Ο Αριστοτέλης και οι νεο-πολίτες ή το πρόβλημα των εποίκων στην Κύπρο σήμερα

Προβάλλεται κατά κόρον από τους Ελληνοκύπριους πολιτικούς και αρθρογράφους ότι μια βασική πτυχή του κυπριακού προβλήματος είναι και το θέμα των εποίκων. Όταν ανησυχείς ή κινδυνολογείς, δε σημαίνει ότι αρθρώνεις και πολιτικό λόγο. Απλώς θορυβείς.
Ο Αριστοτέλης, ο πιο σπουδαίος Έλληνας φιλόσοφος, έχοντας μπροστά του ένα πανόραμα της εξελίξης των πολιτικών συστημάτων στην πόλη – κράτος, εξετάζει και αυτό το ζήτημα προσπαθώντας να δώσει απαντήσεις σε προβλήματισμούς της εποχής του. Αναφέρεται στο ζήτημα της μεταβολής της πολιτείας από ολιγαρχία σε δημοκρατία μετά από επανάσταση και εξετάζει το καθεστώς των νεο-πολιτών (Γ. Κοντογιώργης, Η θεωρία των επαναστάσεων στον Αριστοτέλη ). Η αμφισβήτηση, λοιπόν, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη δεν αφορά «το ποιος είναι ο πολίτης, αλλά εάν έγινε πολίτης νόμιμα ή παράνομα».Ο Αριστοτέλης αναγνωρίζει την ύπαρξη μιας κάποιας νομιμότητας ( εξουσίας της οποίας αναγνωρίζουμε την πραγματικότητα όχι όμως και τη νομιμότητα ) στους νεο-πολίτες. Και προβάλλει δύο επιχειρήματα. Πρώτον, ότι το καθεστώς του νεο-πολίτη έχει δικαιωθεί από τους συσχετισμούς των δυνάμεων, όπως ακριβώς και η περίπτωση των πολιτών που κατέχουν παράνομα πολιτικά αξιώματα Δεύτερον, ότι καθώς «ο πολίτης ορίζεται από το γεγονός της συμμετοχής του στις εξουσιαστικές διαδικασίες, είναι φανερό ότι και οι νεο-πολίτες, αφού παίρνουν μέρος στην εξουσιαστική διαδικασία είναι στην πραγματικότητα πολίτες».
Αν μεταφέρουμε την επιχειρηματολογία του Αριστοτέλη στην Κύπρο σήμερα, σε σχέση με το θέμα των εποίκων, θα υποστηρίζαμε τα εξής: Οι έποικοι δεν είναι νόμιμοι, είναι παράνομοι. Όμως στη βάση της πραγματικότητας έχουν δύο επιχειρήματα που μπορούν να συμβάλουν στη νομιμότητά τους. Οι Τουρκοκύπριοι έχουν δικαιωθεί με βάση του συσχετισμούς των δυνάμεων, δηλαδή επικράτησαν στη σύγκρουσή τους με τους Ελληνοκύπριους. Με βάση αυτή την πραγματικότητα οι Ελληνοκύπριοι συζητούν με τον Ταλάτ, που κατέχει παράνομα ένα πολιτικό αξίωμα. Στη βάση της ίδιας πραγματικότητας, της επιβολής με τη δύναμη, μπορεί να νομιμοποιηθεί και ο έποικος. Όσο νόμιμος είναι ο Ταλάτ είναι και ο έποικος.Ο ένας κατέχει ένα αξίωμα και ό άλλος την ιδιότητα του πολίτη στηριγμένοι στη δικαίωσή τους από τους συσχετισμούς δύναμης.
Ακόμα ο πολίτης ορίζεται από τη συμμετοχή του στις εξουσιαστικές διαδικασίες. Και οι έποικοι συμμετείχαν στην εκλογή του Ταλάτ στην εξουσία, τον οποίο οι Ελληνοκύπριοι αναγνωρίζουν ως ηγέτη των Τουρκοκυπρίων. Ακόμα οι έποικοι συμμετείχαν στο δημοψήφισμα του 2004 τα αποτελέσματα του οποίου αναγνώρισαν και οι Ελληνοκύπριοι αλλά και η διεθνής κοινότητα.
Φαντάζομαι πως σήμερα ο Ταλάτ και οι σύμβουλοί του θα "επικαλούνται" τον Αριστοτέλη. Οι παντογνώστες Ελληνοκύπριοι πολιτικοί θα αγνοούσαν σίγουρα τον Αριστοτέλη και γι αυτό δεν άσκησαν καμία προληπτική πολιτική από το 1974 ως σήμερα. Έτσι το μόνο που τους απομένει είναι να αναγνωρίσουν σταδιακά την υφιστάμενη πραγματικότητα. Δηλαδή την πραγματικότητα να την μετατρέψουν σε νομιμότητα . Τουλάχιστον με αυτό τον τρόπο επιβεβαιώνουν όλοι τους - Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι πολιτικοί - τον Αριστοτέλη μετά από 2500 χρόνια!!!

