ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΕΣ , ΑΜΕΣΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ

 Το ερώτημα που θέτω είναι το εξής: Γιατί τα κόμματα και τα ΜΜΕ δεν άσκησαν κριτική στο κόμμα ΑΔΚ για τις αναφορές της σε δύο επιλογές, την εφαρμογή agora και το πολιτικό σύστημα της  άμεσης δημοκρατίας. Και τα δυο ήταν  νεοφανή και παρόλα αυτά τα αγνόησαν προκλητικά. 

Και όσο αφορά την εφαρμογή μπορεί να υποστηρίξει κάποιος πως τα κόμματα αυτορυθμίζονται, άρα δεν δικαιολογείται καμία παρέμβαση στα εσωτερικά άλλων κομμάτων. Φυσικά μια τέτοια απάντηση περιέχει πολλή υποκρισία γιατί έχουμε άπειρες περιπτώσεις παρεμβάσεων στα πλαίσια του ανταγωνισμού των κομμάτων. Τα ΜΜΕ όμως;

Σε σχέση με την εφαρμογή agora, που πολυδιαφημίζεται από την ΑΔΚ, δεν έχουν απαντηθεί βασικά ερωτήματα:

- ποιος είναι ο ιδιοκτήτης;

-ποιος είναι  ο υπεύθυνος ελέγχου της λειτουργίας της; Δηλαδή γίνεται ένας υποψήφιος να είναι και ο ελεγκτής της εφαρμογής και να ελέγχει τις εγγραφές και τα αποτελέσματα;

-υπάρχουν κάποιοι βασικοί κανόνες λειτουργίας ; 

Δηλαδή γίνεται να εγγράφονται χρήστες ενώ διεξάγεται ψηφοφορία; Γίνεται ένας χρήστης να είναι και μέλος άλλου κόμματος; Τότε ποια η σημασία του μέλους; Η αλήθεια είναι πως ο νόμος δεν υποχρεώνει τα κόμματα να εγγράφουν μέλη, άρα ο καθένας μπορεί να γραφτεί σε όσα κόμματα θέλει χωρίς κανένα πρόβλημα.

Θέλω να πω πως ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί πως αν ο ιδιοκτήτης της εφαρμογής είναι ο Φ. Παναγιώτου, ο ελεγκτής της εφαρμογής είναι ο Φ. Παναγιώτου και ο μοναδικός εκλεγμένος αξιωματούχος του κόμματος είναι ο Φ. Παναγιώτου , υπάρχει ένα πρόβλημα σοβαρό σε σχέση με μια στοιχειωδώς φιλελεύθερη λειτουργία του κόμματος. Γιατί αν ισχύουν τα πιο πάνω, μιλούμε για ολοκληρωτισμό, κάτι επικίνδυνο για ολόκληρη την κοινωνία. Και κάτι πολύ παράξενο έως ακατανόητο, αυτά συμβαίνουν και με τη σύμφωνη γνώμη των 56 υποψηφίων βουλευτών!!! Κάτι δεν κολλάει  σε αυτή την ιστορία.

Θα πει κάποιος πως η έλλειψη κανονιστικού  πλαισίου οφείλεται στο γεγονός ότι είναι η πρωτοεμφανιζόμενη η συγκεκριμένη αναφορά. Δεν νομίζω, γιατί και νόμος περί κομμάτων ουσιαστικά δεν ρυθμίζει και τίποτε πέρα από το χρήμα!

Σε σχέση με το δεύτερο θέμα , δηλαδή το ευαγγέλιο του πολιτικού συστήματος της άμεσης δημοκρατίας, πάλι η σιωπή των κομμάτων ήταν εκκωφαντική. Αλλά εδώ η σιωπή των κομμάτων ήταν σε κάποιο βαθμό και δικαιολογημένη. Γιατί από τη στιγμή που το κόμμα της ΑΔΚ προωθούσε την άμεση δημοκρατία, ταυτόχρονα αποδεχόταν ότι το υφισταμενο σύστημα είναι αντιπροσωπευτική δημοκρατία, και αυτό ικανοποιούσε τα άλλα κόμματα. Ή αν θέλετε, η ΑΔΚ έδινε ένα συμπληρωματικό περιεχόμενο στην εκπόρνευση της λέξης  δημοκρατία, κάτι ακίνδυνο για το σύστημα προκαταβολικά. Όλοι μαζί ουσιαστικά καθόριζαν το ίδιο περιεχόμενο στην έννοια της δημοκρατίας για εξαπάτηση και έλεγχο της κοινωνίας.

Και μη αντίδραση των άλλων κομμάτων σε σχέση με την προώθηση της άμεσης δημοκρατίας  μπορεί να ήταν και αποτέλσμα μελέτης του ορισμού της έννοιας από την ΑΔΚ. Για παράδειγμα ο κύριος Λαούρης υποστήριξε σε ανάρτησή του στα ΜΚΔ στις 7/6/2026 ότι " αρχές της άμεσης δημοκρατίας εφαρμόστηκαν τέσσερις φορές μέχρι τώρα, στην υποβολή υποψηφιοτήτων, στην εκλογή υποψηφίων βουλευτών, στην εκλογή Προέδρου και στον καθορισμό προτεραιοτήτων".

Είναι φανερό πως οι της ΑΔΚ πιστεύουν πως κάθε φορά που χρησιμοποιείται η εφαρμογή είναι και άμεση δημοκρατία!!! Αυτό είναι βλακώδες. Δηλαδή, αν σε κάποιο κόμμα ένας υποβάλλει υποψηφιότητα προφορικά , σε άλλο γραπτά και σε άλλο ψηφιακά, μόνο στο τελευταίο είναι άμεση δημοκρατία ενώ στα άλλα είναι τι; Δηλαδή η χρήση του επικοινωνιακού μέσου καθορίζει αν είναι ένα πολιτικό σύστημα άμεση δημοκρατία; Τον ίδιο προβληματισμό μπορεί να αναφέρεις και για την εκλογή των 56 υποψηφίων, δηλαδή η επιλογή ψηφιακά είναι άμεση δημοκρατία ενώ με το ψηφοδέλτιο είναι τι; Και αν επιλέγεις Πρόεδρο ψηφιακά ,που έχει ολες τις εξουσίες μόνο αυτός, είναι άμεση δημοκρατία(!!!) ενώ αν ψηφίζει με το χαρτάκι 20 αξιωματούχους είναι τι; Ο κάθε λογικός άνθρωπος μπορεί να αντιληφθεί ότι όλα αυτά είναι υπερμεγέθεις ανοησίες. 

Ή αν εξετάσουμε τον καθορισμό προτεραιοτήτων, κάλεσαν τους χρήστες της εφαρμογής να δηλώσουν ποιες θεωρούν προτεραιότητές τους για προώθηση. Στη συνέχεια, κάποιοι άγνωστοι σε μας, τις  ταξινόμησαν/ομαδοποίησαν και στη συνέχεια πάλι κάποιοι άγνωστοι τις συγκεκριμενοποίησαν σε αιτήματα. Πιο απλά , έγραψαν οι χρήστες ότι προτεραιότητα πρέπει να είναι η στέγη και ήρθαν κάποιοι και είπαν να κτιστούν 10.000 νέες κατοικίες. Και αυτό το ονομάζουν άμεση δημοκρατία!!! Φυσικά θα τους είναι άγνωστο ότι η πολιτική λειτουργία περιλαμβάνει τα στάδια της διαβούλευσης , εισήγησης , απόφασης, εκτέλεσης διαδοχικά. Αυτό που έκαναν στην έφαρμογή ποιο στάδιο είναι ή κάμνουν ό,τι τους κατέβει στο μυαλό;

Φυσικά τα παραδοσιακά κόμματα είναι ένοχα για την κατάντια του τόπου μας. Αλλά και το κόμμα της ΑΔΚ αποδείχτηκε ανίκανο να εισπράξει τη δυσαρέσκεια των πολιτών γιατί ακριβώς οι πολίτες, έστω διαισθητικά ,αντιλαμβάνονται το μέγεθος της εξαπάτησης. Γι αυτό και η πλειονότητα του εκλογικού σώματος δεν τους νομιμοποίησε στην εξουσία της βουλής.

Τα ΜΜΕ έδειξαν ότι είναι πολύ χαμηλού επιπέδου και ούτε συμπληρώματα της εξουσίας δεν μπορεί να είναι. Φυσικά ούτε λόγος για αντικειμενική ενημέρωση των πολιτών. Γι αυτό και η άνοδος των ΜΚΔ.

ΥΓ. Ο  Αριστοτέλης θα του έλεγε πως αρχές της δημοκρατίας είναι " έκαστος ζην ως βούλεται" και " μηδείς άρχεσθαι υπό μηδενός". Άκου το να ψηφίζεις Πρόεδρο ψηφιακά είναι αρχή της δημοκρατίας! Και δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να διερωτηθεί "μήπως δεν είναι έτσι;" Αυτή είναι γενική κατάντια.

Φαντασιώσεις Κυπρίων πολιτικών περί δημοκρατίας

Είναι μια γενική παραδοχή ανάμεσα τουλάχιστον στα κόμματα και τους κομματικούς πως η δημοκρατία ταυτίζεται με το κόμμα. Γι αυτό ωσάν μηρυκαστικά επαναλαμβάνουν την επωδό: «τα κόμματα είναι τα κύτταρα της δημοκρατίας»! Πες πες στο τέλος –σκέφτονται- θα τους πιστέψει «ο αμαθής όχλος». Σε αυτό τα μονότονα επαναλαμβανόμενο σύνθημα είναι απόλυτα φυσιολογική και η δήλωση στις 10/4/2015 του βουλευτή του ΔΗΣΥ Α. Θεμιστοκλέους: «Χώρες με δημοκρατία αλλά χώρίς κόμματα ούτε υπήρξαν, ούτε υπάρχουν και ποτέ δεν θα υπάρξουν»!

Τέτοιες δηλώσεις επιβεβαιώνουν την ελλειμματική πολιτική γνωσιολογία – δηλαδή την πολιτική ασχετοσύνη – καθώς και την ευτελή προπαγάνδα των αμαθών κομματικών στην αγωνία τους να επιβιώσουν σε ένα περιβάλλον που τους αμφισβητεί. Το μήνυμά τους είναι σαφές: «έχουμε δημοκρατία και αν θέλετε δημοκρατία πρέπει να ταυτιστείτε μαζί μας», «δεν έχετε να περιμένετε τίποτε καλύτερο σε πολιτειακό επίπεδο, αφού έχουμε φτάσει στο απώγειο της πολιτικής εξέλιξης», « αν δε θελετε τα κόμματα=δημοκρατία, τότε είστε υπέρ του φασισμού, της δικτατορίας», κλπ., κλπ.. 

Φυσικά, η προσέγγιση των κομματικών δεν έχει καμία απολύτως γνωσιολογική βάση, δηλαδή κάποια σχέση με την πραγματικότητα, είναι ένας μύθος που εδράζεται αποκλειστικά στην απάτη και την ιδιοτέλεια με σκοπό να συνεχίσουν οι συμμορίες τους να καρπούνται  αυτά που μονοπωλούν, δηλαδή την εξουσία και τη λεηλασία του δημόσιου ταμείου.

