Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ

 Κάτω από ποιες συνθήκες λειτουργίας του πολιτεύματος εκδηλώθηκε η περίπτωση Αναστασιάδη είτε  ως αρχηγός κόμματος είτε ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας σε μια κατάσταση που υποδηλώνει εκτεταμένη διαφθορά; Τέτοια περίπτωση εκτεταμένης διαφθοράς γιατί δεν υπάρχει σε άλλα κράτη της ΕΕ;

Σε όλη την Ε.Ε. το πολιτικό σύστημα είναι το ίδιο, δηλαδή εκλόγιμη μοναρχία με τον μανδύα του Προέδρου ή του Πρωθυπουργού. Δηλαδή, όλη σχεδον η εξουσία είναι συγκεντρωμένη στα χέρια ενός ο οποίος  ελέγχει τη Βουλή ( κυβερνώντα, συγκυβερνώντα κόμματα, συμπολίτευση/αντιπολίτευση) αλλά και τη δικαιοσύνη αφού διορίζει τον Γενικό Εισαγγελέα και τα μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Επιπλέον, έχει δικαίωμα να ακυρώνει αποφάσεις δικαστηρίων απονέμοντας χάρη σε κατάδικους ως ανώτατος δικαστής.Η λεγόμενη διάκριση των εξουσιών δεν υπάρχει αφού η εξουσία έχει ενοποιηθεί και ο αυταρχισμός έχει ενισχυθεί. Στην ΕΕ οι θεσμοί , όμως ,εξακολουθούν να λειτουργούν και η διαφθορά είναι περιορισμένη.

Στην Κύπρο η εξέλιξη του κράτους από την ίδρυσή του ήταν διαφορετική. Αρχικά πρόσωπα και μετά τα κόμματα ιδιοποιήθηκαν τους θεσμούς, δηλαδή τον δημόσιο χώρο και τον ιδιωτικοποίησαν με αποτελέσμα σήμερα αντί τα κόμματα να υπηρετούν τους θεσμούς, οι θεσμοί να υποταχθούν στις ανάγκες των κομμάτων. Σήμερα στην Κύπρο δεν υπάρχει κράτος με θεσμούς ,υπάρχουν μόνο κόμματα. Αυτή η υποταγή των θεσμών στα κόμματα είναι και η βάση για γιγάντωση της διαφθοράς. Μιας διαφθοράς που είναι εκτεταμένη και κάποιες περιπτώσεις μπορεί να αποκαλυφθούν  και άλλες να αποκρύπτονται ή να συγκαλύπτονται.

Το εκτροφείο της  διαφθοράς είναι τα κόμματα και το κράτος είναι ένα απέραντο διαφθορείο.

Όταν λοιπόν ακούω κόμματα να εκφράζουν πύρινους λόγους καταδίκης του Αναστασιάδη κυριολεκτικά γελώ και από την άλλη οργίζομαι με την υποκρισία τους. Γιατί αν υπάρχει διαφθορά Αναστασιάδη, αυτοί που του έδωσαν το δικαίωμα και το δίνουν ως τις μέρες μας είναι τα κόμματα. Το δε σύστημα Αναστασιάδη δεν μπορεί να ξηλωθεί με τίποτε γιατί είναι συμφυές με τη λειτουργία του συστήματος. Ας σταματήσουν κάποιοι να κοροϊδεύουν τον κόσμο.ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΜΑΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΕΥΡΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ Ή ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΔΡΟΥΣΙΏΤΗ.

Και για του λόγου το αληθές ένας Πρόεδρος δήλωνε "το κράτος είμαι εγώ"( ιδιωτικοποίηση του κράτους) και άλλος Πρόεδρος δήλωνε "τα κόμματα είναι τα πιο θεσμικά όργανα που υπάρχουν"(υποταγή των θεσμών στα κόμματα). 

Και ενώ όταν δημιουργείται μια υπηρεσία τα κόμματα νομοθετούν με δεκάδες σελίδες λεπτομερώς, για τον εαυτό τους όρισαν σε πέντε γραμμές τι είναι κόμμα και αυτές οι γραμμμές δυσνόητες ώστε να μην μπορεί κανείς να τους ελέγξει. Το συστημα αυτό , της κομματοκρατίας, δεν υπάρχει παντού, είναι προνόμιο της Κύπρου, όπως και η διαφθορά. ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ.

Τα κόμματα λοιπόν, δεν δικαιούνται να κατηγορούν τον Αναστασιάδη γιατί αυτά εξέθρεψαν το φαινόμενο και το συντηρούν ως τις μέρες μας.Οι πολίτες φυσικά και έχουν δικαίωμα, κυρίως στα ΜΚΔ που έχουν τη δυνατότητα να εκφράζονται. 

ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΕΣ , ΑΜΕΣΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ

 Το ερώτημα που θέτω είναι το εξής: Γιατί τα κόμματα και τα ΜΜΕ δεν άσκησαν κριτική στο κόμμα ΑΔΚ για τις αναφορές της σε δύο επιλογές, την εφαρμογή agora και το πολιτικό σύστημα της  άμεσης δημοκρατίας. Και τα δυο ήταν  νεοφανή και παρόλα αυτά τα αγνόησαν προκλητικά. 

Και όσο αφορά την εφαρμογή μπορεί να υποστηρίξει κάποιος πως τα κόμματα αυτορυθμίζονται, άρα δεν δικαιολογείται καμία παρέμβαση στα εσωτερικά άλλων κομμάτων. Φυσικά μια τέτοια απάντηση περιέχει πολλή υποκρισία γιατί έχουμε άπειρες περιπτώσεις παρεμβάσεων στα πλαίσια του ανταγωνισμού των κομμάτων. Τα ΜΜΕ όμως;

Σε σχέση με την εφαρμογή agora, που πολυδιαφημίζεται από την ΑΔΚ, δεν έχουν απαντηθεί βασικά ερωτήματα:

- ποιος είναι ο ιδιοκτήτης;

-ποιος είναι  ο υπεύθυνος ελέγχου της λειτουργίας της; Δηλαδή γίνεται ένας υποψήφιος να είναι και ο ελεγκτής της εφαρμογής και να ελέγχει τις εγγραφές και τα αποτελέσματα;

-υπάρχουν κάποιοι βασικοί κανόνες λειτουργίας ; 

Δηλαδή γίνεται να εγγράφονται χρήστες ενώ διεξάγεται ψηφοφορία; Γίνεται ένας χρήστης να είναι και μέλος άλλου κόμματος; Τότε ποια η σημασία του μέλους; Η αλήθεια είναι πως ο νόμος δεν υποχρεώνει τα κόμματα να εγγράφουν μέλη, άρα ο καθένας μπορεί να γραφτεί σε όσα κόμματα θέλει χωρίς κανένα πρόβλημα.

Θέλω να πω πως ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί πως αν ο ιδιοκτήτης της εφαρμογής είναι ο Φ. Παναγιώτου, ο ελεγκτής της εφαρμογής είναι ο Φ. Παναγιώτου και ο μοναδικός εκλεγμένος αξιωματούχος του κόμματος είναι ο Φ. Παναγιώτου , υπάρχει ένα πρόβλημα σοβαρό σε σχέση με μια στοιχειωδώς φιλελεύθερη λειτουργία του κόμματος. Γιατί αν ισχύουν τα πιο πάνω, μιλούμε για ολοκληρωτισμό, κάτι επικίνδυνο για ολόκληρη την κοινωνία. Και κάτι πολύ παράξενο έως ακατανόητο, αυτά συμβαίνουν και με τη σύμφωνη γνώμη των 56 υποψηφίων βουλευτών!!! Κάτι δεν κολλάει  σε αυτή την ιστορία.

Θα πει κάποιος πως η έλλειψη κανονιστικού  πλαισίου οφείλεται στο γεγονός ότι είναι η πρωτοεμφανιζόμενη η συγκεκριμένη αναφορά. Δεν νομίζω, γιατί και νόμος περί κομμάτων ουσιαστικά δεν ρυθμίζει και τίποτε πέρα από το χρήμα!

Σε σχέση με το δεύτερο θέμα , δηλαδή το ευαγγέλιο του πολιτικού συστήματος της άμεσης δημοκρατίας, πάλι η σιωπή των κομμάτων ήταν εκκωφαντική. Αλλά εδώ η σιωπή των κομμάτων ήταν σε κάποιο βαθμό και δικαιολογημένη. Γιατί από τη στιγμή που το κόμμα της ΑΔΚ προωθούσε την άμεση δημοκρατία, ταυτόχρονα αποδεχόταν ότι το υφισταμενο σύστημα είναι αντιπροσωπευτική δημοκρατία, και αυτό ικανοποιούσε τα άλλα κόμματα. Ή αν θέλετε, η ΑΔΚ έδινε ένα συμπληρωματικό περιεχόμενο στην εκπόρνευση της λέξης  δημοκρατία, κάτι ακίνδυνο για το σύστημα προκαταβολικά. Όλοι μαζί ουσιαστικά καθόριζαν το ίδιο περιεχόμενο στην έννοια της δημοκρατίας για εξαπάτηση και έλεγχο της κοινωνίας.

Και μη αντίδραση των άλλων κομμάτων σε σχέση με την προώθηση της άμεσης δημοκρατίας  μπορεί να ήταν και αποτέλσμα μελέτης του ορισμού της έννοιας από την ΑΔΚ. Για παράδειγμα ο κύριος Λαούρης υποστήριξε σε ανάρτησή του στα ΜΚΔ στις 7/6/2026 ότι " αρχές της άμεσης δημοκρατίας εφαρμόστηκαν τέσσερις φορές μέχρι τώρα, στην υποβολή υποψηφιοτήτων, στην εκλογή υποψηφίων βουλευτών, στην εκλογή Προέδρου και στον καθορισμό προτεραιοτήτων".

Είναι φανερό πως οι της ΑΔΚ πιστεύουν πως κάθε φορά που χρησιμοποιείται η εφαρμογή είναι και άμεση δημοκρατία!!! Αυτό είναι βλακώδες. Δηλαδή, αν σε κάποιο κόμμα ένας υποβάλλει υποψηφιότητα προφορικά , σε άλλο γραπτά και σε άλλο ψηφιακά, μόνο στο τελευταίο είναι άμεση δημοκρατία ενώ στα άλλα είναι τι; Δηλαδή η χρήση του επικοινωνιακού μέσου καθορίζει αν είναι ένα πολιτικό σύστημα άμεση δημοκρατία; Τον ίδιο προβληματισμό μπορεί να αναφέρεις και για την εκλογή των 56 υποψηφίων, δηλαδή η επιλογή ψηφιακά είναι άμεση δημοκρατία ενώ με το ψηφοδέλτιο είναι τι; Και αν επιλέγεις Πρόεδρο ψηφιακά ,που έχει ολες τις εξουσίες μόνο αυτός, είναι άμεση δημοκρατία(!!!) ενώ αν ψηφίζει με το χαρτάκι 20 αξιωματούχους είναι τι; Ο κάθε λογικός άνθρωπος μπορεί να αντιληφθεί ότι όλα αυτά είναι υπερμεγέθεις ανοησίες. 

Ή αν εξετάσουμε τον καθορισμό προτεραιοτήτων, κάλεσαν τους χρήστες της εφαρμογής να δηλώσουν ποιες θεωρούν προτεραιότητές τους για προώθηση. Στη συνέχεια, κάποιοι άγνωστοι σε μας, τις  ταξινόμησαν/ομαδοποίησαν και στη συνέχεια πάλι κάποιοι άγνωστοι τις συγκεκριμενοποίησαν σε αιτήματα. Πιο απλά , έγραψαν οι χρήστες ότι προτεραιότητα πρέπει να είναι η στέγη και ήρθαν κάποιοι και είπαν να κτιστούν 10.000 νέες κατοικίες. Και αυτό το ονομάζουν άμεση δημοκρατία!!! Φυσικά θα τους είναι άγνωστο ότι η πολιτική λειτουργία περιλαμβάνει τα στάδια της διαβούλευσης , εισήγησης , απόφασης, εκτέλεσης διαδοχικά. Αυτό που έκαναν στην έφαρμογή ποιο στάδιο είναι ή κάμνουν ό,τι τους κατέβει στο μυαλό;

Φυσικά τα παραδοσιακά κόμματα είναι ένοχα για την κατάντια του τόπου μας. Αλλά και το κόμμα της ΑΔΚ αποδείχτηκε ανίκανο να εισπράξει τη δυσαρέσκεια των πολιτών γιατί ακριβώς οι πολίτες, έστω διαισθητικά ,αντιλαμβάνονται το μέγεθος της εξαπάτησης. Γι αυτό και η πλειονότητα του εκλογικού σώματος δεν τους νομιμοποίησε στην εξουσία της βουλής.

Τα ΜΜΕ έδειξαν ότι είναι πολύ χαμηλού επιπέδου και ούτε συμπληρώματα της εξουσίας δεν μπορεί να είναι. Φυσικά ούτε λόγος για αντικειμενική ενημέρωση των πολιτών. Γι αυτό και η άνοδος των ΜΚΔ.

ΥΓ. Ο  Αριστοτέλης θα του έλεγε πως αρχές της δημοκρατίας είναι " έκαστος ζην ως βούλεται" και " μηδείς άρχεσθαι υπό μηδενός". Άκου το να ψηφίζεις Πρόεδρο ψηφιακά είναι αρχή της δημοκρατίας! Και δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να διερωτηθεί "μήπως δεν είναι έτσι;" Αυτή είναι γενική κατάντια.

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΉ ΠΑΡΩΧΟΛΟΓΙΑ Ή ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑΣ/ ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΗΣ

 Η οικονομική κατάσταση στην Κύπρο έχει ως κύριο χαρακτηριστικό την ανισότητα. Το πλουσιότερο 1%  κατέχει το 33% του συνολικού πλούτου. Αυτό το 1% το 2000 κατείχε το 12.8% του πλούτου ή σχεδόν τριπλασιάστηκε ο πλούτος τους σε λίγα χρόνια με τη βοήθεια της κυβερνητικής πολιτικής. Την ίδια χρονική στιγμή το φτωχότερο 50% κατέχει μόλις το 4% του πλούτου. Το 17.1% του πληθυσμού ή 167.000 άτομα βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού (2025).

Ποιος έχει την ευθύνη γι αυτά τα δεδομένα; Φυσικά οι κυβερνώντες την τελευταία δεκαπενταετία, δηλαδή οι κυβερνήσεις Αναστασιάδη και Χριστοδουλίδη που αποδείχτηκαν πολύ ικανοί στην προαγωγή της ανισότητας. Διαφημίζουν με έπαρση το ρυθμό ανάπτυξης που είναι στο 3%. Πράγματι το 3% δηλώνει αύξηση του παραγόμενου πλούτου , αλλά το ερώτημα είναι ποιος τον καρπώνεται. Και η πολιτική ολιγαρχία τον παραχωρεί στην οικονομικη ολιγαρχία. Γι αυτό και αυξάνονται οι ανισότητες. Επομένως οι διακηρύξεις του ΔΗΚΟ και του ΔΗΣΥ για ανάπτυξη, σταθερότητα,σοβαρότητα είναι κενολογίες για εξαπάτηση των πολιτών. Η οικονομική πολιτική που ακολούθησαν φτωχοποίησε την κοινωνία. Το ΔΗΚΟ προβάλλει έντονα την άποψη πως πρέπει να σκεφτόμαστε πού είμασταν το 2013 και τι βήματα προόδου έχουν γίνει. Το επιχείρημα είναι γελοίο γιατί την οικονομική καταστροφή του 2013 ποιος την έφερε; Εκτός και αν κάποιοι πιστεύουν πως η δουλειά των πολιτικών είναι πρώτα να μας καταστρέφουν και μετά να μας στηρίζουν!!! Αυτά είναι σοφιστείες.

