Και ξαφνικά οι κοινωνίες από δουλοπαροικιακές έγιναν δημοκρατικές και κατέκτησαν την πλήρη ελευθερία, ατομική, κοινωνική και πολιτική! Αυτά μπορεί να υποστηρίζονται από άσχετους ειδικούς και ιδιοτελείς πολιτικούς και όχι από έλλογα όντα.
• Τι είναι η δημοκρατία; Ο ορισμός εμπεριέχεται μέσα στην έννοια: είναι το πολίτευμα όπου υπάρχει ένα θεσμοθετημένο όργανο, όπως η βουλή ή το υπουργικό συμβούλιο, με την ονομασία «δήμος» και στο οποίο συμμμετέχουν όλοι οι πολίτες και είναι κάτοχος της καθολικής πολιτικής αρμοδιότητας ( αυτού που σήμερα κατέχει το κράτος). Είναι παράλογο κάποιος να υποστηρίζει ότι υπάρχει ένα πολίτευμα που ονομάζεται δημοκρατία αλλά χωρίς να υπάρχει δήμος!
• Τι είναι το κόμμα; Είναι ομάδες πολιτών που θεωρούν ότι είναι ειδικοί στην πολιτική και μονοπωλούν την εξουσία του κράτους, όταν το πολίτευμα είναι ολιγαρχικό.  Τα κόμματα είναι τα κύτταρα της ολιγαρχίας και όχι της δημοκρατίας.
• Μπορεί να υπάρξει καλύτερο πολίτευμα από το υφιστάμενο ολιγαρχικό/κομματοκρατικό; Βεβαίως. Το πολίτευμα σήμερα είναι ολιγαρχικό με προ-αντιπροσωπευτικό χαρακτήρα. Δηλαδή, οι πολίτες νομιμοποιούν  κάποιο στην εξουσία με την ψήφο τους ,αλλά δεν έχουν το δικαίωμα να τον ελέγχουν ή με την ψήφο τους εξουσιοδοτούν κάποιον εν λευκώ να διαχειριστεί την εξουσία. Στην εξέλιξή του το πολίτευμα με τα τωρινά δεδομένα μπορεί να γίνει αντιπροσωπευτικό, δηλαδή να νομιμοποιείς κάποιον με την ψήφο σου στην εξουσία, αλλά όχι εν λευκώ, να έχεις και το δικαίωμα να τον ελέγχεις. Η δημοκρατία είναι αλλό είδος πολιτευμάτος πολύ μακριά από τις διεκδικήσεις του παρόντος.

Η ιστορική εξέλιξη, λοιπόν, δεν καθορίζεται με τους αφορισμούς εξουσιαστών, μηρυκαστικών ή συγκατανευσιφάγων, αλλά από την ίδια την κοινωνική πραγματικότητα. Και μόλις πρόσφατα η κοινωνία άρχισε να αμφισβητείτο το  υπαρκτό προ-αντιπροσωπευτικό ολιγαρχικό/κομματοκατικό σύστημα. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι μεσοπρόθεσμα και σε μια περίοδο έντονων αμφισβητήσεων  και αναταράξεων η ολιγαρχική τάξη θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει τους ιδιοτελείς δογματισμούς της, θα απεγκλωβιστεί από τους μύθους της και θα στοχαστεί για την αναθεώρηση του πολιτεύματος, ώστε να γίνει αντιπροσωπευτικό. Στην παρούσα φάση, όμως, η πολιτική ολιγαρχία – τα κόμματα- θα αγωνιστεί με νύχια και με δόντια να διατηρήσει τα προνόμια  της, δηλαδή τη μονοπώληση της εξουσίας του κράτους και τη διαχείριση του δημόσιου ταμείου, με τη χρήση της απάτης, της βίας ή και απλώς της  ανοχής της κοινωνίας.  

Από την εκκλησία του δήμου των πιστών στο δεσποτικό ιερατείο

Με αφορμή τη σύγκρουση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου με την Εκκλησιαστική Επιτροπή Τράχωνα για την υφαρπαγή ποσού 450.000 ευρώ από το ταμείο της και την παύση  δύο από τα πέντε μέλη της,  όταν διαμαρτύρήθηκαν, θεώρησα σκόπιμο αντί σχολίων να παραθέσω δύο κείμενα , ένα του 1879 και ένα του 2015. Ο καθένας συγκρίνοντας τα κείμενα μπορεί να οδηγηθεί σε χρήσιμα συμπεράσματα για την πορεία της κυπριακής κοινωνίας και εκκλησίας.

Το Υπόμνημα των Αρχιερέων του 1879

Το 1879 οι Αρχιερείς της Κύπρου επέδωσαν ένα υπόμνημα στο τότε Άγγλο Ύπατο Αρμοστή στο οποίο περιγράφεται λεπτομερώς η θέση της εκκλησίας της Κύπρου. Αναφέρει το Υπόμνημα για το επίμαχο θέμα της διαχείρισης της ιδιοκτησίας της εκκλησίας:

«Οι θρησκευτικοί δε αρχηγοί και αι χριστιανικαί κοινότητες εκανόνισαν και πανάρχαια συνήθεια εκαθιέρωσεν, ώστε την μεν κτημοσύνην των κατά μέρος ιερών ναών να διευθύνωσιν επιτροπαί υπό των κοινοτήτων εκλεγόμεναι και υπό του εθνάρχου επικυρούμεναι, την δε των Μοναστηρίων να διευθυνωσιν απ΄ ευθείας οι Αρχιερείς ή οι Ηγούμενοι διατηρουένων ή αυτοδιοίκητων Μονατηρίων...».

Σε άλλο σημείο επαναλαμβάνει: «... η κτημοσύνη των εκκλησιών ως και των Μοναστηρίων, άπερ υπάγονται εις τας Μητροπόλεις, ανήκουσιν εις τας χριστιανικάς κοινότητας και διευθύνονται υπό των επιτρόπων των εκκλησιών, τα δε δίδονται υπό των κοινοτήτων εις τους Αρχιερείς, όταν τους εκλέξη ο λαός ως τοιούτους, προς συντήρησιν των Μητροπόλεων, και όπως επαρκώσιν εις τας προς τα κοινότητας αυτάς χρηματικάς υποχρεώσεις της θέσεώς των».

 Οι δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου Κύπρου το 2015

Στις 7/4 2015 ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου δηλώνει: «Εγώ ασκώ διοίκηση στα οικονομικά και σε όποιον δεν αρέσει  να ανοίξει την πόρτα και να φύγει».

Σε δηλώσεις στο κρατικό ραδιόφωνο, ο Κύπρου Χρυσόστομος απέρριψε τις κατηγορίες κατάχρησης εξουσίας, η οποία δεν προβλέπεται στον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου. Δήλωσε ότι αυτός είναι ο διαχειριστής και ότι σήμερα το πρωί θα παύσει την Επιτροπή.

