"Πάγωμα μισθών ή ξεπάγωμα του πλούτου;" ή ποιος πληρώνει την οικονομική κρίση

Το Γενάρη του 2009 Ομοσπονδία Εργοδοτών και Βιομηχάνων έριξε το σύνθημα «σκούπα στους μετανάστες». Η κυβέρνηση ανταποκρίνομενη στο αίτημα των εργοδοτών άρχισε τον «πόλεμο κατά της παράνομης μετανάστευσης».
Στις 16 Μαίου 2009 η Ομοσπονδία Εργοδοτών και Βιομηχάνων ζήτησε πάγωμα των μισθών στο δημόσιο τομέα. Στις 3/8/2009 ο Υπουργός Οικονομικών εξήγγειλε την πρόθεση της κυβέρνησης για πάγωμα των μισθών.
Ποια είναι τα συμπεράσματα;
1. Η κυβέρνηση και το κεφάλαιο συνεργάζονται στενά στη χάραξη της οικονομικής πολιτικής. Ή πιο σωστά η κυβέρνηση είναι το εκτελεστικό όργανο των απαιτήσεων του κεφαλαίου. Η οικονομική ολιγαρχία αποφασίζει και η πολιτική ολιγαρχία εκτελεί.
2.Η ψήφος του λαού , τα προεκλογικά προγράμματα έχουν πεταχθεί στο σκουπιδότοπο στο Βατί ή βρίσκονται υπό επεξεργασία σε κάποιο ΧΥΤΑ.
3. Η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία έχουν αποφασίσει ότι το κόστος της οικονομικής κρίσης θα το πληρώσουν οι μισθωτοί ή οι οικονομικά πιο αδύνατοι ή ο περήφανος κυπριακός λαός. Πρώτα ήταν οι μετανάστες, τώρα οι μισθωτοί του δημοσίου και ύστερα οι μισθωτοί του ιδωτικού τομέα.
4. Οι ολιγάρχες άρχισαν να προπαγανδίζουν την κατάλληλη ηθική στους «δούλους»:υπευθυνότητα, αυτοσυγκράτηση, συναίνεση. Όλα αυτά απλώς σημαίνουν «πληρώστε μισθωτοί την κρίση» ώστε να μην επηρεαστούν τα δικά μας κέρδη.
5. Γιατί πάγωμα μισθών και όχι ξεπάγωμα του πλούτου; Γιατί να αφαιρείται εισόδημα από αυτούς που το χρησιμοποιούν για να επιβιώσουν και να μην αφαιρείται εισόδημα από αυτούς που δεν το έχουν ανάγκη για να επιβιώσουν και το φυλάνε σε θησαυροφυλάκια; Γιατί την κρίση να την πληρώσουν οι μισθωτοί και όχι οι πλούσιοι;
6.Τελικά, τι διαφορετικό θα έκανε ο ΔΗΣΥ αν ήταν εξουσία; Τι δηλαδή διαφέρει η οικονομική πολιτική του ΔΗΣΥ από αυτή του ΑΚΕΛ;
7. Και να μην ξεχνάμε ότι η κυβέρνηση Χριστόφια με τροποποίηση του προϋπολογισμού του 2009 χρύσωσε κυριολεκτικά 48 υψηλόμισθους κυβερνητικούς αξιωματούχους – Γενικούς Διευθυντές, Δικαστές,κ.α. Τριπλασίασε τα έξοδα παραστάσεώς τους. Μάλιστα τροποποίησαν τη νομοθεσία ώστε τα έξοδα παραστάσεως να θεωρούνται και συντάξιμα.Το όφελος γι αυτούς τους υψηλόβαθμους αξιωματούχους υπολόγιζεται σε 300.000 ευρώ!!!
Και όλα έγιναν στα κρυφά, κανένας δεν πήρε είδηση. Όλοι σιώπησαν, ο νόμος της μαφίας. (ΠΟΛΙΤΗΣ, 11/5/2009 ) Για τους λίγους και δυνατούς η κυβέρνηση Χριστόφια είναι γενναιόδωρη, για τους πολλούς και αδύνατους έχει πρόβλημα!!!