Απέναντι σε αυτή την τραγική κατάσταση με κύρια χαρακτηριστικά τη φτώχεια, την ακρίβια, τα ακριβά ενοίκια, την αδυναμία των νέων να εγκαταλείψουν το σπίτι των γονιών τους και να κάνουν οικογένεια τι πρτείνουν προεκλογικά τα κόμματα;

Όλα τα κόμματα, ως ολιγαρχικοί μηχανισμοί, είναι φυσικό να μη θέλουν να αλλάξει τίποτε απολύτως. Γι αυτό και παρατηρούμε ότι όλα τα κόμματα επικεντρώνονται σε προτάσεις είτε να δώσει το κράτος( επιδόματα και παροχές) είτε να εισπράξει το κράυος ( φόρος τραπεζών, πλουσίων). Αυτή η προσέγγιση ειναι το ευαγγέλιο των ολιγαρχικών. Δηλδή η οικονομία θα  παραμείνει υπό τον πλήρη έλεγχο των ολιγαρχώ του κράτους που ωσάν μαφιόζος εισπράττει τέλη επί των εσόδων των ολιγαρχών. Αυτό το τρισάθλιο σύστημα οικονομικής πολιτικής είναι αυτονόητο ότι παράγει φτώχεια και εξαθλίωση, είναι γνωστό. Γι αυτό έρχεται το κράτος να απαμβλύνει τα κακά που παράγει η οικονομική πολιτική των ολιγαρχών, ως αληθινός υπηρέτης τους: ελάχισταεγγυημένα  εισοδήματα, επιδόματα, παροχές. Γι αυτό και η σημερινή τρισάθλια κατάσταση θα συνεχιστεί . Αυτό θα εφαρμόσουν όλα τα κόμματα. Κανένας δεν τολμά να τα βάλει με την ολιγαρχία. 

Αυτή την ολιγαρχική πολιτική στην οικονομία είναι φυσικό να τη στηρίζουν τα ολιγαρχικά κόμματα. Φυσικά σε μια δημοκρατία η οικονομική πολιτική θα θεωρούνταν πετυχημένη στο βαθμό που δημιουργεί ελάχιστη φτώχεια. Και φυσικά σε μια δημοκρατία δεν τίθεται θέμα κρατικών παροχών γιατί συνιστούν εξάρτηση από το κράτος/κόμματα, άρα απώλεια της ελευθερίας του πολίτη. Και στη δημοκρατία η πιο σημαντική αξία δεν είναι το χρήμα, όπως στην ολιγαρχία, αλλά η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Αυτή η προοπτική στις μέρες μας έχει απομακρυνθεί περαιτέρω με την εμφάνιση κομμάτων που ενίσχύουν σημαντικά το ποσοστό νομιμοποίησης του υφιστάμενου τρισάθλιου ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος. Άρα απομακρυνέται η προοπτική αλλαγής του.

Απέναντι σε αυτή την τραγική κατάσταση 

ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΜΟΡΦΗ ΛΗΣΤΕΙΑΣ Η ΝΟΜΙΜΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ

 "Η κατάχρηση  εξουσίας  για ίδιον όφελος" είναι ο πιο συνήθης ορισμός της διαφθοράς. Κατάχρηση μπορεί να γίνει και νόμιμα, ιδιαίτερα από το νομοθετικό σώμα που ψηφίζει κατά  το δοκούν.

Το πιο τρανταχτό παράδειγμα νόμιμης διαφθοράς είναι οι απολαβές βουλευτών, κομμάτων και τα προνόμιά τους. Όλα έργο της βουλής ή και σε συνεργασία με την κυβέρνηση ή ακόμα και άλλους αξιωματούχους. 

Έχουν 115 συνεργάτες και επιλέγουν όποιους θέλουν και τους πληρώνει το κοινωνικό σύνολο. Ποσα; Όχι πολλά, μόνο 6,5 εκατομμύρια. Κάθε βουλευτής δικαιούται δύο συνεργάτες. Και γιατί; Επειδή δεν έχουν τις γνώσεις και τις δεξιότητες να αντεπεξέλθουν στα καθήκοντά τους μόνοι τους. Όπως ακριβώς ο Φειδίας που υποστηρίζει ότι ως πολιτικός δεν χρειάζεται να τα ξέρεις όλα, το μυστικό είναι να επιλέγεις τους κατάλληλους συμβούλους!!! Η διαφορά είναι ότι ο Φειδίας το παραδέχεται, ενώ οι άλλοι προσποιούνται τους πάνσοφους.

Κανόνισαν τα καλά μας τα κόμματα να παίρνουν και 7 εκατομμύρια ετήσια επιχορήγηση για λειτουργικά έξοδα!!! Οργανώνουν το κόμμα τους με τέτοιο τρόπο και έχουν έξοδα και καλείται το κοινωνικό σύνολο να τους πληρώνει χωρίς να έχει σχέση με το κόμμα!!! "Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει".

Θα πει καποιος: Γιατί να μην πληρώνουν τα μέλη τους; Φρόντισαν τα κόμματα στο νόμο για τον ορισμό του κόμματος να μην γίνεται αναφορά σε μέλη για να συντηρούνται από το πάγιο ταμείο!!! ΑΥΤΉ ΕΊΝΑΙ ΜΙΑ ΓΝΉΣΙΑ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΉ ΙΔΕΟΛΟΓΊΑ. (Ο νόμος για τα κόμματα δεν προβλέπει την ύπαρξη μελών-πολιτών!!!)

Το τι γίνεται με το μισθό τους είναι απερίγραπτο. Το σύνταγμα του 1960 προέβλεπε αποζημίωση για μερική απασχόληση.Από το 1960 μονομερώς αύξησαν την αποζημίωσή τους γιατί λένε είχαν πολύ δουλειά με πρωτοστάτη τον τότε Πρόεδρο της Βουλής Γλαύκο Κληρίδη.Μετά, λίγο- λίγο για να μην προκαλούν το δημόσιο αίσθημα πρόσθεταν αυξήσεις , επιδόματα, συντάξεις χωρίς να πληρώνουν κοινωνικές ασφαλίσεις, φιλοδωρήματα. Χρονολογία σταθμός στα κατορθώματα της βουλής είναι το 2019  , όταν αποφάσισαν με νόμο, μιμούμενοι τους δικαστές, ότι η βουλή θα έχει οικονομική αυτονομία και θα συντάσσει το δικό της προϋπολογισμό.Έτσι πέτυχαν το ακατόρθωτο. Σε 7 χρόνια αύξησαν το μισθό τους από 4.108 ευρώ σε 5.466 ευρώ!!! Αυτοί που γνοιάζονται γαι την κοινωνία με 167.000 στα όρια της φτώχειας. Περίπου 6 εκατομμύρια δαπανώνται για τις απολαβές των βουλευτών!!!

Μόνο αυτά; Όχι, 314,000 για τις κομματικές νεολαίες και κάτι ακόμα για γυναικείες οργανώσεις ή καμιά συνδρομή σε ευρωπαϊκά κόμματα. Όλο και κάτι προβλέπεται.

Αυτοί, λοιπόν , οι άνθρωποι σας λένε ότι εκπροσωπούν τα συμφέροντα σας. Σας κοροϊδεύουν όλοι τους. Σας ληστεύουν, σας φτωχοποιούν και μετά σοβαρά σας λένε πως θα σας σώσουν!!! ΚΑΛΗ ΣΩΤΗΡΙΑ.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ;

 Αρχίζω με κάποιοες προκαταβολικές παραδοχές για αποτελεσματική επικοινωνία.

1. Οι όροι "συστημικός" και "αντισυστημικός" έγιναν της μόδας από το ίδιο το σύστημα. Άρα δεν εκφράζουν κάποια ανάγκη των ανθρώπων. Εδώ και 50 χρόνια που εμφανίστηκαν πιο πολύ προκαλούν σύγχυση. 
2. Αναφέρομαι στα αντισυστημικά κόμματα, άρα αναφέρομαι μόνο στην πολιτική διάσταση του όρου "αντισυστημικός". Δεν αναφέρομαι στην οικονομική ή κοινωνική διάσταση  ούτε και στην ατομική.
3. Ο κυρίαρχος ορισμός αποδιδει τον όρο "αντισυστημικός" ως αυτός που εναντιώνεται  -εδώ- στο πολιτικό σύστημα. Φυσικά αυτό δεν είναι αρκετό. Εκτός από την αντίθεση απαιτείται και μια πρόταση θετική: ποιο άλλο πολιτικό σύστημα προτείνεις και πώς θα το προωθήσεις. Εκτός , δηλαδή, από την άρνηση , απαιτείται και θέση.

Με βάση τα πιο πάνω μπορεί να καταλήξει κάποιος σε διαπιστώσεις:

Τα παραδοσιακά κόμματα ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ δεν είναι αντισυστημικά. Κανένα από αυτά τα πολιτικά κόμματα δεν πρότεινε κάποιο άλλο πολιτικό σύστημα. 

Στο σημείο αυτό απαιτείται μια διευκρίνιση. Τι σημαίνει άλλο πολιτικό σύστημα; Είναι απλό. Εφόσον σήμερα όλη η εξουσία ανήκει στους φορείς της εξουσία του  κράτους - αυτό που ονομάζεται εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική εξουσία -  νέο πολιτικό σύστημα θα ήταν οποιαδήποτε πρόταση που θα εισήγαγε και την κοινωνία στο πολιτικό σύστημα, θα έδινε δηλαδή και στους πολίτες ένα μερίδιο εξουσίας.

Μήπως κάποιο από τα καινούρια κόμματα  είναι αντισυστημικό;

Το Volt  προβάλλουν το μήνυμα ότι θα είναι καλύτεροι διαχειριστές του υφστάμενου συστήματος και προβάλλουν και την ευρωπαϊκή τους διάσταση με την υποστήριξή μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας. Ούτε σε κυπριακο ούτε σε ευρωπαϊκό επίπεδο προτείνει κάποιο άλλο πολτικό σύστημα.

Το ΑΛΜΑ προτείνει κάποιες άλλαγες  που σχετίζονται με τη συμμετοχή της κοινωνίας: πρωτοβουλία για δημοψηφίσματα, δημοψηφίσματα . Αυτές οι προτάσεις είναι βελτιωτικές του συστήματος, δεν ανατρέπουν την υφιστάμενη δομή εεξουσίας. Μπορεί να εισηγείται αλλαγές ανακατανομής ανάμεσα σε βουλή και κυβέρνηση αλλά αυτά δεν αφορούν την κοινωνία. Επίσης τα δημοψηφίσματα μέσα στο υφιστάμενο πολιτικό σύστημα αναπαράγουν τις κυρίαρχες καθεστωτικές αντιλήψεις , όπως αυτές προωθούνται από τους χορηγούς χρήματος και δημοσιότητας. Η  λειτουργία της είναι παρόμοια με αυτή των εκλογών.

Η ΑΜΕΣΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ προβάλλει την άμεση δημοκρατία. Όμως είναι σε  πλήρη σύγχυση αναφορικά με το τι είναι η άμεση δημοκρατία. Σύμφωνα με τα λεγόμενα τους είναι άμεση δημοκρατία όταν επιλέγεις σε μια εφαρμογή ηλεκτρονικά τους υποψήφιους του κόμματος!!! Ή όταν ερωτάται ο κόσμος για ένα θέμα ηλεκτρονικά και το μεταφέρει ο αντιπρόσωπος στη βουλή!!! Αυτά είναι φυσικά ανοησίες. Το γεγονός ότι ερωτήθηκαν οι πολίτες για θέματα ευρωκοινοβουλίου. σημαίνει ότι άλλαξε το πολιτικό σύστημα της Ευρώπης; Φυσικά, είναι γεγονός ότι η χρήση διαδικτύου μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγή του πολιτικού συστήματος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτό που προβάλλει αυτό το κόμμα.

Γενικά το ΑΛΜΑ και η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ που στοχεύουν να καρπωθούν τη  δυσαρέσκεια των πολιτών κατά των παραδοσιακών κομμάτων και παρουσιάζονται ως αντισυστημικά, δυστυχώς θα ωφελήσουν τελικά το υφιστάμενο σύστημα σε βάρος της κοινωνίας. Και ας μην ξεχνούν οι πολίτες ότι:

-Οι επικεφαλής τους είναι συστημο- δίαιτοι. Το να υπηρετείς ένα σύστημα , να απολαμβάνεις τα προνόμια που σου παρέχει και μια μέρα να ξυπνάς και να λες είμαι εναντίον του συστήματος, δεν πείθει.

- Η οργάνωση των κομμάτων τους με βάση το νόμο, υποχρεωτικά μιμείται το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα με μοναρχικά και ολιγαρχικά στοιχεία και καθόλου δημοκρατικά.

-Το καταστατικό τους  και η πράξη τους προβάλλει την ιδεολογία του μονάρχη και μάλιστα με αυταρχική μορφή.

-Δεν προτείνουν τίποτε απολύτως για τα σκανδαλώδη προνομία των βουλευτών, αυτό ακριβώς προδιαγράφει και το τι θα απομείνει στη συνέχεια από τις προτάσεις των δύο κομμάτων. 

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΥΤΕ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΕΚΟΓΈΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟ ΚΟΜΜΑ ΠΟΥ ΘΑ  ΑΛΛΑΖΕ ΤΟΥΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΊΑΣ. 

Τα κόμματα γενικά είναι ομάδες πολιτών, δηλαδή ολιγαρχικοί μηχανισμοί. Ως μηχανισμοί είναι αδύνατο να προτείνουν την καταστροφή τους ή την υπόσκαψή τους. Παρόλα αυτά, αν κάποιο κόμμα πρότεινε αλλαγή στο πολιτικό σύστημα με είσοδο της κοινωνίας στην πολιτική και τρόπο  προώθησης  , τότε θα άξιζε ένας δημοκρατικος πολίτης να υποστηρίξει ένα ολιγαρχικό κόμμα και ενάντια στην ιδεολογία του.

ΕΧΘΡΟΣ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ Ή ΑΠΟ ΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 Ό,τι η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία θεωρεί τους πολιτες ηλίθιους δεν χρειάζεται απόδειξη.

Ότι καταληστεύουν τον πολίτη δεν χρειάζεται απόδειξη. Βουλευτές για μερική απασχόληση απολαμβάνουν βασικό μισθό, έξοδα γραμματέως, έξοδα παραστάσεως, οδοιπορικά, έξοδα για συνεργάτες των ιδίων και των κομμάτων τους, εφάπαξ, σύνταξη! Μόνο αυτά. Ακούσετε κάποιο κόμμα να λέει λέξη για όλα αυτά τα σκανδαλώδη προνόμια; Επιπλέον παίρνουν κρατική χορηγία για  τη λειτουργία του κόμματος και ΧΟΡΗΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΤΟΥΣ! ΤΟΥΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΔΟΥΛΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΧΑΤΙΡΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΦΕΝΤΕΣ ΜΑΣ!!!