Λάβρος κατά των Επιτρόπων ο Μακαριότατος τόνισε:

«Οι Επίτροποι δεν μπορούν να ξοδεύσουν ούτε ένα σεντ αν δεν το εγκρίνει ο διαχειριστής, γι’ αυτό να μάθουν να σέβονται. Εκείνοι, αν επιχειρήσουν να πάρουν έστω και ένα σεντ από την εκκλησία, είναι κλέφτες. Αν εγώ πάω τα μεσάνυκτα και σπάσω και την πόρτα και μπω μέσα και πάρω οτιδήποτε δεν είμαι κλέφτης, επειδή είμαι ο διαχειριστής της περιουσία της εκκλησίας. Αυτό να το καταλάβουν οι πάντες».

Την επόμενη, 8/4/2015, ο Αρχιεπίσκοπος έπαυσε δύο μέλη της εκκλησιαστικής επιτροπής Τράχωνα γιατί αντέδρασαν στην υφάρπαγη του ποσού των 450.000 ευρώ!

Το ερώτημα που προκύπτει είναι: Ποιος είναι ο διαχειριστής της περιουσίας των ιερών ναών; Ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος ή οι χριστιανικές κοινότητες και οι αντιπρόσωποί τους , δηλαδή οι επίτροποι των εκκλησιών ή η εκκλησιαστική επίτροπή; Η απάντηση στο ερώτημα είναι καθαρά πολιτική και όχι θρησκευτική.

Το ιστορικό ζήτημα είναι: πώς το 1878 γινόταν αποδεκτό ότι η διαχείριση της περιουσίας των ναών ανήκει στις εκκλησιαστικές επιτροπές των κοινοτήτων , ενώ το 2015 ο Αρχιεπίσκοπος δεν το αποδέχεται; Πώς έγινε αυτή δεσποτική μετάλλαξη;

Υ.Γ. Ο κ. Πιτσιλλίδης δεν έχασε την ευκαιρία να στραφεί κατά του Αρχιεπισκόπου αναφέροντας «Ποιός είσαι ρε και από πού θα διώξεις τους ανθρώπους; Από τον γουμά της μάνας σου;»  Ο κ. Πιτσιλλίδης ως πολίτης και πολιτικό πρόσωπο οφείλει να μας εξηγήσει τη δική του συμβολη στη δημιουργία αυτού του «γουμά». Προσωπικά δε με ενοχλεί μόνο όταν  με εντάσσει σε έναν «γουμάν» ο Αρχιεπίσκοπος, αλλά και ο κ. Πιτσιλλίδης. Η σύγκρουση Πιτσιλλίδη-Αρχιεπισκόπου αναπαράγει κατεξοχήν την πολιτική σύγκρουση, είναι δηλαδή μια ενδο-ολιγαρχική σύγκρουση. Και όπως κάθε σύγκρουση ολιγαρχικών μου προκαλεί αηδία.

Κόμματα, διαφθορά και οριζόντια ψηφοφορία

Το κείμενο αυτό αποτελεί μια απάντηση σε ένα άρθρο του κ. Άθου Κοιρανίδη της δεξαμένης σκέψης «Θουκυδίδης» που δημοσιέυτηκε στην εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος» στις  4/1/2015. Υποστηρίζει ο κ. Κοιρανίδης -και είναι μια άποψη που προβάλλεται από πολλούς που δραστηριοποιούνται σε διάφορες οργανώσεις της λεγόμενης κοινωνίας των πολιτών- και τα εξής:

«Η λύση του προβλήματος(εννοείται της διαφθοράς) κρύβεται στην αποδυνάμωση του κομματικού κατεστημένου. Πρέπει να επιστρέψουμε όσο πιο κοντά γίνεται στην άμεση συμμετοχική δημοκρατία. Οι πολίτες θα πρέπει να απελευθερωθούν από τον ζυγό των κομμάτων. Θα πρέπει να μπορούν να επιλέγουν τους άριστους από όποιο χώρο και να προέρχονται.Ταυτόχρονα, οι ικανοί και αγνοί που σήμερα δεν ανέχονται την ανάμειξή τους στα κομματικά θα πρέπει να αποκτήσουν την ουσιαστική δυνατότητα του εκλέγεσθαι. Η οριζόνται ψηφοφορία είναι επιβεβλημένη και πιστεύω θα επενεργήσει ως πανάκεια στη μάστιγα της διαφθοράς».

Η παραπάνω παράγραφος, που συμπυκνώνει την επιχειρηματολογία αρκετών συμπολιτών μας, είναι ολοφάνερο ότι στηρίζεται σε μια διανοητική σύγχυση. Εννοώ ότι φαίνεται να μην έχει μια ξεκάθαρη άποψη για το πολιτικό πρόβλημα που πραγματεύεται. Και η σύγχυση είναι πάντοτε επικίνδυνη από πολιτική άποψη.

Τι υποστηρίζεται λοιπόν;

Όχι στο κομματικό κατεστημένο ή την  κομματοκρατία.

Ναι στην άμεση συμετοχική δημοκρατία (Τι σημαίνει πιο κοντά; Ένα πολιτικό σύστημα είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει. «Ολίγον έγκυος» δε γίνεται. Και τι σημαίνει «άμεση συμμετοχική δημοκρατία»; Μπορεί να υπάρξει δημοκρατία που να μην είναι άμεση και συμμετοχική; )

Ναι στην αριστοκρατία, την επιλογή  των αρίστων. Καλά, τι σχέση έχει η αριστοκρατία με τη δημοκρατία;

Ναι στην οριζόντια ψηφοφορία για να επιλέγονται οι άριστοι « οι αγνοί και ικανοί» και για αντιμετώπιση της διαφθοράς.

Είναι ολοφάνερο ότι ο κ. Κοιρανίδης συγχύζει τα πολιτεύματα με αποτέλεσμα να μη ξέρει τι θέλει. Η κομματοκρατία και η αριστοκρατία είναι πολιτεύματα του ίδιου τύπου, δηλαδή είναι ολιγαρχικά πολιτεύματα. Ως τέτοια δεν έχουν καμία σχέση με το πολίτευμα της δημοκρατίας.

Η οριζοντία ψηφοφορία ή η κάθετη είναι τεχνικά ζητήματα που δεν άλλαζουν τη φύση του πολιτεύματος. Μπορεί να νομιμοποιούνται άλλα άτομα στην εξουσία σε κάθε μορφή ψηφοφορίας, αλλά το πολιτικό σύστημα δεν αλλάζει με την έννοια ότι δε διαφοροποιείται η θέση της κοινωνίας στην πολιτική  διαδικασία, δηλαδή η κοινωνία είναι εκτός του πολιτικού συστήματος. 