Η καταδικασθείσα σε ποινή φυλάκισης δικηγορίνα και η σπουδή του κ. Χριστόφια να την ακυρώσει

Στις 22/7/2008 το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου καταδίκασε νεαρή δικηγορίνα σε ένα μήνα φυλάκιση για σοβαρές τροχαίες παραβάσεις.
Ο Δικηγορικός Σύλλογος Πάφου αντί να συνέλθει αμέσως και να επιβάλει πειθαρχική ποινή στο μέλος του για αντιεπαγγελματική συμπεριφορά, ζήτησε αυθημερόν να απονεμηθεί χάρη στη δικηγορίνα!!!
Στις 28/7/2008 ο Πρόεδρος της Δημοκρατάς μετά από εισήγηση του Γ. Εισαγγελέα απένειμε χάρη στη δικηγορίνα «λαμβάνοντας υπόψη δύο σοβαρούς ανθρωπιστικούς λόγους που τέθηκαν ενώπιόν του».
Ο πρώτος «ανθρωπιστικός» λόγος είναι πως παρέμεινε στη φυλακή επτά συνολικά μέρες και ούτως ή άλλως σύντομα θα απολυόταν!!! Αν αυτός είναι ανθρωπιστικός λόγος, τότε εγώ είμαι εξωγήινος!!! Με αυτό το σκεπτικό και αφού ο κάθε καταδικασθείς εκτίσει το ¼ της ποινής φυλάκισης, τότε όλοι ανεξαιρέτως θα πρέπει στη συνέχεια να αποφυλακίζονται για «ανθρωπιστικούς» λόγους!!! Μόνο έτσι θα εφαρμοστεί η αρχή της ισονομίας.
Ο δεύτερος «ανθρωπιστικός» λόγος είναι πώς μετά την καταδίκη της θα περάσει από πειθαρχική διαδικασία ενώπιον του δικηγορικού συλλόγου!!! Τι σχέση έχει η απονομή δικαιοσύνης από την πολιτεία με τις διαδικασίες ενός επαγγελματικού σωματείου; Δηλαδή όσοι ανήκουν σε επαγγελματικά σωματεία θα τυγχάνουν προνομιακής μεταχείρισης από το κράτος, ενώ οι άλλοι πολίτες θα θεωρούνται δεύτερης κατηγορίας;
Ο Πρόεδρος και ο Γ. Εισαγγελέας έχουν παρανοήσει την έννοια «ανθρωπιστικός» λόγος. Ή πιο σωστά υποτιμούν τη νοημοσύνη των πολιτών.Παράλληλα ο Πρόεδρος και ο Εισαγγελέας έχουν στην πράξη καταργήση την έννοια της ισονομίας, αφού για κάθε καταδικασθέντα σε ποινή φυλάκισης δεν επιδεικνύουν την ίδια ευαισθησία για "ανθρωπιστικούς" λόγους.
Η απόφαση του κ.Χριστόφια να απονέμει χάρη απλώς επιβεβαίωνει το αδιέξοδο ή και τη χρεοκοπία του πολιτικού και του δικαιϊκού συστήματος. Και ο πολίτης συνειδητοποιεί ότι το κράτος δικαίου υπάρχει μόνο στα χαρτιά. Απονέμουν δικαιοσύνη κατά το δοκούν. Δηλαδή ανάλογα με το ποιος είσαι. Άλλη δικαιοσύνη για τους δυνατούς και άλλη για τους αδύνατους!!! Αυτή είναι «η δίκαιη κοινωνία» του κ. Χριστόφια.