Και μοναδική τους έγνοια είναι να δημιουργούν πολιτικές θέσεις για να βολεύονται οι κομματικοί: συνεργάτες στο προεδρικό, υφυπουργεία παράνομα. Η μαφία μπροστά τους ωχριά. ΑΦΗΣΤΕΤΗΝ ΔΙΑΦΘΟΡΑ. ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΖΗΤΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΣΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΚΙ ΑΛΛΟΥΣ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΌ ΤΙΣ 167000.

Ο μοναδικός εχθρός των κομμάτων είναι η κοινωνία και θέλουν να την υποτάξουν ολοκληρωτικά ώστε να μην κινδυνεύει ο πλούτος και η εξουσία τους. Να ληστεύουν τον κόσμο και να μην αντιδρα από φόβο.

Από τον 2007 την εποχή του Τ. Παπδόπουλου και στη συνέχεια επί Δ. Χριστόφια τέθηκαν οι βάσεις για την καθολική επιτήρηση των πολιτών. Από τότε μέχρι σήμερα επικεντρώνονται στις κάμερες τροχαίας δήθεν για την οδική ασφάλεια, αλλά στην ουσία για να κλέφτουν τους πολίτες και να ελέγχουν τις οδούς σε περίπτωση αναταραχών. 

Ακόμα στοχεύουν στη  νόμιμη παρακολούθηση της επικοινωνίας των πολιτών με ουσιαστική κατάργηση του άρθρου 17 του συντάγμαυτος για το απόρρητο των επικοινωνιών. Αυτό επιχειρείται τώρα  με εσπευμένη τροποποίηση με πρωταγωνιστές τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη, τον Υπουργό Δικαιοσύνης Κ. Φυτιρή και τον Πρόεδρο της Επιτροπής της Βουλής Νίκο Τορναρίτη του ΔΗΣΥ. Προωθούν την τροποποίηση πριν το κλείσιμο της Βουλής για τις εκλογές.

Μέχρι τώρα χρειαζόταν έγκριση από δικαστή για την παρακολούθηση οποιουδήποτε. Ουδέποτε η εκτελεστική εξουσία αποτάθηκε σε δικαστή για πρακολούθηση. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπήρχε πραγματική ανάγκη. Τώρα έρχονται και ζητούν τρποποίηση για παρακολουθήσεις από την ΚΥΠ με έγκριση του αρχηγού της ΚΥΠ και μιας τριμελούς επιτροπής, όλοι διορισμένοι από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, "Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει". Και όλα αυτά για τη ασφάλεια δήθεν του κράτους και διάφορα εγκλήματα που εισηγείται ο κ. Φυτιρής.

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ  ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΟ :ΑΥΤΗ Η ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ. Η  ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΚΛΕΙΔΑ.

Θα πει κάποιος, αυτά είναι υπερβολές. ΝΑΙ, αλλά

1. Το 2015 είχαμε το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων που οδήγησε στην παραίτηση του Α, Πενταρά, τον οποίο είχε διορίσει το 2013 ο Αναστασιάδης ως αρχηγό της ΚΥΠ.

2.Το  2019 είχαμε το σκάνδαλο με το κατασκοπευτικό μαύρο βαν του Ταλ Ντίλιαν, τον οποίο αθώωσε ο Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας  Σάββα Αγγελίδης γιατί δεν υπήρχαν στοιχεία. Το εν λόγω πρόσωπο καταδικάστηκε στην Ελλάδα σε φυλάκιση οκτώ ετών και δήλωσε από τη φυλακή ότι συνεργαζόταν μόνο με κυβερνήσεις!!!  Εκεί τον φυλάκισαν, εδώ τον αθώωσαν!!!

3, Η Ν. Τσικίνη κατήγγειλε στη Βουλή ότι αστυνομικός της ΚΥΠ στο Προεδρικό έγραψε κάτω από ανάρτησή της στο διαδίκτυο: " Πνάσε για να μην αρκέψω να φκάλλω τα άπλυτά σου στη φόρα".

Οι κυβερνώντες δεν είναι άξιοι καμίας εμπιστοσύνης ότι δεν θα παρακολουθούν τους πολίτες και τους πολιτικούς για να εκβιάζουν και να χειραγωγούν  και να υποδουλώσουν τελικά τους πολίτες.

ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. 

ΣΤΟ ΨΕΥΤΟΔΙΛΗΜΜΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΟΛΙΓΑΡΧΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ Ή ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

 

 

ΔΙΑΦΘΟΡΑ , ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ, ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ

 Το τι ακούς με κάθε σοβαρότητα από ανθρώπους που θέλουν εξουσία , είναι απίστευτο.

Παλιότερα είχαμε τον Αναστασιάδη που έλεγε ο αθεόφοβος με κάθε σοβαρότητα ότι διόριζε τους άριστους των αρίστων. Και ταχυδακτυλουργικά μετέτρεψε το πολίτευμα σε αριστοκρατία!!! Ακόμα θεωρούσε το πρόβλημα της διαφθοράς ως ηθικο και δημοσίευε  συνέχεια κώδικες δεοντολογίας. Μετα βαρέθηκε και ασχολήθηκε με πιο   σοβαρά  θέματα, όπως  τα χρυσα διαβατήρια.

Τώρα για τη διαφθορά βρήκαν οι εξουσιολάγνοι ολιγαρχικοί νέο λεξιλόγιο: διαφάνεια και λογοδοσία. Και σοβαρομιλούν οι αθεόφοβοι.

Στην Ελλάδα με τον Μητσοτάκη δημοσιεύονται τα πάντα. Σταμάτησαν τα σκάνδαλα;

Η άλλη μαγική λέξη είναι η λογοδοσία. Η λογοδοσία αποκτά νόημα μόνο αν υπάρχει απονομή ευθύνης και κύρωση, τιμωρία. Διαφορετικά είναι εκθέσεις μαθητών δημοτικού σχολείου. Κανένα κόμμα δεν τολμά να εισηγηθεί τη θεσμοθέτηση πολιτικού δικαίου για τους πολιτικούς. Και συνεχίζουν να κοροιδεύουν τους πολίτες με διάφορες αερολογίες.

Τι θα πετύχουν τελικά με αυτές τις προσεγγίσεις; Θα υπάρχει μια διάκριση στη διαφθορά: η πρό διαφάνειας και λογοδοσίας και η μετά!!!

Ποια είναι η αιτία της διαφθοράς; Το γεγονός ότι οι πολιτικοί είναι οι ίδιοι και ελεγκτές και ελεγχόμενοι, εντολείς και εντολοδόχοι. Ή διαφορετικά, Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει.

Τι πρέπει να γίνει; Είναι απλό, η διαφθορά θα σταματούσε αμέσως αν οι πολίτες αποκτούσαν το δικαίωμα του ελέγχειν, ευθύνειν και ανακαλείν.

Ποιος τολμά να δώσει αυτή την αρμοδιότητα στον πολίτη; Κανένα κόμμα δεν εισηγείται ο πολίτης να γίνει μέρος της πολιτείας γιατί είναι αντίθετο στην ολιγαρχική ιδεολογία που εκπροσωπούν. Θέλουν μόνο   οι πολίτες να τους ψηφίζουν και δίνουν υποσχέσεις. Και πολλοί πολίτες εξαπατούνται εύκολα.

Το υφιστάμενο κράτος δημιουργεί σκουπίδια, απατεώνες και κλέφτες. Υπάρχει έστω ένα κόμμα που αμφισβητεί τον πλούτο και τα προνόμια των βουλευτών; Κανένα γιατί αυτά είναι το μοναδικό κίνητρο για διεκδίκηση εξουσίας.  

167000 κάτοικοι της Κύπρου βρίσκονται στα όρια της φτώχειας. Ποιος τους δημιούργησε; Και ποιος τα υφάρπαξε;

Αυτοί που τώρα ωσάν μοιρολογίστρες ζητούν την ψήφο σας. Δεν τους απασχολούν ποσώς οι 167000. Αντίθετα βρίσκονται σε κατάσταση μέθης γιατί απομένουν ακόμα 500000 να γαλέψουν.

Το σύστημα είναι αντι-συστημικό (!) ή περί αχαριστίας και βλακείας

 Μεγάλη μερίδα του πληθυσμού απαξιώνει τα παραδοσιακά κόμματα και ΜΜΕ. Η δυσαρέσκεια του κόσμου εκφραζόταν μέχρι πρόσφατα με την αποχή ή και την υποστήριξη νέων προσώπων ω; αντίδραση πιο πολύ προς τα παραδοσιακά κόμματα. Αυτό το αντιλαμβάνονται και τα κόμματα αλλά δεν αντιδρούν γιατί είναι ανίκανοι να αντιδράσουν.

Η εμφάνιση του Φειδία και της ΑΔΚ στο πολιτικό σκηνικό ωφέλησε πολλαπλά το σύστημα και το κατεστημένο, που βρισκόταν σε αδιέξοδο.

1. Με τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έφερε την πολιτική πιο κοντά στον πολίτη και υποχρεώθηκαν και τα παραδοσιακά κόμματα να εκσυγχρονιστούν κάπως με τη χρήση του νέου επικοινωνιακού συστήματος.
2. Ουσιαστικά ενέταξε  μέσα στο πολιτικό σύστημα μια μερίδα του πληθυσμού που ήταν στο πολιτικό περιθώριο ή απαξίωνε τα παραδοσιακά κόμματα. Αυτό ουσιαστικά ενίσχυσε τη νομιμοποίηση των κομμάτων και του συστήματος μέσα στην κοινωνία. Υπενθυμίζω ότι στις ευρωεκλογές του 2024 η αποχή μειώθηκε από 55% το 2019 σε 41%, κάτι εκπληκτικό.
3. Δεν αποτελεί κίνδυνο για το σύστημα με την έννοια του αντισυστημικού και ουσιαστικά δεν αμφισβητεί σε κάτι το υπαρκτό πολιτικοοικονομικό σύστημα. Η χρήση του διαδικτύου δεν αλλάζει το σύστημα και επιπλέον χρησιμοποιεί τον όρο "άμεση δημοκρατία" για να περιγράψει κάτι άσχετο με τη δημοκρατία, αλλά που το σύστημα θα χρησιμοποιήσει εναντίον αυτών  που θα επιχειρήσουν μελλοντικά να προωθήσουν τη δημοκρατία. Ας μη ξεχνάμε ότι ο νεοτερικός όρος δημοκρατία πρωτοχρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει το αβασίλευτο πολίτευμα στις ΗΠΑ. Και το σύστημα για 200 χρόνια διαλαλούσε στις κοινωνίες ότι έχουμε δημοκρατία και αν δεν σας αρέσει, η άλλη επιλογή είναι η δικτατορία!!! Φυσικά το  πολιτικό σύστημα  σήμερα είναι εκλόγιμη  μοναρχία ως διάδοχο σχήμα της συνταγματικής μοναρχίας . 

Ο Φειδίας και η ΑΔΚ αναζωογόνησαν και έδωσαν παράταση ζωής σε ένα τρισάθλιο σύστημα που καταδυναστεύει το λαό. Οι φορείς του συστήματος- κόμματα και ΜΜΕ- θά έπρεπε να ευγνωμονούν τον Φειδία. Όμως είναι τόσο ανταγωνιστικοί και μικρόνοες που τον πολεμούν  υποσκάπτοντας όχι τον Φειδία αλλά το σύστημα που τους δίνει πλουτο, προνομία και εξουσία. Τόσο έχουν τυφλωθεί κάποια κόμματα, ΜΜΕ και κομματικοί φανατικοί του διαδικτύου. Αν δεν εμφανιζόταν ο Φειδίας, η συνείδηση ορισμένων θα αναζητούσε κάποιο γκρεμο για να βουτήξουν. Γενικά, η στάση των παραδοσιακών κομμάτων , ΜΜΕ και κομματικών του διαδικτύου  απέναντι στον Φειδία είναι άθλια. Σας δίνει διέξοδο και σεις θέλετε τον γκρεμό. Γκρεμοτσακιστείτε να τελιώνουμε.

Η πορεία των φορέων της εξουσίας του κράτους προς τον αυταρχισμό ή η άνοδος της ακροδεξιάς

Είναι γεγονός  ότι  υπάρχουν αναρίθμητες μελέτες και άρθρα που αποπειρώνται να ερμηνεύσουν το φαινόμενο της ανόδου της ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Προσωπικά κατανοώ το φαινόμενο  πολιτικά, δηλαδή σε συνάρτηση με τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος και τις μεταλλάξεις του τις τελευταιες δεκαετίες.

Η λεγόμενη  ακροδεξιά σε σύγκριση με τα παραδοσιακά κόμματα μέχρι τώρα είχε μια ομοιότητα και μια διαφορά σε σχέση με τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Η ομοιότητα αφορά το ότι όλοι στηρίζουν το υφιστάμενο πολιτικό συστήμα με κύριο χαρακτηριστικό τον αποκλεισμό της κοινωνίας από την πολιτική. Η διαφορά τους είναι ότι  μέχρι πρόσφατα η ακροδεξιά εμφανιζόταν πιο αυταρχική στη λειτουργία του πολιτικου συστήματος, ενώ τα παραδοσιακά κόμματα πιο φιλελεύθερα.

Αυτή η διαφορά όμως τείνει να εκμηδενιστεί καθώς τα παραδοσιακά κόμματα ρέπουν όλο και περισσότερο προς τον αυταρχισμό.

Το πρώτο τέτοιο παράδειγμα  είναι η κατάργηση της διάκρισης των εξουσιών, την οποία οι θεωρητικοί της πίστευαν ότι ήταν τον αντιδοτο στη αυθαιρεσία της εξουσίας του  κράτους. Είναι εμφανές και στην Κύπρο τις τελευταίες δεκαετίες ότι κάτι τέτοιο δεν υπάρχει:δημιουργήθηκαν κυβερνώντα και συγκυβερνώντα κόμματα , η δε δικαστική εξουσία διορίζεται από τον Πρόεδρο. Ουσιαστικά  ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ελέγχει όλες τις εξουσίες, είναι ένας εκλεγμένος μονάρχης. Αυτή η νέα πραγματικότητα επιβλήθηκε από τα κόμματα λόγω εξουσιολαγνείας. Έτσι το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα έγινε στη συνείδηση του κόσμου πιο αυταρχικό και αποτελεί ευθύνη των κομμάτων. Παράλληλα, με την επιβολή της ενοποιημένης κρατικής εξουσίας  στην κοινωνία, τα παραδοσιακά κόμματα απώλεσαν στα μάτια των πολιτών τον φιλελεύθερο χαρακτήρα τους και απογοητευμένοι οι πολίτες αναφωνούν το σύνηθες πια: "είναι όλοι τους ίδιοι".

Το δεύτερο παράδειγμα  αφορά τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος στo πλαίσιo της λεγόμενης "κοινωνίας των πολιτών". Αυτή η αναφορά δεν αφορά την κοινωνία αλλα την πρακτική της εξουσίας να διαβουλεύεται με τις οργανώσεις που εξέχουν της κοινωνίας πριν τη λήψη μιας απόφασης. Με αυτό τον τρόπο τα κόμματα αποκόπηκαν πλήρως από την κοινωνία  και διαλέγονται μόνο με τις διάφορες οργανώσεις , τις οποίες και χρηματοδοτούν!!! Με αυτή την ευφυή πρακτική δεν θεωρείται ότι εκπροσωπουν την κοινωνία και επιπλέον τοποθέτησαν ακόμα ένα εμπόδιο ανάμεσα στην κοινωνία και την πολιτική ή αποξενώθηκαν από την κοινωνία.