Ανεξάρτητα από την ευτελή επιχειρηματολογία των ολιγαρχικώ/κομματικών κα΄ποιες επισημάνσεις είναι αναγκαίες:

• Το σύνταγμα των ΗΠΑ του 1787 παρέμεινε σε σχέση με την κατανομή της εξουσίας αναλλοίωτο ως σήμερα, το 2015. Ήταν το πρώτο αβασίλευτο πολίτευμα. Οι «σοφοί πατέρες» των ΗΠΑ τότε, όταν θεσμοθετούσαν, επέλεξαν συνειδητά να απορρίψουν το πολίτευμα της δημοκρατίας και το πρότυπο της Αθήνας. Γι αυτό και επέλεξαν ως πρότυπό τους την αρχαία Ρώμη και Σπάρτη, που ουδέποτε ήταν δημοκρατικές πολιτείες. Και εν πλήρει συνειδήσει οι «σοφοί πατέρες» ονόμασαν το πολίτευμα τους «πολιτεία» (republic)  και όχι δημοκρατία (democracy). Γιατί εμείς σήμερα ονομάζουμε το πολίτευμα των ΗΠΑ «δημοκρατία» , ενώ αυτοί που θεσμοθέτησαν το πολίτευμα απέρριπταν τη δημοκρατία και ονόμασαν το πολίτευμα τους «πολιτεία», που όντως είναι; Ή το 1787 οι σοφοί πατέρες των ΗΠΑ δεν ήξεραν τι έκαναν ή εμείς σήμερα δεν ξέρουμε τι λέμε. Φυσικά το ιστορικό ερώτημα είναι: τι μεσολάβησε  και ένα μη δημοκρατικό πολίτευμα μετονομάστηκε σε  «δημοκρατία»; Ποιος και γιατί δημιούργησε αυτή την πλάνη;
• Η πλάνη γίνεται πιο φανερή, όταν στοχαστούμε την νεοτερική  ιστορική εξέλιξη: από τη φεουδαρχία περάσαμε στην απόλυτη ποναρχία , στη συνταγματική μοναρχία και, στη συνέχεια , μεταπηδήσαμε στη δημοκρατία!  Έλεος! Ευτυχώς, οι νεότεροι δεν είχαν το προνόμιο να βιώσουν την ολιγαρχία! Και ξαφνικά οι κοινωνίες από δουλοπαροικιακές έγιναν δημοκρατικές και κατέκτησαν την πλήρη ελευθερία, ατομική, κοινωνική και πολιτική! Αυτά μπορεί να υποστηρίζονται από άσχετους ειδικούς και ιδιοτελείς πολιτικούς και όχι από έλλογα όντα.
• Τι είναι η δημοκρατία; Ο ορισμός εμπεριέχεται μέσα στην έννοια: είναι το πολίτευμα όπου υπάρχει ένα θεσμοθετημένο όργανο, όπως η βουλή ή το υπουργικό συμβούλιο, με την ονομασία «δήμος» και στο οποίο συμμμετέχουν όλοι οι πολίτες και είναι κάτοχος της καθολικής πολιτικής αρμοδιότητας ( αυτού που σήμερα κατέχει το κράτος). Είναι παράλογο κάποιος να υποστηρίζει ότι υπάρχει ένα πολίτευμα που ονομάζεται δημοκρατία αλλά χωρίς να υπάρχει δήμος!
• Τι είναι το κόμμα; Είναι ομάδες πολιτών που θεωρούν ότι είναι ειδικοί στην πολιτική και μονοπωλούν την εξουσία του κράτους, όταν το πολίτευμα είναι ολιγαρχικό.  Τα κόμματα είναι τα κύτταρα της ολιγαρχίας και όχι της δημοκρατίας.
• Μπορεί να υπάρξει καλύτερο πολίτευμα από το υφιστάμενο ολιγαρχικό/κομματοκρατικό; Βεβαίως. Το πολίτευμα σήμερα είναι ολιγαρχικό με προ-αντιπροσωπευτικό χαρακτήρα. Δηλαδή, οι πολίτες νομιμοποιούν  κάποιο στην εξουσία με την ψήφο τους ,αλλά δεν έχουν το δικαίωμα να τον ελέγχουν ή με την ψήφο τους εξουσιοδοτούν κάποιον εν λευκώ να διαχειριστεί την εξουσία. Στην εξέλιξή του το πολίτευμα με τα τωρινά δεδομένα μπορεί να γίνει αντιπροσωπευτικό, δηλαδή να νομιμοποιείς κάποιον με την ψήφο σου στην εξουσία, αλλά όχι εν λευκώ, να έχεις και το δικαίωμα να τον ελέγχεις. Η δημοκρατία είναι αλλό είδος πολιτευμάτος πολύ μακριά από τις διεκδικήσεις του παρόντος.

Η ιστορική εξέλιξη, λοιπόν, δεν καθορίζεται με τους αφορισμούς εξουσιαστών, μηρυκαστικών ή συγκατανευσιφάγων, αλλά από την ίδια την κοινωνική πραγματικότητα. Και μόλις πρόσφατα η κοινωνία άρχισε να αμφισβητείτο το  υπαρκτό προ-αντιπροσωπευτικό ολιγαρχικό/κομματοκατικό σύστημα. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι μεσοπρόθεσμα και σε μια περίοδο έντονων αμφισβητήσεων  και αναταράξεων η ολιγαρχική τάξη θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει τους ιδιοτελείς δογματισμούς της, θα απεγκλωβιστεί από τους μύθους της και θα στοχαστεί για την αναθεώρηση του πολιτεύματος, ώστε να γίνει αντιπροσωπευτικό. Στην παρούσα φάση, όμως, η πολιτική ολιγαρχία – τα κόμματα- θα αγωνιστεί με νύχια και με δόντια να διατηρήσει τα προνόμια  της, δηλαδή τη μονοπώληση της εξουσίας του κράτους και τη διαχείριση του δημόσιου ταμείου, με τη χρήση της απάτης, της βίας ή και απλώς της  ανοχής της κοινωνίας.  

ΠΕΡΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΩΝ ΔΙΛΗΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΟΗΣΙΩΝ

ΤΟ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ ΒΑΣΑΝΟ

Είπε ο κ. Αναστασιάδης κατά την τελετή ορκομωσίας του νέου υπουργικού του συμβουλίου πως  είχε «βασανιστικό δίλημα». Δηλαδή; «Ο θεσμός του Προέδρου ή τα ανθρώπινα συναισθήματα και η ατομική μου συνείδηση;»

Η ΚΑΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

Οι δηλώσεις του προέδρου από πολιτική άποψη δεν έχουν κάποια  σημασία, αφού τα τραγικά διλήμματα του Προέδρου δεν επηρεάζουν τον κοινωνικό βίο. Όμως, είναι χρήσιμες για να κατανοήσεις το ποιόν του πολιτικού ανδρός.

ΤΟ ΠΟΙΟΝ

Ο κάθε άνθρωπος έχει μια  συνείδηση για το ατομικό, το κοινωνικοοικονομικό και το πολιτικό σε τοπικό και πλανητικό επίπεδο.

Από τη στιγμή που καταλαμβάνεις ένα πολιτικό αξίωμα αυτονόητα λειτουργείς  πολιτικά, δηλαδή η λήψη των αποφάσεών σου στηρίζεται στο κοινό συμφέρον  ή το συμφέρον της κοινωνίας γιατί η πολιτική είναι η ρυθμστική λειτουργία του όλου/κοινωνίας. Σε αυτά τα πλαίσια η απόφασή σου μπορεί να είναι και σε βάρος του ατομικού σου συμφέροντος γιατί προέχει το συμφέρον του συνόλου, το οποίο επέλεξες να υπηρετήσεις από μια πολιτική θέση.

Τι μας λέει ο κ. Αναστασιάδης;

Είχε «βασανιστικό δίλημμα». Δηλαδή, ακόμα να αποσαφηνίσει μέσα του  ότι κατέχει ένα πολιτικό αξίωμα και τα κριτήρια του είναι πολιτικά, αλλά τον βασανίζουν και τα προσωπικά του συναισθήματα στην λήψη πολιτικών αποφάσεων!!! Τόσα χρόνια στην κομματική ζωή και δεν έχει ακόμα αντιληφθεί τι σημαίνει πολιτική και κλαψουρίζει όπως  το μωρό.  Ή, ο κ. Αναστασιάδης δεν έχει αποσαφηνίσει ακόμα μέσα του τη διαφορά του δημόσιου με το ιδιωτικό. Για αυτό και δημοσιοποιεί τα συναισθήματά του, τον πόνο και τη θλίψη του και τα τραγικά του διλήμματα. Ή, προσπαθεί να αναγορεύσει σε δημόσιο ζήτημα ένα καθαρά ιδιωτικό θέμα συναισθηματικό με στόχο να δημιουργήσει μια κοινωνία ανισορρόπων ηλιθίων ατόμων που θα έχουν ως επίκεντρο τα προσωπικά τους συναισθήματα και θα αδυνατούν να στοχάζονται και πολιτικά.

Δηλαδή, ο κύριος Αναστασιάδης μας λέει πως δεν πρέπει να σκεφτούμε για παράδειγμα αν ο κ. Κενεβέζος είναι κατάλληλος για το αξίωμα του υπουργού ή αν ο διορισμός του ήταν το αντάλλαγμα σε ένα πλαίσιο συναλλαγής για την υποστήριξη που δόθηκε στον κ. Αναστασιάδη για να εκλεγεί στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά να επικεντρωθούμε στο γεγονός ότι ο κύριος Κενεβέζος πληγώθηκε με την παραίτησή του και χρωστά και 400.000 ευρώ και τι θα γίνει τώρα χωρίς δουλειά. Και να σκεφτούμε ότι ο κ. Αναστασιάδης πληγώθηκε με την παραίτηση Κενεβέζου και βασανίστηκε πολύ και φορτίστηκε συναισθηματικό από τον απερίγραπτο πόνο και την απέραντη θλίψη που ένιωσε, όταν ο στενός του συνεργάτης και φίλος έφυγε από το υπουργικό.

Τώρα, αν συνυπολογίσεις ότι ο κ. Αναστασιάδης αυτο-προβάλλεται ως εκφραστής της ρεαλιστικής σχολής και του ορθολογισμού , τότε μπορείς να κατανοήσεις  και το βάρος των συναισθηματικών του αντιδράσεων.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ

Και αν βάλεις πάνω στη ζυγαριά το βασανιστικό δίλημμα «ποιος είναι ο πιος άχρηστος από πολιτική άποψη, ο Χριστόφιας ή ο Αναστασιάδης;», δύσκολα θα δώσεις απάντηση.