Το αίτημα, λοιπόν, για οριζόντια ψηφοφορία δεν αποτυπώνει μια διεκδίκηση για αλλαγή στο πολιτικό σύστημα, αλλά μια διεκδίκηση για νομιμοποίηση άλλων ατόμων στην εξουσία στο υφιστάμενο πολιτικό σύστημα. Ή  οι πολίτες που βρίσκονται εκτός κομμάτων διεκδικούν ίση μεταχείριση στην άσκηση του δικαιώματος του εκλέγεσθαι, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να καταλάβουν και αυτοί θέσεις εξουσίας. Κάτι που σήμερα αποτελεί προνόμιο των κομμάτων σε μεγάλο βαθμό.

Δηλαδή, στην παρούσα συγκυρία που η κοινωνία αμφισβητεί έντονα το ρόλο των κομμάτων στην πολιτική, κάποιοι συμπολίτες μας θεωρούν ότι επιβάλλεται να τερματιστεί η μονοπώληση των αξιωμάτων από τα κόμματα και να αποκτήσει αυτή τη δυνατότητα ο κάθε πολίτης τυπικά, ουσιαστικά όμως οι άριστοι, «οι ικανοί». Το μέσο για να επιτευχθεί αυτό θεωρείται η αλλαγή της εκλογικής διαδικασίας με την οριζόνται ψηφοφορία. Όμως η φύση του ολιγαρχικού πολιτεύματος δε  θα αλλάξει, θα παραμείνει ολιγαρχικό.

Το δεύτερο ζήτημα που τίθεται αφορά τη βεβαιότητα με την οποία διατυπώνεται η αντίληψη πως «η οριζόνται ψηφοφορία είναι επιβεβλημένη και πιστεύω θα επενεργήσει ως πανάκεια στη μάστιγα της διαφθοράς».

Είναι έτσι τα πράγματα;

Η διαφθορά είναι συμφυές στοιχείο του ολιγαρχικού πολιτεύματος και όχι της αντιπροσώπευσης ή της δημοκρατίας. Γιατί στα προ-αντιπροσωπευτικά/ολιγαρχικά πολιτεύματα άλλος είναι ο κάτοχος της εξουσίας και άλλος ο δικαιούχος, δηλαδή η κοινωνία. Όπότε ο κάτοχος της  εξουσίας όντας ελεγκτής και ελεγχόμενος, εντολέας και ταυτόχρονα  εντολοδόχος, μπορεί και αυτονομείται από το συμφέρον της κοινωνίας, να ιδιοποιείται την πολιτική και να καταχράται της θέσης τους προς ίδιον όφελος. Επομένως, η διαφθορά θα συνεχίσει να υπάρχει όσο το πολίτευμα είναι ολιγαρχικό. Η βεβαιότητα πως η οριζοντία ψηφοφορία θα τερματίσει το φαινόμενο της διαφθοράς δε στηρίζεται σε πραγματολογικά δεδομένα,  αλλά συνιστά ατεκμηρίωτη προσδοκία.

Το γεγονός αυτό μπορεί κάποιος  εύκολα να το κατανοήσει ανεξάρτητα από τις προσδοκίες των υποστηρικτών της οριζόντιας ψηφοφορίας. Η οριζόντια ψηφοφορία μπορεί να αποδυναμώσει τα κόμματα. Αυτό εξαρτάται όχι από το τεχνικό ζήτημα της ψηφοφορίας αλλά από τη βούληση των χορηγών «χρήματος και δημοσιότητας», βασικών προϋπόθεσεων για να εκλεγεί κάποιος σήμερα σε ένα πολιτικό αξίωμα. Οι χορηγοί χρήματος και δημοσιότητας αν κρίνουν ότι σήμερα δεν τους συμφέρει η στήριξη των κομμάτων, τότε το πιο πιθανό είναι να αναλάβουν οι ίδιοι ή όργανά τους να καλύψουν τη διεκδίκηση που κάποιοι προβάλλουν για την επιλογή των «αρίστων». Οι άριστοι σε μια οριζόνται ψηφοφορία θα ταυτιστούν αναγκαστικά με αυτούς που κατέχουν το χρήμα και τους καναλάρχες. Τότε, οι οπαδοί της οριζοντίας ψηφοφορίας θα ανακαλύψουν τη φενάκη της διεκδίκησής τους προς ζημίαν της κοινωνίας.

Στο υπαρκτό πολιτικό σύστημα οι δυνάμεις της οικονομικής ολιγαρχίας ελέγχουν ολοκληρωτικά το πολιτικό σύστημα προς ίδιον όφελος και σε βάρος της κοινωνίας ή του κοινού συμφέροντος. Αυτό δε θα αλλάξει με την αλλαγή του τρόπου ψηφοφορίας αλλά με αλλαγή του πολιτικού συστήματος, δηλαδή από προ-αντιπροσωπευτικό να γίνει τουλάχιστον αντιπροσωπευτικό, ώστε να εξαναγκαστεί η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία στη λήψη των αποφάσεων να συνυπολογίζει τουλάχιστον το κοινωνικό συμφέρον.

Ο πολιτικός λόγος του κ. Ομήρου ή η επιχειρηματολογία των ολιγαρχικών

Σε συνέντευξή του στην καθεστωτική εφημερίδα  «Ο φιλελεύθερος» στις 4/1/2015 ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ Γ. Ομήρου αναφέρει ανάμεσα σε πολλά και διάφορα: «Μια πολιτική που να στηρίζεται σε Κόμματα που συνιστούν την τυπική προϋπόθεση για τη λειτουργία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας...».

Είναι έτσι τα πράγματα;

1.Η πολιτική δε στηρίζεται στα κόμματα. Η πολιτική στηρίζεται στην κοινωνία. Χωρίς την κοινωνία δεν υπάρχουν κόμματα! Ή η πολιτική είναι η ρυθμιστική λειτουργία μιας κοινωνίας με ή χωρίς κόμματα.

2.Τα κόμματα αποτελούν την τυπική προϋπόθεση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, όπως υποστηρίζει ο κ. Ομήρου; Η  ορθή θέση θα έπρεπε να υποστηρίζει ότι «τα κόμματα  ήταν  η τυπική προϋποθεση για τη λειτουργία του πολιτεύματος στα νεότερα χρόνια», τη διάδοχη περίοδο της δυτικής φεουδαρχίας.

3.Υπάρχει κάποιο πολίτευμα που μπορεί να ονομαστεί αντιπροσωπευτική δημοκρατία; Όχι. Το αντιπροσωπευτικό σύστημα και η δημοκρατία είναι δύο διαφορετικά πολιτεύματα. Αυτό εύκολα μπορεί να το αντιληφθεί κάποιος, αφού στο ένα πολίτευμα κυβερνούν οι αντιπρόσωποι και στο άλλο ο λάος=δήμος. Δε γίνεται να κυβερνά ταυτόχρονα και ο αντιπρόσωπος και ο δήμος!

