"Όπως τότε με το πραξικόπημα, έτσι και σήμερα με το μνημόνιο..."

Με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στην Κύπρο, οι πολιτικοί μη έχοντας τίποτε να προτείνουν ώστε να δώσουν κάποια νότα αισιοδοξίας στους πολίτες, άρχισαν να στρέφονται στο παρελθόν και να επαναφέρουν στη μνήμη μας μια άλλη καταστροφή, αυτή που έγινε τον Ιούλιο του 1974 με την τουρκική εισβολή. Η επωδός από όλα τα μαγνητόφωνα της κομματικής και οικονομικής ολιγαρχίας ήταν η ίδια: όπως τότε μέσα από τα συντρίμια  της εισβολής κατορθώσαμε να ανασυγκροτηθούμε και να προοδεύσουμε , έτσι και σήμερα.... Αυτός ήταν ο μόνιμος συνειρμός των πολιτικών και άλλων μισθωμένων παρηγορίστρων.

Δεν αξίζει κανείς να μπει στην εξέταση της αναλογίας που προβάλλεται. Εκτός ίσως από ένα εξώφθαλμο λάθος.

Πριν την εισβολή είχε προηγηθεί το πραξικόπημα, ένα στρατιωτικό πραξικόπημα. 

Ο Πρόεδρος της Βουλής Γ. Ομήρου,  σε  άρθρο του στην εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος» (15/9/2013) με τίτλο «Η συμμόρφωση «προς τας υποδείξεις», «θρηνεί» γιατί μετά το μνημόνιο και την παρουσία των τροϊκανών «το σύνταγμα, ως ο υπέρτατος νόμος του κράτους, καταργείται και αντικαθίσταται με την υπέρτατη εξουσία της Τρόικας», «της δουλικής» και «της απόλυτης υποταγής στον δεσποτισμό της Τρόικας».

Φυσικά, τότε, με τη χρήση στρατιωτικής βίας καταργήθηκε το σύνταγμα, ως ο υπέρτατος νόμος του κράτους και αντικατάστάθηκε από την υπέρτατη εξουσία της ξενόφερτης στρατιωτικής χούντας.

Σήμερα, αναλογικά, έχει πάλι καταργηθεί το σύνταγμα – όχι με στρατιωτικό πραξικόπημα – αλλά με τη συναίνεση της κομματοκρατίας που κατέχει την  εξουσία – δηλαδή με πολιτικό πραξικόπημα. Τότε, η εξουσία πάρτηκε από την ξενόφερτη χούντα, σήμερα πάρτηκε από την ξενόφερτη τρόικα.

Αν υπάρχει,λοιπόν, κάποια αναλογία του παρόντος, δεν είναι με την τουρκική εισβολή, αλλά με την πραξικοπηματική περίοδο. Η εισβολή θα ακολούθησει, είναι το επόμενο στάδιο,τότε στρατιωτική και σήμερα οικονομική.

Τι, λοιπόν, είναι ορθό να λέμε σήμερα;

«Όπως τότε με το πραξικόπημα, έτσι και σήμερα με το μνημόνιο...». Όχι τίποτε άλλο, έτσι για να έχουν κάποια λογική βάση οι συνειρμοί.

ΥΓ. ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΤΟΥΣ "ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ" ΔΕΞΙΟΥΣ, ΣΤΟΥΣ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥΣ" ΚΑΙ "ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΥΣ"  ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΩΟΥΣ, ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΥΦΛΩΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ΣΩΛΗΝΑ.

ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΣΜΟΣ: Ο θρίαμβος των τοκογλύφων της πολιτικο-οικονομικής ολιγαρχίας

Η πορεία

Συνοπτικά η ιστορική πορεία του συνεργατισμού στην Κύπρο σε συνάρτηση με το συμφέρον που σε κάθε στάδιο προωθούσε, μπορεί να αποδοθεί ως εξής:

• Τοκογλύφος (=Ιδιώτης)

          Ατομικό συμφέρον/επιδιώξη του κέρδους του ενός

• Συνεργατιστές (=τοπική κοινωνία) –ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ

          Κοινό/κοινωνικό συμφέρον

• Κρατικοί ευνοούμενοι(τοπική κοινωνία και κράτος)-ΜΕΤΑΒΑΣΗ

          Κοινό  και ατομικό συμφέρον

• Κομματικοί ευνοούμενοι (τοπική κοινωνία και κράτος/κόμμα)-ΜΕΤΑΒΑΣΗ

          Κοινό και μερικό/κομματικό συμφέρον

• Κράτος (κράτος/κόμμα και κράτος της αγοράς)-ΜΕΤΑΒΑΣΗ

          Κομματικό και ολιγαρχικό συμφέρον

• Ιδιώτες (τοκογλύφοι)-ΚΑΤΑΛΗΞΗ

          Ολιγαρχικό συμφέρον/επιδίωξη του κέρδους των λίγων πλουσίων

Ο θρίαμβος των τοκογλύφων

Όλη η πορεία του συνεργατισμού στην Κύπρο είναι συναρτημένη με την πορεία της κυπριακής κοινωνίας και τη σταδιακή επιβολή του κράτους. Σήμερα, η λεγόμενη κρατικοποίηση του συνεργατισμού αποτελεί ένα μεταβατικό στάδιο για την λεγόμενη ιδιωτικοποίησή του, γιατί το κράτος σήμερα θεωρείται ότι πρέπει να υπηρετεί την αγορά, δηλαδή αυτούς που  ελέγχουν την αγορά. Ή, ιστορικά η πορεία είναι η μετάβαση από τον τοκογλύφο-άτομο στον τοκογλύφο ολιγαρχική τάξη.

Η απώλεια του συνεργατισμού συνιστά επιβεβαιώση της πολλαπλής ήττας της κυπριακής κοινωνίας. Η ανατροπή της σχέση κράτους-αγοράς-κοινωνίας υπέρ της αγοράς και με τη συνέργεια του κράτους προοιωνίζει το δυσοίωνο μέλλον της κυπριακής κοινωνίας. Ο θρίαμβος της αγοράς σε βάρος της κοινωνίας στο επίπεδο του συνεργατισμού μεταφράζεται ως η επάνοδος των τοκογλύφων ή ο θρίαμβος της τοκογλυφίας. 

Τα υποκριτικά δάκρυα των καταστροφέων του συνεργατισμού

Ο Συνεργατισμός δεν πέθανε σήμερα με την περιέλευσή του στο κράτος και στη συνέχεια, στους ιδιώτες πλούσιους μετόχους(ολιγαρχικούς). Τον Συνεργατισμό τον πέθαναν σταδιακά αυτοί που τον προσέδεσαν στο κράτος(του ενός και των λίγων) αφαιρώντας τον σταδιακά από την κοινωνία. Η τωρινή του κατάληξη είναι αναπόφευκτη και συμβαδίζει πλήρως με την κατάληξη του κομματικού κράτους και των κομματικών δήμων/κοινοτήτων, δηλαδή τη χρεοκοπία.

Αυτοί που σήμερα θρηνούν επί των ερειπίων του συνεργατισμού είναι υποκριτές, γιατί αυτοί συνέβαλαν στην καταστροφή του και έπρεπε να βγάζουν τον σκασμό. Οι λεγόμενοι σήμερα «συνεργατιστές» είναι τελείως ανιστόρητοι. Γιατί ο κομματικός υπηρέτης και ο κρατικός γραφειόκρατης δεν είναι συνεργατιστές, είναι κομματικό όργανο και κράτικο όργανο και ελάχιστη ή καμία σχέση έχουν με την κοινωνία. Γιατί γνωρίζουν το κομματικό συμφέρον, γνωρίζουν το κρατικό συμφέρον, αλλά δε γνωρίζουν το κοινωνικό συμφέρον.

Όταν , λοιπόν, θρηνούν οι κομματάρχες και οι κρατικοδίαιτοι συνεργατιστές, συνιστά μια συνειδητή υποκρισία. Γιατί αυτοί πέθαναν το συνεργατισμό, γιατί αυτοί σήμερα του έβαλαν την ταφόπλακα. Και μέσα στο τσουνάμι που οι ίδιοι δημιούργησαν, και οι λίγες συνεργατικές εταιρείες που  συνέχιζαν να προσπαθούν να  κρατήσουν ζωντανό το συνεργατικό πνεύμα, θα απορροφηθούν από την κερδοσκοπική λογική των πιστωτών. Ο θρίαμβος των τοκογλύφων της ολιγαρχικής τάξης και η ήττα της κυπριακής κοινωνίας είναι δεδομένη.

Ο επικήδειος

Στη χθεσινή συνεδρία της Επιτροπής Εμπορίου της Βουλής (9/5/2013) με θαυμαστή συναίνεση εκφωνήθηκε ο επικήδειος του συνεργατισμού με επαίνους για το παρελθόν του και παρηγορητικούς λόγους για το μέλλον. Οι φονιάδες του συνεργατισμού εξυμνούσαν το θύμα τους!

Υπάρχει κάποια ελπίδα για το μέλλον;

Μόνο μία : αν η κυπριακή κοινωνία δεν έχει πει την τελευταία της λέξη  για τα σχέδια της πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας σε βάρος της.