Το δούλεμα από τους «φωστήρες» του ΚΕΒΕ, του ΟΕΒ και του φερέφωνού τους – της κυβέρνησης – ότι δεν αντέχει το κράτος μισθολογικές παραχωρήσεις, είναι προκλητικό. Πώς και το κράτος αντέχει τα εκατομμύρια που εισπράττουν οι επιχειρήσεις από το κράτος υπό μορφή κινήτρων, απαλλαγών, φοροδιαφυγών, συμβάσεων για άχρηστα έργα; Στη μια περίπτωση το δημόσιο ταμείο δεν αντέχει και στην άλλη αντέχει; Γιατί, όταν τα παίρνουν τα μέλη τους, το ΚΕΒΕ και η ΟΕΒ δε διαμαρτύρονται, αφού γνοιάζονται τόσο πολύ για τα δημόσια οικονομικά; Ή μήπως η μοναδική τους έγνοια είναι να τρώνε μόνο οι ίδιοι από το δημόσιο ταμείο μαζί με τους πολιτικούς εγκάθετούς τους;

Η πολιτική ολιγαρχία σε στενή συνεργασία με την οικονομική ολιγαρχία στοχεύουν στην περαιτέρω αφαίμαξη των μισθωτών. Η ανακατανομή του πλούτου υπέρ των δυνατών συνεχίζεται με απολύτως ομαλό ρυθμό είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει κρίση. Στόχος τους είναι ο μισθωτός να έχει μόλις μετά βίας τα απαραίτητα, απλώς για να επιβιώνει. Η έγνοια του να είναι η καθημερινή του επιβίωση, ώστε ανενόχλητοι οι ολιγάρχες να καρπώνονται και τον πλούτο και την εξουσία.
Όσο ο πολίτης δε συνειδητοποιεί τη νέα πραγματικότητα και μένει εγκλωβισμένος σε παρωχημένες λογικές περί καλού και κακού ολιγαρχικού, του δικού μας και του άλλου, τότε θα συνεχίζεται η υποβάθμιση της θέσης του σε όλα τα επίπεδα, ατομικό, οικονομικό, πολιτικό.
Σε κάθε κοινωνία – είτε παράγεται είτε δεν παράγεται νέος πλούτος –το κοινωνικό ζήτημα είναι η κατανομή του. Και από τη στιγμή που το πολιτικό και οικονομικό σύστημα ελέγχεται από τους λίγους – την πολιτική και οικονομική ολιγαρχία - και οι πολλοί το ανέχονται, τότε η μοίρα των πολλών είναι μία: «σκάστε και πληρώνετε». Και η μοίρα των λίγων είναι: «έτσι ή αλλιώς θα συνεχίσουμε να τα παίρνουμε».

ΟΕΒ: "Τα κέρδη δικά μας , οι ζημιές δικές σας" ή περί της αναίδειας της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας

Μίλησε και η Ομοσπονδία Εργοδοτών και Βιομηχάνων (ΟΕΒ ). Και τι είπαν; Το αναμενόμενο. Λόγω της οικονομικής κρίσης να παγώσουν οι μισθοί στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα για δύο χρόνια.
Ο φιλάνθρωπος λοιπόν ΟΕΒ μίλησε.Ποιος είναι ο ΟΕΒ;
1.Ο ΟΕΒ είναι τελείως αναξιόπιστος για να καταθέτει προτάσεις. Ή μάλλον οι προτάσεις του είναι κατάλληλες για παραπομπή σε καλάθους ανακύκλωσης αχρείαστων υλικών. Είναι οι κράχτες την τελευταία εικοσαετία της λεγόμενης ελεύθερης οικονομίας και της αυτορύθμισης των αγορών. Και αποδείχτηκαν παντελώς ανίκανοι να διαχειριστούν την οικονομία με τις ανόητες απόψεις τους. Ανοησία που αποδεικνύεται περίτρανα από τα αποτελέσματα των επιλογών τους σήμερα.
2.Ο ΟΕΒ και τα μέλη του χαρακτηριζονται από απληστία και είναι επικίνδυνοι για την κοινωνία και τους πολίτες. Για είκοσι χρόνια συσσώρευαν πλούτη και ήταν τόση η απληστία τους που και την περίοδο των «παχιών αγελάδων» επικαλούνταν την ανταγωνιστικότητα για να κρατούν καθηλωμένους τους μισθούς των εργαζομένων. Με λίγα λόγια διακινούσαν το δόγμα «τα κέρδη από την ανάπτυξη είναι όλα δικά μας»!!!
3. Ο ΟΕΒ χαρακτηρίζεται από κοινωνική αναλγησία. Την περίοδο των «παχιών αγελάδων» ήταν τόση η απληστία της που πέτυχαν σε μεγάλο βαθμό και στα πλαίσια της δικής τους αυτορύθμισης να απορυθμίσουν τις εργασιακές σχέσεις. Στήριξαν με κάθε μέσο –σε συνεργασία με την πολιτική ολιγαρχία – την υπερπροσφαρά εργατικής δύναμης ώστε να πετύχουν να απαλλαγούν από τις συμβατικές τους υποχρεώσεις προς τους εργαζόμενους. Ήταν και είναι οι διακινητές των σύγχρονων σκλαβοπάζαρων.
4.Ο ΟΕΒ και τα μέλη του είναι αδίστακτοι. Οι ίδιοι που εκμεταλλεύονταν περιχαρείς τους οικονομικούς μετανάστες και απομυζούσαν υπερκέρδη, μόλις προέκυψε η οικονομική κρίση και μειώθηκε ο κύκλος των εργασιών τους, θέλησαν να τους ξεφορτωθούν. Στα πλαίσια αυτά συνεργάστηκαν με την αστυνομία με επιχειρήσεις σκούπα εναντίον των μεταναστών ώστε να συλληφθούν και να απελαθούν. Τεχνηέντως φόρτωσαν το κόστος της απέλασης των μεταναστών στις πλάτες των πολιτών με πρόσχημα τη δήθεν παράνομη μετανάστευση, που οι ίδιοι συντηρούσαν για χρόνια.
5. Ο ΟΕΒ και τα μέλη του δεν έχουν αντίληψη του κοινωνικού συμφέροντος. Λειτουργούν με βάση το ολιγαρχικό δόγμα «τα κέρδη στους λίγους και οι ζημιές στους πολλούς». Όντας επικίνδυνοι για την κοινωνία θα πρέπει να κλείσουν το στόμα τους και αγόγγυστα να καταβάλουν το κόστος της κρίσης. Όπως δηλαδή τόσα χρόνια τσέπωναν και αποταμίευαν τα κέρδη, τώρα να τα αποσύρουν για να επιβιώσουν στην κρίση που οι ίδιοι δημιούργησαν. Δηλαδή να επιδείξουν υπευθυνότητα.