Αν συνυπολόγισει κάποιος το γεγονός ότι η κρατική εξουσία χρησιμοποιεί τη σύγχρονη τεχνολογία όχι γαι να διευρύνει την ελευθερία, αλλά για να περιορίσει τα ατομικά δικαιώματα, τότε αντιλαμβάνεσαι ότι η απόσταση ,σε επίπεδο πολιτικού συστήματος και όχι διακηρύξεων,  ανάμεσα στα παραδοσιακά κόμματα και την ακροδεξιά έχει μικρύνει επικίνδυνα. 

Δυστυχώς με αναθεματισμούς και κατάρες δεν λύονται τα πολιτικά προβλήματα. Στην Κύπρο σήμερα από τη μια ακούονται αναθεματισμοί  και από την άλλη γίνεται προσπάθεια πλήρους ενσωμάτωσης της ακροδεξιάς στο υφιστάμενο.πολιτικό σύστημα.  Οι αποστάσεις έχουν σμικρύνει τόσο που οι διαφορές στα μάτια τους φαίνονται ασήμαντες. Το τίμημα το πληρώνει ήδη βαρύ η κοινωνία κυρίως με τις επιλογές των παραδοσιακών κομμάτων: έχουν στρώσει το τραπέζι και για τα χειρότερα.

Οι εκλογές  του κόμματος "Άμεση Δημοκρατία Κύπρου"

Οι εκλογές για επιλογή για επιλογή υποψηφίων βουλευτών από το συγκεκριμένο κόμμα θεωρείται κάτι σημαντικό και αντιδιαστέλλεται προς εκείνο που κάνουν τα άλλα κόμματα.

Είναι πράγματι κάτι σημαντικό;

1. Η επιλογή υποψηφίων μέσω μιας εφαρμογής στο διαδίκτυο είναι πράγματι κάτι διαφορετικό με την επιλογή υποψηφίων με την παραδοσιακή ψήφο.Όμως, σε σχέση με τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος δεν αλλάζει τίποτε απολύτως. Ως διαδικασία επιλογής είναι μια ολιγαρχική επιλογή και τίποτε άλλο. Και φυσικά αυτή η διαδικασία δεν έχει καμία σχέση με τη δημοκρατία. Από την άλλη, η διαδικτυακή επιλογή βουλευτών μέσω μιας εφαρμογής συμβάλλει στον εκσυχρονισμό της ολιγαρχίας  ή πιο σωστά δίνει ένα παράδειγμα εκσυγχρονισμού του ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος.
2. Είναι γεγονός ότι στο μέλλον η αναβίωση της δημοκρατίας  δεν θα στηρίζεται στη φυσική συνάντηση των πολιτών,αλλά στη τεχνοδικτυακή. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με αυτό που κάνει τώρα το εν λόγω κόμμα.
3. Ο ηγέτης του εν λόγω κόμματος υποστήριξε ότι δεν θέλει να είναι σαν τους άλλους κομματάρχες που επιλέγουν οι ίδιοι, όπως ισχυρίζεται, τους υποψήφιους βουλευτές και ότι στην εφαρμογή όποιος θέλει μπορεί να είναι εν δυνάμει υποψήφιος βουλευτής και θα επιλέξουν οι χρήστες της εφαρμογής τους υποψήφιους βουλευτές. Αυτό λέγεται απλουστευμένη προσέγγιση.  Ποιος ελέγχει την εφαρμογή, ποιος αξιολογεί του εν δυνάμει υποψήφιους , ποιος  γίνεται χορηγός δημοσιότητας; Δυστυχώς, ο παραδοσιακός κομματάρχης και ο διαδικτυακός κομματάρχης είναι οι ίδιοι.
4. Στην εφαρμογή του κόμματος στο διαδίκτυο δεν απαιτείται να είσαι μέλος του κόμματος για να μπορέσεις να εγγραφείς. Και αυτό γιατί δεν αρέσει στον ηγέτη του κόμματος ο παραδοσιακός διαχωρισμός σε δεξιούς, αριστερούς κλπ.. Και θέλει να υπερβεί αυτή τη διαίρεση επιτρέποντας στον καθένα να εγγραφεί στην εφαρμογή του κόμματος. Φυσικά, η προσέγγιση είναι τουλάχιστον αφελής. Η εφαρμογή συνιστά      ένα μέσο και τίποτε άλλο.  Η πραγματικότητα δείχνει ότι οι παραδοσιακοί διαχωρισμοί "δεξιός, αριστερός" θα ξεπεραστούν. Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δεν θα γεννηθούν νέοι διαχωρισμοί στην κοινωνία που θα αντανακλούν  τις νέες πραγματικότητες. Γι αυτό και αδυνατούν οι του κόμματος να δηλώσουν μια νέα ταυτότητα παρά μόνο απορρίπτουν τις παλιές. Και όλες τους οι ενέργειες συγκλίνουν στο να υπηρετούν την εφαρμογή!!!
5. Ανεξάρτητα αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με αυτό το κόμμα, ένα είναι το γεγονός μέχρι στιγμής , ότι ο Φειδίας Παναγιώτου και το κόμμα του συνέβαλαν  σημαντικά και σε σύντομο χρονικό διάστημα στον εκσυγχρονισμό του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος της εκλόγιμης μοναρχίας. Οι υπηρεσίες προς το υπαρκτό πολιτικό σύστημα είναι τεράστιες. Περιόρισαν την αποχή στις ευρωεκλογές σημαντικά προσφέροντας περαιτέρω νομιμοποιηση στο υφιστάμενο σύστημα. Ο Φειδίας, επίσης, με την επιτυχία τους στις ευρωεκλογές άνοιξε το  δρόμο για να εισέλθουν στην πολιτική πάρα πολλοί ομοιδέατες του, κάτι εκπληκτικό. Και αυτό φαίνεται όχι μόνο από το πλήθος των υποψηφίων στην εφαρμογή του κόμματος.
6. Η επιτυχία του Φειδία στις ευρωεκλογές ουσιαστικά φανερώνει τη κατάρρευση του δόγματος από την εποχή της γαλλικής επανάστασης  πως "δέκα οργανωμένοι μπορούν να κάνουν δεκάδες χιλιάδες να τρέμουν χωριστά" και στο οποίο στηρίχθηκε η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία. Αυτό το δόγμα στο νέο επικοινωνιακό πλαίσιο, το τεχνοδικτυακό, φαίνεται πως δεν θα ισχύει και απόδειξη είναι η επιτυχία ενός ατόμου  απέναντι σε οργανωμένες ομάδες. Αυτή η επισήμανση στον παρόντα χρόνο δεν αφορά τη δημοκρατία αλλά τους ολιγάρχες, πολιτικούς και οικονομικούς, που υπνώττουν. Τι κάνουν; Καταράζονται τον Φειδία ή του βάζουν τρικλοποδιές! Έλεος, έλεος, έλεος.

Ο κ. Γιάννος Κατσουρίδης και οι απόψεις του για την οριζόντια ψηφοφορία

Σήμερα ,19/4/2015, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος» ένα άρθρο του κ. Γ. Κατσουρίδη, δόκτορος των Πολιτικών Επιστημών και επιστημονικού διευθυντή του Ινστιτούτου Ερευνών Προμηθέας με τίτλο «Οριζοντία ψηφοφορία και πολιτική».

Ο σχολιασμός αυτού του άρθρου γίνεται γιατί προβαίνει σε μια σειρά από διαπιστώσεις - κατά τη γνώμη μου αρκετές είναι ορθές- αλλά χωλαίνει στο «διά ταύτα».

Η ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ

Είναι ορθή η διαπίστωση του κ. Κατσουρίδη ότι η πρόταση των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων για οριζόντια ψηφοφορία δεν είναι απάντηση  σε προβλήματα που αντιμετωπίζει το πολιτικό σύστημα, αφού δε στηρίζεται στα πραγματικά αίτια αυτών των προβλημάτων.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟΣΥΣΤΗΜΑ

• Το επιχείρημα του πως δε λειτουργεί σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου η οριζόντια ψηφοφορία, ώστε να το υιοθετήσουμε και εμείς, είναι επινόηση κατά της οριζόντιας ψηφοφορίας και όχι θέση. Γιατί αν το υπαρκτό πολιτικό σύστημα αντιμετωπίζει αξεπέραστα προβλήματα, τότε σε κάποιο χρόνο και τόπο αυτό θα αλλάξει. Έτσι, ο κ. Κατσουρίδης, ουσιαστικά υποστηρίζει « ας περιμένουμε να αλλάξει το σύστημα κάπου αλλού, και μετά βλέπουμε». Το αντεπιχείρημα είναι « γιατί να μην το αλλαξουμε εμείς και ας το μιμηθούν και οι άλλοι», γιατί να μην γίνουμε εμείς παράδειγμα στους άλλους και να λειτουργεί το αντίστροφο.Γι αυτό ακριβώς αυτή η προσέγγιση του κ. Κατσουρίδη είναι συντηρητική και αντιδραστική: αντιστρατεύεται τη λογική της προόδου αλλά και της ιστορικής εξέλιξης (αφού είναι όλοι δούλοι, ας παραμείνουμε και εμείς!!!)
• Το επόμενο επιχείρημά του εδράζεται στην ίδια λογική με το προηγούμενο. Δηλαδή, προβάλλει ορθά τη θέση πως η Κύπρος δεν είναι αποκομμένη από το υπόλοιπο παγκόμιο σύστημα. Όμως προβάλλει αυτή τη θέση πάλι στα πλαίσια μιας συντηρητικής και αντιδραστικής λογικής, ώστε να μην αλλάξει κάτι. Αφού το «κακό» συμβαίνει και αλλού, δεν πρέπει να ενοχλούμαστε!
• Στη συνέχει μεταβαίνει στο κοινωνικοικονομικό σύστημα και ορθά επισημαίνει την αλλαγή που παρατηρείται  με την κυριαρχία «των αγορών». Και ενώ αυτή η παγκόσμια αλλαγή είναι βασική αιτία για τα προβλήματα στη σχέση κοινωνίας και πολιτικής, ουσιαστικά την εκμηδενίζει προβάλλοντας τη γενική και αόριστη θέση  «είναι αδύνατο να πιστεύεις ότι μπορείς να αλλάξεις, κατά τρόπο ριζικό». Δηλαδή; Τίποτε δεν αναφέρει. Αν αναλύεις μια πραγματικότητα μόνο για να την νομιμοποιήσεις στη συνειδησή σου, είναι μια συντηρητική θέση.

Γενικά, ο κ. Κατσουρίδης ορθά επικαλείται στην ανάλυση του το τι συμβαίνει εκτός Κύπρου. Αλλά, το επικαλείται στα πλαίσια μιας συντηρητικής λογικής, δηλαδή για  να μην αλλάξει τίποτε.

Η ΟΥΣΙΑ

Το τελευταίο επιχείρημα του κ. Κατσουρίδη είναι –το πιο σημαντικό κατά τον ίδιο- το πιο προβληματικό κατ΄ εμένα.Ειδικότερα:

«Διαφοροποιείται» , αναφέρει, «η λογική στην οποία  βασίζεται η αντιπροσωπευτική δημοκρατία: τη συλλογική εκπροσώπηση συμφερόντων μέσω ενδιάμεσων συλλογικοτήτων ( πολιτικών κομμάτων, συντεχνιών, κυβερνήσεων, κτλ.). Με τη συγκεκριμένη πρόταση η εκπροσώπηση καθίσταται ατομικό προνόμιο, συνήθως ατόμων με μεγάλη οικονομική επιφάνεια και πρόσβαση στα ΜΜΕ». Πρώτο, δεν υπάρχει πολίτευμα στην πραγματικότητα που να ονομάζεται αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Ένα πολίτευμα είναι αν κυβερνούν οι αντιπρόσωποι του λαού και άλλο πολίτευμα είναι αν κυβερνά ο δήμος. Να κυβερνούν και οι δύο είναι αδύνατο! Αλλά το πολίτευμα δεν είναι ούτε αντιπροσώπευση ούτε δημοκρατία, ο όρος είναι μια φαντασιακή σύλληψη. Το πολίτευμα είναι προ-αντιπροσωπευτικό και ακραιφνώς ολιγαρχικό ή ολιγαρχική κομματοκρατία. Δέυτερο, τα κόμματα είναι μια ενδιάμεση συλλογικότητα ανάμεσα στην κοινωνία και ο κράτος. Οι κυβερνήσεις που κατέχουν την εξουσία του κράτους είναι ενδιάμεση συλλογικότητα ανάμεσα σε ποιούς; Τρίτο, γιατί είναι πρόβλημα η εκπροσώπηση ως ατομικό προνόμιο και δεν είναι πρόβλημα η εκπροσώπηση ως κομματικό προνόμιο; Και το κομματικό προνόμιο και το ατομικό προνόμιο εκπροσώπησης μέσα στην υπαρκτή πραγματικότητα εξαρτιώνται αποκλειστικά , όπως επισημαίνει ο κ. Κατσουρίδης αλλά αποσπασματικά, από τους χορηγούς χρήματος και δημοσιότητας. Δηλαδή για την κοινωνία ποια θα είναι η διαφορά αν οι χορηγοί χρήματος και δημοσιότητας ανεβάζουν στην εξουσία κομματικούς ή άτομα; Για τους κομματικούς ή τα συγκεκριμένα άτομα έχει σημασία αλλά για την κοινωνία δεν έχει καμία σημασία, αφού δεν αλλάζει η σχέση της με την πολιτική και οι υφιστάμενοι συσχετισμοί δύναμης.

Και συνεχίζει ο κ. Κατσουρίδης: «Στην ουσία, ενώ παρουσιάζεται ως πρόταση αναδημιουργίας της πολιτικής, αποτελεί πρόταση κατάργησής της και επιστροφής στο παρελθον με τα κόμματα ελίτ του 19^ου αιώνα και αρχών του 20^ου αιώνα...Η λύση, όμως, δεν μπορεί να είναι η κατάργηση της πολιτικής ως τέτοιας, αλλά η λήψη εκείνων των μέτρων που θα την επαναφέρουν με τρόπο ουσιαστικό και όχι επιφανειακό. Όπως γινεται για παράδειγμα με τη συζήτηση στη Βουλή για το ασυμβίβαστο και τους ελέγχους των οικονομικών των κομμάτων».