Τι είναι στην πραγματικότητα το κυπριακό μνημόνιο

Είναι μια σύμβαση 

που υπέγραψε η τοπική πολιτικοοικονομική ολιγαρχία στην Κύπρο με τη διεθνή ολιγαρχία της οποίας σήμερα φορείς είναι η Γερμανία στην Ευρώπη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, και 

με την οποία κατοχυρώνεται ότι τις ζημιές 

από την πολιτικοοικονομική χρεοκοπία της Κύπρου η οποία προκλήθηκε από τους τοπικούς ολιγαρχικούς, 

θα τις πληρώσει η κατακτημένη κυπριακή κοινωνία 

χωρίς να επηρεαστούν τα συμφέροντα των ολιγαρχικών. 

Ή η διεθνής ολιγαρχία θα παρέχει νομιμοποίηση και προστασία στην τοπική ολιγαρχία εναντίον της κυπριακής κοινωνίας.

Τι είναι με άλλα λόγια το κυπριακό μνημόνιο;

Μια σύμβαση κατοχής της κυπριακής κοινωνίας από την τοπική και διεθνή πολιτικοικονομική ολιγαρχία.

Ποιοι εμπλέκονται στο μνημονιακό πολιτικό έγκλημα σε βάρος της κυπριακής κοινωνίας;

Όλοι όσοι ασύστολα έμαθαν να αποζούν σε βάρος του λαού ή οι αδίστακτοι εκμεταλλευτές με πρωτοπαλλήκαρα τους κομματάρχες.

Όλοι αυτοί είναι αντι-κοινωνικοί, αντι-δημοκρατικοί, λάτρεις της φτωχοποίησης του λαού, φερέφωνα ξένων συμφερόντων, εθελόδουλοι,και στυγνοί εκμεταλλευτές.

Όποιος περιμένει σωτηρία από αυτούς , κατά τη γνώμη μου, είναι από πολιτική άποψη ηλίθιος.

Και όποιος δίνει πίστη στις απύθμενες βλακείες τους, έχει  πρόβλημα  στοιχειώδους αντίληψης των πραγμάτων.Και αν κάποιος πει πως υπερβάλλω, για μια στιγμή ας σκεφτεί τέλος πάντων πόσα ψέματα έχουν πει μέχρι τώρα οι συμμορίτες ολιγαρχικοί.

Είναι το υφιστάμενο μνημόνιο μια κάποια λύση;

Όχι.

Αυτό που χρειάζεται η κυπριακή κοινωνία είναι ένα άλλο μνημόνιο, ένα μνημόνιο άρσης των αιτίων της καταστροφής. Και αυτό το μνημόνιο μπορεί να το καθορίσει και να το επιβάλει μόνο η κυπριακή κοινωνία, ο καθένας μας και όλοι μαζί. Οι αντίπαλοι μας είναι πλέον ορατοί στον καθένα. 

Κυπριακά κομματοκαραγκιοζιλίκια

Οι Κύπριοι πολιτικοί και τα κόμματα κατάντησαν γελοίοι. Παρακολουθώντας τα λεγόμενά τους τότε οδηγείσαι με βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι άργησαν κιόλας να καταστρέψουν την κυπριακή κοινωνία! Το τι λένε είναι θεόσταλτο και μόνο ο θεός τους ακούει.

Αναζητείται  πολιτική ευθύνη  

Ψάχνει η κυβέρνηση να βρει τους ενόχους για το έγκλημα σε βάρος της κυπριακής κοινωνίας. Μα οι εγκληματίες είναι γνωστοί προκαταβολικά: οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι του κράτους (56 βουλευτές και ένας πρόεδρος . Αυτοί με τις πράξεις τους ή τις παραλέιψεις τους οδήγησαν την κυπριακή κοινωνία στη φτωχοποίηση. Έχουν το ίδιο μερίδιο πολιτικής ευθύνης; Όχι. Αλλά θα μπορούσε να κατανεμηθεί το μερίδιο της πολιτικής ευθύνης, ανάλογα με τη συμμετοχή του καθενός σε αυτό το πολιτικό έγκλημα.

Τι κάνουν οι αθεόφοβοι;

Διορίζουν μια διερευνητική επιτροπή για να οδηγήσει στα δικαστήρια τους ένοχους τραπεζίτες. Οι ίδιοι οι πολιτικοί έχουν αυτο-αθωωθεί!!! Οι πρώτοι που θα έπρεπε να οδηγηθούν στα δικαστήρια είναι οι πολιτικοί, αλλά σφυρίζουν αδιάφορα ψελλίζοντας διάφορα άναρθρα περί ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής. Ναι ρε άχρηστοι, είναι και δίκαιο και ορθό σε ένα κράτος δικαίου, όταν ένας πολιτικός με τις πράξεις ή παραλείψεις του προκαλέσει βλάβη στην κοινωνία, τότε να οδηγείται ενώπιον της δικαιοσύνης. Ποιο είναι το πρόβλημα σας; Τι θέλετε; Να βλάπτετε ατιμώρητα την κοινωνία, γιατί δήθεν δε θα πρέπει να ποινικοποιηθεί η πολιτική ζωή;

Είστε σοβαροί άνθρωποι εσείς για να ηγείστε μιας κοινωνίας ή είστε υπολείμματα του δεσποτισμού του παρελθόντος;

Ψευτοδιλήμματα: μέσα ή έξω από την ευρωζώνη

Για να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους τα ολιγαρχικά κόμματα εφευρίσκουν ψευτοδιλήμματα του τύπου: μέσα ή έξω από την ευρωζώνη. Η απάντηση είναι απλή: είτε μέσα είτε έξω με τους καταστροφολάγνους κομματικούς ολιγαρχικούς στην εξουσία η μοίρα της κοινωνίας είναι προδιαγεγραμμένη, η καταστροφή. Είναι τόσο ανίκανοι και άπληστοι που καμία προοπτική δεν μπορούν να δώσουν στην κοινωνία. Με αυτούς τους ανθρώπους στην εξουσία είτε μέσα είτε έξω από την ευρωζώνη, η καταστροφή της κοινωνίας είναι αναπόφευκτη. Χωρίς αλλαγή του πολιτικού συστήματος και χωρίς απαλλαγή από τα κομματικά αρρωστημένα μυαλά δεν υπάρχει δρόμος σωτηρίας.

Σωρεία κυβερνητικών εξαγγελιών

Για επικοινωνιακούς λόγους κάθε τρεις και λίγο ο Πρόεδρος εξαγγέλλει μέτρα ανάκαμψης της οικονομίας, μέτρα για την ανεργία, μέτρα για τον εκσυγχρονισμό του κράτους. Έτσι πουλά ελπίδα στους  πολίτες, πως κάτι γίνεται για να δει η κοινωνία φως, ενώ στην ουσία απεργαζόνται την περαιτέρω καταστροφή της κοινωνίας με μέτρα αδιέξοδα.

Φυσικά τα μέτρα δεν αφορούν το ζητούμενο: τι αλλάζει στο υφιστάμενο αδιέξοδο πολιτικό και οικονομικό μοντέλο της Κύπρου; Τίποτε σε βάρος φυσικά της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας, δηλαδή της συνωμοταξίας της καταστροφής. Μόνο μέτρα στην πράξη για φτωχοποίηση της κοινωνίας στα πλαίσια ενός εργασιακού  και κοινωνικού μοντέλου που έπλασε η διεθνής των ολιγαρχών. Δηλαδή, αλλάζουν την κοινωνία. Λες και αυτή ευθύνεται για τα σημερινά αδιέξοδα και όχι η δική τους η αφεντιά.

Και φυσικά ούτε λόγος για το ποιος πληρώνει τις ζημιές. Στο ολιγαρχικό μυαλό τους η απάντηση είναι αυτονόητη: οι βλάκες οι πολλοί! Αυτό είναι το όραμά τους!

Ευφάνταστα μέτρα: επιχορήγηση της εργασίας!

Με πομπώδεις δικαηρύξεις στα κατάπτυστα ΜΜΕ προβάλλει η κυβέρνηση τα μέτρα στήριξης των ανέργων. Ποια είναι τα μέτρα;

-επιχορήγηση των τουριστικών επιχειρηματιών για πρόσληψη φτηνού εργατικού δυναμικού

-επιχορήγηση ανέργων επιστημόνων για απόκτηση εργασιακής πείρας ή μη αποκοπής από τη λογική της μισθωτής εργασίας

-επιχορήγηση ευέλικτων μορφών εργασίας

Ποια είναι η λογική των μέτρων;

Το πρόβλημα της εργασίας των πολιτών σήμερα είναι συνυφασμένο με την λεγόμενη παγκοσμιοποίηση και τη μετανάστευση από τρίτες χώρες που επηρεάζει την εργασία του πολίτη στις χώρες υποδοχής, δεδομένου ότι οι εργοδότες επιλέγουν μη πολίτες για εργασία, ώστε να αντλούν πρόσθετη υπεραξία και λόγω χαμηλότερης αμοιβής αλλά και απαλλαγής από επιβαρύνσεις που επιφέρει η εργασία του πολίτη.