Η παγκοσμιοποίηση και η οικονομική κρίση είναι κατεξοχήν ζήτημα πολιτικό και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την κατανομή του πλούτου σε μια κοινωνία. Οι άπληστοι οικονομικοί ολιγάρχες του ΟΕΒ υποστηρίζουν ότι την κρίση θα πρέπει να την πληρώσουν οι μισθωτοί και όχι οι έχοντες και οι κατέχοντες. Και το υποστηρίζουν με περισσή αναίδεια. Μια αναίδεια που προκύπτει από την αλαζονεία της δύναμής τους αφού κατόρθωσαν να απαλλαγούν από τον κοινωνικό έλεγχο με τη συνδρομή των τρισάθλιων πολιτικών και να κατέχουν σήμερα και την κοινωνία και την πολιτική.
Οι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με την κρίση υπό συνθήκες επιβαρυντικούς για τους ίδιους. Γιατί το πολιτικό και οικονομικό σύστημα ελέγχεται πλήρως από την οικονομική και πολιτική ολιγαρχία.Μια ολιγαρχία που σε αγαστή συνεργασία καρπώνεται τον πλούτο που ανήκει στην κοινωνία. Το πολιτικό ζήτημα για τον πολίτη σήμερα είναι να αναστοχαστεί για τον έλεγχο του οικονομικού και πολιτικού συστήματος. Αυτά είναι ιδιοκτησία της κοινωνίας και όχι του κάθε ολιγαρχικού. Όσο η κοινωνία δεν επιδιώκει να ελέγξει το σύστημα, η θέση του πολίτη συνεχώς θα υποβαθμίζεται πολιτικά και οικονομικά. Αυτό φυσικά προϋποθέτει μια άλλη στάση απέναντι στα πράγματα. Δυστυχώς όμως αυτή η άλλη στάση μειονεκτεί εμφανώς σήμερα. Γι αυτό ακριβώς και το κόστος της κρίσης θα το πληρώουν στο τέλος οι αδύνατοι. Το πολιτικό και οικονομικό σύστημα προστατεύει τους δυνατούς. Αυτούς προστατεύουν όλοι οι προστάτες της κοινωνίας, δηλαδή οι κομματάρχες. Για αυτό και δεν έχουν καμία απολύτως πολιτική πρόταση για έξοδο από την κρίση.
Απορία: Γιατί οι πολιτικοί δεν εφαρμόζουν τόσα χρόνια το άρθρο 24(1) του συντάγματος που προβλέπει: «Έκαστος υποχρεούται να συνεισφέρη στα δημόσια βάρη αναλόγως των δυνάμεων αυτού». Ποιοι το κατήργησαν στην πράξη και γιατί; Το κεφάλαιο, οι πολιτικοί, τα κόμματα ή όλοι μαζί σαν μια γροθιά για να αρμέγουν τους μισθωτούς προς όφελός τους;