Πρώτο, η  πρόταση για οριζόνται ψηφοφορία είναι τεχνικό ζήτημα, δεν αλλάζει το πολιτικό σύστημα. Άρα, δεν καταργείται η πολιτική. Δεύτερο, πολιτική υπάρχει όχι γιατί υπάρχουν κόμματα, αλλά γιατί υπάρχει η κοινωνία. Τρίτο, μια πρόσληψη της πολιτικής λειτουργίας μιας κοινωνίας είναι μέσω ενδιάμεσων ομάδων/ κομμάτων, αλλά μπορεί επίσης το άτομο να λειτουργεί μέσα στο όλον/σύστημα και χωρίς ενδιάμεσες ομάδες, να «μοριοποιείται» ως άτομο εντός του συνόλου. Η διαφορά των δύο είναι ότι ανφέρονται σε διαφορετικά πολιτικά συστήματα και δεν υποδηλώνεται ούτε στο ένα ούτε στο άλλο η κατάργηση της πολιτικής. Και ακριβώς η συντηρητικότητα των αντιλήψεων του κ. Κατσουρίδη σε αυτό έγκειται, πως ταυτίζει την πολιτική όχι με την κοινωνία αλλά με το κόμμα!!! Τέταρτο, επιστροφή στο παρελθόν είναι αδύνατη, γιατί άλλη ήταν η κοινωνία και οι ανάγκες της τον 19^ο  αιώνα και πολύ διαφορετική η σημερινή. Η πιο σημαντική συστημική διαφορά είναι πως τότε ο άνθρωπος προσπαθούσε να οικοδομήσει το μέλλον του εντός του κράτους. Σήμερα, αυτή η φάση έχει ολοκληρωθεί και οι κοινωνίες βρίσκονται αντιμέτωπες με προβλήματα που προκύπτουν με την κοσμοσυστημική λειτουργία ή την «υπέρβαση» του κράτους.Πέμπτον, η λύση που προτείνει ο κ. Κατσουρίδης ακυρώνει όλη την προσέγγισή του, αφού θεωρεί τελικά πως το πρόβλημα σήμερα της πολιτικής είναι το ασυμβίβαστο και τα οικονομικά των κομμάτων ή επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος με αυτούς που κατηγορεί, δηλαδή συναισθηματικά αντιδρώντας –προάσπιση των κομμάτων- αγνοεί «τα πραγματικά αίτια των προβλημάτων»!!!

ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ

Ο κ. Κατσουρίδης αναφέρεται και στις δημοσκοπήσεις για να τις ακυρώσει! Αναφέρει: «Η επίκληση δημοσκοπικών ποσοστών για εφαρμογή της οριζοντίας  ψηφοφορίας υποκρύπτει ορισμένα σφάλματα....δεν υπονοώ ότι δεν πρέπει να αξιοποιούνται οι δημοσκοπήσεις ως εργαλεία».

Φυσικά, από την άποψη της πολιτικής επιστήμης δεν ισχύουν αυτά. Για την επιστήμη υπάρχει το ερώτημα: ποιου η άποψη πρέπει να προσμετρά στη λήψη αποφάσεων; Του ενός, των λίγων ή των πολλών;  Με την απαντησή σου δεν απαντάς σε ένα θεωρητικό ερώτημα. Αλλά επιλέγεις πολιτικό σύστημα, δηλαδή μοναρχία, ολιγαρχία ή δημοκρατία. Το δεύτερο ερώτημα είναι: σε ποια περίπτωση η άποψη των πολλών θεωρείται ως εργαλείο και όχι λήψη απόφασης; Η απάντηση είναι στις ολιγαρχίες, όπως αυτή που υποστηρίζει ο κ. Κατσουρίδης. Το τρίτο ερώτημα: Στις ολιγαρχίες η δημοσκόπηση εκφράζει τη βούληση των πολλών; Η απάντηση είναι: ναι, υπό μιά προϋποθεση, ότι δόθηκε η πληροφόρηση-όλα τα δεδομένα- στους πολλούς για να μπορέσουν να διαμορφώσουν άποψη. Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο στις ολιγαρχίες; Είναι πολύ δύσκολο, γιατί θα ακυρώσει τη λογική του ολιγαρχικού συστήματος για τους ειδικούς που πρέπει να διαχειρίζονται την εξουσία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Συμπερασματικά, οι αντιλήψεις του κ. Κατσουρίδη έχουν ένα και μόνο σκοπό, να νομιμοποιήσουν το σύστημα και το κόμμα. Τίποτε άλλο. Γι αυτό είναι και συντηρητικές και αντιδραστικές, εφόσον στοχεύουν στην προάσπιση των συμφερόντων της πολιτικής  και της οικονομικής ολιγαρχίας.

ΕΡΩΤΗΜΑ: Οι κομματικοί και οι υποστηρικτές της οριζόντιας ψηφοφορίας , οφείλουν να απαντήσουν σε ένα ερώτημα καθαρά πολιτικό: Εφόσον με την λεγόμενη παγκοσμιοποίηση έχουν ανατραπεί οι συσχετισμοί δύναμης ανάμεσα στο τρίπτυχο κράτος-κοινωνία-αγορά σε βάρος της κοινωνίας και τα κράτη θεωρούν ως σκοπό της πολιτικής να υπηρετούν την αγορά, τι προτείνουν για να επανέλθει τουλάχιστον μια ισορροπία , και ειδικότερα –εφόσον μιλούμε για πολιτική –τι προτείνουν  για τη σχέση κοινωνίας και πολιτικής; Γιατί αν η αγορά – δηλαδή οι χορηγοί χρήματος και δημοσιότητας- θα βγάζουν στην εξουσία κομματικούς ή άτομα, η κοινωνία δε σώζεται, το πολιτικό σύστημα δεν αλλάζει, η αγορά θα ρυθμίζει τη λειτουργία της κοινωνίας, η κοινωνία θα περιθωριοποιείται από την πολιτική, το πολιτικό σύστημα θα συνεχίσει να είναι ολιγαρχικό ή και , χειρότερα,τυρρανικό. Έχουν να προτείνουν κάτι πέραν από το να ανταγωνίζονται ποιος θα καρπούται την εξουσία και το ταμείο του κράτους με χορηγία της οικονομικής ολιγαρχίας και σε βάρος της κοινωνίας;

ΥΓ. Η σύγκρουση ανάμεσα στους κομματικούς και τους υποστηρικτές της οριζόντιας ψηφοφορίας αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο μέσα στην υπαρκτή πραγματικότητα: Ποιος θα καρπώνεται τα οφέλης της εξουσίας του κράτους και του δημόσιου ταμείου; Οι κομματικοί ή και τα άτομα που βρίσκονται στις παρυφές του κομμάτων; Σε αυτά τα πλαίσια είναι μια ενδοολιγαρχική σύγκρουση γιατί η κοινωνία –που είναι ο λόγος ύπαρξης όλων αυτών- βρίσκεται εκτός των προβληματισμών τους και των προτάσεών τους. Σε αυτά τα πλαίσια οι υποστηρικτές της οριζόντιας ψηφοφορίας θα λειτουργήσουν ως»εφεδρεία δυνάμεων» για την πολιτικοοικονομική ολιγαρχία. Δηλαδή, στο βαθμό που το σύστημα θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο, θα τους χρησιμοποιήσει, για να μην αλλάξει το σύστημα!!!

ΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ

Με  την αναφορά «πολιτικό έγκλημα» εννοώ ενέργειες/πράξεις/παραλείψεις εκλεγμένων αξιωματούχων του κράτους που προκαλούν βλάβη στην κοινωνία. Επειδή το πολιτικό έγκλημα δεν τιμωρείται λόγω της ασυλίας που απολαμβάνουν οι πολιτικοί, γι αυτό και η κύρια φροντίδα τους είναι η νομιμοποίηση στη συνείδηση της κοινωνίας της αθωώτητας του ή της αποσύνδεσης του πολιτικού εγκλήματος από το πρόσωπο του πολιτικού ή η απόδοση του εγκλήματος σε κάποιο φάντασμα.

Ποια στάδια ακολουθούν οι πολιτικοί, όταν προκαλέσουν βλάβη στην κοινωνία και προκαλείται λαϊκή αγανάκτηση;

1^Ο ΣΤΑΔΙΟ

Διορισμός ερευνητικών  επιτροπών  με στόχο να καλλιεργηθεί η εντύπωση ότι κάτι γίνεται. Οι ένοχοι πολιτικοί, δηλαδή, διορίζουν κάποιους για να ψάχνουν φαντάσματα συνήθως, αφού οι ίδιοι οι πολιτικοί γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα ότι εγκλημάτισαν.

Παράλληλα, οι ένοχοι πολιτικοί νυχθημερόν διακηρύσσουν την ανάγκη για τιμωρία των ενόχων, ώστε να καλλιεργηθεί η εντύπωση πως αυτός που φωνάζει δεν είναι ένοχος.

Το πρώτο στάδιο συνήθως διαρκεί 6-8 μήνες, τόσο διάστημα χρειάζεται η κοινωνική συνείδηση να ηρεμήσει και να προσαρμοστεί στο απαράδεκτο γεγονός-πολιτικό έγκλημα.

Σε αυτό το στάδιο είναι καθοριστικός ο ρόλος των ΜΜΕ.

2^Ο  ΣΤΑΔΙΟ

Μετά την παρέλευση των 6-8 μηνών, τότε οι ένοχοι πολιτικοί περνούν στο επόμενο στάδιο της κοινωνικής νομιμοποίησης του εγκλήματος. Επειδή η οργή της κοινωνίας έχει καταλαγιάσει, οι ένοχοι πολιτικοί αναθαρρούν και προχωρούν σε δυναμικές εκδηλώσεις για τιμωρία των ενόχων! Θύτες και θύματα μαζί κυνηγούν φαντάσματα! Αυτό το στάδιο είναι ιδιαίτερα σημαντικό, γιατί απορροφά την όποια εναπομείνασα οργή, ώστε η κοινωνία να αποδεκτεί το συντελεστέν έγκλημα. Αυτές οι δυναμικές εκληλώσεις στόχο έχουν την επάνοδο στο παλαιό καθεστώς, πριν το έγκλημα.

3^Ο ΣΤΑΔΙΟ

Μετά το δεύτερο στάδιο οι πολιτικοί εγκληματίες νιώθουν αρκετή σιγουριά για την κοινωνική νομιμοποίηση του εγκλήματος του και προχωρούν στην αντεπίθεση, δηλαδή επιτίθενται εναντίον της κοινωνίας. Αυτό είναι αναγκαίο, γιατί το πολιτικό έγκλημα προκάλεσε βλάβη και οι θύτες έχουν την απαίτηση να την πληρώσουν τα θύματα. Γι αυτό ακριβώς και οι ένοχοι πολιτικοί είναι ιδιαίτερα αποφασιστικοί, αν κάποιος δεν πληρώσει τις ζημιές που προκάλεσαν: φυλακίσεις, κατασχέσεις.

4^Ο ΣΤΑΔΙΟ

Σε αυτό το στάδιο επέρχεται η αναγέννηση. Οι πολιτικοί εγκληματίες αηδιασμένοι από την κατάντια των θυμάτων τους αρνούνται όχι μόνο να ξανα-εγκληματίσουν αλλά και να ασχολούνται με τους  προβατοποιημένους. Τα πρόβατα πια επικαλούνται τη φιλανθρωπία των νέων ηγετών, ώστε να επανέλθουν στον ορθό δρόμο. Οι νέοι ηγέτες όμως αρνούνται, γιατί δεν αντέχουν να ασχολούνται με ηλίθιους.

5^Ο ΣΤΑΔΙΟ

ΔΕΝ ΑΝΑΚΑΛΥΦΘΗΚΕ ΑΚΟΜΑ.

ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΣΜΟΣ: Ο θρίαμβος των τοκογλύφων της πολιτικο-οικονομικής ολιγαρχίας

Η πορεία

Συνοπτικά η ιστορική πορεία του συνεργατισμού στην Κύπρο σε συνάρτηση με το συμφέρον που σε κάθε στάδιο προωθούσε, μπορεί να αποδοθεί ως εξής:

• Τοκογλύφος (=Ιδιώτης)

          Ατομικό συμφέρον/επιδιώξη του κέρδους του ενός

• Συνεργατιστές (=τοπική κοινωνία) –ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ

          Κοινό/κοινωνικό συμφέρον

• Κρατικοί ευνοούμενοι(τοπική κοινωνία και κράτος)-ΜΕΤΑΒΑΣΗ

          Κοινό  και ατομικό συμφέρον

• Κομματικοί ευνοούμενοι (τοπική κοινωνία και κράτος/κόμμα)-ΜΕΤΑΒΑΣΗ

          Κοινό και μερικό/κομματικό συμφέρον

• Κράτος (κράτος/κόμμα και κράτος της αγοράς)-ΜΕΤΑΒΑΣΗ

          Κομματικό και ολιγαρχικό συμφέρον

• Ιδιώτες (τοκογλύφοι)-ΚΑΤΑΛΗΞΗ

          Ολιγαρχικό συμφέρον/επιδίωξη του κέρδους των λίγων πλουσίων

Ο θρίαμβος των τοκογλύφων

Όλη η πορεία του συνεργατισμού στην Κύπρο είναι συναρτημένη με την πορεία της κυπριακής κοινωνίας και τη σταδιακή επιβολή του κράτους. Σήμερα, η λεγόμενη κρατικοποίηση του συνεργατισμού αποτελεί ένα μεταβατικό στάδιο για την λεγόμενη ιδιωτικοποίησή του, γιατί το κράτος σήμερα θεωρείται ότι πρέπει να υπηρετεί την αγορά, δηλαδή αυτούς που  ελέγχουν την αγορά. Ή, ιστορικά η πορεία είναι η μετάβαση από τον τοκογλύφο-άτομο στον τοκογλύφο ολιγαρχική τάξη.

Η απώλεια του συνεργατισμού συνιστά επιβεβαιώση της πολλαπλής ήττας της κυπριακής κοινωνίας. Η ανατροπή της σχέση κράτους-αγοράς-κοινωνίας υπέρ της αγοράς και με τη συνέργεια του κράτους προοιωνίζει το δυσοίωνο μέλλον της κυπριακής κοινωνίας. Ο θρίαμβος της αγοράς σε βάρος της κοινωνίας στο επίπεδο του συνεργατισμού μεταφράζεται ως η επάνοδος των τοκογλύφων ή ο θρίαμβος της τοκογλυφίας. 

Τα υποκριτικά δάκρυα των καταστροφέων του συνεργατισμού

Ο Συνεργατισμός δεν πέθανε σήμερα με την περιέλευσή του στο κράτος και στη συνέχεια, στους ιδιώτες πλούσιους μετόχους(ολιγαρχικούς). Τον Συνεργατισμό τον πέθαναν σταδιακά αυτοί που τον προσέδεσαν στο κράτος(του ενός και των λίγων) αφαιρώντας τον σταδιακά από την κοινωνία. Η τωρινή του κατάληξη είναι αναπόφευκτη και συμβαδίζει πλήρως με την κατάληξη του κομματικού κράτους και των κομματικών δήμων/κοινοτήτων, δηλαδή τη χρεοκοπία.

Αυτοί που σήμερα θρηνούν επί των ερειπίων του συνεργατισμού είναι υποκριτές, γιατί αυτοί συνέβαλαν στην καταστροφή του και έπρεπε να βγάζουν τον σκασμό. Οι λεγόμενοι σήμερα «συνεργατιστές» είναι τελείως ανιστόρητοι. Γιατί ο κομματικός υπηρέτης και ο κρατικός γραφειόκρατης δεν είναι συνεργατιστές, είναι κομματικό όργανο και κράτικο όργανο και ελάχιστη ή καμία σχέση έχουν με την κοινωνία. Γιατί γνωρίζουν το κομματικό συμφέρον, γνωρίζουν το κρατικό συμφέρον, αλλά δε γνωρίζουν το κοινωνικό συμφέρον.