4. Έχουν τα κόμματα της νεοτερικότητας κάποια σχέση με την αντιπροσωπευτική δημοκρατία;

Καμία. Γιατί στα νεότερα χρόνια δεν υπήρξε τέτοιο πολίτευμα. Τα κόμματα ταυτίστηκαν με το προ-αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα με την έννοια ότι ήταν διαμεσολαβητές ανάμεσα στο κράτος και την κοινωνία, αλλά η κοινωνία δεν είχε καμία πολιτική αρμοδιότητα ή η εξουσιοδότηση προς τα κόμματα ήταν εν λευκώ. Ένα πολιτικό σύστημα για να είναι αντιπροσωπευτικό πρέπει η κοινωνία να αναγνωριστεί ως εντολέας και το κόμμα ως εντολοδόχος με δικαίωμα στον εντολέα να ελέγχει και να ανακαλεί τον εντολοδόχο.Αν η εξουσιοδότηση προς τα κόμματα είναι εν λευκώ, τότε το πολιτικό σύστημα είναι προ-αντιπροσωπευτικό.

5. Ποιο είναι το πολιτικό σύστημα της νεοτερικότητας με το οποίο έχουν ταυτιστεί τα κόμματα; Το πολιτικό σύστημα είναι η ολιγαρχία- οι λίγοι άρχουν. Στα νεότερα χρόνια η ολιγαρχία πήρε τη μορφή της κομματοκρατίας.

Ο κ. Ομήρου είναι ένας ακραιφνής ολιγαρχικός, όπως και οι άλλοι φορείς της κομματοκρατίας, και  μπορεί «ελέω θεού» να αυτο-αναγορεύεται σε  δημοκρατικό. Όμως, άλλο ολιγαρχία και άλλο δημοκρατία. Και αν μεν υποστηρίζει ότι είναι δημοκρατικός λόγω άγνοιας, τότε είναι επικίνδυνος ως πολιτικός για την κοινωνία. Αν όμως το υποστηρίζει λόγω απάτης, δηλαδή για εξαπάτηση του λαού, τότε συνιστά και πολιτικό έγκλημα. Γεγονός που σε μια δημοκρατία θα επέσυρε και την τιμωρία αυτού που προσπάθησε να εξαπατήσει το λαό!

ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ και ...χειροκροτήματα!!!

Η έκδοση διατάγματος από τον Υπουργό Οικονομικών  με το οποίο προνοείτο η επιβολή συγκεκριμένων όρων εργασίας σε 300 υπαλλήλους- μέλη της ΕΤΥΚ  που εργοδοτούνται στη Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα ενέχει μια ιδιαίτερη σημασία.

1.Από πλευράς κυβερνητικής πολιτικής η έκδοση διαταγμάτων είναι μια πάγια τακτική, απότοκος της μνημονιακής εποχής. Η κυβέρνηση, μπροστά στη δήθεν «έκτακτη ανάγκη», ουσιαστικά έχει ενισχύσει την εξουσία της με την έγκριση της βουλής. Ή διαφορετικά, το πολιτικό σύστημα έχει γίνει πιο αυταρχικό.

2.Από την πλευρά της κοινωνίας, η ενίσχυση του αυταρχισμού της εξουσίας αυτόματα επιφέρει περιορισμό των ελευθεριών των πολιτών.Ή διαφορετικά, στην μνημονιακή εποχή το πολιτικό σύστημα γίνεται πιο ανελεύθερο με πρόσχημα την κρίση.

3.Από την πλευρά της θέσης της εργασίας στη λειτουργία του οικονομικού συστήματος, η απόφαση δηλώνει φανερά την υποβάθμιση της θέσης της εργασίας στην αντίληψη των φορέων της εξουσίας. Ή διαφορετικά, οι φορείς της εξουσίας του κράτους υλοποιούν τις δεσμεύσεις τους να υπηρετήσουν την «οικονομική αγορά», σε βάρος φυσικά της εργασίας. Και αυτό προκειμένου να αποδοθούν τα εύσημα από τους φορείς της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας μέσω των «οίκων αξιολόγησης» και να «ενθαρρυνθούν» οι ξένες επενδύσεις.

Στα πλαίσια αυτής της πολιτικής αντίληψης επιβεβαιώνεται στην πράξη η ανατροπή στις σχέσεις κεφαλαίου και εργασίας με την στήριξη των πρώτων από τους φορείς της κρατικής εξουσίας. 

4.Από άποψη επικοινωνιακή, η πρόθεση της κυβέρνησης ήταν να στείλει το μήνυμα της ματαιότητας κάθε αντίδρασης, ώστε να εξασφαλιστεί και να διαιωνιστεί το σχέδιο απόλυτης υποταγής της κοινωνίας στα σχέδια της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας.

Η ανατροπή στις σχέσεις μια χούφτας αδίστακτων πολιτικών και επιχειρηματιών από τη μια, που αφού χρεοκόπησαν το σύστημα και φόρτωσαν τα βάρη στους πολλούς και με πολλή αναίδεια προσπαθούν να παρουσιαστούν και ως σωτήρες, και της κοινωνίας από την άλλη είναι το κύριο πρόβλημα σήμερα που απαιτεί απαντήσεις.

Οι ετσιθελισμοί της κυβέρνησης είναι αναμενόμενοι. Οι πανηγυρισμοί ή και οι εικονικές διαφωνίες της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας επίσης αναμενόμενοι. Μη αναμενόμενο είναι  να υπάρχουν πολίτες που  επικροτούν τέτοιες αυταρχικές πρακτικές. Αυτοί οι πολίτες δεν έχουν συνείδηση της ελευθερίας –άρα δεν είναι ελεύθεροι- και κατήντησαν- όντας αφελείς- φερέφωνα αυτών που μηχανεύονται σχέδια εναντίον τους ή , πιο σωστά, την υποδούλωσή τους.  

ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ Η ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΩΣ ΦΕΡΕΦΩΝΟ ΜΙΑΣ ΑΔΙΣΤΑΚΤΗΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ, ΑΥΤΗ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ. 

"Όπως τότε με το πραξικόπημα, έτσι και σήμερα με το μνημόνιο..."

Με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στην Κύπρο, οι πολιτικοί μη έχοντας τίποτε να προτείνουν ώστε να δώσουν κάποια νότα αισιοδοξίας στους πολίτες, άρχισαν να στρέφονται στο παρελθόν και να επαναφέρουν στη μνήμη μας μια άλλη καταστροφή, αυτή που έγινε τον Ιούλιο του 1974 με την τουρκική εισβολή. Η επωδός από όλα τα μαγνητόφωνα της κομματικής και οικονομικής ολιγαρχίας ήταν η ίδια: όπως τότε μέσα από τα συντρίμια  της εισβολής κατορθώσαμε να ανασυγκροτηθούμε και να προοδεύσουμε , έτσι και σήμερα.... Αυτός ήταν ο μόνιμος συνειρμός των πολιτικών και άλλων μισθωμένων παρηγορίστρων.

