"Ηθικός φρονηματισμός" των δημοσίων υπαλλήλων και άλλα παραμύθια της ανύπαρκτης κυβέρνησης Αναστασιάδη

Μετά τη Χάρτα Δεοντολογίας που υπέγραψαν οι Υπουργοί του κ. Αναστασιάδη για αυτο-ρύθμιση και ηθική αυτο-διαπαιδαγώγηση, τώρα η ευφάνταστη κυβέρνηση κυκλοφόρησε και «οδηγό συμπεριφοράς και δεοντολογίας των δημοσίων υπαλλήλων» (εφημερίδα Ο Φιλελεύθερος, 8/7/2013). Ο οδηγός αποτελεί ένα κείμενο με λόγια του αέρα, δηλαδή «ηθικού φρονηματισμού».

Δε θα αναφερθώ σε κενολόγες διακηρύξεις για «χρηστή διοίκηση», «διαφάνεια», «πάταξη της διαφθοράς», «νομιμότητα», «αντικειμενικότητα» και άλλα παραμύθια που καθημερινά αναιρούνται από τους κυβερνώντες.

Θα περιοριστώ στην πολιτική προσέγγιση του «οδηγού». Αναφέρεται στον «οδηγό»:

«η θεμελιακή υποχρέωση του δημόσιου υπαλλήλου να υπηρετεί το σύνολο του λαού ως εκφραστής της θέλησης του κράτους» ή « ο δημόσιος υπάλληλος ως εκφραστής και εκτελεστής της θέλησης του κράτους» ή «ο δημόσιος υπάλληλος οφείλει να σέβεται την αποστολή του και να αποδεικνύει με τις πράξεις  και τη συμπεριφορά του ότι είναι ταγμένος στην εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος και των πολιτών».

Τι μας λέει λοιπόν η κυβέρνηση;

Διαχωρίζει το κράτος από τον πολίτη και την κοινωνία ή το δημόσιο συμφέρον από το κοινωνικό συμφέρον. Θεωρεί ότι ένα πράγμα είναι το δημόσιο/γενικό/κρατικό/εθνικό συμφέρον και άλλο πράγμα το κοινωνικό συμφέρον ή το συμφέρον του κάθε πολίτη.

Εάν η κυβέρνηση θεωρεί ότι το δημόσιο συμφέρον είναι κάτι άλλο από το κοινωνικό συμφέρον, τότε ποιον αντιπροσωπεύει; Την κοινωνία ή κάτι άλλο; Και ποιο είναι αυτό το άλλο που κρύβεται πίσω από τις νεφελώδεις διακηρύξεις περί δημόσιου/κρταικού/ εθνικού συμφέροντος;

Φυσικά, και δε θα απαντήσουν, γιατί με τη χρήση των λέξεων οι ολιγαρχικοί κομματοκράτορες εξαπατούν κατ΄ εξακολούθηση την κοινωνία.

Ή, όντας πολιτικά απαίδευτοι έμειναν προσκολλημένοι στον 18^ο  αιώνα. Τότε που οι αστοί χρησιμοποίησαν το έθνος για να στραφούν εναντίον της μοναρχίας και στη συνέχεια, χρησιμοποίησαν το έθνος για να στραφούν εναντίον της κοινωνίας.

Και φτάσαμε στις αρχές του 21^ου αιώνα και να παρουσιάζεται το τραγελαφικό να επιζητούν την ψήφο των πολιτών, αλλά όταν πάρουν την εξουσία, τότε λένε πως εξυπηρετούν όχι το κοινωνικό συμφέρον, αλλά διάφορα βαρύγδουπα, όπως το εθνικό, δημόσιο συμφέρον, κάτι άλλο πάνω και πέρα από την κοινωνία που τους εξέλεξε. Και φυσικά, με επίκληση του δήθεν εθνικού/δημόσιου συμφέροντος να στρέφονται και εναντίον της κοινωνίας.

Και όποιος, φυσικά, εμπιστεύεται τους κομματοκράτορες έχει σοβαρό πρόβλημα αντίληψης και κατανόησης της πραγματικότητας.

Τι είναι στην πραγματικότητα το κυπριακό μνημόνιο

Είναι μια σύμβαση 

που υπέγραψε η τοπική πολιτικοοικονομική ολιγαρχία στην Κύπρο με τη διεθνή ολιγαρχία της οποίας σήμερα φορείς είναι η Γερμανία στην Ευρώπη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, και 

με την οποία κατοχυρώνεται ότι τις ζημιές 

από την πολιτικοοικονομική χρεοκοπία της Κύπρου η οποία προκλήθηκε από τους τοπικούς ολιγαρχικούς, 

θα τις πληρώσει η κατακτημένη κυπριακή κοινωνία 

χωρίς να επηρεαστούν τα συμφέροντα των ολιγαρχικών. 

Ή η διεθνής ολιγαρχία θα παρέχει νομιμοποίηση και προστασία στην τοπική ολιγαρχία εναντίον της κυπριακής κοινωνίας.