Η επιχορήγηση της εργασίας ως μέτρο αντιμετώπισης της ανεργίας είναι βλακώδης. Ουσιαστικά καλείται το κοινωνικό σύνολο να καταβάλει μέρος του κόστους εργασίας του πολίτη, ώστε αυτή να καταστεί ανταγωνιστική προς την εργασία του μη πολίτη! Αυτή η λογική εξυπηρετεί την επιβολή της λογικής του εργοδότη για εξομοίωση των όρων  εργασίας του πολίτη και του μετανάστη.

Το συγκεκριμένο μέτρο δεν θα επιφέρει ανάπτυξη, μόνο πιθανόν πρόσκαιρη ανακούφιση των ανέργων. Όμως το όφελος για την οικονομική ολιγαρχία είναι τεράστιο, γιατί ουσιαστικά επιβάλλεται από το κράτος η δική της λογική για την εργασία του πολίτη σε μια διαδικασία εξομοίωσης με την εργασία του μετανάστη.

Η λογική τέτοιων μέτρων δεν απαντούν στο ερώτημα: πώς θα εξασφαλίζει την επιβίωσή του ο πολίτης; Για την οικονομική και πολιτική ολιγαρχία αυτό δεν είναι πρόβλημα. Γιατί δεν αναγνωρίζουν την  ύπαρξη πολιτών παρά μόνο φτηνού εργατικού δυναμικού που θα καταστήσει  δήθεν πιο ανταγωνιστικά τα προϊόντα.

Και ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου ως θεόσταλτος σωτήρας της κυβέρνησης Αναστασιάδη

Ευτυχώς που ο πνευματικός μας πατέρας διάλεξε στρατόπεδο, δηλαδή ταυτίστηκε με τους καταστροφείς της κυπριακής κοινωνίας. Ευτυχώς που δεν είναι μαζί με τους πιστούς, αλλά με τους δυνάστες των πιστών. Ευτυχώς που η κυβέρνηση Αναστασιάδη τον έκαμε ωσάν «κυβερνητικό εκπρόσωπό της», ώστε να την αηδιάσουμε πιο γρήγορα. Και ο άσχετος αναλαμβάνει μέρος της φθοράς της πολιτικής εξουσίας, για να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία του να βγαίνει στα ΜΜΕ και να λέει κενολογίες για ηλιθίους. Οι Κύπριοι δεν έχουν σωτηρία ούτε επίγεια ούτε επουρανία! 

Ο παραμυθάς πρόεδρος της Κ.Δ.:"Εφάτσιησα τα χέρια μου πάνω στο τραπέζι"!

Με τη βοήθεια των κατάπτυστων ΜΜΕ, τις ευλογίες του πνευματικού μας ηγέτη Χρυσοστόμου Β΄, των ΟΕΒ-ΚΕΒΕ, ο άξιος συνεχιστής του καταστροφικού έργου του κ. Χριστόφια και νεοεκλεγείς με τη μέθοδο της απάτης νέος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας προσπάθησε και προσπαθεί να μας πείσει ο αθεόφοβος ότι βρέθηκε προ εκβιασμών, απειλών, τετελεσμένων, τραγικών διλημμάτων και άλλων παρομοίων στις Βρεξέλλες και αναγκάστηκε να πάρει ιστορικές αποφάσεις και ευθύνες! Η ανοητολογία σε όλο της το μεγαλείο καταντά σοβαρή υπόθεση όταν αποδέκτες της είναι ανόητοι άνθρωποι.

Είναι τα πράγματα έτσι; Ή ο κύριος Αναστασιάδης συνεχίζει αμέριμνος το έργο της απάτης, αφού μόνο αυτό ξέρει να κάνει;

Η ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΥΡΕΜΑΤΟΣ

Τα κατάπτυστα κυπριακά ΜΜΕ  από την πρώτη στιγμή δραματοποίησαν τις αποφάσεις της 16^ης Μαρτίου για το «κούρεμα» των καταθέσεων συνεπικουρούμενοι από διάφορους πολιτικούς, κόμματα, ειδικούς.Τι έγινε στις 15/16 Μαρτίου στο Eurogroup;

Η εικονική πραγματικότητα διαμορφώθηκε από τον αφηγητή-μυθιστοριογράφο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Θαυμάστε τις αφηγήσεις του και μην κλάψετε:

ΑΦΗΓΗΣΗ 1^Η

Πήγε λοιπόν ο πρόεδρος στη βουλή στις 18 Μαρτίου 2013 και αφηγήθηκε τις "δραματικές" στιγμές που έζησε στις Βρυξέλλες και οι υψηλού επιπέδου βουλευτές έκατσαν και άκουαν το παραμύθι που τους πλάσαρε:

«Εφάτσιησα τα χέρια μου στο τραπέζι – με συγχωρείτε για τη φράση – και σηκώθηκα να φύγω. Την ώρα που έβγαινα από την πόρτα, μου λέει ο Άσμουσεν, «Κύριε Πρόεδρε, οφείλω να σας ενημερώσω για να μην καταληφθείτε εξ απροόπτου, αυτή την ώρα είμαι υποχρεωμένος να τηλεφωνήσω στον κ. Ντράγκι. Την Τρίτη, βεβαίως η Λαϊκή Τράπεζα θα κλείσει. Ειρήσθω εν παρόδω, η ρευστότητά της δεν υπερβαίνει τα 159 εκατ. Τώρα με τούτες τις περικοπές ενδεχόμενα να φτάσει στο 1 δις – αν και εφόσον υλοποιηθεί – και βεβαίως την επομένη θα κλείσει και η Τράπεζα Κύπρου».

Αυτά δημοσιεύτηκαν στο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ στις 13/4/2013! Μια βουλή που κάθεται και ακούει ιστορικές αφηγήσεις ενός προέδρου πουλώντας παλληκαρισμούς και καλείται να πάρει πολιτικές αποφάσεις για το μέλλον μιας κοινωνίας!!!

ΑΦΗΓΗΣΗ 2^Η

Σε περίπτωση που κάποιος δεν κατάλαβε το παραμύθι ο μυθιστοριογράφος Πρόεδρος μας φρόντισε να το επαναλάβει με κάθε σοβαρότητα στις 31/3/2013 σε συνέντευξή του –πού άλλου – στο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ με τίτλο «Απείλησαν να κλείσουν τις δυο τράπεζες»:

«Τότε ο κ. Άσμουσεν μου απάντησε πως θα τηλεφωνήσει στον κ. Ντράγκι και να τον ενημερώσει σχετικά, και την Τρίτη, ανέφερε «να μην έχετε παράπονο όταν δεν θα έχετε καμιά από τις δύο τράπεζες να λειτουργεί».. Μου ανέφερε ότι κόβονται τα οποιαδήποτε ποσά ρευστότητας, η Λαϊκή ούτως ή άλλως είναι χρεοκοπημένη, η άλλη δεν θα έχει τη δυνατότητα να λειτουργήσει».

ΔΗΛΩΣΗ 3^Η

Με βάση αυτή τη σοβαρή μυθιστορηματική προσέγγιση που θυμίζει αυτό που λέμε «κατινιό» ο Πρόεδρός μας εξέδωσε και μια δήλωση-ανακοίνωση στις 17/3/2013 που αναπαράγει το απίστευτο παραμύθι του:

«Με την έκτακτη σύγκληση του Eurogroup  βρεθήκαμε αντιμέτωποι με προειλημμένες αποφάσεις και τετελεσμένα τα οποία μας έθεταν ενώπιον των ακολούθων διλημμάτων:Είτε την Τρίτη 19 Μαρτίου να επιλέξουμε το καταστροφικό σενάριο της άτακτης χρεοκοπίας, είτε το σενάριο μιας επώδυνης αλλά ελεγχόμενης διαχείρισης της κρίσης, που θα θέτει οριστικό τέρμα στην αβεβαιότητα και θα αποτελέσει την αφετηρία επανεκκίνησης της οικονομίας μας».

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Με βάση μια αφήγηση, λοιπόν, η οποία επιβεβαιώνει ότι πραγματικά ο Πρόεδρος  βρέθηκε προ διλημμάτων, πλάστηκε ο μύθος της επιλογής του λιγότερου κακού, δηλαδή ελεγχόμενη διαχείριση από την άτακτη χρεοκοπία. Η ουσία του παραμυθιού που πλάσαρε ο Πρόεδρος είναι πως αναγκάστηκε να υποκύψει στον εκβιασμό των «κακών» τροϊκανών,  όταν τον απείλησαν με χρεοκοπία αμέσως των δύο τραπεζών, της Κύπρου και Λαϊκής.

ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ  ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ

Δε θα σταθώ στις αφηγήσεις και άλλων παρευρισκομένων στο Eurogroup  -ούτως ή άλλως τα αφηγούνται διαφορετικά -για να ανακαλύψω την πραγματικότητα, δηλαδή να υιοθετήσω τη λογική του κυπριακού κατεστημένου. Άλλο το παραμύθι και άλλο η πολιτική.

Σίγουρα όμως τα πολιτικά δεδομένα δεν είναι αυτά ή ο κ. Αναστασιάδης αν πιστεύει αυτά που αφηγείται, τότε είναι όχι μόνο αχάπαρος αλλά στερείται ικανότητας στοχειώδους κατανόησης της πραγματικότητας.