Κυπριακό πρόβλημα: οι διαφωνίες για την κυριαρχία

Η λέξη κυριαρχία είναι σύνθετη από το κύριος και άρχω. Κυρίαρχος λοιπόν είναι ο ιδιοκτήτης της αρχής, της εξουσίας.
Στη φεουδαρχία κυρίαρχος είναι ο μονάρχης.
Στη νεοτερικότητα το πρόσωπο του μονάρχη διαδέχτηκε ένα νομικό μόρφωμα, απρόσωπο,το κράτος. που υποκατέστησε σταδιακά το πρόσωπο του μονάρχη. Η άνοδος της αστικής τάξης επιφέρει αλλαγές στον φορέα της εξουσίας, αλλάζει ο φορέας της νομής της εξουσίας στα πλαίσια του κράτους.
Κυρίαρχο είναι το κράτος, δηλαδή είναι ο ιδιοκτήτης του πολιτικού συστήματος. Επικρατούν οι όροι κρατική κυριαρχία ή πολιτική κυριαρχία του κράτους. Αυτή η κυριαρχία αφορά τόσο τις εξωτερικές σχέσεις όσο και την εσωτερική του λειτουργία.
Στη νεοτερικότητα οικοδομήθηκαν πολλά κράτη στη βάση της αντίληψης ένα κράτος, ένα έθνος, μια ενιαία και αδιαίρετη εξουσία, μια πολιτισμικά ομοιογενής κοινωνία.
Στις μέρες μας αυτό που αλλάζει με τη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση είναι η έννοια της κυριαρχίας. Δεν είναι «η απόλυτη και διαρκής εξουσία ενός κράτους», όπως ορίστηκε στον 16ο αιώνα. Σήμερα όλοι αποδέχονται ότι η εξουσία του κράτους απομειώνεται, η εξουσία του κράτους είναι σχετική ή μερική ή περιορισμένη και όχι απόλυτη.
Συμπεράσματα
1.Η έννοια της κυριαρχίας δεν είναι στατική αλλά ανανοηματοδοτείται ανάλογα με την ιστορική εξέλιξη.
2.Το πολιτικό σύστημα στη νεοτερικότητα ταυτίζεται με το κράτος. Όμως είναι διακριτές έννοιες και όχι ταυτόσημες.
Η ταύτιση του πολιτικού συστήματος με το κράτος συνεπάγεται μια μονο-πολιτειακή οργάνωση της εξουσίας. Υπάρχει όμως και η πολυ-πολιτειακή οργάνωση της εξουσίας, δηλαδή η δυνατότητα γεωγραφικών ή πολιτισμικών υπο-συνόλων να οργανώνονται πολιτειακά.
3.Σε αυτή την περίπτωση η έννοια της κυριαρχίας – κληρονομιάς της φεουδαρχίας – δεν είναι δόκιμη για να αποδώσει την πολυ-πολιτειακή οργάνωσης της σύνολης κοινωνίας. Δεδομένου ότι η εξουσία υπονοεί φορείς που την κατέχουν και είναι επιφορτισμένοι με αρμοδιότητες, θεωρώ ότι είναι σωστό να χρησιμοποιείται ο όρος αρμοδιότητα και όχι κυριαρχία, που παραπέμπει στις δεσποτικές επιβαρύνσεις του παρελθόντος.
4.Η πολυ-πολιτειακή οργάνωση μιας κοινωνίας από την άποψη της ανθρωποκεντρικής εξέλιξης συνιστά πρόοδο αφού συμβάλλει στην ενίσχυση της ελευθερίας του ατόμου και προσδίδει μια νέα πολιτική δυναμική.
5. Επομένως οι αναφορές των Ελληνοκυπρίων πολιτικών για «μια κυριαρχία» ή των Τουρκοκυπρίων πολιτικών «για περισσότερες κυριαρχίες» είναι στη βάση τους συντηρητικές και αντιδραστικές και υποδηλώνουν πολιτικές στοχεύσεις ξένες προς τα συμφέροντα της σύνολης κυπριακής κοινωνίας, δηλαδή ξένες προς το κοινωνικό συμφέρον των Κυπρίων.
ΥΓ. Η φράση «κυρίαρχος λαός» είναι κενή περιεχομένου, αφού όλες οι πολιτικές αρμοδιότητες έχουν εκχωρηθεί σε τρίτους και η μόνη βασικά αρμοδιότητα που του απέμεινε, είναι η νομιμοποίηση των διαφόρων φορέων στην εξουσία διά της νομιμοποιητικής ψήφου. Δηλαδή κάθε 5 χρόνια με τις εκλογές ο λαός εκχωρεί υποχρεωτικά την πολιτική του αρμοδιότητα στους λεγόμενους αντιπρόσωπους, που παρεπιπτόντως δεν είναι καν αντιπρόσωποι.