Δεν αξίζει κανείς να μπει στην εξέταση της αναλογίας που προβάλλεται. Εκτός ίσως από ένα εξώφθαλμο λάθος.

Πριν την εισβολή είχε προηγηθεί το πραξικόπημα, ένα στρατιωτικό πραξικόπημα. 

Ο Πρόεδρος της Βουλής Γ. Ομήρου,  σε  άρθρο του στην εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος» (15/9/2013) με τίτλο «Η συμμόρφωση «προς τας υποδείξεις», «θρηνεί» γιατί μετά το μνημόνιο και την παρουσία των τροϊκανών «το σύνταγμα, ως ο υπέρτατος νόμος του κράτους, καταργείται και αντικαθίσταται με την υπέρτατη εξουσία της Τρόικας», «της δουλικής» και «της απόλυτης υποταγής στον δεσποτισμό της Τρόικας».

Φυσικά, τότε, με τη χρήση στρατιωτικής βίας καταργήθηκε το σύνταγμα, ως ο υπέρτατος νόμος του κράτους και αντικατάστάθηκε από την υπέρτατη εξουσία της ξενόφερτης στρατιωτικής χούντας.

Σήμερα, αναλογικά, έχει πάλι καταργηθεί το σύνταγμα – όχι με στρατιωτικό πραξικόπημα – αλλά με τη συναίνεση της κομματοκρατίας που κατέχει την  εξουσία – δηλαδή με πολιτικό πραξικόπημα. Τότε, η εξουσία πάρτηκε από την ξενόφερτη χούντα, σήμερα πάρτηκε από την ξενόφερτη τρόικα.

Αν υπάρχει,λοιπόν, κάποια αναλογία του παρόντος, δεν είναι με την τουρκική εισβολή, αλλά με την πραξικοπηματική περίοδο. Η εισβολή θα ακολούθησει, είναι το επόμενο στάδιο,τότε στρατιωτική και σήμερα οικονομική.

Τι, λοιπόν, είναι ορθό να λέμε σήμερα;

«Όπως τότε με το πραξικόπημα, έτσι και σήμερα με το μνημόνιο...». Όχι τίποτε άλλο, έτσι για να έχουν κάποια λογική βάση οι συνειρμοί.

ΥΓ. ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΤΟΥΣ "ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ" ΔΕΞΙΟΥΣ, ΣΤΟΥΣ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥΣ" ΚΑΙ "ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΥΣ"  ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΩΟΥΣ, ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΥΦΛΩΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ΣΩΛΗΝΑ.

Ο κ. Αναστασιάδης, το "παχύ" μας κράτος και άλλες μπουρδολογίες

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ένιωσε την ανάγκη να μιλήσει τηλεοπτικά μετά την επίσκεψη της τρόικας και να επισημάνει: «Τα ελπιδοφόρα μηνύματα από την πρώτη αξιολόγηση....».

Μα ποια ελπιδοφόρα και για ποιους είναι ελπιδοφόρα; Έχασες την επαφή σου με την πραγματικότητα κ. Πρόεδρε; Και αυτό που θεωρεί θετικό η τρόικα και εσείς και οι ομογάλακτοί σας είναι θετικό και για την κυπριακή κοινωνία; Είναι στάση που αντέχει στην κοινή λογική ένας Πρόεδρος, ο οποίος κλαψούριζε ότι τον «εκβίασαν» με το μνημόσιο, να πανηγυρίζει γιατί  εφαρμόζει πιστά αυτό που δεν ήθελε;

Φυσικά, οι χιλιάδες άνεργοι, αυτοί που ζουν με την αγωνία της καθημερινής επιβίωσης και της καθημερινής αβεβαιότητας και για τους οποίους , όπως λέτε, τα χειρότερα δεν ήλθαν, ποια ελπίδα να έχουν; Αναφερόμαστε πια σε δυο κοινωνίες, την κοινωνία της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας που ελπίζει βάσιμα και δεν επωμίζεται το κόστος της κρίσης και την κοινωνίας των πολλών που βρίσκεται σε μια διαδικασία φτωχοποίησης. Είναι ολοφάνερο ποια κοινωνία εκπροσωπεί ο κ. Αναστασιάδης.

Η κοροϊδία εκ μέρους του Προέδρου είναι χωρίς όρια: το κράτος παρουσιάζει μια «παχυσαρκία», υπάρχει πάχος για να αποκοπεί έτσι ώστε ο ασθενής να είναι υγιέστερος και υπέδειξε την αναγκαιότητα για πάταξη της διαφθοράς, των σπαταλών και της παραβίασης των κανόνων της χρηστής διοίκησης.

Έλεος κ. Πρόεδρε, δεν αντεχούμε άλλο τέτοιες προσεγγίσεις.

• Όταν διόριζες τον κ. Ρ. Ερωτοκρίτου στη θέση του Β.Γ.Γ Εισαγγελέα με ετήσια δαπάνη αφαίμαξης των πολιτών γύρω στις 200.000 ευρώ ήταν για να λεπτύνει ή να παχύνει το κράτος;
• Όταν διόριζες 14 συμβούλους  κομματικούς με ετήσια δαπάνη γύρω στις 500.000 χιλιάδες ευρώ  ήταν για να λεπτύνει ή να παχύνει το κράτος;
• Όταν αύξανες την κρατική χορηγία προς τα κόμματα κατά 3.000.000 ευρώ για να βολεύουν οι κομματικοί τα δικά τους παιδιά ήταν για να λεπτύνει ή να παχύνει το κράτος;
• Όταν δεν αγγίζεις τα εκατομμυρία των επιδομάτων προς τους πολιτικούς είναι για να λεπτύνει ή να παχύνει το κράτος;
• Και φυσικά, τα 1,6 δις από τη φοροδιαφυγή δεν φροντίζεις να τα εισπράξεις, γιατί έτσι θα παχύνει το κράτος!!! Και όταν αυξάνεις τις φορολογίες, τότε συγχυζόμαστε: θα παχύνει ή θα λεπτύνει το κράτος;

Υπάρχουν άπειρα παραδέιγματα παχύνσεως του κράτους από σένα κ. Πρόεδρε.

Φυσικά , το κράτος ως απρόσωπο και αφηρημένο ούτε λεπταίνει ούτε παχαίνει!!! Είναι κάποιοι άνθρωποι που χρησιμοποιούν το κρατικό ταμείο που λεπταίνουν ή παχαίνουν. Και είναι φανερό ότι εσείς και οι ομοϊδεάτες σας επιλέξατε να παχύνετε λεηλατώντας το κρατικό ταμείο προς όφελος ατομικό και κομματικό.Παράλληλα, επιλέξατε να φτωχοποιήσετε ολόκληρη την κυπριακή κοινωνία πουλώντας διάφορα παραμύθια με σωτηριακό περιεχόμενο.