Όταν , λοιπόν, θρηνούν οι κομματάρχες και οι κρατικοδίαιτοι συνεργατιστές, συνιστά μια συνειδητή υποκρισία. Γιατί αυτοί πέθαναν το συνεργατισμό, γιατί αυτοί σήμερα του έβαλαν την ταφόπλακα. Και μέσα στο τσουνάμι που οι ίδιοι δημιούργησαν, και οι λίγες συνεργατικές εταιρείες που  συνέχιζαν να προσπαθούν να  κρατήσουν ζωντανό το συνεργατικό πνεύμα, θα απορροφηθούν από την κερδοσκοπική λογική των πιστωτών. Ο θρίαμβος των τοκογλύφων της ολιγαρχικής τάξης και η ήττα της κυπριακής κοινωνίας είναι δεδομένη.

Ο επικήδειος

Στη χθεσινή συνεδρία της Επιτροπής Εμπορίου της Βουλής (9/5/2013) με θαυμαστή συναίνεση εκφωνήθηκε ο επικήδειος του συνεργατισμού με επαίνους για το παρελθόν του και παρηγορητικούς λόγους για το μέλλον. Οι φονιάδες του συνεργατισμού εξυμνούσαν το θύμα τους!

Υπάρχει κάποια ελπίδα για το μέλλον;

Μόνο μία : αν η κυπριακή κοινωνία δεν έχει πει την τελευταία της λέξη  για τα σχέδια της πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας σε βάρος της.

Κυπριακά κομματοκαραγκιοζιλίκια

Οι Κύπριοι πολιτικοί και τα κόμματα κατάντησαν γελοίοι. Παρακολουθώντας τα λεγόμενά τους τότε οδηγείσαι με βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι άργησαν κιόλας να καταστρέψουν την κυπριακή κοινωνία! Το τι λένε είναι θεόσταλτο και μόνο ο θεός τους ακούει.

Αναζητείται  πολιτική ευθύνη  

Ψάχνει η κυβέρνηση να βρει τους ενόχους για το έγκλημα σε βάρος της κυπριακής κοινωνίας. Μα οι εγκληματίες είναι γνωστοί προκαταβολικά: οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι του κράτους (56 βουλευτές και ένας πρόεδρος . Αυτοί με τις πράξεις τους ή τις παραλέιψεις τους οδήγησαν την κυπριακή κοινωνία στη φτωχοποίηση. Έχουν το ίδιο μερίδιο πολιτικής ευθύνης; Όχι. Αλλά θα μπορούσε να κατανεμηθεί το μερίδιο της πολιτικής ευθύνης, ανάλογα με τη συμμετοχή του καθενός σε αυτό το πολιτικό έγκλημα.

Τι κάνουν οι αθεόφοβοι;

Διορίζουν μια διερευνητική επιτροπή για να οδηγήσει στα δικαστήρια τους ένοχους τραπεζίτες. Οι ίδιοι οι πολιτικοί έχουν αυτο-αθωωθεί!!! Οι πρώτοι που θα έπρεπε να οδηγηθούν στα δικαστήρια είναι οι πολιτικοί, αλλά σφυρίζουν αδιάφορα ψελλίζοντας διάφορα άναρθρα περί ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής. Ναι ρε άχρηστοι, είναι και δίκαιο και ορθό σε ένα κράτος δικαίου, όταν ένας πολιτικός με τις πράξεις ή παραλείψεις του προκαλέσει βλάβη στην κοινωνία, τότε να οδηγείται ενώπιον της δικαιοσύνης. Ποιο είναι το πρόβλημα σας; Τι θέλετε; Να βλάπτετε ατιμώρητα την κοινωνία, γιατί δήθεν δε θα πρέπει να ποινικοποιηθεί η πολιτική ζωή;

Είστε σοβαροί άνθρωποι εσείς για να ηγείστε μιας κοινωνίας ή είστε υπολείμματα του δεσποτισμού του παρελθόντος;

Ψευτοδιλήμματα: μέσα ή έξω από την ευρωζώνη

Για να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους τα ολιγαρχικά κόμματα εφευρίσκουν ψευτοδιλήμματα του τύπου: μέσα ή έξω από την ευρωζώνη. Η απάντηση είναι απλή: είτε μέσα είτε έξω με τους καταστροφολάγνους κομματικούς ολιγαρχικούς στην εξουσία η μοίρα της κοινωνίας είναι προδιαγεγραμμένη, η καταστροφή. Είναι τόσο ανίκανοι και άπληστοι που καμία προοπτική δεν μπορούν να δώσουν στην κοινωνία. Με αυτούς τους ανθρώπους στην εξουσία είτε μέσα είτε έξω από την ευρωζώνη, η καταστροφή της κοινωνίας είναι αναπόφευκτη. Χωρίς αλλαγή του πολιτικού συστήματος και χωρίς απαλλαγή από τα κομματικά αρρωστημένα μυαλά δεν υπάρχει δρόμος σωτηρίας.

Σωρεία κυβερνητικών εξαγγελιών

Για επικοινωνιακούς λόγους κάθε τρεις και λίγο ο Πρόεδρος εξαγγέλλει μέτρα ανάκαμψης της οικονομίας, μέτρα για την ανεργία, μέτρα για τον εκσυγχρονισμό του κράτους. Έτσι πουλά ελπίδα στους  πολίτες, πως κάτι γίνεται για να δει η κοινωνία φως, ενώ στην ουσία απεργαζόνται την περαιτέρω καταστροφή της κοινωνίας με μέτρα αδιέξοδα.

Φυσικά τα μέτρα δεν αφορούν το ζητούμενο: τι αλλάζει στο υφιστάμενο αδιέξοδο πολιτικό και οικονομικό μοντέλο της Κύπρου; Τίποτε σε βάρος φυσικά της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας, δηλαδή της συνωμοταξίας της καταστροφής. Μόνο μέτρα στην πράξη για φτωχοποίηση της κοινωνίας στα πλαίσια ενός εργασιακού  και κοινωνικού μοντέλου που έπλασε η διεθνής των ολιγαρχών. Δηλαδή, αλλάζουν την κοινωνία. Λες και αυτή ευθύνεται για τα σημερινά αδιέξοδα και όχι η δική τους η αφεντιά.

Και φυσικά ούτε λόγος για το ποιος πληρώνει τις ζημιές. Στο ολιγαρχικό μυαλό τους η απάντηση είναι αυτονόητη: οι βλάκες οι πολλοί! Αυτό είναι το όραμά τους!

Ευφάνταστα μέτρα: επιχορήγηση της εργασίας!

Με πομπώδεις δικαηρύξεις στα κατάπτυστα ΜΜΕ προβάλλει η κυβέρνηση τα μέτρα στήριξης των ανέργων. Ποια είναι τα μέτρα;

-επιχορήγηση των τουριστικών επιχειρηματιών για πρόσληψη φτηνού εργατικού δυναμικού

-επιχορήγηση ανέργων επιστημόνων για απόκτηση εργασιακής πείρας ή μη αποκοπής από τη λογική της μισθωτής εργασίας

-επιχορήγηση ευέλικτων μορφών εργασίας

Ποια είναι η λογική των μέτρων;

Το πρόβλημα της εργασίας των πολιτών σήμερα είναι συνυφασμένο με την λεγόμενη παγκοσμιοποίηση και τη μετανάστευση από τρίτες χώρες που επηρεάζει την εργασία του πολίτη στις χώρες υποδοχής, δεδομένου ότι οι εργοδότες επιλέγουν μη πολίτες για εργασία, ώστε να αντλούν πρόσθετη υπεραξία και λόγω χαμηλότερης αμοιβής αλλά και απαλλαγής από επιβαρύνσεις που επιφέρει η εργασία του πολίτη.

Η επιχορήγηση της εργασίας ως μέτρο αντιμετώπισης της ανεργίας είναι βλακώδης. Ουσιαστικά καλείται το κοινωνικό σύνολο να καταβάλει μέρος του κόστους εργασίας του πολίτη, ώστε αυτή να καταστεί ανταγωνιστική προς την εργασία του μη πολίτη! Αυτή η λογική εξυπηρετεί την επιβολή της λογικής του εργοδότη για εξομοίωση των όρων  εργασίας του πολίτη και του μετανάστη.

Το συγκεκριμένο μέτρο δεν θα επιφέρει ανάπτυξη, μόνο πιθανόν πρόσκαιρη ανακούφιση των ανέργων. Όμως το όφελος για την οικονομική ολιγαρχία είναι τεράστιο, γιατί ουσιαστικά επιβάλλεται από το κράτος η δική της λογική για την εργασία του πολίτη σε μια διαδικασία εξομοίωσης με την εργασία του μετανάστη.

Η λογική τέτοιων μέτρων δεν απαντούν στο ερώτημα: πώς θα εξασφαλίζει την επιβίωσή του ο πολίτης; Για την οικονομική και πολιτική ολιγαρχία αυτό δεν είναι πρόβλημα. Γιατί δεν αναγνωρίζουν την  ύπαρξη πολιτών παρά μόνο φτηνού εργατικού δυναμικού που θα καταστήσει  δήθεν πιο ανταγωνιστικά τα προϊόντα.

Και ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου ως θεόσταλτος σωτήρας της κυβέρνησης Αναστασιάδη

Ευτυχώς που ο πνευματικός μας πατέρας διάλεξε στρατόπεδο, δηλαδή ταυτίστηκε με τους καταστροφείς της κυπριακής κοινωνίας. Ευτυχώς που δεν είναι μαζί με τους πιστούς, αλλά με τους δυνάστες των πιστών. Ευτυχώς που η κυβέρνηση Αναστασιάδη τον έκαμε ωσάν «κυβερνητικό εκπρόσωπό της», ώστε να την αηδιάσουμε πιο γρήγορα. Και ο άσχετος αναλαμβάνει μέρος της φθοράς της πολιτικής εξουσίας, για να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία του να βγαίνει στα ΜΜΕ και να λέει κενολογίες για ηλιθίους. Οι Κύπριοι δεν έχουν σωτηρία ούτε επίγεια ούτε επουρανία! 

Ποιος άθλιος δαιμονοποιεί την τρόικα ή περί της χορωδίας των "δαιμόνων"

Ο τραπεζίτης Βάσος Σιαρλής, διορισθείς Υπουργός Οικονομικών από τον Πρόεδρο Χριστόφια, ένιωσε την ανάγκη να βροντοφωνάξει: μη δαιμονοποιείτε την τρόικα. Καλά, ποιος άθλιος διαμονοποιεί την τρόικα; Γιατί ένιωσε την ανάγκη ο τραπεζίτης κ. Σιαρλής να την προστατεύσει; Από ποιον κινδυνεύει η τρόικα τέλος πάντων;
Ο καλακάγαθος κύριος Σιαρλής, ως καλός χριστιανός και φιλάνθρωπος, προστατεύει κάθε αδικούμενο. Ένιωσε την ανάγκη να εκφραστεί υπέρ της τρόικας μόνο για λόγους ηθικούς και ήθους βεβαίως!!! Και φυσικά στα πλαίσια της πατροπαραδότης κυπριακής φιλοξενίας: δεν μπορείς να προσκαλείς κάποιον στον τόπο σου και να τον βρίζεις!!! Αυτό γινόταν, πριν το προσκαλέσεις.Τώρα, μόνο αν έχεις μεγάλα αποθέματα βλακείας βρίζεις τον φιλοξενούμενό σου.Έτσι, κύριε Σιαρλή;
Κύριε Σιαρλή, δεν ξέρω αν ο νους σου είναι ξουράφι, αλλά αυτοί στους οποίους απευθύνεσαι σίγουρα το μυαλό τους είναι πιο προχωρημένο από το δικό σου. Και εξηγούμαι:
-Αν αγάπησες την τρόικα, κύριε Σιαρλή, είναι γιατί η δική σου επιβίωση και όλης της πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας στην Κύπρο, εξαρτάται αποκλειστικά από την τρόικα. Η αγωνία σου ,κύριε Σιαρλή, είναι η διαφύλαξη των δικών σου προνομίων και της τάξης της οποίας τα συμφέροντα εκπορσωπείς. Και η μοναδική σας σωτηρία είναι η τρόικα. Γι αυτό την γλύφεις ανερυθρίαστα. Και η διαφύλαξη των συμφερόντων σου, κύριε Σιαρλή, μπορεί να γίνει μόνο αν φορτώσετε από κοινού με την τρόικα τα οικονομικά βάρη στους μισθωτούς. Ερώτηση κύριε Σιαρλή: Πέστε ένα λόγο που ένας μισθωτός θα αγαπήσει είτε εσάς είτε την τρόικα;
- Αν αγάπησες την τρόικα, κύριε Σιαρλή, έχεις τους λόγους σου ως εκφραστής των ατομικών σου συμφερόντων και της τάξης των ολιγαρχικών που εκπροσωπείς. Όλοι εσείς, μια ενωμένη γροθιά, συνεπικουρούμενοι από τα ΜΜΕ, προσπαθείτε να εξυψώσετε την τρόικα. Ενώ ο ηλίθιος όχλος, δεν μπορεί να συλλάβει τα βαθιά νοήματα της επίσκεψης της τρόικας!!! Για να αγαπήσεις την τρόικα, πρέπει να είσαι είτε Σιαρλής είτε κάτι σαν τον κύριο Σιαρλή. Όμως η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού δεν είναι σαν εσάς, κύριε Σιαρλή. Έχει διαφορετικά συμφέροντα από τη συνομοταξία που εκπροσωπείτε.
Ποιος άθλιος λοιπόν δαιμονοποιεί την τρόικα; Κανένας.
Δαίμονες για την κοινωνία, κύριε Σιαρλή, είστε εσείς και η πολιτικοοικονομική ολιγαρχία. Διαθέτετε απίστευτη ανικανότητα, ώστε με μεγάλη ευκολία οδηγήσετε μια μικρή οικονομία στην χρεοκοπία. Και έχετε και απίστευτο θράσος. Ενώ εξώφθαλμα είστε αποτυχημένοι, αντί να πάτε στο σπιτάκι σας, τώρα θέλετε να μας σώσετε. Οι καταστροφείς μετασχηματίζονται σε σωτήρες, λές και είναι φακίρηδες.
Αν η κοινωνία δαιμονοποιεί κάποιον, είναι κατεξοχήν την ανίκανη και άπληστη πολιτικοικονομική ολιγαρχία της Κύπρου, που για δεκαετίες λυμαίνεται τον τόπο και λαφυραγωγεί το κράτος. Και επειδή, κύριε Σιαρλή, σας θεωρεί ο λαός «δαιμόνους», δεν ασχολείται με την τρόικα.Γιατί «όμοιος ομοίω αεί πελάζει». Ο δαίμονας στο δαίμονα θα πάει.
Κοντολογής, η τρόικα είναι εκ προοιμίου δαιμονοποιημένη, γιατί συνεργάζεται με δαίμονες. Στο επίπεδο της πολιτικής πράξης, η τρόικα μπορεί να αποφύγει τη δαιμονοποίηση εφόσον:
-Θέσει ως όρο του μνημονίου να πάτε όλοι σπίτι σας λόγω ανικανότητας
-Θέσει ως όρο του μνημονίου όλη οι ανίκανη πολιτικοικονομική ολιγαρχική τάξη να κληθεί να πληρώσει τις ζημιές που προκάλεσε στην κοινωνία δημεύοντας και τις καταθέσεις και τις περιουσίες σας.
Αν όμως η τρόικα συνεργαστεί μαζί σας για να συνεχίσετε όλοι το φαγοπότι σε βάρος του λαού, τότε από μόνη της ταυτίζεται μαζί σας , με τους δαίμονες. Οπόταν τον τίτλο του δαίμονα τον παίρνει από μόνη της συνειδητά, όπως και εσείς κύριε Σιαρλή.
YΓ. Για χρόνια οι άθλιοι ολιγαρχικοί καλλιεργούσαν το φόβο του μηχανισμού. Τώρα, με την άφιξη της τρόικας, άλλαξαν τροπάριο. Όχι πια φόβος, τώρα το έριξαν στην καλλιέργεια της ελπίδας!!! Και θυμήθηκαν τα οικονομικά θαύματα, οι θαυματοποιοί, οι ταχυδακτυλουργοί και οι λογής-λογής απατεώνες!!!