Ο Αρχιεπίσκοπος θέλει λύση επί τη βασει "μιας κανονικής ομοσπονδίας και ενιαίου κράτους"!!!

Πολιτικοί και πολιτικάντηδες βάλθηκαν να τρελλάνουν τον κόσμο!!!Δηλαδή να προκαλέσουν τέτοια σύγχυση με τα λεγόμενά τους ώστε οι πολίτες να τους βαρεθούν και να τους αφήσουν να ενεργούν κατά βούληση και εν αγνοία του λαού.
Το τι γράφεται στον τύπο για το κυπριακό είναι απίστευτο.
Ο Τάσσος θέλει μια , ενιαία και αδιαίρετη κυριαρχία. Καλά, η λύση που συζητούμε δεν είναι ομοσπονδία; Μόνο ένα εναίο κράτος έχει μια ενιαία και αδιαίρετη κυριαρχία.
Ο Α. Αγγελίδης πρώτα μας είπε ότο το κυπριακό έχει λυθεί με την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.!!! Μετά, με άλλο άρθρο του, προτείνει τη δημιουργία μιας ομοσπονδίας των 7 δήμων!!! Θα πάρουμε ένα μαγικό ραβδί και θα φτιάξουμε αύριο μια ομοσπονδία των δήμων. Φυσικά τους δήμους, ως φορείς εξουσίας, τους διέλυσε η ελληνοκυπριακή ηγεσία από το 1960 γιατί ήθελε όλη η εξουσία να περιέλθει στο κράτος. Έτσι οδήγησαν στην πολιτική οπισθοδρόμηση τις τοπικές κοινωνίες. Και ο κ. Αγγελίδης ούτε το κόμμα του δεν μπορεί να πείσει για την ορθότητα των θέσεών του και επιζητεί να πειστούν οι πολίτες!!!
Τώρα ο Αρχιεπίσκοπος μας λέει ότι θέλει «κανονική ομοσπονδία και ενιαίο κράτος»!!! Δεν μπορεί ο καθένας στο όνομα της ελευθερίας του λόγου να χρησιμοποιεί μια γλώσσα που μόνο ο ίδιος καταλαβαίνει. Εφόσον δημοσιοποιείς τις απόψεις σου, πρέπει να καταλαβαίνουν και αυτοί στους οποίους απευθύνεσαι. Εννοείται για θέματα που αφορούν το κοινό μας καλό.
Υπάρχει κανονική και μη κανονική ομοσπονδία και ποιο είναι το περιεχόμενό τους;
Ποιο είναι το πολιτικό σύστημα που ταυτόχρονα είναι ομοσπονδία και ενιαίο κράτος;
Αν δεν έχεις να προτείνεις κάτι για το κοινό μας καλό, τότε καλύτερα να σιωπάς. Συνιστά πράξη αυτοσεβασμού και αλληλοσεβασμού.