Ή το άλλο βασανιστικό δίλημμα που έχει απάντηση: «ΥΠΟΤΙΜΟΥΝ ΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ  Ή ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΗΤΟΙ;»

Ανακοινωθέν, ερμηνείες και απάτη

Προσπαθώ και εγώ, όπως κάθε πολίτης, να κατανοήσει τα διαδραματιζόμενα σε σχέση με το κυπριακό. Και θεωρώ ανησυχητικό το γεγονός ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας το αντιμετωπίζει ως επικοινωνιακό πρόβλημα και όχι ως ζήτημα που αφορά τη ζωή των πολιτών τους οποίους υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Γι αυτό και συνεχίζει αμέριμνος το παιγνίδι της εξαπάτησης της κοινωνίας. Γιατί; Θα αναφερθώ μόνο σε ένα παράδειγμα.

ΕΠΙΣΗΜΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Το επίσημο ανακοινωθέν αναφέρει: "μία και μόνη κυριαρχία, η οποία καθορίζεται ως η κυριαρχία που απολαμβάνουν όλα τα κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών με δυνάμει του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ και η οποία  εκπηγάζει εξίσου από Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους".

 Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ

Στην απαντητική του επιστολή προς τον Πρόεδρο του ΔΗΚΟ ο κ. Αναστασιάδης γράφει:"Το ότι η κυριαρχία εκπηγάζει εξίσου από τους Ε/Κ και Τ/Κ και όχι από  τις δύο κοινότητες, όπως είχαμε αποδεχτεί στο παρελθόν, θα πρέπει  να θεωρείται επίτευγμα αφού παραπέμπει στα συστατικά στοιχεία που  αποτελούν τον κυπριακό λαό και όχι στις κοινότητες όπως αυτές  αναγνωρίζονται και από το Σύνταγμα του 1960.

 Ως εκ τούτου καμία κυριαρχία δεν εκχωρείται χωριστά σε πολίτες που  αποτελούν το λαό ενός κράτους".

Ποια είναι η ερμηνεία που δίνει ο κ. Αναστασιάδης στην αναφορά «η κυριαρχία ... εκπηγάζει εξίσου από Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους»;

Πρώτον, χαρακτηρίζει την αναφορά «επίτευγμα».

Γιατί επιτυχία;

Γιατί , υποστηρίζει, ενώ στο σύνταγμα του 1960 η εξουσία εκπήγαζε από κοινότητες, τώρα εκπηγάζει από πολίτες που αποτελούν το λαό ενός κράτους.

Είναι έτσι τα πράγματα;

      1.Στο σύνταγμα του 1960 η εξουσία εκπήγαζε πάλι από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους πολίτες. Οι πολίτες διαφορετικής εθνοτικής προέλευσης στη συνέχεια σύστηναν κοινότητες και ως τέτοιες συμμετείχαν στην άσκηση της εξουσίας.  Πιο απλά, και το 1960 υπήρχαν πολίτες Ε/Κ και Τ/Κ, αλλά η πολιτική τους έκφραση γινόταν στα πλαίσια της κοινότητας τους, κοινότητα που είχε μια μορφή αυτονομίας σε ορισμένα θέματα. Και ως κοινότητα με αναγνωρισμένα εθνικά και πολιτικά δικαιώματα συμμετείχε και στη συγκρότηση της κεντρικής εξουσίας κατά τον τρόπο που όριζε το σύνταγμα.

      2.Η θέση πως «τώρα εκπηγάζει από πολίτες που αποτελούν το λαό ενός κράτους» δεν έχει λογική βάση. Γιατί στο ανακοινωθέν τονίζεται εμφαντικά πως «η εξουσία εκπηγάζει εξίσου από Ε/Κ και Τ/Κ». Η αναφορά «εξίσου» δεν αναφέρεται στον κάθε πολίτη χωριστά ως ατομική οντότητα. Για παράδειγμα, η αναφορά  «η κυριαρχία πηγάζει εξίσου από τους Γάλλους» δεν έχει λογική βάση. Η αναφορά εξίσου αναφέρεται όχι στους Ε/Κ και Τ/Κ ως ατομικές πολιτικές οντότητες αλλά  στις εθνοτικές τους ομάδες, δηλαδή ως σύνολο, δηλαδή ως κοινότητες με διαφορετική εθνοτική προέλευση

       3.Αν δεν υπάρχει η αναφορά σε κοινότητες, όπως το 1960, δεν είναι γιατί εξαφανίστηκαν  ούτε γιατί ξεπεράστηκε η έννοια του έθνους. Ο λόγος είναι γιατί σήμερα οι τότε κοινότητες έχουν μετεξελιχθεί σε κρατίδια/πολιτείες. Δηλαδή, η ειδοποιός διαφορά σε σχέση με το 1960 είναι το γεγονός ότι τότε ήταν οι Ε/Κ και Τ/Κ ήταν ανάμεικτοι και διάσπαρτοι  σε όλη την Κύπρο και σύστηναν διακριτές εθνοτικές/πολιτικές οντότητες που τις ονόμαζαν κοινότητες, ενώ σήμερα ελέγχουν συγκεκριμένο έδαφος και έχουν συστήσει ξεχωριστά κρατίδια/πολιτείες.

      Ενώ λοιπόν το 1960 οι Ε/Κ και Τ/Κ  είχαν ως εθνοτικές ομάδες πολιτική έκφραση σε μια οντότητα που λεγόταν κοινότητα, σήμερα έχουν πολιτική έκφραση σε μια οντότητα που λέγεται κρατίδιο/πολιτεία με κύρια διαφοροποίηση την ομοιογένεια στα πλαίσια ενός ελεγχόμενου εδάφους από τη κάθε μια κοινότητα.

      ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

      -Δεν υπάρχει κανένα επίτευγμα, όπως πανηγυρίζει ο κ. Αναστασιάδης. 

      -Δεν μπορεί ο Πρόεδρος της ΚΔ να εξαπατά τόσο εξώφθαλμα τον κυπριακό λαό, λες  και απευθύνεται σε ηλίθιους ή δεν ξέρει τι λέει, γεγονός που τον καθιστα επικίνδυνο.

      -Η νέα διατύπωση αντανακλά την υπαρκτή πραγματικότητα , όπως έχει διαμορφωθεί  μετά το 1974.

       Και στο ερώτημα  «από πού εκπηγάζει η κυριαρχία;», πέρα από λεκτικές ακροβασίες, η ουσία είναι μόνο μία: από Ε/Κ και Τ/Κ ως διακριτές συλλογικές ταυτότητες και μέσω  των πολιτειών/κρατιδίων τους.  Η υφιστάμενη Κ/Δ και το ψευδο-κράτος θα εκχωρήσουν  ως διακριτές πολιτικές οντότητες κάποιες αρμοδιότητες στην Ομοσπονδιακή κυβέρνηση ή την κεντρική εξουσία.  

      Το πολιτικό ζήτημα είναι άλλο: γιατί φοβάται ο Πρόεδρος να πει την αλήθεια; Με την απάτη θα οικοδομηθεί η λύση;

Το «κοινό ανακοινωθέν» ως απάτη

Τα καθεστωτικά ΜΜΕ και οι τακτικοί θαμώνες τους προσπαθούν να μας στείλουν το μήνυμα περί «της κρισιμότητας των στιγμών» και  «των δραματικών εξελίξεων». Τα  παπαγαλάκια σέρνουν τη συνήθη επωδό – τους έλειψαν οι λέξεις- με αφορμή το κοινό ανακοινωθέν για λύση του κυπριακού.

Πώς μας προέκυψε το κοινό ανακοινωθέν;

-Αρχικά, λόγω υποτίθεται της οικονομικής κρίσης, ο Πρόεδρος δεν μπορούσε  να ασχοληθεί με το κυπριακό, αφού ήταν επικεντρωμένος στην αντιμετώπιση δήθεν της οικονομικής κρίσης. Φυσικά ο Πρόεδρος δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει ποσώς την οικονομική κρίση. Αυτό που είχε ανάγκη ο Πρόεδρος και η κομματοκρατία –και πράγματι απαιτούσε αρκετό χρόνο και προσπάθεια –ήταν η διαχείριση των συνεπειών. Όχι ως προς την κοινωνία, αλλά ως προς τη διάσωση του κομματικού συστήματος. Και αφού για έξι μήνες σύσσωμη η κομματοκρατία κοροίδευε τον κόσμο νυχθημερόν «περί απόδοσης ευθυνών και τιμωρίας των ενόχων» και ο κόσμος εκτονώθηκε, πέρασε στο επόμενο στάδιο.

-Το δεύτερο στάδιο αφορούσε την έναρξη συνομιλιών για σύνταξη κοινού ανακοινωθέντος. Το επιχείρημα ήταν πως έπρεπε δήθεν να ξεκαθαρίσει η βάση των διαπραγματεύσεων. Αυτά ηταν φυσικά επικοινωνιακές ανοησίες. Ο πραγματικός στόχος ήταν να ανακτήσει το χαμένο κύρος του μέσα στην κοινωνία ο Πρόεδρος, ώστε να μπορεί να λειτουργήσει με μια κάποια αξιοπιστία στη διαδικασία που θα ακολουθούσε. Παράλληλα, στόχευε να ελέγξει στο μεγαλύτερο βαθμό τις κομματικές ηγεσίες ή να τις εντάξει στη λογική που είχε σχεδιαστεί.

-Αφού πάλι πέρασαν άλλοι έξι μήνες, με μια αστραπιαία κίνηση των ΗΠΑ οι δυο πλευρές συμφώνησαν στο κοινό ανακοινωθέν!!! Δεν έχει σημασία αν δεν έχει αποσαφηνιστεί η βάση των διαπραγματευσέων, όπως οι ίδιοι διακήρυτταν. Σημασία έχει πως ο Πρόεδρος και οι άλλοι εμπλεκόμενοι έκριναν πως οι συνθήκες είναι ΤΩΡΑ ώριμες για έναρξη των συνομιλιών.

Συμπερασματικά, οι δώδεκα μήνες διακυβέρνησης Αναστασιάδη σε σχέση με το κυπριακό χρησιμοποιήθηκαν καθαρά για επικοινωνιακούς λόγους: να ανακτήσει το κύρος του ο Πρόεδρος ως αξιόπιστος ηγέτης και να ελέγξει πλήρως στο εσωτερικό τις πολιτικές και άλλες δυνάμεις.

Από άποψη ουσίας το κοινό ανακοινωθέν δεν ενέχει ιδιαίτερη σημασία με την έννοια ότι δεν προσθέτει κάτι καινούριο. Από άποψη διαδικασία όμως είναι ιδιαίτερα σημαντικό:

-Πρώτον, αναδεικνύεται ο πρωταγωνιστικός ρόλος των ΗΠΑ. Αυτό υποδηλώνει και μια υποβάθμιση του ρόλου του ΟΗΕ αλλά και την εκφρασμένη ποικιλοτρόπως βούληση του κυρίου Αναστασιάδη να προσδεθεί πλήρως στο άρμα τους ή να λειτουργήσει ως υπηρέτης τους. Πιστεύει πως μέσα από αυτή την εξάρτηση θα εξασφαλίσει την πολιτική του επιβίωση, τη συντήρηση της κομματοκρατίας και τη δαιώνιση των συμφερόντων της οικονομικής ολιγαρχίας, την οποία υπηρετεί ως διακινητής της ιδεολογίας των νεοφιλελευθέρων και της «καλής διακυβέρνησής» τους.