Μηχανισμός στήριξης, κομματικές αντιδράσεις και κυπρο-καραγκιοζιλίκια

Η αίτηση της Κυπριακής κυβέρνησης για ένταξη στο μηχανισμό στήριξης προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις.
Η οικονομική ολιγαρχία και οι επιστήμονες/ειδικοί μηρυκαστικά προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο μηχανισμός είναι κάτι θετικό ή όχι αρνητικό. Σε αυτή τη κατηγορία εντάσσεται και ο ΔΗΣΥ , το κατεξοχήν φερέφωνο της τοπικής οικονομικής ολιγαρχίας.
Αυτή η προσέγγιση ψελλίζει διάφορα «κουφά», όπως:
-ο μηχανισμός δημιουργήθηκε από τα αδελφά κράτη της ΕΕ για επίδειξη αλληλεγγύης. Αυτή η αιτιολόγηση είναι λογική. Μόνο που είναι πολύ ασαφής: αλληλεγγύη σε ποιους; Στους αποτυχημένους τραπεζίτες ή στους αποτυχημένους πολιτικούς/διαχειριστές του δημόσιου πλούτου; Είναι φανερό από τις περιπτώσεις όπου χρησιμοποιήθηκε ο μηχανισμός στήριξης ότι αυτό έγινε προς όφελος της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας και όχι των κοινωνιών. Μάλιστα, ο μηχανισμός χρησιμοποιήθηκε από τις τοπικές πολιτικές και οικονομικές ολιγαρχίες ως άλλοθι για επιβολή μέτρων σε βάρος των κοινωνιών και συντήρηση της οικονομικής και πολιτικής θέσης της χρεοκοπημένης άρχουσας τάξης. Ή ο μηχανισμός στήριξης είναι κατεξοχήν μηχανισμός διασφάλισης των συμφερόντων της ολιγαρχίας στην περίοδο της οικονομικής κρίσης που σήμερα διανύουμε. Πιο απλά, οι κομματοκράτορες γεμάτοι υποκριτική οδύνη θα τα φορτώσουν στους «κακούς ξένους» και θα αναλάβουν το εθνοσώτηριο έργο της διάσωσης του τόπου!!!
-απαιτείται ισχυρή διαπραγματευτική ομάδα. Για να κάμει τι ρε άθλιοι; Για να αποφύγουμε τους επαχθείς όρους. Τους επαχθείς όρους για ποιους ρε καραγκιόζηδες; Φυσικά, η έγνοια τους είναι μόνο μία: να διασφαλιστεί μέσα από τη διαπραγμάτευση ότι δε θα θιγούν τα κεκτημένα της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας και ότι σίγουρα τα βάρη θα φορτωθούν στους εργαζόμενους!!!Αυτή είναι η μοναδική τους αγωνία και αυτό τους ενώνει όλους, γιατί είναι κοινά τα συμφέροντά τους ως τάξης και σαφής ο αντίπαλός τους, η κοινωνία.
- η άφιξη της τρόικας δεν είναι αρνητική γιατί θα δοθεί η ευκαιρία να μάθουμε ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες, ώστε να εξέλθουμε από την κρίση. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται η αριθμολαγνεία για το ύψος των δανειακών αναγκών της Κύπρου: 4,6,8,10,11 εκατομμύρια. Καλά, ρε άθλιοι, τόσο καιρό παίρνατε αποφάσεις χωρίς να γνωρίζετε τα πραγματικά δεδομένα και περιμένετε τώρα να έλθει η τρόικα να σας διαφωτίσει; Μα είσαστε τόσο βλάκες και δεν το ξέρετε;
Πέρα από τη βλακώδη επιχειρηματολογία, αναπτύσσεται και η κομματική αντιπαλότητα: φταίει ο Χριστόφιας λένε οι αντιπολιτεύομενοι, φταίνε οι τράπεζες λέει το ΑΚΕΛ. Και αμέσως μετά προσθέτουν όλοι ως χορωδία: δεν είναι ώρα για απόδοση ευθυνών!!! Οι άνθρωποι έχουν νοητικό πρόβλημα ή είναι για το τρελλοκομείο. Η ευθύνη της κυβέρνησης Χριστόφια είναι αδιαμφισβήτητη, όπως και των τραπεζών. Όμως εσείς κύριοι αντιπολιτευόμενοι δεν ευθύνεστε; Εσείς δε λυμαίνεστε εξίσου το δημόσιο πλούτο, όπως και οι Ακελικοί; Όλοι μαζί δεν ψηφίζατε τους προϋπολογισμούς και τους νόμους που κατοχυρώναν το ατομικό και κομματικό συμφέρον σε βάρος του λαού; Εντάξει, ο Χριστόφιας το παράκανε και σας εξόργισε, ήθελε να λαφυραγωγεί μόνο το ΑΚΕΛ το δημόσιο πλούτο και όχι σε συνεργασία μαζί σας. Αυτό είναι γεγονός. Αλλά, εσείς δεν απομυζάτε ως νεοφεουδάρχες το δημόσιο πλούτο με σκανδαλώδη υπερπρονομία και απολαβές προς ατομικό και κομματικό όφελος; Αφού τόσο αγωνιάτε για την οικονομία, γιατί δεν αποποιείστε των προνομίων σας και των σκανδαλωδών απολαβών σας; Τόση ξεδιαντροπιά πια;
Ποιο είναι το πρόβλημα για την οικονομική και πολιτική ολιγαρχία τώρα με το μηχανισμό στήριξης; Μόνο ένα, ότι δε θα θιγούν τα κεκτημένα προνομία της και ότι τα οικονομικά βάρη θα φορτωθούν στην κοινωνία. Αυτή είναι η αγωνία τους και αυτό θα κατοχυρώσουν οι αποτυχημένοι ολιγαρχικοί μέσα από τη διαπραγμάτευση. Από την άλλη, οι πιστωτές της Κύπρου αναζητούν τέτοια αποτυχημένα ανθρωπάκια που θα τους υπηρετούν πιστά. Γι αυτό και με χαρά θα συναινέσουν στα μέτρα. Γιατι το συμφέρον της τοπικής και διεθνούς ολιγαρχία ταυτίζεται. Και αμφότεροι έχουν έναν μόνο εχθρό, τις κοινωνίες.
ΥΓ1.Ο κ. Αναστασιάδης πήγε στην Ευρώπη για να μας σώσει! Τη βάψαμε κανονικά!!!
ΥΓ2. Υπάρχει νοήμων άνθρωπος στην Κύπρο που πιστεύει ότι οι Χριστόφιας, Αναστασιάδης, Ομήρου, Κάρογιαν, Συλλούρης, Περδίκης μπορούν να αρθρώσουν έστω και ένα επιχείρημα σοβαρό στα πλαίσια μιας διαπραγμάτευσης με σκοπό το συμφέρον της κοινωνίας;Δηλαδή, η ολιγαρχική πολιτική τάξη να αναιρέσει τον εαυτό της, προς όφελος της κοινωνίας; Δηλαδή, να υποστηρίξουν την αυτοκατάργησή τους; Σκάστε και πληρώνετε, τρώτε κουτόχορτο και χειροκροτάτε. Εννοείται πάντοτε, οι πολιτικά αφελείς.

Μηχανισμός στήριξης και πολιτική αλητεία στην Κύπρο

Είναι γελοία η πολιτική τάξη στην Κύπρο. Από το όχι στο μηχανισμό στήριξης, σταδιακά προχώρησαν στο «πιθανόν» και από το πιθανόν στην αίτηση ένταξης.
Είναι τόσο ανίκανοι και απατεώνες που κυριολεκτικά μηχανεύονται διολισθήσεις μέχρι να εξοικειωθεί ο λαός με την εφευρετική και μακρόπνοη πολιτική τους!
Και αρχίζουν τα ανόητα: ποιος φταίει; Αλληλοκατηγορούνται για να αποκρύψουν τη συλλογική τους ανικάνοτητα και να αποπρασανατολίσουν ομαλά το πλήθος.
Υπάρχει σωτηρία από το μηχανισμό στήριξης;
Κατηγορηματικά όχι.
Η αιτία του κακού είναι οι ίδιοι οι πολιτικάντηδες και η συναιτημόνες τους, η οικονομική ολιαγαρχία. Αν είχαν και τις ελάχιστες ικανότητες, δεν θα οδηγούμασταν στο μηχανισμό. Δεν ήταν ικανοί να σώσουν την οικονομία πρίν την ένταξη, θα τη σώσουν μετά;
Από ανίκανοι και άπληστοι ληστές του δημοσιου πλούτου θα μεταμορφωθούν ξαφνικά;
Ή όλα θα αλλάξουν εκτός από τους αφέντες μας;
Πριν το μνημόνιο - αν υπάρξει - με το μηχανισμό στήριξης, απαιτούνται δυο άλλα μνημόνια για να ορθοποδήσει ο τόπος: ένα μνημόνιο για το πολιτικό σύστημα και ένα μνημόνιο για το κράτος. Αυτά είναι προϋπόθεση για να εξυγιανθεί η κυπριακή κοινωνία από το καρκινώματα της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας που λυμαίνεται τον τόπο και έχει ως κύριο χαρακτηριστικό την ανικανότητα και την απληστία.
Τι θα γίνει με το μηχανισμό στήριξης;
Με δανεικά θα συνεχιστεί το πάρτι της ολιγαρχίας και θα βάζουν τον κόσμο να κτυπά παλαμάκια και να πληρώνει τα έξοδά τους. Γιατί στην Κύπρο δεν υπάρχει μια κάποια πολιτική, μόνο πολιτική αλητεία. Μια πολιτική αλητεία που από την ίδρυση του κράτους το εξέλαβε ως λάφυρο και το εκμεταλλευόταν ανάλογα. Και συνέχισαν αμέριμνοι ακόμα και όταν από τη δεκαετία του 1980 ο κόσμος άρχισε να αλλάζει. Και φτάσαμε τώρα στο αυτονόητο: μηχανισμός στήριξης.
Και ξαφνικά οι καταστροφείς του τόπου μεταμόρφώθηκαν σε επίδοξους σωτήρες. Θα μας σώσουν!!!Καλά, ποιοι μας κατέστρεψαν; Άθλιοι, ε άθλιοι!

Οι βουλευτικές εκλογές ως "μήνυμα" ή τα κόμματα ως "φαντασιακή κατασκευή"(;)

Οι λεγόμενες βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο αναδεικνύουν και την πρόσληψη της πολιτικής από τους πρωταγωνιστές της ή την κυριαρχία της ολιγαρχικής ιδελογίας.

Ο συνασπισμός του κυπριακού κατεστημένου

Σε σχέση με τη συντήρηση του υφιστάμενου ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος, όπως είναι πολύ λογικό, έχουν συνασπιστεί όλοι οι ολιγαρχικοί – δηλαδή αυτοί που νέμονται πλούτο,προνόμια και εξουσία σε βάρος του λαού – ώστε να διαιωνίσουν τη συντήρησή του. Στο παρόν στάδιο η συντήρηση είναι συνυφασμένη με τη νομιμοποίησή του από την κοινωνία μέσω της ψήφου. Τα ψηλά ποσοστά συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία θα επιβεβαιώσουν ότι το υπαρκτό πολιτικό σύστημα, όπως και οι φορείς της εξουσίας, τυγχάνουν της έγκρισης του λαού. Γι αυτό και όλες οι συντηρητικές και αντιδραστικές δυνάμεις του τόπου – τα κόμματα, τα ΜΜΕ, το ιερατείο , οι ομάδες πίεσης – έχουν συνασπιστεί για να κτυπήσουν με κάθε τρόπο την αποχή των πολιτών από τις εκλογές.Μέσα από το στήσιμο ενός εικονικού σκηνικού χωρίς καμία λογική τεκμηρίωση προσπαθούν να εξαναγκάσουν τον κάθε πολίτη να τους δώσει την ψήφο τους. Όλο το κατεστήμενο της Κύπρου – πέρα από εικονικές διαφορές – συμφωνεί σε τούτο , «ψηφίστε».

Οι εκλογές ως μήνυμα

Ο εξευτελισμός των βουλευτικών εκλογών ή η υποβάθμιση της πολιτικής τους σημασίας είναι καθολική. Είναι συνεπακόλουθο της υποβάθμισης της βουλής ως σώματος, της κομματοκρατίας και της ενοποίησης της κρατικής εξουσίας. Γι αυτό και τα δυο μεγάλα κόμματα - ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ- βασικά αδιαφορούν πλήρως για το πολιτικό περιεχόμενο της βουλευτικής εκλογής και περιορίζονται στην προβολή της όλης διαδικασίας ως της αποστολής ενός μηνύματος, είτε στήριξης της κυβέρνησης είτε επίκρισής της. Γνωρίζουν ότι η εξουσία είναι ενοποιημένη πια – η περίφημη διάκριση των εξουσιών είναι ένα παραμύθι – και το διακύβευμα είναι μόνο ένα, η κυβερνητική εξουσία ή ο κάτοχός της κατέχει καθ΄ολοκληρία την κρατική εξουσία. Η μόνη σημασία που έχουν οι βουλευτικές εκλογές δεν είναι σε συνάρτηση με τη βουλή, αλλά σε συνάρτηση με την κατάληψη τελικά της προεδρικής καρέκλας.

Φυσικά, όπως υποστηρίζουν οι κομματικοί σχηματισμοί, αν οι εκλογές θα στείλουν ένα μήνυμα, τότε ας γίνει μια δημοσκόπηση και να αποδεκτούν όλοι το μήνυμά της!!!Γιατί να γίνουν εκλογές και να ξοδευτούν εκατομμύρια, για να σταλεί ένα μήνυμα;

Η πολιτική ως δύναμη

Έτσι οι βουλευτικές εκλογές αποκτούν νόημα για τα κόμματα ως αποτύπωση συσχετισμών δύναμης, συσχετισμοί που θα εκφραστούν σε ένα μελλοντικό στάδιο, τις προεδρικές εκλογές. Και τα μικρότερα κόμματα επικεντρώνονται και αυτά στη δύναμη με την ελπίδα να παίξουν κάποιο ρυθμιστικό ρόλο μελλοντικά στη διανομή των κρατικών λαφύρων.