Στο  Eurogroup, λοιπόν, ούτε τον απείλησε ούτε τον εκβίασε ούτε και ο ίδιος αντέδρασε ποσώς στα διαδραματιζόμενα. Γιατί η λήψη αποφάσεων στην πολιτική στηρίζεται σε πραγματικά δεδομένα και όχι σε παραμύθια για ηλίθιους βουλευτές ή πολίτες.

ΔΕΔΟΜΕΝΟ 1^Ο

Ο κ. Αναστασιάδης ήταν πλήρως ενήμερος ότι η παροχή ρευστότητας στη Λαϊκή τράπεζα από την ΕΚΤ θα τερματιζόταν στις 21 Μαρτίου 2013. Σε ανακοίνωση της ΚΤΚ την 1^η Απριλίου 2013 (εφημερίδα Ο Φιλελεύθερος) αναφέρεται:

«Να σημειωθεί ότι το ΔΣ της ΕΚΤ σε συνεδρία του κατά το τέλος Ιανουαρίου 2013 έκρινε ορθό, λαμβάνοντας υπόψη και τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές, να επεκτείνει τη διορία της αναστολής της Λαϊκής Τράπεζας στο ELA μέχρι τις 21 Μαρτίου 2013....Την απόφαση αυτη του ΔΣ της ΕΚΤ κοινοποίησε ο διοικητής της ΚΤΚ στο νέο πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας με επιστολή του στις 4 Μαρτίου 2013».

Γνώριζε ,λοιπόν, ο Πρόεδρος ότι η ημερομηνία λήξης για συνομολόγηση του μνημονίου ήταν η 21^η  Μαρτίου. Είχε προειδοποιηθεί έγκαιρα και δεν αντέδρασε. Το αντίθετο, δήλωνε ότι βιαζόταν να υπογράψει το Μνημόνιο. Επομένως οι αναφορές και τα παραμύθια περί εκβιασμών είναι αποκυήματα της φαντασίας του Προέδρου.

ΔΕΔΟΜΕΝΟ 2^Ο

Ήδη από τις 10 Μαρτίου ο κ. Αναστασιάδης είχε αποδεχθεί ότι  η τρόικα θα παραχωρήσει δάνειο 10 δίς και τα υπόλοιπα  θα βρεθούν από ίδιους πόρους, δηλαδή τα υπόλοιπα 8 δις. Και δεδομένης της αφαίρεσης 2 σχεδόν δις από την πώληση των παραρτημάτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, απέμεινε η εξεύρεση  5.8 δις για την ανακεφαλαιοποίηση των δύο τραπεζών.

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ο πρόεδρος πήγε στο Eurogroup με πλήρη γνώση ότι θα έπρεπε να υποδεχθεί ένα μνημόνιο και ότι εκκρεμούσε η εξεύρεση 5.8 δις και για τους τροϊκανούς η λύση –όπως δημοσιεύταν για εβδομάδες προηγουμένως -ήταν μόνο μία, το κούρεμα.

Ο ίδιος πήγε στο Eurogroup χωρίς κανένα σχέδιο Β – όπως το ονομάζουν – και συνειδητά επέλεξε να συμφωνήσει σε ό,τι του πρότειναν. Ούτε σκέφτηκε ούτε σχεδίασε ούτε και ήθελε κάτι άλλο.

Και ο κ. Αναστασιάδης – όπως και άλλοι ομοϊδεάτες του, βλέπε Σαμαράς – έχουν προσδεθεί στο γερμανικό άρμα από το οποίο και προσδοκούν σωτηρία και νομιμοποίηση της εξουσία τους. Ουδεμία σχέση έχει με τον κυπριακό λαό και τα συμφέροντά του. Είναι εθελόδουλος υπηρέτης των γερμανικών συμφερόντων και της πραγματικότητας που αυτό θέλει να επιβάλει, όντας σήμερα η Γερμανία ο νεροκουβαλητής των συμφερόντων των λεγόμενων αγορών εντός της ΕΕ.

Δεν «εφάτσιησε τα χέρια πάνω στο τραπέζι», ούτε καν πέρασε από το μυαλό του τέτοια ιδέα γιατί ο ίδιος ένιωθε πως βρισκόταν ανάμεσα σε φίλους και ομοϊδέατες, τους οποίους γλύφει και θαυμάζει και χαίρεται να υπηρετεί, όντας εθελόδουλος. Το μόνο που τον απασχόλησε – με αυτό ασχολούνταν οι σύμβουλοί του –είναι πως θα περάσει με τη μέθοδο της απάτης τον «πάτσο» που έδωσε στον κυπριακό λαό.Και έπλασαν όλα αυτά τα παραμύθια για μικρά παιδιά και ανόητους βουλευτές.

Είναι όντως ο κ. Αναστασιάδης πανάξιος συνεχιστής του καταστροφικού έργου του προκατόχου του. Μόνο που θα το εμπλουτίσει με τη δική του καταστροφική μανία, ώστε η ιστορία να έχει να γράφει και γι αυτόν κάτι από το ανεξίτηλο και μεγαλειώδες  καταστροφικό του έργο.

Η αυτο-κατάργηση της πολιτικής τάξης στην Κύπρο ή για το πολιτικό πραξικόπημα

Η πολιτική  τάξη στην Κύπρο, δηλαδή κόμματα και πολιτικοί, έχουν ήδη αυτο-καταργηθεί.

Με ποια έννοια;

Πρώτον, την εξουσία την οποία τους έχει εκχωρήσει η κυπριακή κοινωνία την έχουν παραδώσει σε  τρίτους, τους τροϊκανούς, οι οποίοι και ουσιαστικά κυβερνούν. Σε αυτά τα πλαίσια η πολιτική τάξη λειτουργεί απλώς ως εκτελεστής των εντολών τρίτων στους οποίους έχει εκχωρήσει την εξουσία.

Δεύτερον, απέσπασαν την εξουσία από την κυπριακή κοινωνία με απάτη, δηλαδή εξασφάλισαν τη συναίνεση του λαού να ανέλθουν στην εξουσία προβάλλοντας μια ψευδή αναπαράσταση των γεγονότων ή απέκρυψαν τα αληθινά γεγονότα. Άρα, η εξουσία τους δεν είναι νόμιμη ή διενήργησαν ένα πολιτικό πραξικόπημα.

Τρίτον, οι φορείς της πολιτικής εξουσίας στην Κύπρο-κόμματα και πολιτικοί – δηλωμένα θεωρούν ως αντίπαλό τους την κοινωνία εναντίον της οποίας στράφησαν με συγκεκριμένα μέτρα και εξαπατώντας την. Πολιτική  όμως υπάρχει γιατί υπάρχει η κοινωνία. Η πολιτική ολιγαρχία στρεφόμενη εναντίον της κοινωνίας ουσιαστικά καταργεί και την έννοια της πολιτικής ή αυτο-καταργείται.

Με διαφορετικά λόγια, η πολιτική ολιγαρχία της Κύπρου συμμάχησε με εξω-πολιτειακά στοιχεία, δηλαδή τους τροϊκανούς, εναντίον της κυπριακής κοινωνίας προκειμένου να επιβάλουν ένα νέο πολιτικό και οικονομικό σύστημα στην Κύπρο το οποίο εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντά τους χρησιμοποιώντας ως μέσον την απάτη. Το υφιστάμενο πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο καταργείται εξώφθαλμα στα πλαίσια μιας «επανεκκίνησης», η οποία θα δημιουργήσει μια νέα πραγματικότητα ή ένα νέο πολιτικό και κοινωνικοοικονομικό σύστημα.

Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα που επέβαλαν στην Κύπρο η διεθνής και η τοπική ολιγαρχία, η κυπριακή κοινωνία έχει δυο επιλογές:

α.Τώρα που αποκαλύφθηκε η μακροχρόνια απάτη των ολιγαρχικών δυνάμεων και, επομένως, η  κοινωνία επανέρχεται στην πραγματική της βούληση, να νομιμοποιήσει έστω και εκ των υστέρων την αυθαιρεσία των αδίστακτων ολιγαρχικών απατεώνων σε βάρος της και να συγκατατεθεί  εκούσια στα όσα έχουν διαπραχθεί. Ή διαφορετικά, να δώσει με την ανοχή ή τη σιωπή της τη συγκατάθεσή της οι απατεώνες πολιτικοί να συνεχίσουν να κυβερνούν.

β.Τώρα που αποκαλύφθηκε η απάτη και η κοινωνία επανέρχεται στην πραγματική της βούληση, να αντιδράσει εναντίον των ολιγαρχικών πολιτικών απατεώνων. Γιατί η  πολιτική πραγματικότητα δεν μπορεί να εδράζεται σε μια αιώνια απάτη. Εφόσον η πολιτική τάξη αποδεδειγμένα αυτο-καταργήθηκε και τώρα πια δεν εκπροσωπεί την κοινωνία –αντίθετα τη θεωρεί αντίπαλο- η τυχόν αντίδραση της κοινωνίας κατ΄ ανάγκη θα στοχεύει στη κάλυψη του κενού εξουσίας που δημιουργείται ή κατ΄ανάγκη αναφερόμαστε σε επιδίωξη αλλαγής του πολιτικού συστήματος. Αυτό προϋποθέτει την έκφραση της βούλησης της κοινωνίας για μια αλλαγή. Σε αυτή την περίπτωση, η κατεστημένη ολιγαρχική πολιτική τάξη μπορεί να προχωρήσει στη χρήση βίας εναντίον της κοινωνίας εφόσον έχει λαϊκή υποστήριξη και η ολιγαρχική τάξη είναι ενωμένη στη διαμάχη της με την κοινωνία. Διαφορετικά, θα καταρρεύσει.