Έχει, λοιπόν, δίκαιο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να θεωρεί ελπιδοφόρα για τον ίδιο και τους συγκατανευσιφάγους που τον περιτρυγυρίζουν την αξιολόγηση της τρόικας. Για την κυπριακή κοινωνία και οι τροϊκανοί και ο Πρόεδρος είναι ένας εφιάλτης-άξιος συνεχιστής του καταστροφικού έργου του προκάτοχού του.  

Και δεν πρέπει ούτε στιγμή να ξεχνά ο κ. Πρόεδρος: πραγματικά τον νομιμοποίησαν στην εξουσία του κράτους των 58% των ψηφισάντων στις προεδρικές εκλογές. Αλλά τον ψήφισαν, αφού εξαπατήθηκαν από τον ίδιο. Και η απάτη δε δημιουργεί πραγματικά αποτελέσματα. Ή, κατέχει την εξουσία του κράτους χάριν στη χρήση της απάτης σε βάρος της κοινωνίας και όχι γιατί με την ψήφο τους οι πολίτες εξέφρασαν την πραγματική τους βούληση. Δηλαδή, η κατοχή της εξουσίας από τον κ. Αναστασιάδη σήμερα οφείλεται σε ένα πολιτικό πραξικόπημα.

Τα δεσποτικά προνόμια των ολιγαρχικών στην Κύπρο ή τα golden boys της πολιτικής

Όταν ένας πολίτης επιζητεί να έχει προνόμια σε σχέση με τους άλλους πολίτες, τότε η ιδεολογία τους είναι είτε μοναρχική είτε ολιγαρχική. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τις συμμορίες των ολιγαρχικών σήμερα στην Κύπρο. Επιζητούν να κατοχυρώσουν προνόμια, ώστε να δικαρίνονται από τον «όχλο» όντας οι ίδιοι εκλεκτοί. Αυτή η αντίληψη είναι κατάλοιπο την ιδιωτικής δεσποτείας/φεουδαρχίας στα μυαλά ατόμων εξώφθαλμα ξεπερασμένων ή καθυστερημένων σε σχέση με την εποχή μας.

Τι προνόμια θέλουν να απολαμβάνουν οι αδίστακτοι ολιγαρχικοί στην Κύπρο;

-Ασυλία στον ατομικό, κοινωνικό και πολιτικό τους βίο, δηλαδή ατιμωρησία.

-Επιδόματα για νόμιμη αφαίμαξη του λαού.

-Παχυλές συντάξεις και  εφάπαξ

-Αστυνομική συνοδεία και γραμματείς εφ΄όρου ζωής

-Λιμουζίνες

-Αφορολόγητα

-Χορηγίες από το κρατικό ταμείο

Όλα αυτά συμποσούνται σε εκατοντάδες εκατομμυρίων και μετά διερωτούνται με κάθε σοβαρότητα γιατί χρεοκόπησε το κράτος!

Γιατί κάποιος κρατικός αξιωματούχος ο οποίος αμοίβεται με ετήσιο μισθό πέραν των 100.000 ευρώ πρέπει να έχει το προνόμιο της λιμουζίνας και του οδηγού; Ποια είναι η λογική βάση αυτού του προνομίου; Εξυπηρετεί το κοινωνικό συμφέρον να πληρώνει ο λαός αχρείαστα για τις παράλογες απολαύσεις του καθενός που άρπαξε την εξουσία, ενώ ο λαό πεινά;

Ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει ετήσιες απολαβές πέραν των 160.000 ευρώ και τις παίρνει ενώ μπορεί να μην τις έχει ανάγκη ή να έχει ανάγκη από πολύ λιγότερα.

Διορίζει 5 αξιωματούχους στο προεδρικό με απολαβές ο καθένας πέραν των 100.000 ευρώ ετησίως. Αυτοί δικαιούνται και εφάπαξ και συντάξεις.

Διορίζει 8 άτομα για να καλύψει τις ανάγκες του, λέει, με ετήσια επιβάρυνση του κρατικού ταμείου άλλες 250.000 ευρώ ετησίως.

Δικαιούνται εφάπαξ πέραν των 100.000 ευρώ και σύνταξη γύρω στις 4.000 ευρώ μηνιαίως.

Εφόρου ζωής θα έχει λιμουζίνα και οδηγό με ετήσιο κόστος τουλάχιστον 25.000 ευρώ και γραμματέα με ετήσιο κόστος γύρω στις 30.000 ευρώ. Και αστυνομική συνοδεία! Και αν ζήσει μετά τη θητεία του 20 χρόνια, τότε το κόστος γιατί ζει ως πρώην πρόεδρος ανέρχεται σε μερικά εκατομμυρία.

Και επιπλέον , τα έξοδα της εκλογής του τα πληρώνει το κρατικό ταμείο με έκτακτη χορηγία!

Ένα άτομο γιατί εκλέγηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας για πέντε χρόνια, έχει ως αποτέλεσμα τη θεσμοθετημένη λεηλασία του κρατικού ταμείου με δεκάδες εκατομμύρια επ΄ αόριστον. Ένα άτομο που υποτίθεται ότι έχει επιλεγεί για να προσφέρει στην κοινωνία, το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα είναι ότι θα λεηλατεί κυριολεκτικά τους πολίτες.

Και η αποκορύφωση του δράματος: υπάρχουν πολίτες τόσο αφελείς που τους υποστηρίζουν!

Και ακόμα πιο ανόητο: να διορίζονται διερευνητικές επιτροπές από τους λεηλάτες για να ανακαλύψουν τα αίτια της καταστροφής. Έλεος!!!

Τι συζητα η Βουλήμε κάθε σοβαρότητα; Την προστασία των προνομίων των πολιτικών τη στιγμή που ο λαός υποφέρει. Ή, το πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει και οι αχάπαροι διασκεδάζουν στις πλάτες του λαού! Και αύριο με κάθε σοβαρότητα θα διερωτούνται: πώς φθάσαμε ως εδώ;

Θα σωθεί η Κύπρος από το κρατικό χρέος; Ούτε θέλουν ούτε μπορούν να τη σώσουν αυτοί που διαχειρίζονται το κρατικό ταμείο. Ούτε καν τους ενδιαφέρει, γιατί η συνταγή σωτηρίας τους είναι έτοιμη:να φτωχοποιηθεί η κοινωνία.

Η απάτη με τη Διερευνητική Επιτροπή

Η συνταγή της πολιτικής ολιγαρχίας (όλοι κομματοκράτορες) στην Κύπρο, όταν εγκληματίσει σε βάρος της κοινωνίας, είναι μία: διορισμός διερευνητικής επιτροπής.