Η αεροπορική τραγωδία της 14ης Αυγούστου 2005, οι πολιτικές ευθύνες και ο εμπαιγμός των πολιτών

Στις 14 Αυγούστου 2005 σκοτώθηκαν 121 συμπολίτες μας κατά την πτώση του αεροπλάνου της αεροπορικής εταιρίας ΗΛΙΟΣ στο Γραμματικό. Από τότε οι συγγενείς των αδικοχαμένων απαιτούν το αυτονόητο, δηλαδή να τιμωρηθούν οι ένοχοι. Από τότε η κυβέρνηση του Τάσσου έκανε το σύνηθες: διερευνητικές επιτροπές, πορίσματα, εισαγγελίες, ανακρίσεις, αναζήτηση ποινικών ευθυνών, αναζήτηση διοικητικών ευθυνών, κλπ.,κλπ. Αυτά ξέρουν ,αυτά κάνουν.
Αυτό που δεν έγινε από την πρώτη στιγμή ίσα με σήμερα είναι η ανάληψη των εξώφθαλμων πολιτικών ευθυνών από τον τότε Υπουργού Συγκοινωνιών και Έργων και προερχόμενο από το κόμμα της συγκυβέρνησης ΑΚΕΛ Χάρη Θράσου. Ο εν λόγω κύριος θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί από την πρώτη στιγμή, αφού αποδεδειγμένα:
- Μέσα από εκθέσεις διεθνών οργανισμών αλλά και συμβούλων γνώριζε ως πολιτικός προϊστάμενος ότι το Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας ήταν ανεπαρκές με αποτέλεσμα να μην κατοχυρώνεται η ασφάλεια των πτήσεων και των πολιτών.
- Η εταιρεία «Ήλιος»- σύμφωνα με καταγγελίες στον τύπο- τύγχανε ευνοϊκής μεταχείρισης από το Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας.
- Ο ίδιος ο Υπουργός είχε χρηματιστηριακές και επιχειρησιακές σχέσεις με τον Πρόεδρο της «Ήλιος» Α. Δράκου.
Τα κομματικά συμφέροντα και τα διαπλεκόμενα συμφέροντα είναι, δυστυχώς, πάνω από τη ζωή των πολιτών.
Χθες λοιπόν οι συγγενείς των αδικοχαμένων τέλεσαν το ετήσιο μνημόσυνό τους στη Μοσφιλωτή. Παρευρέθηκε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας- αλήθεια, γιατί;. Οι συγγενείς εξέφρασαν την οργή τους προς τον Πρόεδρο ζητώντας τιμωρία των ενόχων. Ο Πρόεδρος ακούστηκε να λέει: « τι θέλετε να κάνω.Υπάρχουν νόμοι και σύνταγμα.Δεν είμαι ο νόμος...» Αυτά που είπε ο Πρόεδρος είναι αλήθεια. Αλλά είναι η μισή αλήθεια.
Υπάρχει και η έννοια της πολιτικής ευθύνης που δεν εμπεριέχεται σε κανένα νόμο. Και ως Πρόεδρος της Βουλής τότε, το 2005, δεν ασκούσε τον κατάλληλο έλεγχο στην εκτελεστική εξουσία με αποτέλεσμα να τίθεται σε κίνδυνο η ζωή των πολιτών. Και ως συγκυβερνήτης τότε οι δύο Υπουργοί «του» – Α Καζαμίας και Χ. Θράσου – ουδέποτε ανέλαβαν τις πολιτικές τους ευθύνες. Και ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας διόρισε με καθαρά κομματικά κριτήρια τον κ. Θράσου στη θέση του Προέδρου του Δ.Σ. της ΑΗΚ προκαλώντας το δημόσιο αίσθημα.
Δεν είναι δυνατό οι πολιτικοί όταν τους συμφέρει να κάνουν τους παντογνώστες και όταν έρθει η ώρα της ευθύνης να κάνουν τους αχάπαρους. Και δεν είναι δυνατό οι πολίτες να έχουν πάθει αμνησία. Και όσοι δεν οργίζονται με την πολιτική ανευθυνότητα μπροστά στον άδικο θάνατο 121 συμπολιτών μας, τους πληροφορώ ότι δεν υπάρχει φάρμακο για την πολιτική παχυδερμία.