Πιο απλά, το πολιτικό πρόβλημα σήμερα στην Κύπρο είναι αν η κοινωνία θα συγκατατεθεί στους απατεώνες ολιγαρχικούς πολιτικούς και θα υποδουλωθεί στα κελεύσματα της τοπικής και διεθνούς ολιγαρχίας και στα σχέδιά τους για ένα άλλο πολιτικό και οικονομικό σύστημα σαφώς αντι-κοινωνικό ή αν θα αντιδράσει και θα εξαποστείλει τους απατεώνες. Το διακύβευμα δεν είναι οι τράπεζες, όπως οι πολιτικοί απατεώνες προσπαθούν να μας πείσουν, αλλά η υπόσταση της ίδιας της κυπριακής κοινωνίας, αν δηλαδή θα συνεχίσει να υπάρχει ως όλον. Γιατί η κατάργηση της πολιτικής σημαίνει και κατάργηση της κοινωνίας.

Η ολιγαρχική πολιτική τάξη επέλεξε να αυτο-καταργηθεί και να επιβάλει ένα νέο σύστημα κατά το συμφέρον της ιδίας και των διεθνών πατρώνων της ή να δημιουργήσει μια άλλη κοινωνία. Η κοινωνία πρέπει να επιλέξει τι θέλει, αν θα επιβάλει το δικό της σχέδιο ή αν θα υιοθετήσει , έστω και εκ των υστέρων, το σχέδιο των ολιγαρχικών.

Στην πράξη το σχέδιο των ολιγαρχικών δυνάμεων σε αυτή τη φάση είναι η πλήρης υποταγή της κοινωνίας στις δυνάμεις της οικονομικής αγοράς. Αφού η πολιτική ολιγαρχική τάξη έχει ήδη υποταχθεί, το επόμενο βήμα είναι η υποταγή και της κοινωνίας. Στην πράξη και  στο παρόν στάδιο πιστεύουν ότι θα το πετύχουν πρώτον, με την απομείωση της οικονομικής λειτουργίας του κράτους και την εκχώρηση κρατικών λειτουργιών στον ιδιωτικό τόμεα (οι περίφημες ιδιωτικοποιήσεις) και, δεύτερον, με την απομείωση των όποιων δικαιωμάτων προστασίας της μισθωτής εργασίας με πρόσχημα την ανταγωνιστικότητα ή μείωση του εργατικού κόστους στην τελική τιμή ενός προϊόντος ή απαλλαγεί της εργοδοσίας από το κόστος που επέφερε η διαρκής εργασιακή συμβατική σχέση. Σε αυτά τα πλαίσια οι ολιγαρχικοί προσφέρουν τον πλήρη έλεγχο της κοινωνίας στην οικονομική ολιγαρχία ή στις δυνάμεις που ελέγχουν την αγορά και το πολιτικό σύστημα περιορίζεται σε ένα θεραπευτικό ρόλο σε σχέση με την αναδιανομή, δηλαδή τα περίφημα κοινωνικά επιδόματα ή από πολιτική άποψη η κοινωνία υποτάσσεται πλήρως στις δυνάμεις  της αγοράς τις οποίες το πολιτικό σύστημα υπηρετεί. Η βασική λογική στο παρόν στάδιο είναι μια κατανομή ρόλων ανάμεσα στους οικονομικούς και πολιτικούςολιγαρχικούς, οι πρώτοι θα δημιουργούν φτώχεια και οι δέυτεροι θα την περιορίζουν. Και οι πολίτες θα γίνουν αθύρματα στα ταχυδακτυλουργικά τους χέρια.

Επομένως, το διακύβευμα για την κοινωνία στο παρόν στάδιο δεν είναι οι τράπεζες ούτε οι καταθέσεις –αυτά είναι το μέσον για προώθηση του ολιγαρχικού σχεδίου-αλλά αν θα συναινέσει να υποταχθεί πλήρως στην τοπική και διεθνή οικονομική ολιγαρχία. Ή το πολιτικό πρόβλημα είναι ποιος τελικά ελέγχει το πολιτικό και οικονομικό σύστημα: η πολιτική και η οικονομική ολιγαρχία προς το συμφέρον της ή η κοινωνία για το κοινό συμφέρον;

Αν η κοινωνία θεωρεί ότι το οικονομικό και πολιτικό σύστημα υπάρχουν γιατί υπάρχει η κοινωνία και, επομένως πρέπει να την υπηρετούν, τότε μία επιλογή έχει , να αντιδράσει ενάντια στις γελοίες μεθοδεύσεις των αδίστακτων απατεώνων. Ή θα μας «φτιάξουν» όπως θέλουν ή θα τα φτιάξουμε όπως εμείς θέλουμε. Ή θα είμαστε ελεύθεροι πολίτες ή θα φτωχοποιηθούμε και θα σκλαβωθούμε πλήρως σε πολιτικό επίπεδο. Το μόνο σίγουρο είναι πως το σχέδιο της ολιγαρχίας είναι ο εφιάλτης της κοινωνίας. Εννοείται για όσους δεν είναι φερέφωνα ή αφελείς.

ΥΓ. Πολιτικό πραξικόπημα είναι και να δημιουργείς τις συνθήκες εκείνες με τη χρήση της απάτης  για να επιβάλεις μια πολιτική και οικονομική ανατροπή. Είναι πολιτικό πραξικόπημα γιατί δεν έχει το σχέδιό  κοινωνική νομιμοποίηση, εδράζεται στην αυθαιρεσία,στο ψέμα. Στις 15 Μαρτίου 2013  διενεργήθηκε ένα πολιτικό πραξικόπημα. Ναι ή όχι στους πολιτικούς πραξικοπηματίες; 

Περί της δήθεν τιμωρίας των ενόχων και άλλα ανοητολογήματα

Αφού οι καταστροφείς της κυπριακής κοινωνίας έβαλαν σε ένα αυλάκι με απίστευτη επιτυχία τη διαδικασία φτωχοποίησης της κυπριακής κοινωνίας, τώρα προχώρησαν , όπως πάντα, στο επόμενο βήμα: ανακριτές, έρευνες, τιμωρίες!!!!!!!!!!!!

Δηλαδή, τι;

Ποιος θα τιμωρηθεί και με βάση ποιο νόμο;

Πολιτικός φυσικά κανένας δε θα τιμωρηθεί γιατί πολιτικό δίκαιο δεν υπάρχει, ή οι πολιτικοί απολαμβάνουν ασυλίας.

Από την άλλη, δεν υπάρχει τραπεζικό έγκλημα που δεν είχε άμεσα ή έμμεσα πολιτική κάλυψη με αποφάσεις ή μη αποφάσεις πολιτικών προσώπων.

Επιπλέον, στην Κύπρο είναι μια μαφία πολιτικών-τραπεζιτών-μεγαλοκαρχαριών που σε αγαστή συνεργασία καθορίζουν το μέλλον της υπόδουλης κοινωνίας. Αυτοί η συνωμοταξία-που τώρα διακηρύττει έρευνες και τιμωρίες- γνωρίζουν πολύ καλά τα εγκλήματα που διέπραξαν γιατί είτε οι ίδιοι αδικοπράγησαν είτε συνήργησαν σε αδικοπραγία.

Προς τι λοιπόν η έρευνα;

Όπως πάντοτε.

Για να κερδηθεί χρόνος από τους πολιτικούς εγκληματίες.

Για να εκτονώσουν τη λαϊκή οργή.

Για να φτιάξουν ένα σενάριο αυτο-αθώωσής τους ή , αν η πίεση είναι μεγάλη, να βρουν κανένα διορισμένο ή δευτεροκλασάτο να του τα φορτώσουν  όλα.

Για όσους έχουν επιφυλάξεις για τα πιο πάνω, θυμηθείτε τι έκαναν οι καταστροφείς της Κύπρου σε αγαστή συνεργασία και σε βάρος εννοείται του λαού, στην κλοπή του χρηματιστηρίου, στην υπόθεση ΗΛΙΟΣ, στην υπόθεση Μαρί.

Ο κάθε λοιπόν πολίτης που δέχεται με τόση ευκολία να τον εξαπατούν, είναι ο πολίτης φερέφωνο των καταστροφέων της Κύπρου, δηλαδή των κομμάτων, των οικονομικών ολιγαρχών, των καναλαρχών και των ανίδεων ειδικών. 

Ποιο είναι το μέλλον;

Η πορεία προς το μέλλον είναι προδιαγεγραμμένη. Δεν υπάρχει κανένα σχέδιο από τους ντόπιους ολιγάρχες ούτε και μπορεί το φτωχό τους μυαλουδάκι να δημιούργήσει έστω και και ιδέα. Επομένως, θα περιμένουν με αγωνία τους τροϊκανούς να πάρουν αποφάσεις σχετικά με τη διαδικασία καταστροφής της κυπριακής κοινωνίας. Η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία θα έχει το πολύ σοβαρό ρόλο, να περάσει με τον κατάλληλο τρόπο τα μέτρα της καταστροφής στον ηλίθιο λαό. Και ενώ θα το καταστρέφουν, σύσσωμοι θα βροντοφωνάζουν προς τον όχλο πως είναι οι σωτήρες τους. Και ο λαός θα χειροκροτεί συγκινημένος.