-Δεύτερον, αναδεικνύεται πως ο κύριος Αναστασιάδης ουδόλως έχει απομακρυνθεί από τις πάγιες θέσεις του στο κυπριακό πρόβλημα. Πιστεύει, όμως, πως οι συνθήκες σήμερα είναι διαφορετικές από το 2004 και με την κατάλληλη επικοινωνιακή πολιτική θα μπορέσει να τις επιβάλει.

-Τρίτον, αναδεικνύεται ότι  το πρόβλημα αντιμετώπιζεται από τους εμπλεκόμενους ως καθαρά επικοινωνιακό παιγνίδι. Επομένως, αποκτά ιδιαίτερη σημασία όχι η ουσία αλλά το φαίνεσθαι, δηλαδή ο τρόπος που θα σερβίρεις το προϊόν στα άλογα όντα. Ή, οι αποφάσεις επί της ουσίας έχουν ήδη ληφθεί.

-Τέταρτον, αυτοί που θα καθορίσουν τις εξελίξεις είναι οι τρίτοι –εξωγενείς παράγοντες –και όχι η κυπριακή κοινωνία στο σύνολό της. Η κυπριακή κοινωνία –Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι -  αντιμετωπίζεται ως μάζα ηλιθίων. Σε αυτά τα πλαίσια, τα κόμματα,η κυβέρνηση και οι διάφοροι συγκατανευσιφάγοι έχουν συνείδηση της πλήρους αδυναμίας τους και θα πράξουν αναλόγως, δηλαδή θα υπηρετήσουν με συνέπεια τις όποιες εντολές γιατί και η δική τους πολιτική και οικονομική επιβίωση εξαρτάται πλήρως από τους τρίτους. Ή, όπως θα έλεγε και ο κύριος Χάσικος: «Η πολιτική που ακολουθούμε εξ ανάγκης, δηλαδή η πολιτική του μνημονίου, είναι διαφορετική από αυτή που εξήγγειλε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αυτή η πολιτική είναι πιο ισχυρή από τη δική μας πολιτική».

Θα πει κάποιος: καλά, δε θα γίνει στο τέλος δημοψήφισμα; Θα γίνει. Γιατί να μην γίνει; Αλλά είναι γνωστό πως η βούληση των ατόμων διαφοροποιείται ανάλογα με τα δεδομένα που έχουν μπροστά τους. Με διαφορετικά δεδομένα και η βούληση της κοινωνίας θα είναι διαφορετική. Αυτό είναι και το μοναδικό πρόβλημα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι διάφοροι επικοινωνιολόγοι. Όχι οι πολιτικοί. Και μέχρι στιγμής τα πηγαίνουν μια χαρά με μια κοινωνία που αρέσκεται να εξαπατάται και να αυτο-απατάται.

Ο κ. Αναστασιάδης και το ηλεκτροσόκ

ΕΙΔΗ ΗΛΕΚΤΡΟΣΟΚ

• Ψυχιατρικό θεραπευτικό ηλεκτροσόκ
• Πειραματικό ηλεκτροσόκ παλινδρόμησης και επανεγγραφής (Κάμερον με χρηματοδότηση της SIA)
• Βασανιστικό ηλεκτροσόκ από SIA με αξιόποιηση πορισμάτων Κάμερον
• Οικονομικό ηλεκτροσόκ (Μίλτον Φρίντμαν)  

           Οικονομικό ηλεκτροσόκ με χρήση στρατιωτικής βίας
            (δικτατορίες, πόλεμος)

           Οικονομικό ηλεκτροσόκ με συναίνεση εκλεγμένων κυβερνήσεων

• Πολιτικό ηλεκτροσόκ (Αναστασιάδης για επίλυση του κυπριακού)

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

• Υπαρξη/Πρόκληση  κρίσης (πραγματικής ή τεχνητής)
• Απόφαση για εφαρμογή πειράματος
• Κήρυξη έκτακτης ανάγκης: αναστολή συντάγματος και ελευθεριών ατόμου
• Πρόκληση σοκ: πανικός-μείωση αντιστάσεων –παραίτηση

ΣΤΟΧΟΙ

Απορρύθμιση πολιτικού και οικονομικού συστήματος: πολιτικές απορρύθμισης του κράτους-ιδιωτικοποιήσεων-μείωσης κοινωνικών δαπανών

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

Ανακατανομή του πλούτου της χώρας υπέρ των λίγων και φτωχοποίηση των πολλών σε συνθήκες ανομίας.

Η ΚΡΙΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ 

"ΣΥΓΝΩΜΗ, ΚΑΝΑΜΕ ΛΑΘΟΣ", λένε οι ειδικοί στα πειραματόζωα

ΥΓ.Η συνταγή αυτή εφαρμόζεται συστηματικά εδώ και είκοσι χρόνια, αν και έχει προϊστορία 40 χρόνων. Όλα είναι γνωστά. 

Ο Πρόεδρος της Βουλής Γ. Ομήρου ως εθελόδουλος και ανεύθυνος

Ο Πρόεδρος της Βουλής Γ. Ομήρου συχνά αρθρογραφεί με κείμενα γεμάτα ρητορείες. Το ίδιο κάνει και σε σημερινό άρθρο του στην καθεστωτική εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος» (15/9/2013) με τίτλο «Η συμμόρφωση «προς τας υποδείξεις».

Στο άρθρο του αναφέρεται στην πολιτική τάξη που επιβλήθηκε μετα-μνημονιακά ή στην τροϊκανή εποχή.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της τροϊκανής εποχής, σύμφωνα με τον κ. Ομήρου;

-«της απόλυτης συμμόρφωσης «προς τας υποδείξεις»,

-«εποπτεία που παραπέμπει σε αποικιακές νοοτροπίες»,

-«της δουλικής και άνευ εντάσεων υπακοής στα κελεύσματα και τις εντολές της τρόικας»,

-«η νοοτροπία της απόλυτης υποταγής στον δεσποτισμό της Τρόικας»,

-«το σύνταγμα, ως ο υπέρτατος νόμος του κράτους, καταργείται και αντικαθίσταται με την υπέρτατη εξουσία της Τρόικας»,

-«γκρέμισμα των αρχών του διαλόγου, των δημοκρταικών διαδικασιών και του Συντάγματος της χώρας».

Γιατί μας τα λέει όλα αυτά ο κ. Ομήρου;

Ακολουθεί τη μέθοδο του κάθε ολιγαρχικού, δηλαδή προβάλλει ο ίδιος τα προβλήματα που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει νομίζοντας ότι έτσι αποενοχοποιείται ή αυτοαθωώνεται!!!

Αν πράγματι πιστεύει αυτά που γράφει και ο ίδιος αυτή τη στιγμή είναι ένας Πρόεδρος Βουλής δουλικής, υποταγμένης στην Τρόικα, χωρίς καμία βούληση,

Αν αυτά που γράφει σχετίζονται με την παραβίαση του συντάγματος και με τις δημοκρατικές του αρχές,

Αν δε θέλει να συνδέσει το όνομά του με τη δικτατορική τροϊκανή εποχή,

τότε μια επιλογή έχει, να παραιτηθεί από τη θέση του.

Αν δεν παραιτείται από την καρέκλα και απλώς τα γράφει, είναι μια μέθοδος εξαπάτησης της κοινωνίας και σε τίποτε δε διαφέρει από αυτούς που κατηγορεί, αφού με την παρουσία του νομιμοποιεί τις αποφάσεις που του επιβάλλουν δικτατορικά μετατρέποντάς τον σε ένα φερέφωνο, σε ένα εθελόδουλο, σε ένα πιόνι, σε έναν προδότη κοινωνίας.

ΥΓ. Αφού ο κ. Ομήρου έχει τόσες δημοκρατικές  ευαισθησίες, γιατί όταν η κυβέρνηση προέβαλλε την «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» που παρέπεμπε σε περιορισμό της ελευθερίας, δεν τους σταμάτησε επικαλούμενος το Σύνταγμα που προβλέπει επακριβώς πότε κηρύσσεται «έκτακτη ανάγκη»; Οι ευθύνες του κ. Ομήρου στη συνταγματική διολίσθηση και την πορεία προς τη δικτατορία είναι τεράστιες, αφού ως Πρόεδρος της Βουλής προτίμησε να κάμνει «τη γλάστρα» και να βολεύεται στην καρέκλα του,αντί να τηρήσει τον όρκο που έδωσε «για πίστη και υπακοή στο σύνταγμα». 

Γιατί αυτά που λέει στους πολίτες δεν τα γράφει ως θέμα στη βουλή; Τελικά, ποιος νομίζει ότι είναι ο ρόλος του;

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Χρήστος Στυλιανίδης ως εφευρετικός κενολόγος

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Χρήστος Στυλιανίδης είναι ενδεικτική περίπτωση ανθρώπου που θεωρεί πως ,όντας εξουσία, μπορεί να ανοίγει το στόμα του και η γλώσσα του να πηγαίνει περίπατο. Υπάρχουν αναρίθμητα παραδείγματα επιπολαίοτητας και αναξιοπιστίας του ανδρός. Τον τρόπο της πολιτικής του σκέψης, δηλαδή το βαθμό της περιορισμένης αντιληπτικής του ικανότητας, αναδεικνύει και μια ακόμα συνέντευξή του στην καθεστωτική εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος».

Αναφερόμενος, λοιπόν, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Χρ. Στυλιανίδης στην πρόσληψη συμβούλων από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας επιχειρηματολογεί συγκρίνοντας τους όρους εργοδότησης από το κράτος  ενός δημοσίου υπαλλήλου και ενός συμβούλου: «Τους δημόσιους υπαλλήλους που έχει προσθέσει η προηγούμενη πενταετία θα τους επωμιστεί η κυπριακή οικονομία για το υπόλοιπο της ζωής τους, με όλα τα δημοσιοϋπαλληλικά οφέλη και πλεονεκτήματα για τους ίδιους και τους εξαρτώμενούς τους» ενώ οι σύμβουλοι του Προέδρου της Δημοκρατίας «δεν απολαμβάνουν των προνομίων της Δημόσιας Υπηρεσίας, απασχολούνται με συμβόλαια και θα αποχωρήσουν, στην καλύτερη περίπτωση, με τη συμπλήρωση της θητείας του Προέδρου της Δημοκρατίας».

ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ

Ο κ. Στυλιανίδης προβάλλει δύο επιχειρήματα υπέρ της απασχόλησης συμβούλων: τα οφέλη της θέσης και τη διάρκεια τους ή τους όρους και τη διάρκεια του εργασίας.