Υποτίθεται ότι η διερευνητική επιτροπή (ΔΕ) θα ανακαλύψει αυτά που ξέρουν αυτοί που την διόρισαν! Ή, οι άθλιοι πολιτικοί προσποιούνται ότι δεν ξέρουν τι έκαναν και εγκλημάτισαν σε βάρος του λαού και διορίζουν κάποιο για να τους φωτίσει! Ή, ένας κλέφτης διορίζει έναν ερευνώντα λειτουργό για να του πει πώς έκλεψε! Πιο απλά, ο διορισμός μιας ερευνητικής επιτροπής είναι μια μέθοδος εξαπάτησης της κοινωνίας από τα κόμματα και τους πολιτικούς.

Η τωρινή ερευνητική επιτροπή για την οικονομική κατάρρευση στην Κύπρο είναι μια γελοία διαδικασία από τη γέννησή της. Ο κύριος λόγος είναι πως οι ένοχοι του εγκλήματος είναι γνωστοί προκαταβολικά και δε χρειάζεται να ψάξει κάποιος για να τους βρει:

-Τα Δ.Σ.και οι διευθύνοντες συμβούλοι των τραπεζών Κύπρου και Λαϊκής

-Ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας

-Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι Υπουργοί

-Οι 56 βουλευτές

Το μερίδιο της ευθύνης δεν είναι σίγουρα το ίδιο, είναι ζήτημα ποινικής ανάκρισης και δικαστηρίου. Άλλοι ένοχοι δεν υπάρχουν, όσο και να ψάξει κάποιος.

Αν κάποιος αναλογιστεί ότι

α)ο πρόεδρος της δημοκρατίας και οι βουλευτές απολαμβάνουν πολιτικής ασυλίας και δεν μπορούν να τιμωρηθούν για τις πολιτικές τους ευθύνες και αθωώνονται προκαταβολικά,

β)οι πολιτικοί , σύμφωνα με την έκθεση  της ανεξάρτητης επιτροπής για το τραπεζικό σύστημα, διαπλέκονταν με τους τραπεζίτες,

γ)την αποκλειστική ευθύνη για την κατάρρευση των κρατικών οικονομικών την έχουν οι πολιτικοί που δεν τιμωρούνται,

τότε τι είναι αυτό που θα κάνει η διερευνητική επιτροπή πέρα από την εξαπάτηση του λαού και την κάλυψη των πολιτικών εγκληματιών; Η κυπριακή πολιτικοικονομική ολιγαρχία έστησε  ένα θέατρο θεωρώντας πως απευθύνεται σε ηλίθιους.

Τι θα γίνει στη συνέχεια;

Οι αδίστακτοι ολιγαρχικοί θα ψάξουν να βρουν κάποιο εξιλαστήριο θύμα για να του τα φορτώσουν όλα και να εκτονωθεί η μάζα, πως τάχα αποδίδεται δικαιοσύνη. Προσπάθησαν με το Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας και δεν τους βγήκε. Θα βρουν κάποιο άλλο εκτός της συμμορίας τους και θα του τα φορτώσουν.

Υπάρχει λύση;

Όλα αυτά γίνονται γιατί  ο λαός με τη σιωπή του τους ανέχεται και το εκλαμβάνουν ως συγχωροχάρτι για να συνεχίζουν το εγκληματικό τους έργο.

Όλα αυτά γίνονται γιατί ο λαός ακόμα να αποφασίσει να δράσει. Και η μοναδική ελπίδα σήμερα είναι ο κάθε πολίτης και η κοινωνία ως σύνολο. Ο εφιάλτης είναι η διαιώνιση του υφιστάμενου καθεστώτος της πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας.

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΑΞΙΟΥ ΣΥΝΕΧΙΣΤΉ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ Ν.ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ

Επαναλαμβάνει ψευδώς ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ότι « οι ένοχοι θα τιμωρηθούν». Ας πούμε ότι εσύ ο ίδιος είσαι ένοχος κ. Πρόεδρε. Με ποιο τρόπο, με ποια δικαστική διαδικασία θα τιμωρηθείς; Γιατί εξαπατάς τους πολίτες προσθέτοντας ατιμώρητα ακόμα ένα αδίκημα σε βάρος σου; Έτσι θα αποκτήσεις αξιοπιστία και θα σώσεις τον τόπο;

Φυσικά, ο κ. Αναστασιάδης μαζί με τους Υπουργούς του και τους 56 βουλευτές καθώς και τον προηγούμενο Πρόεδρο με τους Υπουργούς του θα έπρεπε να βρίσκονται ήδη στη φυλακή για τα πολιτικά τους εγκλήματα σε βάρος της κυπριακής κοινωνίας και όχι να παρουσιάζονται υποκριτικά ότι θα μας σώσουν και από πάνω. Έλεος!  

Το ψευτοδίλημμα του κ. Κατσουρίδη για τις ευθύνες της οικονομικής κρίσης

Σε συνέντευξη του στην καθεστωτική εφημερίδα Ο φιλελεύθερος στις 26/5/2013 ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ Ν. Κατσουρίδης ασχολείται με την κρίση στην Κύπρο.

Ποια είναι η λογική βάση  όλης της συνέντευξης του κ. Κατσουρίδη; Υποστηρίζει λοιπόν ο κ. Κατσουρίδης:

«Στην κοινωνία μας, έστω και αν κάποιοι δεν θέλουν να το παραδεχτούν, έστω κι αν πολλοί δεν το συνειδητοποιούν, διεξάγεται μια σοβαρή ιδεολογική σύγκρουση. Όποιος απαντήσει στο ερώτημα για την κρίση στην Κύπρο και αποφανθεί ότι οι ευθύνες είναι μόνο κυπριακές, έχει μια ιδεολογική τοποθέτηση. Όποιος αποφανθεί ότι υπάρχουν και κυπριακές αλλά υπάρχουν και εισαγόμενες –που κατά τη γνώμη μου είναι υπέρτερες των όποιων εσωτερικών – αν απαντήσει ότι η πρώτη ευθύνη, δηλαδή το σημείο από το οποίο ξεκινά το κακό, είναι το σύστημα και το μοντέλο που εφαρμόζεται και οι αποφάσεις που λαμβάνονται εκτός  Κύπρου αποτελεί μια άλλη ιδεολογική τοποθέτηση».