Η έλλειψη νερού, το "δημόσιο συμφέρον" και το δημόσιο "σκοτάδι"

Η έλλειψη νερού σίγουρα φανερώνει την απρονοησία ή την ανικανότητα των πολιτικών. Οι χειρισμοί όμως της κυβέρνησης Χριστόφια είναι τουλάχιστον σκανδαλώδεις. Με συνοπτικές διαδικασίες προχώρησε στην ανάθεση της μεταφοράς νερού από την Ελλάδα στην ναυτιλιακή εταιρία Ocean Tankers. Και παρά τις πομπώδεις διακηρύξεις κυβέρνησης και εταιρίας, μέχρι τώρα νερό δεν έχουμε πιει.
Το θέμα αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις από τη στιγμή που η κυβέρνηση αρνείται να δημοσιοποιήσει τη συμφωνία με την εταιρία επικαλούμενη λόγους «δημοσίου συμφέροντος»!!! Οι νεφελώδεις επικλήσεις του δημοσίου/εθνικού/γενικού/κρατικού συμφέροντος είναι η πιο αντδραστική/συντηρητική και αντιδημοκρατική προσέγγιση. Αυτό που υπάρχει είναι το κοινωνικό συμφέρον, το συμφέρον των πολιτών μιας κοινωνίας. Τα άλλα είναι επινοήματα των εξουσιολάγνων για να ξεφεύγουν από τον έλεγχο της κοινωνίας. Δηλαδή είναι ολιγαρχικές επιλογές.
Η κυβέρνηση ουσιαστικά ,όταν επικαλείται το δημόσιο συμφέρον, στην πράξη αυτό που υποστηρίζει είναι ότι η κοινωνία δεν πρέπει να ξέρει. Ξέρει η ίδια, το Τμήμα Υδάτων, η ιδιωτική εταιρία αλλά όχι ο πολίτης. Ο πολίτης πρέπει μόνο να πληρώσει τα 35 εκατομμύρια στην ναυτιλιακή εταιρία. Την ίδια στιγμή πρέπει να κρατιεται στο σκοτάδι.Γιατί με τη διαφάνεια μπορεί και να ξυπνήσει.
Ένας απολογισμός: η Ocean Tankers πήρε τα 35 εκατομμύρια. Και ο Πρόεδρός της Μιχάλης Ιωαννίδης έκανε εισφορές στην Ομόνοια και το ΑΠΟΕΛ. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον. Και θα είχε πολύ ενδιαφέρον να μαθαίναμε, αν έκανε και άλλες εισφορές και σε ποιους.
Καλά, η δουλειά της κυβέρνησης είναι να προστατεύει το δημόσιο συμφέρον!!!.

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Διονύσης Χαριτόπουλος
"Εγχειρίδιο Βλακείας"
Προστέθηκε ακόμα ένα βιβλίο στην πλούσια βιβλιογραφία για τη βλακεία. Πρόκειται για το βιβλίο του Διονύση Χαριτόπουλου «Εγχειρίδιο βλακείας» (Εκδόσεις Τόπος, 2008).
Το βιβλίο – σε μικρό σχήμα – περιλαμβάνει 88 σύντομα κεφάλαια όπου εξετάζεται η βλακεία από πολλές πλευρές: εξελικτικά, χαρακτηριολογικά, κοινωνικά, πολιτικά. Το περιεχόμενο του βιβλίου είναι εύληπτο, ψυχαγωγικό και μορφωτικό.
Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει: «Επειδή όλοι υποτιμάμε τον αριθμό των ηλιθίων ανάμεσά μας και κάθε τόσο μας αιφνιδιάζουν πρόσωπα «υπεράνω υποψίας» μάλλον πρέπει να ξανασυστηθούμε».
Επειδή η βλακεία υπάρχει παντού, αξίζει να αναρωτηθούμε για τη δική μας βλακεία καθώς και τη βλακεία των γύρω μας. Αξίζει να διαβαστεί κυρίως όχι γιατί «η βλακεία είναι ανίατη» αλλά γιατί «η βλακεία δεν είναι αθώα».