Για παράδειγμα, η διαφορά στη  διάρκεια της σύμβασης ενός δημόσιου υπαλλήλου και ενός συμβούλου είναι αδιαμφίσβητητο γεγονός: ο πρώτος για όλη την εργασιακή του ζωή , ο δεύτερος το πολύ πέντε χρόνια. Όμως, αυτό το γεγονός από την άποψη της κοινωνίας δεν σημαίνει και κάποιο οικονομικό όφελος. Γιατί, αν ο εκάστοτε εκλεγμένος Πρόεδρος διορίζει συμβούλους με πενταετή συμβόλαια, για την κοινωνία σημαίνει πληρώνω εφ΄ όρου ζωής. Άρα, δεν υπάρχει κάποιο οικονομικό όφελος για την κοινωνία από τη διάρκεια της σύμβασης τους.

Σε σχέση τώρα με τους όρους της σύμβασης, για να γίνει σύγκριση πρέπει να γνωστοποιηθούν τα συμβόλαια των συμβούλων, ώστε να διαπιστώσουμε αν πράγματι θα υπάρχει κάποιο οικονομικό όφελος για την κοινωνία, κάτι που αποκρύπτεται επιμελώς με ευθύνη των κυβερνώντων.

Φυσικά, σε σχέση με την κοινωνία υπάρχει και άλλη διάσταση: τη θέση δημόσιου υπαλλήλου μπορεί να τη διεκδικήσει ο κάθε πολίτης, ενώ του συμβούλου είναι διορισμός αυθαίρετος μόνο για παιδιά του κομματικού σωλήνα ή των ημετέρων! Ή από μια πιο γενική άποψη, το ζήτημα για την κοινωνία είναι να πληρώνει λιγότερα και αναγκαία  και όχι ποιος θα τα παίρνει χωρίς να υπάρχει κοινωνική ανάγκη!

Η ΜΕΡΙΚΗ ΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Το ζήτημα, όπως το εκλαμβάνει ο κ. Στυλιανίδης, σχετίζεται με την κομματική/μερική οπτική: τι έκαναν οι προηγούμενοι κυβερνώντες, τι κάναμε εμείς. Η προσέγγισή του δεν σχετίζεται με την οπτική της κοινωνίας, αλλά μόνο μιας μερίδας που καρπώνονται οφέλη από την κοινωνία-του κόμματος. Δηλαδή, προκαταβολικά ο ίδιος δηλώνει ότι αδυνατεί να αντιληφθεί το κοινωνικό όλον και ότι είναι εκφραστής ενός μέρους επιβεβαιωνόντας πόσο περιορισμένη είναι η αντίληψη του για την κοινωνική πραγματικότητα.

Η ΟΥΣΙΑ: ΑΠΑΤΗ

Αν υπεισέλθεις στην ουσία του ζητήματος, δηλαδή συνεξεταστεί με την υπαρκτή πολιτική πραγματικότητα, τότε κυριολεκτικά «τραβάς τα μαλιά σου». Η κυβέρνηση διακηρύττει την ανάγκη περιορισμού των κρατικών δαπανών, τη σταδιακή μείωση των δημόσιων υπαλλήλων και την ίδια στιγμή αντικαθιστούν τις θέσεις των δημόσιων υπαλλήλων με προσλήψεις μίσθωσης υπηρεσιών και συνεργατών για βόλεμα των κομματικών!!! Και λένε πως θα μεταρρυθμίσουν το κράτος και θα σώσουν την οικονομία! Η αποθέωση της απάτης!!!

ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Κοντολογής, ο κ. Στυλιανιδης επιχειρηματολογεί κενολογώντας , όπως το συνηθίζει. Αδυνατεί παντελώς να αρθρώσει πολιτικό λόγο για το κοινό καλό, αφού αδυνατεί να κατανοήσει και την κοινωνική πραγματικότητα. Είναι, δηλαδή, εκτός τόπου και χρόνου,   ένα πιστό ολιγαρχικό φερέφωνο. 

Ν. Αναστασιάδης: "μας έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο" ή μήπως ήταν νεροπίστολο;

Η ΤΡΙΤΗ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συνέχιζει αμέριμνος το θέατρο εξαπάτησης του κυπριακού λαού. Αυτή τη φορά ενώπιον της Ερευνητικής Επιτροπής, όπου έριξε το σύνθημα: «μας έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο»!!! Αυτή η αναφορά δεν είναι κάτι καινούριο, αλλά συνέχεια του παραμυθιού που έπλασε από την ημερομηνία του «κουρέματος» των καταθέσεων στις 16 Μαρτίου 2013.

Ο εκλεγείς στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας με τη μέθοδο της απάτης, προσπαθεί νυχθημερόν να μας πείσει ο αθεόφοβος ότι βρέθηκε προ εκβιασμών, απειλών, τετελεσμένων, τραγικών διλημμάτων και άλλων παρομοίων στις Βρεξέλλες και αναγκάστηκε να πάρει ιστορικές αποφάσεις και ευθύνες!

«Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ»

Το παραμύθι άρχισε στις 17 Μαρτίου2013  με μια δήλωση-ανακοίνωση του Πρόεδρου:

«Με την έκτακτη σύγκληση του Eurogroup  βρεθήκαμε αντιμέτωποι με προειλημμένες αποφάσεις και τετελεσμένα τα οποία μας έθεταν ενώπιον των ακολούθων διλημμάτων:

Είτε την Τρίτη 19 Μαρτίου να επιλέξουμε το καταστροφικό σενάριο της άτακτης χρεοκοπίας, είτε το σενάριο μιας επώδυνης αλλά ελεγχόμενης διαχείρισης της κρίσης, που θα θέτει οριστικό τέρμα στην αβεβαιότητα και θα αποτελέσει την αφετηρία επανεκκίνησης της οικονομίας μας».

Η ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ

 Θυμηθείτε την αφήγησή του στη Βουλή στις 18 Μαρτίου 2013 ενώπιον κυριολεκτικά αχάπαρων βουλευτών:

«Εφάτσιησα τα χέρια μου στο τραπέζι – με συγχωρείτε για τη φράση – και σηκώθηκα να φύγω. Την ώρα που έβγαινα από την πόρτα, μου λέει ο Άσμουσεν, «Κύριε Πρόεδρε, οφείλω να σας ενημερώσω για να μην καταληφθείτε εξ απροόπτου, αυτή την ώρα είμαι υποχρεωμένος να τηλεφωνήσω στον κ. Ντράγκι. Την Τρίτη, βεβαίως η Λαϊκή Τράπεζα θα κλείσει. Ειρήσθω εν παρόδω, η ρευστότητά της δεν υπερβαίνει τα 159 εκατ. Τώρα με τούτες τις περικοπές ενδεχόμενα να φτάσει στο 1 δις – αν και εφόσον υλοποιηθεί – και βεβαίως την επομένη θα κλείσει και η Τράπεζα Κύπρου».

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ

Το ίδιο παραμύθι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας φρόντισε να το επαναλάβει με κάθε σοβαρότητα στις 31/3/2013 σε συνέντευξή του –πού άλλου – στο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ με τίτλο «Απείλησαν να κλείσουν τις δυο τράπεζες»:

«Τότε ο κ. Άσμουσεν μου απάντησε πως θα τηλεφωνήσει στον κ. Ντράγκι και να τον ενημερώσει σχετικά, και την Τρίτη, ανέφερε «να μην έχετε παράπονο όταν δεν θα έχετε καμιά από τις δύο τράπεζες να λειτουργεί».. Μου ανέφερε ότι κόβονται τα οποιαδήποτε ποσά ρευστότητας, η Λαϊκή ούτως ή άλλως είναι χρεοκοπημένη, η άλλη δεν θα έχει τη δυνατότητα να λειτουργήσει».

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Αντί με αφηγήσεις να φτιάχνει μυθιστόρημα, είναι σίγουρα προτιμότερο ο Πρόεδρος να κάνει πολιτικές αναλύσεις, αν μπορεί εννοείται. Και η πολιτική πραγματικότητα εξώφθαλμα υποστηρίζει πως ούτε τον εκβίασε κάποιος ούτε έπεσε θύμα ο ίδιος. Αλλά εν πλήρει συνειδήσει αποδέχθηκε το μνημόνιο στις 16 Μαρτίου.

ΔΕΔΟΜΕΝΟ 1^ο  

Ο κ. Αναστασιάδης ήταν πλήρως ενήμερος ότι η παροχή ρευστότητας στη Λαϊκή τράπεζα από την ΕΚΤ θα τερματιζόταν στις 21 Μαρτίου 2013. Σε ανακοίνωση της ΚΤΚ την 1η Απριλίου 2013 (εφημερίδα Ο Φιλελεύθερος) αναφέρεται:

«Να σημειωθεί ότι το ΔΣ της ΕΚΤ σε συνεδρία του κατά το τέλος Ιανουαρίου 2013 έκρινε ορθό, λαμβάνοντας υπόψη και τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές, να επεκτείνει τη διορία της αναστολής της Λαϊκής Τράπεζας στο ELA μέχρι τις 21 Μαρτίου 2013....Την απόφαση αυτη του ΔΣ της ΕΚΤ κοινοποίησε ο διοικητής της ΚΤΚ στο νέο πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας με επιστολή του στις 4 Μαρτίου 2013».

Γνώριζε ,λοιπόν, ο Πρόεδρος ότι η ημερομηνία λήξης για συνομολόγηση του μνημονίου ήταν η 21η  Μαρτίου. Είχε προειδοποιηθεί έγκαιρα και δεν αντέδρασε. Το αντίθετο, δήλωνε ότι βιαζόταν να υπογράψει το Μνημόνιο. Επομένως οι αναφορές και τα παραμύθια περί εκβιασμών είναι αποκυήματα της φαντασίας του Προέδρου.

ΔΕΔΟΜΕΝΟ 2^ο  

Ήδη από τις 10 Μαρτίου ο κ. Αναστασιάδης είχε αποδεχθεί ότι  η τρόικα θα παραχωρήσει δάνειο 10 δις και τα υπόλοιπα  θα βρεθούν από ίδιους πόρους, δηλαδή τα υπόλοιπα 8 δις. Και δεδομένης της αφαίρεσης 2 σχεδόν δις από την πώληση των παραρτημάτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, απέμεινε η εξεύρεση  5.8 δις για την ανακεφαλαιοποίηση των δύο τραπεζών.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ο πρόεδρος πήγε στο Eurogroup με πλήρη γνώση ότι θα έπρεπε να υποδεχθεί ένα μνημόνιο και ότι εκκρεμούσε η εξεύρεση 5.8 δις και για τους τροϊκανούς η λύση – όπως δημοσιεύταν για εβδομάδες προηγουμένως - ήταν μόνο μία, το κούρεμα.

Ο ίδιος πήγε στο Eurogroup χωρίς κανένα σχέδιο Β – όπως το ονομάζουν – και συνειδητά επέλεξε να συμφωνήσει σε ό,τι του πρότειναν. Ούτε σκέφτηκε ούτε σχεδίασε ούτε και ήθελε κάτι άλλο.