Δικαιοσύνη δεν μπορεί να αποδοθεί από τους πολιτικούς εγκληματίες.

Στην πολιτική, υπόλογοι οι πολιτικοί είναι μόνο απέναντι στην κοινωνία και μόνο αυτή μπορεί να αποδώσει πολιτική δικαιοσύνη.

Κουρέματα και δουλέματα Κυπρίων ολιγαρχικών και η ήττα της κοινωνίας

Ανακοίνωση-απόφαση !

Όταν λοιπόν το Σάββατο 15/3/2012 εκδόθηκε η ανακοίνωση του  Eurogroup περί του κουρέματος των κυπριακών καταθέσεων στις τράπεζες και άλλων τινών, ουσιαστικά η κυπριακή οικονομία και πολιτική εισήλθε βίαια σε νέα τροχιά.

Η ανακοίνωση του  Eurogroup ουσιαστικά ήταν μια απόφαση χωρίς επιστροφή για τους εμπνευστές της και τα θύματά τους. Γιατί αμφισβητούσε έμπρακτα το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου του οποίου η μεγένθυνσή στηριζόταν στην πίστη ή με την ανακοίνωση το σύστημα ανακηρυσσόταν αναξιόπιστο. Γι αυτό πολύ εύστοχα η κ. Μέρκελ υποστηρίζει «ότι έχει πεθάνει» με την ανακοίνωση και μόνο του  Eurogroup.

Οι Κύπριοι ολιγαρχικοί

Η συναίνεση του κ. Αναστασιάδη σε αυτή την ανακοίνωση ουσιαστικά ανέδειξε σε όλα τη μεγαλοπρέπειά το ποιόν του:οσφυοκάμπτης, εθελόδουλος, φερέφωνο, αχάπαρος.

Το πιο σημαντικό από πολιτική άποψη είναι πως ο Πρόεδρος, αντίθετα με το προεκλογικό του πρόγραμμα και τις διακηρύξεις του, εξαπάτησε την κοινωνία και επέλεξε να συμμαχήσει με τους πάτρωνές του στρεφόμενος εναντίον της κυπριακής κοινωνίας. Δηλαδή, αποδείχτηκε ότι δεν διαφέρει ποσώς από τον προκάτοχό του κ. Χριστόφια ή είναι όντως άξιος συνεχιστής του καταστροφικού του έργου.

Αντί ο «πατριώτης» κ. Αναστασιάδης να πει το «όχι» και να παραιτηθεί , εκεί στις Βρυξέλλες, ήλθε εδώ και ως κακόμοιρο ανθρωπάκι έγινε «ευαγγελιστής» των καταστροφικών του επιλογών με δικαιολογίες ενός μωρού.

Η βουλή των κομμάτων αποδείχτηκε γελοία πολλαπλώς. Με διάφορες μικροπολιτικές προσεγγίσεις ή μεγαλόστομες διακηρύξεις είπε το «όχι». Ένα όχι που δε σήμαινε τίποτε: ούτε παραίτηση Αναστασιάδη ούτε εναλλακτική πρόταση. Και σε ελάχιστό χρόνο, με διάφορες παραλλαγές, επανήλθε σε ένα μεταλλαγμένο ναι αυτο-γελοιοποιούμενη.

Τα ΜΜΕ , ως συνήθως, δραματοποίησαν την κατάσταση αφ΄ ενός μεν για να εκτονωθεί το «πλήθος» και αφ΄ετέρου για να προσδώσει αξία και να νομιμοποιήσει τις επιλογές της κυπριακής ολιγαρχίας, που αγωνιζόταν να βρει μια δήθεν «διέξοδο»-λύση.

Διλήμματα και ψευτο-διλήμματα

Το πραγματικό δίλημμα που ανέκυπτε με βάση τις μεθοδεύσεις την πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας – ντόπιας και διεθνούς- στο συγκεκριμένο χρόνο είναι μόνο ένα:

Είτε συνέχιση της μνημονιακής πορείας με απώλειες σε βάθος χρόνου ένός άλφα ποσού είτε απώλειες σε βάθος χρόνου του ίδιου ποσού ή παραπλήσιου αλλά με δική μας απόφαση. Δηλαδή, το πρόβλημα είναι πια καθαρά πολιτικό και η μόνη διαφοροποίηση δεν είναι η υλική ζημιά –αυτή είναι δεδομένη- αλλά ο βαθμός ελευθερίας στη συγκεκριμένη κοινωνία, το πόσο εξαρτημένη θα ήταν από ξένα κέντρα αποφάσεων.

Το περιεχόμενο που αποκτά η κάθε πολιτική επιλογή δεν αναιρεί μεν την υλική  ζημιά ως σύνολο, αλλά η κάθε επιλογή μπορεί να διαφοροποιήσει την κατανομή της ζημιάς στην κοινωνία ή ποιος πληρώνει τη ζημιά καθώς και την επιλογή μοντέλου πολιτικής και οικονομικής ανάπτυξης.

Η μνημονιακή επιλογή είναι κατεξοχήν επιλογή της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας στην Κύπρο και των διεθνών πατρώνων της γιατί ναι μεν η ολιγαρχική τάξη θα υποστεί και αυτή απώλειες, αλλά η εξάρτηση της Κύπρου από τη διεθνή ολιγαρχία κατοχυρώνει πλήρως τα συμφέροντά της σε βάθος χρόνου. Ή κατοχυρώνεται πως η κρίση δεν θα ακυρώσει στο παρόν και στο μέλλον το κυρίαρχο ρόλο της στην Κύπρο ή πως οι ζημιές στο παρόν αλλά και σε βάθος χρόνου θα πληρωθούν από τους πολλούς και τα κέρδη πάλι θα συσσωρεύονται στους λίγους σφογγοκωλάριους Κύπριους ολιγάρχες.

Από την άλλη, μια εξω-μνημονιακή επίλυση της κρίσης απλώς θα παρείχε δυνατότητες μιας πιο δίκαιης κατανομής των υλικών ζημιών αλλά και περισσότερες δυνατότητες παρέμβασης της κοινωνίας στη διαμόρφωση του πολιτικού και οικονομικού μέλλοντος της Κύπρου.

Η ήττα της κυπριακής κοινωνίας

Στην πράξη τώρα, η τοπική πολιτική και οικονομική ολιγαρχία όντας μηρυκαστική της διεθνούς, ουσιαστικά επέλεξε και επέβαλε μέσω Αναστασιάδη και των κομματικών ολιγαρχικών ενώσεων τη μνημονιακή επιλογή, γιατί αυτή διασφαλίζει καλύτερα τα συμφέροντά της. Ή, η κοινωνία ηττήθηκε κατά κράτος. Όχι γιατί διαδήλωνε ή δεν διαδήλωνε αλλά γιατί δεν είχε πολιτική επιλογή ή αίτημα να προβάλει.

Μπροστά στην πίεση της κοινωνίας, το μόνο ιστορικό μνημείο που έχει απομείνει είναι το περιβόητο «Ταμείο Αλληλεγγύης» του οποίου η σύλληψη έγινε μπροστά στην αυτονόητη και ορθή λαϊκή πίεση για συνεισφορά του κοινωνικού συνόλου για να απαλλαγούμε από τη διεθνή ολιγαρχία και τους εκφραστές της-τροϊκανούς, Γερμανούς, Ευρωπαίους. Η ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου είναι γελοία πολιτική πράξη, γιατί μόνο ως εναλλακτική εξω-μνημονιακή επιλογή μπορεί να γίνει κατανοητό. Γι αυτό και η άρχουσα τάξη φρόντισε να το αχρηστεύσει μετατρέποντάς το σε ένα ακόμα νόμο αλλά και ακυρώνοντας τη γενεσιουργό αιτία του, που ήταν η βούληση της κοινωνίας στο συγκεκριμένο χρόνο να συνδράμει από μόνη της για να σωθεί από το στόμα των λύκων. Φυσικά η προώθηση μιας τέτοιας επιλογής σήμαινε ότι η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία, για να γίνει πιστευτή για την ειλικρίνεια των προθέσεών της, θα έπρεπε να συνεισφέρει πρώτη στο εν λόγω Ταμείο, ώστε να πειστεί και ο λαός να συνεισφέρει. Και δεύτερον, σήμαινε ότι θα υπήρχε κοινωνικός έλεγχος του Ταμείου και όχι διορισμένοι από την ολιγαρχία διαχειριστές. Τίποτε δεν έγινε, όχι γιατί δεν ήταν δυνατόν, αλλά γιατί η συγκεκριμένη εξω-μνημονιακή επιλογή ήταν πολλαπλά ασύμφορος για τους ντόπιους ληστές και κλέφτες αλλά και τη διεθνή μαφία.