Σε αυτά τα πλαίσια η εκλογή βουλευτών δεν ενέχει κάποια σημασία για το υπαρκτό πολιτικό σύστημα. Ενέχει σημασία για τα κόμματα τα οποία χρησιμοποιούν τους βουλευτές όχι για να διαβουλεύονται για το κοινό καλό, αλλά για ενίσχυση των κομματικών μηχανισμών ελέω δαπάνης του λαού. Δηλαδή θα μισθοδοτούνται από το λαό αλλά θα εργάζονται προς όφελος των κομματικών ολιγαρχικών μηχανισμών. Επίσης ενέχει σημασία για τους υποψήφιους όχι γιατί έχουν να προσφέρουν κάτι στον κοινό καλό, αλλά είτε για λόγους φιλο-τιμίας είτε φιλοχρηματίας.

Δηλαδή το πολιτικό σύστημα τυπικά μετατρέπεται σε μοναρχικό και ουσιαστικά λειτουργεί εξωθεσμικά ως ολιγαρχικό. Το επόμενο στάδιο της αναπόφευκτης «εξέλιξης» θα είναι η επιβολή τυρρανικών καθεστώτων ελέω του «λαού»!!!

Η πολιτική ως εφαρμογή του «πού σου νέφκω πού πάεις»

Υποτίθεται ότι θα διεξαχθούν βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο. Κανένας δεν αναφέρεται στο έργο που θα επιτελεστεί στη βουλή. Αντίθετα, όλα τα κόμματα καταθέτουν θέσεις και απόψεις για όλα τα θέματα , ανεξάρτητα αν εμπίπτουν στις αρμοδιότητες της βουλής. Τα κόμματα ενεργούν λες και το δικύβευμα είναι η κυβερνητική εξουσία και όχι η κοινοβουλευτική.Σε αυτά τα πλαίσια προβάλλουν θέσεις για υλοποίηση τελείως άσχετες με το έργο της βουλής. Δηλαδή, καλείται ο ψηφοφόρος να ψηφίσει για θέσεις α-πραγματοποίητες. Παράλληλα, τα κόμματα, πέρα από τη μυθολογία των θέσεών τους, καταφεύγουν και στην επίκληση του παρελθόντος για να συσπειρώσουν τους ψηφοφόρους τους. Έτσι είναι, αν δεν έχεις να προτείνεις κάτι για το παρόν, τότε το παρελθόν είναι το μόνο αποκούμπι για να υφαρπάξεις κάποια ψήφο.

Τα κόμματα «ως φαντασιακή κατασκευή»(;)

Και το μεν κράτος στη δύση «κατασκεύασε» το έθνος, την ταυτότητα της κοινωνίας. Ως εκ τούτου – λένε – το έθνος είναι μια φαντασιακή κατασκευή του κράτους ή το κράτος κατασκεύασε το έθνος. Σωστό.

Μαζί με το κράτος στη δύση «κατασκευάστηκαν» και τα κόμματα ως μηχανισμοί στελέχωσης της κρατικής εξουσίας. Δηαλδή τα κόμματα, δεν είναι κάτι συνυφασμένο με τη φύση του ανθρώπου, αλλά είναι μια φαντασιακή κατασκευή αυτών που είχαν συμφέρον να τα φτιάξουν!!!

Παράλογο, θα πει κάποιος – και σωστά – αφού τα κόμματα είναι πραγματικοί φορείς της εξουσίας, καθόλα υπαρκτοί. «Κατασκευασμένοι» μεν, αλλά υπαρκτοί και εξυπηρέτησαν συγκεκριμένες κοινωνικές ανάγκες στην εξερχόμενη από τη δεσποτεία δύση. Καλά, το έθνος ως κατασκευή τότε, γιατί δεν είναι υπαρκτό;

Επίλογος:»Διαλέξτε πολιτικό όπως διαλέγετε γιατρό»!!!

Σε άρθρο του στον σημερινό «Φιλελεύθερο» (8/5/2011) τακτικός του αρθρογράφος τιτλοφόρησε το κείμενό του: «Διαλέξτε πολιτικό όπως διαλέγετε γιατρό». Το σύνθημα αντανακλά την λογική της ολιγαρχικής ιδεολογίας, όπως αυτή συζητήθηκε πριν 2.500 χρόνια . Τουλάχιστον τότε, οι άνθρωποι προέβαλλαν μια σοβαρή επιχειρηματολογία και είχαν επίγνωση της ιδεολογίας που υποστήριζαν. Ο εν λόγω κύριος αμφιβάλλω αν άνοιξε κάποιο βιβλίο της εποχής εκείνης. Γιατί αν άνοιγε , θα ντρεπόταν να προβάλει τέτοια επιχειρηματολογία. Εκτός και αν είναι ένας ακραιφνής ολιγαρχικός και δεν το ξέρει!!! Όπως και η πλειονότης των πολιτών σε αυτό τον τόπο. Όμως αν η πλειονότης πιστεύει ότι η ολιγαρχία είναι δημοκρατία, τότε έτσι είναι και πάει τέλειωσε. Η κοινωνία της γνώσης είναι άλλο θέμα φυσικά.

Ευχές

Εύχομαι σε όσους θα ψηφίσουν να είναι νικητές, να πανηγυρίσουν τη νίκη τους και να ενοικιάσουν και μια «μοιρολογίστρα» για τα μεθεόρτια. Σε όσους δε θα ψηφίσουν, ανεχτείτε το ακατάσχετο υβρεολόγιο των ολιγαρχικών σε βάρος σας. Έτσι είναι, είστε η πολιτική μειονότητα. Ώσπου να μάθετε να είστε καλοί ιδιώτες και κάθε πέντε χρόνια να εκχωρείτε στους ολιγαρχικούς τα πολιτικά σας δικαίωματα. Το σύστημα δεν θα σας ανεχθεί γιατί το διακύβευμα είναι μεγάλο. Γι αυτό ετοιμαστείτε και για την εξορία σας, ώστε να απαλλαγεί η κοινωνία από τα πολιτικά μιάσματα και να εξασφαλιστεί η ομαλή λειτουργία του συστήματος!!!

Υ.Γ. Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος θεωρεί την αποχή από τις εκλογές ως προδοσία!!!Κανένα κόμμα, κανένας πολιτικός, κανένα ΜΜΕ δεν αντέδρασε!!! ΕΥΤΥΧΩΣ.

Ανεργία και κομματικά ευχολόγια ή περί ανθρωποφάγων

Είναι εκπληκτική η ευκολία με την οποία οι κομματικοί ολιγάρχες ανοίγουν το στόμα τους και πετάνε τις κορώνες τους. Ως ειδικοί επί παντός επιστητού, στοχάζονται ως αληθινοί «σωτήρες» και έχουν έτοιμες λύσεις για το καθετί.

Η αύξηση της ανεργίας προβάλλεται ως σημαντική συνιστώσα της «κρίσης». Προεκλογικά τα κόμματα ολοφύρονται για την ανεργία ίσως υφαρπάξου κάποιο ψήφο. Ο δε Πρόεδρος δήλωσε σοβαρά τη νύκτα της Ανάστασης ότι «το μυαλό του βρίσκεται μαζί με τους άνεργους».

Το ιδανικό της πλήρους απασχόλησης είναι η μόνιμη επωδός όλων ανεξαίρετα των κομμάτων. Φυσικά αυτο-παραμυθιάζονται και ανασύρουν από το παρελθόν της βιομηχανικής εποχής την λύση της οικονομικής ανάπτυξης η οποία συμβάδιζε με την αύξηση των θέσεων εργασίας των πολιτών. Τα κόμματα όντας συντηρητικοί και αντιδραστικοί μηχανισμοί είναι λογικό να μην έχουν άλλη καταφυγή από το παρελθόν το οποίο τους εξέθρεψε και τους γιγάντωσε.Αυτό το παρελθόν εμπεριέχει τις λύσεις «διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν». Δεξιοί και αριστεροί ξέμειναν από καύσιμα και πιπιλίζουν το παρελθόν για να μας σώσουν στο παρόν.

Βασικά ανάμεσα στην κομματική ολιγαρχία δεν υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές στην προσέγγιση της ανεργίας με την έννοια ότι συμφωνούν στο τροπάριο της πλήρους απασχόλησης μέσω της ανάπτυξης. Επιμέρους διαφορές υπάρχουν στον τρόπο επίτευξης της πλήρους απασχόλησης: η αριστερά προβάλλει το κράτος ως κύριο μοχλό επίτευξης της πλήρους απασχόλησης, η δεξιά την ενίσχυση της ελεύθερης αγοράς και του ιδιωτικού τομέα και η ακροδεξιά επικεντρώνεται στους μετανάστες.

Είναι εφικτός στόχος η πλήρης απασχόληση;

Η προβολή του στόχου της πλήρους απασχόλησης στον παρόντα χρόνο είναι και συντηρητική και αντιδραστική. Ανάγεται σε ένα παρελθόν το οποίο δεν μπορεί να αναβιώσει ούτε στον οικονομικό ούτε στον πολιτικό τομέα. Συνιστά μια επιλογή εκτός τόπου και χρόνου.

Πρώτον, τα κύματα της μεταναστεύσης στα πλαίσια μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας δεν μπορούν να ανακοπούν. Οι μετανάστες είναι αναπόσπαστο μέρος της οικονομικής ζωής του τόπου. Και δεν είναι δεδομένο ότι ακόμη και αν εκδιώκονταν από την Κύπρο, οι πολίτες θα αποδέχονταν να αναλάβουν τις εργασίες που έχουν απαξιώσει στη συνείδησή τους μέσα στο χρόνο και ασκούνται αποκλειστικά από μη πολίτες της Κύπρου. Η ανάπτυξη λοιπόν δεν μπορεί να επιφέρει και εργασία για τους πολίτες αυτονόητα, όταν εντάσσεται στη λογική της βιομηχανικής εποχής. Αντίθετα, θα επιφέρει ανάγκη για εγοδότηση και άλλων μη πολιτών και εισαγωγή και άλλων μεταναστών.

Δεύτερον, η εργοδοσία έχει συγκεκριμένους στόχος τους οποίους προωθεί συστηματικά και το κράτος είναι αδύνατο για να μπορέσει να ανακόψει το αναπόφευκτο. Στον παρόντα χρόνο επιδιώκει να απαλλαγεί από το κόστος της μισθωτής εργασίας και τις όποιες δεσμεύσεις συνεπάγονται για τον εργοδότη. Σε αυτά τα πλαίσια τα ατομικά συμβόλαια ορισμένου χρόνου, οι υπεργολαβίες, η αδήλωτη και ανασφάλιστη ή «μαύρη» εργασία αποτελούν προτεραιότητες για την εργοδοσία. Η χρήση των μεταναστών για άντληση υπεραξίας και για πίεση στην εργασία των πολιτών είναι δεδομένη.

Από την άλλη, το κράτος και η κοινωνία έχουν αναγνωρίσει στο όνομα της «κρίσης» το δικαίωμα της εργοδοσίας να αντλεί πρόσθετη υπεραξία όχι μόνο από τους μετανάστες αλλά και τους πολίτες. Σε αυτά ακριβώς τα πλαίσια το κράτος επιχορηγεί τους εργοδότες για πρόσληψη ανέργων και από την άλλη οι γονείς επιχορηγούν τα παιδιά τους εξαιτίας του γεγονότος ότι ο μισθός που λαμβάνουν δεν επαρκεί για την επιβίωσή τους. Αυτή η επιχορήγηση από τους γονείς παίρνει τη μορφή είτε της παροχής στέγης είτε φαγητού είτε μετρητών και για το νέο σημαίνει μια απόφαση να επεκτείνει την παραμονή του εντός της οικογένειας και να αναβάλει τη δημιουργία μιας δικής του οικογένειας.Ή με διαφορετική διατύπωση, στον παρόντα χρόνο άτομα με ένα προγενέστερο σύστημα εργασίας επιχορηγούν τα παιδιά τους που είναι ενταγμένα σε ένα νέο σύστημα εργασίας και στο οποίο δεν μπορεί να εξασφαλιστεί η επιβίωσή τους. Σε κάθε περίπτωση η επιχορήγηση είτε από το κράτος είτε από την οικογένεια της μισθωτής εργασίας σημαίνει ότι ο εργοδότης πέρα από την υπεραξία που αντλεί λόγω της εκμετάλλευσης του μισθωτού , αντλεί και πρόσθετη υπεραξία λόγω της επιχορήγησης, αφού ο μισθωτός αδυνατεί να εξασφαλίσει μέσω της εργασίας τα αναγκαία προς το ζην.

Τρίτον, στη τεχνοδικτυακή εποχή η ανάγκη για μισθωτή εργασία περιορίζεται λόγω της αναπροσαρμογής της έννοιας του χρόνου και του χώρου σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής και την προώθηση της άυλης οικονομίας.

Τέταρτον, οι νέοι όλο και λιγότερο από αξιακή άποψη θεωρούν την οικονομική εργασία ως ταυτόσημη με τη ζωή. Η παράταση των σπουδών και η προστασία των γονιών δημιουργεί μια νέα συνείδηση στους νέους όπου αναπόσπαστο κομμάτι της είναι όχι η εργασία αλλά η αεργία.

Σ αυτά τα πλαίσια η πλήρης απασχόληση συνιστά μια ουτοπία και παράλληλα δεν αποτελεί κοινωνική διεκδίκηση. Όμως είναι το ιδανικό της κομματικής ολιγαρχίας που στοχεύει να κρατήσει τους ανθρώπους καθηλωμένους στη βιομηχανική εποχή. Το πρόβλημα που θα έπρεπε να απασχολεί μια κοινωνία που στοχάζεται είναι άλλο: δεδομένης της ανεργίας ή αεργίας και της σταδιακής κατάρρευσης της αναδιανομής του οικονομικού προϊόντος μέσω της μισθωτής εργασίας, πώς θα πρέπει να οργανωθεί η κοινωνία ως όλον και πώς θα εξασφαλίζεται η επιβίωση των ανθρώπων χωρίς κατ΄ ανάγκη να συμμεμτέχουν στην παραγωγή του οικονομικού προϊόντος; Ή διαφορετικά, με ποιο σύστημα μπορεί να εξασφαλιστεί η επιβίωση του ανθρώπου χωρίς να εργάζεται με το περιεχόμενο που δόθηκε στην εργασία κατά τη βιομηχανική εποχή;

Υ.Γ.Αφού αγωνιούν οι πολιτικοί τόσο πολύ για την ανεργία, στα πλαίσια της αλληλεγγύης ας δώσουν από τα εκατομμύρια που εισπράττουν οι ίδιοι και τα κόμματα από το δημόσιο ταμείο, δηλαδή από τη ληστεία χρημάτων που δεν τους ανήκουν.

Υ.Γ. Τι γίνεται με τους εξεγερμένους Σύριους αδελφούς μας; Εμείς κύριε Χριστόφια με ποιου το μέρος είμαστε; Με το δικτάτορα τον Άσσαντ ή με το λαό που αγωνιζεται; Ή μήπως απαξιώνουμε τον αγώνα αυτών των ανθρώπων για ελευθερία γιατί δεν είναι ομοϊδέατές μας ή δεν υπάρχει κάποιο κόμμα των μπολσεβίκων να καθοδηγήσει τις μάζες και να υφαρπάξει εκείνο στο τέλος την εξουσία;