Ο κ. Αναστασιάδης εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας με τη μέθοδο της απάτης και είναι υποχρεωμένος ως το τέλος της θητείας του –αν το θελήσουν οι διεθνείς πάτρωνές του – να εργάζεται με τη μέθοδο της απάτης. Τώρα, αν η κυπριακή κοινωνία επιθυμεί να εξαπατάται, είναι δημοκρατικό της δικαίωμα!!!

ΥΓ. Ο πιο αποτελεσματικός υποστηρικτής του κ. Αναστασιάδη είναι το ΑΚΕΛ. Δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλει ανακοίνωση και να είναι πειστικό στην κοινωνία. Έχει ήδη στην πλάτη του το τεκμήριο της αναξιοπιστίας και της ανευθυνότητας. Πάντως, είναι θετικός ο ανταγωνισμός των αρχι-καταστροφέων - ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ - της κυπριακής κοινωνίας για τους δύσπιστους ακόμα! 

Η πτώση των αξιών του Υπουργού Συγκοινωνιών Τ. Μητσόπουλου

Κάλεσαν τον κ. Μητσόπουλο στο φεστιβάλ της Παναγιάς στις 15/8/2013. Και μίλησε ο άνθρωπος.Τι είπε;

Έκανε ένα κήρυγμα ηθικής: «η ηθική πτώση και η πνευματική μας παρακμή προηγήθηκε της οικονομικής χρεοκοπίας".Ο κ. Μητσόπουλος οφείλει στον εαυτό του μια ενδοσκόπηση.

Όταν σε καλούν ως πολιτικό πρόσωπο να μιλήσεις κάπου, πρέπει να σέβεσαι τον εαυτό σου, δηλαδή να μιλάς ως πολιτικός και όχι ως αρχιεπίσκοπος.

Όταν σε καλούν ως πολιτικό πρόσωπο να μιλήσεις κάπου και συ επιλέγεις την ηθικολογία, τότε αυτό υποδηλώνει το αυτονόητο, ότι δεν έχεις καμία απολύτως πολιτική πρόταση για ένα πρόβλημα.

Όταν σε καλούν να μιλήσεις ως πολιτικό πρόσωπο και ηθικολογώντας χρησιμοποιείς το α΄πληθυντικό πρόσωπο, τότε προσπαθείς ανήθικα να ενοχοποιήσεις το ακροατήριό σου – «όλοι φταίμε».

Όταν ως πολιτικός ηθικολογείς, ουσιαστικά κενολογείς. Και  αυτοκαταργείσαι, γιατί η πολιτική είναι η ρυθμιστική λειτουργία της συνολικής κοινωνίας, ενώ η ηθική εκλαμβάνεται ως ατομική συνείδηση και ως προϊόν ατομικής υποχρέωσης για αυτοδέσμευση του καθενός στον ηθικό κανόνα. Αυτή η προσέγγιση σκόπιμα αγνοεί ότι η ηθική συμπεριφορά εντάσσεται κάθε φορά σε ένα κανονιστικό πλαίσιο.

Γι αυτό ακριβώς και ο κ. Μητσόπουλος, όταν ηθικολογεί προσπαθώτας να ενοχοποιήσει όλους για να αθωώσει τον εαυτό του, καλό είναι να μας πει:

-Ποια είναι η ηθική βάση της ασυλίας των πολιτικών, δηλαδή της ατιμωρησίας;

-Ποια είναι η ηθική βάση  της παρανομίας, στην οποία και ο ίδιος συμμετείχε με τους παράνομους διορισμούς συμβούλων των Υπουργών, όπως κατήγγειλε δημόσια ο Γενικός Εισαγγελέας;

-Ποια είναι η ηθική βάση τα δικά σου λάθη ως πολιτικός να τα χρεώνεις στην κοινωνία, η οποία δεν ευθύνεται για τίποτε;

-Ποια είναι η ηθική βάση εσύ προσωπικά να συντηρείσαι από μια κοινωνία σε φτωχοποίηση με ετήσια δαπάνη 114.000 ευρώ;

-Ποια είναι η ηθική βάση να συμμετέχεις στην καταλήστευση του δημόσιου ταμείου για να υπάρχεις ως βουλευτής, ως υπουργός και ως κομματικός;

-Ποια είναι η ηθική βάση της εξώφθαλμης και κατά συρροήν εξαπάτησης της κοινωνίας από το κόμμα σου, δηλαδή ποια είναι η ηθική βάση του ψέματος σου;

Λοιπόν,«η ηθική πτώση και η πνευματική μας παρακμή προηγήθηκε της οικονομικής χρεοκοπίας». Ως πολιτικός δεν μπορεί να γίνεσαι εκ των υστέρων προφήτης. Όταν η διαδικασία της ηθικής πτώσης λάμβανε χώρα, εσύ το αντελήφθηκες; Και γιατί δεν ύψωσες το ηθικό σου ανάστημα; Ή επικεντρώθηκες  - όπως όλοι οι ολιγαρχικοί -  στην απόκτηση πλούτου, προνομίων και εξουσίας σε βάρος του λαού; Γιατί υποτίθεται ότι ο πολιτικός είναι αυτό που εκτιμά αντικειμενικά την κοινωνική πραγματικότητα και έχει προτάσεις για το μέλλον της. Πες μας, κύριε Μητσόπουλε, έστω και μια ηθική λέξη που αρθρώσατε έγκαιρα;

Ή λιβανίζατε τη λεγόμενη φιλελευθεροποίηση , γιατί έτσι σας είπαν. Και τώρα, όπως τον χαμαιλέοντα προσαρμοστήκατε στην κρατικοποίηση! Ή μας λέτε: «Συγνώμη, λάθος, δεν υπολόγισα την ηθική διάσταση του προβλήματος», όπως ο θείος σου ο Άλαν Γκρίσπαν  που μας είπε: « Είχα την άποψη πως το συμφέρον των πιστωτικών ιδρυμάτων υπαγόρευε την προστασία του μετοχικού κεφαλαίου». Και έπεσε έξω πανηγυρικά!!!

Τέλος πάντων, ποιο είναι το ηθικό σου σχέδιο κύριε Μητσόπουλε;

Έστω και τώρα, που ηθικά αποφάσισες να επανέλθεις στο σωστό δρόμο, πες μας ξεκάθαρα: ποια η σχέση σου με το ψέμα, την ατιμωρησία, τη διαπλοκή, τη λεηλασία, την παρανομία, τη διαφθορά, την εθελοδουλεία . Δε θα πεις κύριε Μητσόπουλε. Γιατί την επομένη θα πρέπει να πας στο σπίτι σου.

Αυτά για τις ηθικές αρλουμπολογίες και πνευματικές συσκοτίσεις του κάθε αδίστακτου ολιγαρχικού που μηχανεύεται τρόπους για να εξαπατά την κοινωνία.

ΥΓ. Δν ξέρω αν ο κ. Υπουργός στην Παναγιά έδωσε και τη συνηθισμένη επιταγή από τον κρατικό προϋπολογισμό (περίπου 800.000 ηθικά ευρωπουλάκια), τα γνωστά τσιεκκούθκια του Χριστόφια. Δεν ξέρω επίσης αν ο κ. Μητσόπουλος είχε κάποια ηθική αναστολή με το «τσιεκκούιν».

Η οικονομική κρίση και το πολιτικό πραξικόπημα της 16ης Μαρτίου 2013 στην Κύπρο

Στις 16 Μαρτίου 2013 με το λεγόμενο «κούρεμα» καταθέσεων προκλήθηκε στην κυπριακή κοινωνία ένας αιφνιδιασμός.

Η άποψη πως είναι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης που δέχθηκε αιφνιδιασμό από τους τροϊκανούς, συνιστά  υπερμεγέθη αφέλεια για όσους πιστεύουν τέτοιες ανοησίες. Και αυτό γιατί τα ίδια τα γεγονότα επιβεβαιώνουν ότι ο Πρόεδρος γνώριζε πολύ καλά τι έκανε και καθόλου –μα καθόλου- δεν αιφνιδιάστηκε.

Αυτός που υπέστη τον αιφνιδιασμό ήταν η κυπριακή κοινωνία, μόνον αυτή.

Ποιος ήταν αυτός που επέφερε το γρήγορο και αιφνιδιαστικό σοκ;

Δεν ήταν οι τροϊκανοί. Αυτοί συστηματικά δημοσιοποιούσαν τις προθέσεις τους απέναντι στους Κύπριους σε σχέση με το Μνημόνιο. Και το έπρατταν συστηματικά για μήνες, έστω και αν δεν ικανοποιούσαν οι δηλώσεις τους.

Αυτός που αιφνιδίασε τον κυπριακό λαό , αυτός που προκάλεσε το σοκ στους  Κύπριους εν πλήρη συνειδήσει, ήταν ο Ν. Αναστασιάδης. Γιατί;

Πρώτον, άλλα έλεγε προεκλογικά εξαπατώντας συνειδητά το λαο.

Δεύτερον, ως την τελευταία στιγμή  εξαπατούσε το λαό δηλώνοντας ότι δεν θα αποδεχθεί «κούρεμα» καταθέσεων.

Ο αιφνιδιασμός, λοιπόν,στηρίχτηκε σε μια διπλή απάτη του κ. Αναστασιάδη. Συνειδητά ο κ. Αναστασιάδης με τα λόγια αποκοίμιζε το λαό, ώστε να του δώσει ένα γρήγορο και αιφνιδιαστικό κτύπημα, να του προκαλέσει ένα σοκ, ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για να επιβάλει το πρόγραμμα των πολιτικών του πατρώνων με το οποίο φυσικά σε τίποτε δε διαφωνεί.

Γι αυτο ακριβώς , ως έτοιμος από καιρό, έδρασε ακαριαία, ώστε να μην προλάβει ο λαός να αντιδράσει όντας σοκαρισμένος. Έδρασε πράγματι αποφασιστικά επιφέροντας πολλά πλήγματα μαζί, ώστε ο λαός ούτε να μπορεί να κατανοήσει, αλλά και δημιούργησε ένα αίσθημα ματαιότητας στην όποια αντίδραση, αφού νομοτελειακά δεν υπήρχε άλλη επιλογή.

Η συνέχεια ήταν πιο εύκολη.

Με την «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» που δημιούργησαν και διατυμπάνιζαν αντι-συνταγματικά,  εύκολα το πολιτικό σύστημα διολίσθησε προς τον αυταρχισμό, ώστε να επιβληθεί το «αποφάσιζομεν και διατάσσομεν».

Ουσιαστικά, στην Κύπρο σήμερα με πρόσχημα την οικονομική κρίση, μια κυβέρνηση  εκλεγμένη χρησιμοποιεί τα ίδια μέσα που μπορούσε να χρησιμοποιήσει και ένα στρατιωτικό καθεστώς για να  αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση. Γιατί το χαρακτηριστικό της έκτακτης ανάγκης είναι η αναστολή της προηγούμενης πραγματικότητας και της συνεπακόλουθης ελευθερίας των ανθρώπων.