Η μνημονιακή λογική επεκράτησε κατά κράτος, η κυπριακή κοινωνία ηττήθηκε ολοκληρωτικά από τους Κύπριους δυνάστες της: κόμματα, τραπεζίτες, ΜΜΕ, ανίδεους ειδικούς. Στην παρούσα φάση η κυπριακή κοινωνία θα εισέλθει σε φάση μακροχρόνιας φτωχοποίησης χωρίς δυνατότητες αντίστασης. Ο κυριότερος λόγος είναι πως η λογική της κοινωνίας είναι εγκλωβισμένη θεωρητικά και πρακτικά στη μέγγενη των ολιγαρχικών και αδυνατεί να διαβουλευτεί και να δράσει εξω-ολιγαρχικά. Σε αυτά τα πλαίσια θα συνεχίσει να διαδηλώνει και να πληρώνει κανονικά από το υστέρημά της 50 άπληστους  και βλάκες και απατεώνες που, αφού την οδήγησαν στην καταστροφή, τώρα θα έχουν το θεάρεστο έργο της σωτηρίας της!!!

Η κυριαρχία των ολιγαρχικών

Κανένας δεν τολμά να αμφισβητήσει την πολιτική και οικονομική ολιγαρχία στην Κύπρο η οποία θα έπρεπε να βρίσκεται στη φυλακή με δημεμευμένη την περιουσία της για πολιτικά εγκλήματα κατά της κοινωνίας. Η μεσαία τάξη θα συνεχίσει να ελπίζει πως δεν θα περιπέσει στην ανεργία ή την φτωχοποίηση , η νέα γενιά – η μόνη επικίνδυνη ομάδα αλλά χωρίς ανεπτυγμένη κοινωνική συνείδηση - μαζικά θα μεταναστεύει και οι φτωχοποιημένοι θα αναμένουν κανένα κοινωνικό βοήθημα από τους καταστροφείς τους και θα τους ευγνωμονούν κιόλας.   

ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΛΙΚΟΙ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΦΗΣΑΝ  ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥΣ; 

Το πολιτικό παραμύθι "φταίνε οι τράπεζες"

Κυριολεκτικά έχω βαρεθεί το μονότονο σύνθημα του ΑΚΕΛ και της κυβέρνησης: «Φταίνε οι τράπεζες και οι τραπεζίτες».
Θα πει κάποιος: «Δεν είναι έτσι;»
Η απάντηση είναι: «Εξαρτάται από το έτσι». Αν δεν ορίσεις το έτσι, δεν μπορείς να αποδίδεις ευθύνες.

Η πραγματικότητα
Η κυπριακή κοινωνία δε σχετίζεται πολιτικά με τις τράπεζες: ούτε τις ελέγχει ούτε καθορίζει το θεσμικό πλαίσιο της λειτουργίας τους. Με λίγα λόγια, η κυπριακή κοινωνία απλώς συναλλάσσεται με τη μεσολάβηση των τραπεζών. Επομένως, όταν κάποιος λέει πως «φταίνε οι τράπεζες», εμένα δε μου λέει κάτι. Γιατί στη συνείδηση της κοινωνίας οι τράπεζες είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις. Και με βάση τη λογική της εποχής μας οι ιδιωτικές επιχειρήσεις δεν ελέγχονται ούτε άμεσα ούτε έμμεσα από την κοινωνία. Πιο απλά, για την κοινωνία δεν τίθεται πολιτικό θέμα με τις τράπεζες γιατί είναι εκτός των πολιτικών της δικαιωμάτων. Γι αυτό ακριβώς και οι πολίτες διερωτούνται «γιατί να πληρώσουμε εμείς τις ζημιές των τραπεζών».
Για την κοινωνία πολιτικό θέμα υπάρχει με αυτούς που αναλαμβάνουν να διαχειριστούν την εξουσία του κράτους με «εντολή» της κοινωνίας και -από τυπική άποψη- προς όφελός της. Και αυτοί είναι στην Κύπρο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κυρίως και η Βουλή. Επομένως, αν υπάρχουν παραλείψεις, λάθη ή άλλες αδυναμίες από μέρους τους , για την κοινωνία αυτοί είναι πολιτικά υπεύθυνοι και κανένας άλλος. Αυτοί έχουν τις αρμοδιότητες να ελέγχουν, να παρεμβαίνουν και να προβαίνουν σε διορθωτικές πράξεις, αν κριθεί αναγκαίο. Και αυτό αφορά όχι μόνο το κράτος αλλά και τους ημικρατικούς οργανισμούς και τους ανεξάρτητους αξιωματούχους που διορίζονται στις θέσεις τους.
Τι μας λέει το ΑΚΕΛ και ο Πρόεδρος; Ότι η εκτελεστική εξουσία (ο Πρόεδρος) διόρισε ένα Διοικητή και ένα Συμβούλιο στην Κεντρική Τράπεζα, οι οποίοι ήταν παντελώς ανίκανοι να εποπτεύουν κάποιες τράπεζες και τα συμβούλια αυτών των τραπεζών οδήγησαν την κυπριακή κοινωνία στην καταστροφή! Και εγώ ως εξουσία απλώς τους κατηγορώ ενώπιον του λαού για να περνώ την ώρα μου!!!Καλά, ρε αθεόφοβοι, με τόση εξουσία στα χέρια σας και αφήσατε ένα διορισμένο υπάλληλο , όντας ανίκανος κατά σας , να καταστρέψει την κοινωνία; Ποια λογική έχει αυτή η θέση;
Δηλαδή, είναι δυνατόν ένας διορισμένος υπάλληλος σε αυτό τον τόπο να έχει τόση εξουσία, ώστε να μας καταστρέψει όλους; Μα περιπαίζετέ μας; Γιατί δεν το στείλατε έγκαιρα στο σπίτι του, αφού είναι η κυβέρνηση που εποπτεύει τους διορισμένους;
Δηλαδή, τι μας λέει το ΑΚΕΛ; Πως η πολιτική ευθύνη για την καταστροφή δεν ανήκει στους πολιτικούς αλλά σε υπαλλήλους και τραπεζίτες!!! Μα, αν εκείνοι έχουν την πολιτική ευθύνη, τότε γιατί η κοινωνία δεν εκλέγει εκείνους και εκλέγει εσάς;
Με τέτοια τεχνάσματα το ΑΚΕΛ ουσιαστικά αυτο-εξευτελίζεται, αφού θεωρεί ότι οι πολιτικοί είναι «γλάστρες» στα χέρια τεχνοκρατών και τραπεζιτών!!! Ε, τότε γιατί να σας ψηφίσει η κοινωνία; Αφού είστε έρμαιο στα χέρια του ιδωτικού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και δεν μπορείτε να κάνετε κάτι;

Το ζήτημα της πολιτικής ευθύνης
Το ΑΚΕΛ καλό είναι να σταματήσει τον αυτο-εξευτελισμό του για να καλύψει τις ασήκωτες πολιτικές του ευθύνες. Γιατί αν φτάσαμε ως εδώ πολιτικά υπεύθυνος κατά κύριο λόγο είναι ο κ. Χριστόφιας και το κυβερνών ΑΚΕΛ που είχε την ευθύνη και να κυβερνά και να ελέγχει!!! Γιατί ο διορισμός ή η παύση ενός αξιωματούχου γίνεται με πολιτική απόφαση, με πολιτική απόφαση δόθηκαν εν μια νυκτί τα εκατομμύρια στη Λαϊκή Τράπεζα, με πολιτική απόφαση μεταφέρθηκαν οι ζημιές των τραπεζών στο κράτος και από το κράτος στην κυπριακή κοινωνία, με πολιτική απόφαση προσφύγαμε στην τρόικα και με πολιτική απόφαση θα εγκριθεί το όποιο μνημόνιο.

Διαπλοκή και της διαφθορά
Πέρα από τα αυτονόητα οι πολιτικές ευθύνες γίνονται πιο μεγάλες λόγω της παραδοσιακής διαπλοκής των πολιτικών και των κομμάτων με το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο που όλοι γνωρίζουν και προσποιούνται ότι είναι αχάπαροι. Πιο απλά, πολιτικοί και κόμματα έκαναν πλάτες στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο προκειμένου να αποκομίσουν είτε ίδιον είτε κομματικό όφελος. Ή αλλιώς έθεταν την πολιτική εξουσία στη διάθεση των τραπεζιτών αντί προς όφελος του λαού. Επομένως οι ευθύνες των πολιτικών και των κομμάτων δεν περιορίζονται σε κάποιου είδους ανικανότητα αλλά και σε απληστία, όπως ακριβώς είναι και το νόημα της ύπαρξης των τραπεζιτών.
Η διαγραφή χρεών κομμάτων και φίλα προοσκειμένων οργανώσεων από τους τραπεζίτες, οι χορηγίες, ο διορισμός τραπεζιτών στη θέση υπουργού, η μεγάλη κλοπή του χρηματιστηρίου αποδεικνύουν περίτρανα τη διαπλοκή των πολιτικών και των κομμάτων. Ότι σκοπός τους δεν ήταν η εξυπηρέτηση του κοινού συμφέροντος αλλά του ιδίου συμφέροντος.