Το ιδεολογικό δίλημμα που θέτει ο κ. Κατσουρίδης είναι εκ του πονηρού και συνιστά ακόμα ένα ψευτοδίλημμα, από αυτά που φτιάχνουν οι πολιτικοί για να περνούν την ώρα τους.Ειδικότερα:

1.Είναι δεδομένο προκαταβολικά γνωστό σε όλους ότι το κυπριακό κράτος και η κυπριακή οικονομία δεν είναι αποκομμένη από τα άλλα κράτη και οικονομίες. Είναι,δηλαδή, εκ των πραγμάτων ενταγμένη σε ένα ευρύτερο σύστημα, όπου λειτουργεί και συνυπάρχει. Επίσης είναι δεδομένο ότι υπάρχουν επιδράσεις που μπορεί να λειτουργήσουν θετικά είτε αρνητικά για την Κύπρο. Είναι δεδομένο ότι υπάρχει ένα κοσμο-σύστημα στο οποίο εντάχθηκε με δική μας επιλογή και το δικό μας σύστημα. Τα δεδομένα δημιουργούν γνώση και η γνώση οδηγεί στη λήψη αποφάσεων. Άρα, όταν στην Κύπρο κάποιοι έπαιρναν αποφάσεις συνεκτιμούσαν τα εξωτερικά δεδομένα, άρα ευθύνονται. Και αν δεν τα συνεκτιμούσαν, πάλιν ευθύνονται.

2. Σε αυτό το κοσμοσύστημα η εξέλιξη δεν είναι γραμμική με την έννοια ότι στον παρόντα χρόνο άλλες χώρες αντιμετωπίζουν κρίση και άλλες όχι. Επίσης η μορφή της κρίσης δεν είναι παντού η ίδια. Επομένως, η ισοπεδωτική προσέγγιση του κοσμο-συστήματος είναι άστοχη.

3. Η υφιστάμενη οικονομική κρίση ξέσπασε το 2008  στις ΗΠΑ. Το 2008 η Κύπρος δεν αντιμετώπιζε οικονομική κρίση. Σήμερα, το 2013 έχει χρεοκοπήσει. Πώς οδηγήθηκε μέσα σε μια πενταετία στη χρεοκοπία; Αν η λογική του κ. Κατσουρίδη έχει λογική βάση, τότε από το 2008 το ΑΚΕΛ θα έπρεπε να υποστηρίξει ότι η κρίση είναι δεδομένη και για την Κύπρο! Γιατί δεν το είπε; Και αντίθετα, υποστήριζαν πως η κρίση δεν θα μας αγγίξει;

4. Αν πάλι η ευθύνη του κοσμο-συστήματος είναι υπέρτερη-όπως υποστηρίζει ο κ. Κατσουρίδης –γιατί και τα όποια θετικά δεν τα αποδίδει στο κοσμο-σύστημα, αλλά αντίθετα θεωρεί ότι είναι αποτέλεσμα δικών του αγώνων; Γιατι λιβανίζει το κόμμα του, αφού –κατά τα λεγόμενά του –είναι απλώς μαριονέτες στα χέρια τρίτων;

Και ιδεολογικοποίηση ευθυνών!

Ο κ. Κατσουρίδης εκλαμβάνει τα αυτονόητα ως πολιτική ανάλυση και μάλιστα τα ιδεολογικοποιεί. Αν πεις φταίει ο καπιταλισμός, είναι μια ιδελογική τοποθέτηση. Αν πεις φταίει το κυπριακό πολιτικό και οικονομικό σύστημα είναι μια άλλη ιδεολογική τοποθέτηση. Λες, και τα δυο είναι διαχωρισμένα στην Κύπρο.

Φυσικά, τα πράγματα δεν είναι έτσι ακριβώς. Το υπαρκτό πολιτικοοικονομικό σύστημα και στην Κύπρο και διεθνώς είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Και αποτυπώνεται σε αυτό που ονομάζεται καπιταλισμός και φυσικά, στον πολιτικό εκφραστή του, δηλαδή το ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα, μέρος του οποίου είναι και το ΑΚΕΛ.

Ναι υπάρχει και ιδεολογικό πρόβλημα, όχι όμως αυτό που επιχειρεί να προβάλει ο κ. Κατσουρίδης για να δικαιώσει τον κόσμο του και το κόμμα του. Από τη μια είναι οι δυνάμεις της ολιγαρχίας – οικονομικής και πολιτικής- που στηρίζουν την ύπαρξή τους στην εκμετάλλευση των πολλών και από την άλλοι είναι οι πολλοί οι οποίοι δέχονται την επίθεση των ολιγαρχικών, οι οποίοι αξιοποιούν τον πλούτο, τα προνόμια και την εξουσία που έχουν, ώστε να κρατούν υποταγμένους τους πολλούς. Το πρόβλημα είναι για την κοινωνία –είτε το συνειδητοποιεί ο κ. Κτασουρίδης είτε όχι – πως οι όποιοι υπεύθυνοι της κρίσης ούτε θα  πληρώσουν ούτε θα τιμωρηθούν. Δηλαδή, ο κ. Κατσουρίδης που αποδέχεται πως έχει μερίδιο ευθύνης ούτε πληρώνει μία και φορτώνει τα βάρη στην κοινωνία ούτε και θα τιμωρηθεί, αλλά μας βγαίνει και πολιτικός αναλυτής και ιδεολογικός ερμηνευτής  της!

Βεβαίως ευθύνεται ολοκληρωτικά το υπαρκτό πολιτικοοικονομικό σύστημα, βεβαίως ευθύνεται η διεθνής ολιγαρχία, βεβαίως ευθύνονται τα τοπικά ολιγαρχικά φερέφωνα. Το πρόβλημα με τον κ. Κατσουρίδη είναι πως έχει πρόβλημα ταυτότητας. Πιο απλά, πού εντάσσει τον εαυτό του ο κ. Κατσουρίδης;

Τέλος πάντων, ο κ. Κατσουρίδης τι είναι, ολιγαρχικός ή δημοκρατικός; Ανάλογα με την ιδεολογία σου είναι και η ανάλυσή σου. Και η ανάλυση του κ. Κατσουρίδη είναι μια συνήθης ολιγαρχική ανάλυση που μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο στα πλαίσια του παλαιού καθεστώτος από το οποίο ζει και συντηρείται ο κ. Κατσουρίδης και προσπαθεί με σοφίσματα να αθωώσει, όπως εξάλλου ο κάθε αντιδραστικός και συντηρητικός.

ΥΓ. Σε μια δημοκρατία ο κ. Κατσουρίδης και οι βουλευτές και ο πρόεδρος θα ήταν όλοι στο σπιτάκι τους τουλάχιστον λόγω ανεπάρκειας. Γιατί αποδείχτηκαν λόγω ανικανότητας, απληστίας, διαφθοράς και διαπλοκής ακατάλληλοι να προωθήσουν το κοινωνικό συμφέρον. Και αφού κατέστρεψαν την κοινωνία, εφευρίσκουν σχέδια διάσωσής της.  Και διακηρύσσουν ότι δε δέχονται «ποινικοποίηση της πολιτικής». Γιατί θέλετε να είστε ανεύθυνοι και απαραβίαστοι; Μια απάντηση υπάρχει: είστε όλοι γνήσια παιδιά της ευγενικής δεσποτείας. Ιδεολογικά, πολιτικά, οικονομικά τέτοιοι είσαστε.