Πιο απλά, αν μέχρι τη  δεκαετία του 1970 οι λεγόμενοι νεοφιλελεύθεροι χρησιμοποιούσαν τις στρατιωτικές δικτατορίες για να επιβάλουν τα δόγματά τους για την ελεύθερη αγορά, από τη δεκαετία του 1980 χρησιμοποιούν εκλεγμένες κυβερνήσεις που θα κάνουν ακριβώς την ίδια δουλειά που θα έκαμναν και οι στρατιωτικοί δικτάτορες. Ή στις μέρες μας τα στρατιωτικά πραξικόπηματα έχουν αντικατασταθεί από πολιτικά πραξικόπηματα. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: οι επικαρπωτές της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς να ενισχυθούν σε βάρος της κοινωνίας ,η οποία φτωχοποιείται.    

Στην Κύπρο το 2013 με πολιτικό πραξικόπημα άρχισε μια διαδικασία ταχείας   ανακατανομής του πλούτου υπέρ των λίγων πλουσίων και σε βάρος της πλειονότητας της κοινωνίας. Τέτοιες ανακατανομές επειδή στα πλαίσια του διαλόγου των κοινωνικών εταίρων δεν γίνονται αποδεκτές μιας και είναι αναγκαίος ο συμβιβασμός, γι αυτό και οι ολιγαρχικοί επιλέγουν το δρόμο της βίας, του στρατιωτικού/πολιτικού πραξικόπηματος.

Η κυπριακή κοινωνία ζαλισμένη παρακολουθεί τις εξελίξεις. Το μοναδικό πρόβλημα είναι πως μέχρι να ξε-ζαλιστεί θα βρίσκεται μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα, πολύ χειρότερη από την υφιστάμενη, γιατί οι ολιγαρχικές δυνάμεις θα την έχουν νομιμοποιήσει.

Και τοτε, θα έχει να θυμάται μόνο τη ζάλη της και τη βλακεία της. Και η μεγαλύτερη βλακεία είναι η μεταφυσική πίστη πως οι καταστροφείς σου θα μεταμορφωθούν σε σωτήρες τους! 

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΤΩΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ  ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΩΘΗΣΟΥΝ ΤΙΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΙΔΕΕΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟ  ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΕΔΙΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΑΝΤΙ-ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΔΙΟ. Ή, ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΚΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ. ΓΙ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΔΕ ΣΥΝΙΣΤΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. ΕΙΝΑΙ  ΒΑΘΕΙΑ ΕΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ, ΔΗΛΑΔΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΑΡΧΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ.

Ο κ. Αναστασιάδης, το "παχύ" μας κράτος και άλλες μπουρδολογίες

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ένιωσε την ανάγκη να μιλήσει τηλεοπτικά μετά την επίσκεψη της τρόικας και να επισημάνει: «Τα ελπιδοφόρα μηνύματα από την πρώτη αξιολόγηση....».

Μα ποια ελπιδοφόρα και για ποιους είναι ελπιδοφόρα; Έχασες την επαφή σου με την πραγματικότητα κ. Πρόεδρε; Και αυτό που θεωρεί θετικό η τρόικα και εσείς και οι ομογάλακτοί σας είναι θετικό και για την κυπριακή κοινωνία; Είναι στάση που αντέχει στην κοινή λογική ένας Πρόεδρος, ο οποίος κλαψούριζε ότι τον «εκβίασαν» με το μνημόσιο, να πανηγυρίζει γιατί  εφαρμόζει πιστά αυτό που δεν ήθελε;

Φυσικά, οι χιλιάδες άνεργοι, αυτοί που ζουν με την αγωνία της καθημερινής επιβίωσης και της καθημερινής αβεβαιότητας και για τους οποίους , όπως λέτε, τα χειρότερα δεν ήλθαν, ποια ελπίδα να έχουν; Αναφερόμαστε πια σε δυο κοινωνίες, την κοινωνία της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας που ελπίζει βάσιμα και δεν επωμίζεται το κόστος της κρίσης και την κοινωνίας των πολλών που βρίσκεται σε μια διαδικασία φτωχοποίησης. Είναι ολοφάνερο ποια κοινωνία εκπροσωπεί ο κ. Αναστασιάδης.

Η κοροϊδία εκ μέρους του Προέδρου είναι χωρίς όρια: το κράτος παρουσιάζει μια «παχυσαρκία», υπάρχει πάχος για να αποκοπεί έτσι ώστε ο ασθενής να είναι υγιέστερος και υπέδειξε την αναγκαιότητα για πάταξη της διαφθοράς, των σπαταλών και της παραβίασης των κανόνων της χρηστής διοίκησης.

Έλεος κ. Πρόεδρε, δεν αντεχούμε άλλο τέτοιες προσεγγίσεις.

• Όταν διόριζες τον κ. Ρ. Ερωτοκρίτου στη θέση του Β.Γ.Γ Εισαγγελέα με ετήσια δαπάνη αφαίμαξης των πολιτών γύρω στις 200.000 ευρώ ήταν για να λεπτύνει ή να παχύνει το κράτος;
• Όταν διόριζες 14 συμβούλους  κομματικούς με ετήσια δαπάνη γύρω στις 500.000 χιλιάδες ευρώ  ήταν για να λεπτύνει ή να παχύνει το κράτος;
• Όταν αύξανες την κρατική χορηγία προς τα κόμματα κατά 3.000.000 ευρώ για να βολεύουν οι κομματικοί τα δικά τους παιδιά ήταν για να λεπτύνει ή να παχύνει το κράτος;
• Όταν δεν αγγίζεις τα εκατομμυρία των επιδομάτων προς τους πολιτικούς είναι για να λεπτύνει ή να παχύνει το κράτος;
• Και φυσικά, τα 1,6 δις από τη φοροδιαφυγή δεν φροντίζεις να τα εισπράξεις, γιατί έτσι θα παχύνει το κράτος!!! Και όταν αυξάνεις τις φορολογίες, τότε συγχυζόμαστε: θα παχύνει ή θα λεπτύνει το κράτος;

Υπάρχουν άπειρα παραδέιγματα παχύνσεως του κράτους από σένα κ. Πρόεδρε.

Φυσικά , το κράτος ως απρόσωπο και αφηρημένο ούτε λεπταίνει ούτε παχαίνει!!! Είναι κάποιοι άνθρωποι που χρησιμοποιούν το κρατικό ταμείο που λεπταίνουν ή παχαίνουν. Και είναι φανερό ότι εσείς και οι ομοϊδεάτες σας επιλέξατε να παχύνετε λεηλατώντας το κρατικό ταμείο προς όφελος ατομικό και κομματικό.Παράλληλα, επιλέξατε να φτωχοποιήσετε ολόκληρη την κυπριακή κοινωνία πουλώντας διάφορα παραμύθια με σωτηριακό περιεχόμενο.

Έχει, λοιπόν, δίκαιο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να θεωρεί ελπιδοφόρα για τον ίδιο και τους συγκατανευσιφάγους που τον περιτρυγυρίζουν την αξιολόγηση της τρόικας. Για την κυπριακή κοινωνία και οι τροϊκανοί και ο Πρόεδρος είναι ένας εφιάλτης-άξιος συνεχιστής του καταστροφικού έργου του προκάτοχού του.  

Και δεν πρέπει ούτε στιγμή να ξεχνά ο κ. Πρόεδρος: πραγματικά τον νομιμοποίησαν στην εξουσία του κράτους των 58% των ψηφισάντων στις προεδρικές εκλογές. Αλλά τον ψήφισαν, αφού εξαπατήθηκαν από τον ίδιο. Και η απάτη δε δημιουργεί πραγματικά αποτελέσματα. Ή, κατέχει την εξουσία του κράτους χάριν στη χρήση της απάτης σε βάρος της κοινωνίας και όχι γιατί με την ψήφο τους οι πολίτες εξέφρασαν την πραγματική τους βούληση. Δηλαδή, η κατοχή της εξουσίας από τον κ. Αναστασιάδη σήμερα οφείλεται σε ένα πολιτικό πραξικόπημα.

Η εξαπάτηση της κοινωνίας από την Υπουργό Εργασίας και τα ΜΜΕ

Άρχισε η κυβέρνηση με τη συνδρομή των καθεστωτικών ΜΜΕ να μας προπαγανδίζουν νυχθημερόν τη νέα κοινωνική πολιτική ή το νέο σύστημα πρόνοιας και κοινωνικής αλληλεγγύης με έμφαση στο Εγγυημένο Ελάχιστο Εισόδημα (ΕΕΕ) για πολίτες των οποίων τα εισοδήματα βρίσκονται κάτω από το όριο της αξιοπρεπούς διαβίωσης. Η νέα κοινωνική πολιτική έχει την έγκριση και της τρόικας και βασικά θα ανακατανέμει τα 2,8 δις που σήμερα καταβάλλει το κρατικό ταμείο για στήριξη διάφορων ομάδων του πληθυσμού.

Ο τρόπος που προβάλλεται το θέμα από την κυβέρνηση με τη συνδρομή των καθεστωτικών ΜΜΕ είναι η μισή αλήθεια και συνιστά μια άμετρη εκμετάλλευση της δύσκολης οικονομικά θέσης στην οποία βρίσκονται πολλοί συμπολίτες μας.Παράλληλα,  η προβολή του θέματος συνιστά αδιαμφίσβητητα μια διαδικασία εξαπάτησης της κοινωνίας. Ή συνειδητά η Υπουργός Εργασίας συνεπικουρούμενη από τα ΜΜΕ διαστρεβλώνει την πραγματικότητα.

Τι αποκρύπτεται από τα ΜΜΕ με αποτέλεσμα τη διαστρέβλωση των προθέσεων της κυβέρνησης;

Όταν στις 27 Ιουλίου 2013 ο Πρόεδρος Αναστασιάδης προχώρησε στη σχετική εξαγγελία, τόνισε εμφαντικά για τους λήπτες του Εγγυημένου Ελάχιστου Εισοδήματος : « Μόνη – και το τονίζω αυτό – αλλά απαραίτητη προϋπόθεση, να μην αρνούνται να αποδεχθούν προσφορές εργασίας και να συμμετέχουν στις πολιτικές ενεργούς απασχόλησης που θα καθορίζονται από το κράτος». Και συνέχισε: «Οι πολιτικές ενεργούς απασχόλησης θα χρηματοδοτούνται κυρίως από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο και θα αποσκοπούν στην ενθάρρυνση και διευκόλυνση των ανέργων στην προσπάθειά τους για ανεύρεση εργασίας.Θα αφορούν προγράμματα εκπαίδευσης, πρακτικής εξάσκησης ή επιδοτημένης εργασίας».

Έτσι αποκτούμε μια πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση της «νέας κοινωνικής πολιτικής». Φυσικά, αυτό που έχει εξαγγελθεί δεν είναι τίποτε άλλο από την περίφημη flexicurity, ευελίξια και ασφάλεια στο τομέα της εργασίας. Είναι πολιτική της ΕΕ και βασικά μιμείται το δανέζικο εργασιακό μοντέλο. Η flexicurity στηρίζεται στους τρεις πυλώνες που έχει ήδη εξαγγείλει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης:

-εύκαμπτη αγορά εργασίας

-προστασία ζωής και εισοδήματος

-πολιτικές ενεργούς απασχόλησης.