Η αδιαφάνεια
Ο βαθμός διαφθοράς των πολιτικών και των κομμάτων δεν είναι γνωστός ακόμα στην κοινωνία γιατί όλα τα κόμματα είτε ψήφιζαν «πελλό-νομους» ή παρεμπόδιζαν την εφαρμογή τους , ώστε να συνεχίσουν το μεγάλο φαγοπότι σε βάρος του λαού. Φρόντιζαν με μεγάλη συνοχή να επιβάλουν ένα σκοταδιστικό σύστημα, ώστε να μην γνωρίζει κανένας τα εισοδήματά τους και τις διαπλοκές τους. Και ο νόμος περί δήθεν προσωπικών δεδομένων έγινε το εφαλτήριο της προστασίας της κάθε μορφής παρανομίας.

Η ασυλία
Οι άνοες και άπληστοι που αυτοαποκαλούνται πολιτικοί και συστεγάζονται σε συμμορίες που αυτοαποκαλούνται «κόμματα», γνωρίζοντας τις παρανομίες τους, φρόντισαν να καλύψουν τα νώτα τους. Έθεσαν τον εαυτό τους υπεράνω του νόμου και για το δημόσιο και για τον ιδωτικό τους βίο ως γνήσια φεουδαρχικά κατάλοιπα με τη βοήθεια του περιβόητου Γενικού Εισαγγελέα. Γιατί, λέει, πρέπει να αυτορυθμίζονται! Εγκληματούν σε βάρος της κοινωνίας αυτορυθμιζόμενοι ως γνήσιοι μαφιόζοι!

Η ιδεολογία
Όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως υπηρέτησαν πιστά το νεοφιλεύθερο δόγμα, ότι η πολιτική και η κοινωνία πρέπει να υπηρετούν την οικονομική αγορά. Και αφού οι ίδιοι έγινα σφογγοκωλάριοι του χρηματοπιστωτικού κεφαλάιου με το αζημίωτο, τώρα στενά συνεργαζόμενοι προσπαθούν να μετατρέψουν την κυπριακή κοινωνία σε δουλοπαροικιακή. Είναι αδίστακτοί γιατί είναι και άνοες και άπληστοι. Και πωλούν στον κόσμο διάφορα δραματικά σενάρια διάσωσης , αφού, πρώτα τον κατέστρεψαν.

Επίλογος
Την πολιτική ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση τη φέρει κατεξοχήν ο πρόεδρος και το ΑΚΕΛ και η βουλή. Οι τραπεζίτες ευθύνονται; Αδιαμφισβήτητα. Όμως η πολιτική ευθύνη ανήκει σε αυτούς που αυτο-αποκαλούνται πολιτικοί. Η αδίστακτη πολιτική ολιγαρχία της Κύπρου είναι διπλά υπεύθυνη: και γιατί αποδείχτηκε ανίκανη να διαχειριστεί το πολιτικό σύστημα και γιατί μετατράπησε σε σφογγοκωλάριο των τραπεζιτών με αποτέλεσμα την καταστροφή της κυπριακής κοινωνίας.
ΓΙ ΑΥΤΌ ΨΗΦΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΙΣ ΣΑΣ. ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΎΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ. ΣΕ ΣΑΣ ΕΠΑΦΙΕΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΤΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΊΝΑΙ Ο ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΣ ΣΑΣ ΘΥΤΗΣ. ΓΙΑΤΙ ΣΊΓΟΥΡΑ ΕΣΕΙΣ ΕΙΣΤΕ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ.ΘΥΜΑ ΚΑΙ ΒΛΑΚΑΣ ΠΑΕΙ ΠΟΛΥ!

Ο Χριστόφιας, ο Αναστασιάδης και....ο Χίτλερ

Οι φορείς της πολιτικής εξουσίας στην Κύπρο κυριολεκτικά δε ντρέπονται. Ανοίγουν το στόμα τους και ότι θέλουν πετάσσουν. Είναι τόσο υπερμεγέθεις οι ανοησίες τους που κυριολεκτικά δε βρίσκεις λογικό επιχείρημα να τους αντιμετωπίσεις. Οι πρωτομάστορες της καταστροφής της Κύπρου , το αμίμητο δίδυμο Χριστόφια – Αναστασιάδη, έχουν κυριολεκτικά γίνει πρωταγωνίστες ενός θεάτρου με τίτλο: «Πώς εξαπατούμε το λαό;»Υποτίθεται ότι για μήνες αντιδικούσαν για το μημόνιο. Ο ένας έλεγε εδώ και τώρα μνημόνιο και ο άλλος έλεγε: «μη βιάζεσαι Νίκο, σιγά-σιγά, θέλει τρόπο το πράμα». Και για μήνες ολόκληρους αμφότεροι αερολογούσαν και κινδυνολογούσαν, ώστε σε αγαστή συνεργασία με τους τραπεζίτες να τα φορτώσουν στο λαό.
Σε αυτά τα πλαίσια και σε συνθήκες πλήρους σκοταδισμού συζητούσαν με την τρόϊκα για το περιεχόμενο του μνημονίου χωρίς να ενημερώνουν το λαό με πρόσχημα ότι είναι απαίτηση της τρόϊκας δήθεν. Αιφνιδιαστικά τροϊκανοί και κυβέρνηση συμφώνησαν σε ένα μνημόνιο και τώρα με συνοπτικές διαδικασίες πρέπει να περάσει από τη βουλή για να σωθεί ο τόπος, να προλάβουν , λένε, το επόμενο eurogroup. Χριστόφιας και Αναστασιάδης χέρι – χέρι περνούν τα νομοσχέδια για το μνημόνιο στο άψε-σβήσε μήπως και προλάβει κάποιος και αντιδράσει. Δηλωμένος εχθρός και των δύο είναι ο λαός.
Και οι πάτρωνές τους απο το εξωτερικό θα τους δίνουν συγχαρητήρια για τις ασύλληπτες ικανότητες τους στην επιβολή των μεθοδεύσεων τους σε βάρος του λαού. Και θα ανταγωνίζονται ποιος είναι το καλύτερο τσιράκι της διεθνούς ολιγαρχίας στην Κύπρο.
Τι κοινό έχουν αυτά τα δύο υπολείμματα της δεσποτείας στην Κύπρο; Η πίστη τους στον σκοταδισμό, η αποφασιστικότητά τους στη λήψη μέτρων εναντίον του λαού, η ανευθυνότητά τους ως πολιτικών και πάνω απ΄ όλα η δεσποτική τους νοοτροπία. Και οι δυο ακόμα είναι καλά μαθητάκια του νεοφιλελευθερισμού: όπως οι ιδιοκτήτες του οικονομικού συστήματος θέλουν να αυτορυθμίζονται – η λεγόμενη ελεύθερη αγορά – έτσι και οι ίδιοι ως ιδιοκτήτες του πολιτικού συστήματος θέλουν να αυτορυθμίζονται. Και φυσικά η αυτορύθμισή τους θα γίνεται με έξοδα των δουλοπαροίκων της κυπριακής κοινωνίας.
Και ο δεσποτισμός τους είναι τόσο έντονος που τα κόμματά τους προκειμένου να τους ξεφορτωθούν, η μόνη λύση που βρήκαν, ήταν να τους φορτώσουν στον κυπριακό λαό!!!
Να φανταστείτε, προκειμένου να κατανοήσω τις υψηλού επιπέδου προσεγγίσεις τους, άρχισα να διαβάζω Χίτλερ. Όπως τους κανόνες που έθεσε το 1938 για την πληροφόρηση:
«1.Μην πληροφορείτε κανένα που δεν χρειάζεται να ενημερωθεί.
2.Κανείς να μην μάθει περισσότερα απ΄ όσα χρειάζεται να μάθει.
3.Κανείς να μην μαθαίνει κάτι πιο γρήγορα απ΄ ότι χρειάζεται».
Άμα τα κάμνει ο Χίτλερ είναι φασίστας, άμα τα κάμνουν οι τωρινοί πολιτικάντηδες είναι δημοκρατικοί!!! Αυτά για όσους διερωτούνται ποιος εκτρέφει το φασισμό στην Κύπρο.
Κανένας Χριστόφιας και κανένας Αναστασιάδης δεν έχουν άμεσα ή έμμεσα εξουσιοδότηση να δεσμεύσουν ένα λαό με μνημόνια. Ο μόνος αρμόδιος να αποφασίσει για το μέλλον του είναι ο ίδιος ο λαός με δημοψήφισμα.
Οι κύριοι Χριστόφιας και Αναστασιάδης ως δεσποτίσκοι στην πολιτική είναι απόλυτο φυσικό να μην αποδέχονται κάτι τέτοιο, γιατί θεωρούν ότι η ψήφος του λαού είναι εν λευκώ εξουσιόδοτηση στο πρόσωπό τους. Όπως παλαιότερα υπήρχε εν λευκώ εξουσιόδοτηση του θεού στον απόλυτο μονάρχη!Τι να κάνουμε; Ας πάνε στο σπιτάκι τους να κάνουν τους δεσπότες. Γιατί να τους ανεχόμαστε εμείς όντας ανίκανοι δεσποτίσκοι και λεηλάτες;

ΥΓ. Το κείμενο δεν απευθύνεται σε τυφλά ή συμφεροντολόγα κομματόσκυλα.