Το να εξαγγέλλει ο Πρόεδρος την εφαρμογή της flexicurity και να προβάλλεται από την Υπουργό και τα ΜΜΕ ο ένας πυλώνας –η προστασία ζωής και εισοδήματος- είναι συνειδητή προσπάθεια εξαπάτησης της κοινωνίας.

Ο ΔΗΣΥ, το ΔΗΚΟ, το ΕΥΡΩΚΟ και ο Πρόεδρος της Συμμαχίας Πολιτών χαιρέτισαν τη νέα κοινωνική πολιτική!!!Δεν είναι μια νέα κοινωνική πολιτική η εξαγγελία της κυβέρνησης, αλλά μια νέα ρύθμιση της αγοράς εργασίας σύμφωνα με τη βούληση της εργοδοσίας. Τώρα, γιατί την χαιρετίζουν χωρίς να ξέρουν τι χαιρετίζουν, είναι άλλο πρόβλημα!

ΥΓ. Ξευτελίστηκαν πανηγυρικά και οι θιασώτες της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς!!! Χωρίς τη συνδρομή της πολιτικής εξουσίας του κράτους, η ιδεολογία τους  θα βρισκόταν στον κάλαθο των αχρήστων!!!

ΥΓ.Πότε θα γίνεις αξιόπιστος κύριε Αναστασιάδη;

Απάτη προεκλογική, απάτη με το κούρεμα, απάτη με τη διερευνητική επιτροπή, απάτη με τη flexicurity! Έλεος!!!

"Ηθικός φρονηματισμός" των δημοσίων υπαλλήλων και άλλα παραμύθια της ανύπαρκτης κυβέρνησης Αναστασιάδη

Μετά τη Χάρτα Δεοντολογίας που υπέγραψαν οι Υπουργοί του κ. Αναστασιάδη για αυτο-ρύθμιση και ηθική αυτο-διαπαιδαγώγηση, τώρα η ευφάνταστη κυβέρνηση κυκλοφόρησε και «οδηγό συμπεριφοράς και δεοντολογίας των δημοσίων υπαλλήλων» (εφημερίδα Ο Φιλελεύθερος, 8/7/2013). Ο οδηγός αποτελεί ένα κείμενο με λόγια του αέρα, δηλαδή «ηθικού φρονηματισμού».

Δε θα αναφερθώ σε κενολόγες διακηρύξεις για «χρηστή διοίκηση», «διαφάνεια», «πάταξη της διαφθοράς», «νομιμότητα», «αντικειμενικότητα» και άλλα παραμύθια που καθημερινά αναιρούνται από τους κυβερνώντες.

Θα περιοριστώ στην πολιτική προσέγγιση του «οδηγού». Αναφέρεται στον «οδηγό»:

«η θεμελιακή υποχρέωση του δημόσιου υπαλλήλου να υπηρετεί το σύνολο του λαού ως εκφραστής της θέλησης του κράτους» ή « ο δημόσιος υπάλληλος ως εκφραστής και εκτελεστής της θέλησης του κράτους» ή «ο δημόσιος υπάλληλος οφείλει να σέβεται την αποστολή του και να αποδεικνύει με τις πράξεις  και τη συμπεριφορά του ότι είναι ταγμένος στην εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος και των πολιτών».

Τι μας λέει λοιπόν η κυβέρνηση;

Διαχωρίζει το κράτος από τον πολίτη και την κοινωνία ή το δημόσιο συμφέρον από το κοινωνικό συμφέρον. Θεωρεί ότι ένα πράγμα είναι το δημόσιο/γενικό/κρατικό/εθνικό συμφέρον και άλλο πράγμα το κοινωνικό συμφέρον ή το συμφέρον του κάθε πολίτη.

Εάν η κυβέρνηση θεωρεί ότι το δημόσιο συμφέρον είναι κάτι άλλο από το κοινωνικό συμφέρον, τότε ποιον αντιπροσωπεύει; Την κοινωνία ή κάτι άλλο; Και ποιο είναι αυτό το άλλο που κρύβεται πίσω από τις νεφελώδεις διακηρύξεις περί δημόσιου/κρταικού/ εθνικού συμφέροντος;

Φυσικά, και δε θα απαντήσουν, γιατί με τη χρήση των λέξεων οι ολιγαρχικοί κομματοκράτορες εξαπατούν κατ΄ εξακολούθηση την κοινωνία.

Ή, όντας πολιτικά απαίδευτοι έμειναν προσκολλημένοι στον 18^ο  αιώνα. Τότε που οι αστοί χρησιμοποίησαν το έθνος για να στραφούν εναντίον της μοναρχίας και στη συνέχεια, χρησιμοποίησαν το έθνος για να στραφούν εναντίον της κοινωνίας.

Και φτάσαμε στις αρχές του 21^ου αιώνα και να παρουσιάζεται το τραγελαφικό να επιζητούν την ψήφο των πολιτών, αλλά όταν πάρουν την εξουσία, τότε λένε πως εξυπηρετούν όχι το κοινωνικό συμφέρον, αλλά διάφορα βαρύγδουπα, όπως το εθνικό, δημόσιο συμφέρον, κάτι άλλο πάνω και πέρα από την κοινωνία που τους εξέλεξε. Και φυσικά, με επίκληση του δήθεν εθνικού/δημόσιου συμφέροντος να στρέφονται και εναντίον της κοινωνίας.

Και όποιος, φυσικά, εμπιστεύεται τους κομματοκράτορες έχει σοβαρό πρόβλημα αντίληψης και κατανόησης της πραγματικότητας.

Ο κ. Αναστασιάδης, το κυπριακό και η διαιώνιση της απάτης

Ο πανάξιος συνεχιστής του καταστροφικού έργου του κ. Χριστόφια κύριος Νίκος Αναστασιάδης, αφού ολοκήρωσε την καταστροφική πορεία της κυπριακής κοινωνίας, βάλθηκε να λύσει και το κυπριακό πρόβλημα.

Η λογική που ακολουθεί είναι η δοκιμασμένη μνημονιακή λογική. Η μνημονιακή λογική στηρίζεται σε δύο άξονες επιβολής: ο ένας είναι η ηλιθιότητα, δηλαδή « εγώ εν τζιαι ήξερα»-«εν οι άλλοι που φταίσιν» και ο άλλος είναι  ο φασισμός, δηλαδή «ο μονόδρομος»/ «δεν είχαμε άλλη επιλογή»! Αυτές οι προσεγγίσεις είναι η αποθέωση της ανθρωπίνης βλακείας, γιατί ούτε ένα μωρό δεν προβάλλει τέτοιες δικαιολογίες.

Φυσικά, πίσω από τον αυτοεξευτελισμό του ανθρώπου με τέτοιες προσεγγίσεις βρίσκεται η ακλόνητη πίστη του να υπηρετήσει τους διεθνείς πάτρωνές του, γιατί σε κείνους δίνει πιστοποιητικά εθελοδουλείας  και , παράλληλα, να εξαπατά μονίμως την κοινωνία με αφελείς προσεγγίσεις. Το κύριο χαρακτηριστικό της κυβερνητικής πολιτικής είναι η απάτη.

Όπως λοιπόν τα έκαμε μαντάρα στην οικονομία λόγω κυρίως ανικανότητας/απάτης, τα ίδια μεθοδεύει απτόητος και στο κυπριακό. Με αφοπλιστική αφέλεια προβάλλει θέσεις χωρίς καμία ουσία που προκαλούν τη νοημοσύνη της κοινωνίας.

1.Η πρώτη θέση που προβάλλει είναι όχι τώρα συνομιλίες λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά από τον Οκτώβριο. Θέλει , λέει, να ασχοληθεί απερίσπαστος  με την «επανεκκίνηση» της οικονομίας. Δηλαδή, κύριε Πρόεδρε, τι θα κάνεις από τώρα μέχρι τον Οκτώβρη για την επανεκκίνηση της οικονομίας; Τίποτε απολύτως δεν μπορείς να κάνεις. Γιατί ό,τι αφορά το δημόσιο, το σκηνικό το έχουν στήσει οι τροϊκανοί. Ό,τι αφορά τον ιδιωτικό τομέα το σκηνικό το έχουν στήσει οι Ευρωπαίοι.

Ύστερα, αν δεν επανεκκινήσει η οικονομία ως τον Οκτώβρη, θα ακυρώσεις το ραντεβού σου; Ή, ως τον Οκτώβρη σοβαρά αναμένει κάποιος επανεκκίνηση της οικονομίας, ώστε να το θέτεις ως προϋπόθεση για επανέναρξη των συνομιλιών;

Φυσικά, το πρόβλημα του κυρίου Αναστασιάδη είναι άλλο. Δε θέλει συσσώρρευση ξεπουλημάτων για να μην προκληθεί κοινωνική αγανάκτηση. Αλλιώς, η εθελοδουλεία του κυρίου Αναστασιάδη , όπως και του προκατόχου του, είναι παροιμιώδης.

2.Η δεύτερη θέση που εισπράξαμε με κάθε σοβαρότητα από τον κύριο Αναστασιάδη είναι πως «το έγγραφο επιδόθηκε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ύστερα από αίτημα του ιδίου, κατά την τελευταία συνάντηση που είχε με τον κύριο Ντάουνερ» (Χρ. Στυλιανίδης, 16/5/2013).

Ποια ανάγκη ώθησε τον κύριο Αναστασιάδη να ζητήσει το έγγραφο με τις συγκλίσεις από τον κύριο Ντάουνερ; Αν ήταν απλώς λόγοι πληροφόρησης, τότε θα μπορούσε να ρωτήσει τον κύριο Χριστόφια. Θα πει κάποιος πως δεν τον εμπιστεύεται.Μα καλά, εμπιστεύεται τον Ντάουνερ; Φυσικά, ο κύριος Αναστασιάδης, ως γνώσιος συνεχιστής του καταστροφέα Δ. Χριστόφια, θέλει να ολοκληρώσει το έργο του. Και η κατάθεση εγγράφου από τον ΟΗΕ είναι αναγκαία και επαρκής προϋπόθεση. Τι δηλαδή, να αγνοήσουμε έγγραφο του ΟΗΕ που απεικονίζει μια πραγματικότητα επιβεβαιωμένη και από τον κύριο Χριστόφια; Να στραφούμε εναντίον του ΟΗΕ από τον οποίο ζητούμε εμείς λύση; Έτσι, σιγά σιγά στήνεται το σενάριο λύσης. Το οποίο με τη βοήθεια της «άγνοιας» και του «μονόδρομου» θα ολοκληρωθεί. Ή πιο σώστα με τη χρήση της απάτης της διεθνούς ολιγαρχίας και των τοπικών εθελόδουλων φερεφώνων της.

Και επί του παρόντος η κυπριακή κοινωνία σιωπά. Είναι πολύ απαισιόδοξο αλλά και πολύ ενθαρρυντικό. Ίδωμεν!