Τι είναι με άλλα λόγια το κυπριακό μνημόνιο;

Μια σύμβαση κατοχής της κυπριακής κοινωνίας από την τοπική και διεθνή πολιτικοικονομική ολιγαρχία.

Ποιοι εμπλέκονται στο μνημονιακό πολιτικό έγκλημα σε βάρος της κυπριακής κοινωνίας;

Όλοι όσοι ασύστολα έμαθαν να αποζούν σε βάρος του λαού ή οι αδίστακτοι εκμεταλλευτές με πρωτοπαλλήκαρα τους κομματάρχες.

Όλοι αυτοί είναι αντι-κοινωνικοί, αντι-δημοκρατικοί, λάτρεις της φτωχοποίησης του λαού, φερέφωνα ξένων συμφερόντων, εθελόδουλοι,και στυγνοί εκμεταλλευτές.

Όποιος περιμένει σωτηρία από αυτούς , κατά τη γνώμη μου, είναι από πολιτική άποψη ηλίθιος.

Και όποιος δίνει πίστη στις απύθμενες βλακείες τους, έχει  πρόβλημα  στοιχειώδους αντίληψης των πραγμάτων.Και αν κάποιος πει πως υπερβάλλω, για μια στιγμή ας σκεφτεί τέλος πάντων πόσα ψέματα έχουν πει μέχρι τώρα οι συμμορίτες ολιγαρχικοί.

Είναι το υφιστάμενο μνημόνιο μια κάποια λύση;

Όχι.

Αυτό που χρειάζεται η κυπριακή κοινωνία είναι ένα άλλο μνημόνιο, ένα μνημόνιο άρσης των αιτίων της καταστροφής. Και αυτό το μνημόνιο μπορεί να το καθορίσει και να το επιβάλει μόνο η κυπριακή κοινωνία, ο καθένας μας και όλοι μαζί. Οι αντίπαλοι μας είναι πλέον ορατοί στον καθένα. 

Η απάτη με τη Διερευνητική Επιτροπή

Η συνταγή της πολιτικής ολιγαρχίας (όλοι κομματοκράτορες) στην Κύπρο, όταν εγκληματίσει σε βάρος της κοινωνίας, είναι μία: διορισμός διερευνητικής επιτροπής.

Υποτίθεται ότι η διερευνητική επιτροπή (ΔΕ) θα ανακαλύψει αυτά που ξέρουν αυτοί που την διόρισαν! Ή, οι άθλιοι πολιτικοί προσποιούνται ότι δεν ξέρουν τι έκαναν και εγκλημάτισαν σε βάρος του λαού και διορίζουν κάποιο για να τους φωτίσει! Ή, ένας κλέφτης διορίζει έναν ερευνώντα λειτουργό για να του πει πώς έκλεψε! Πιο απλά, ο διορισμός μιας ερευνητικής επιτροπής είναι μια μέθοδος εξαπάτησης της κοινωνίας από τα κόμματα και τους πολιτικούς.

Η τωρινή ερευνητική επιτροπή για την οικονομική κατάρρευση στην Κύπρο είναι μια γελοία διαδικασία από τη γέννησή της. Ο κύριος λόγος είναι πως οι ένοχοι του εγκλήματος είναι γνωστοί προκαταβολικά και δε χρειάζεται να ψάξει κάποιος για να τους βρει:

-Τα Δ.Σ.και οι διευθύνοντες συμβούλοι των τραπεζών Κύπρου και Λαϊκής

-Ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας

-Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι Υπουργοί

-Οι 56 βουλευτές

Το μερίδιο της ευθύνης δεν είναι σίγουρα το ίδιο, είναι ζήτημα ποινικής ανάκρισης και δικαστηρίου. Άλλοι ένοχοι δεν υπάρχουν, όσο και να ψάξει κάποιος.

Αν κάποιος αναλογιστεί ότι

α)ο πρόεδρος της δημοκρατίας και οι βουλευτές απολαμβάνουν πολιτικής ασυλίας και δεν μπορούν να τιμωρηθούν για τις πολιτικές τους ευθύνες και αθωώνονται προκαταβολικά,

β)οι πολιτικοί , σύμφωνα με την έκθεση  της ανεξάρτητης επιτροπής για το τραπεζικό σύστημα, διαπλέκονταν με τους τραπεζίτες,

γ)την αποκλειστική ευθύνη για την κατάρρευση των κρατικών οικονομικών την έχουν οι πολιτικοί που δεν τιμωρούνται,

τότε τι είναι αυτό που θα κάνει η διερευνητική επιτροπή πέρα από την εξαπάτηση του λαού και την κάλυψη των πολιτικών εγκληματιών; Η κυπριακή πολιτικοικονομική ολιγαρχία έστησε  ένα θέατρο θεωρώντας πως απευθύνεται σε ηλίθιους.

Τι θα γίνει στη συνέχεια;

Οι αδίστακτοι ολιγαρχικοί θα ψάξουν να βρουν κάποιο εξιλαστήριο θύμα για να του τα φορτώσουν όλα και να εκτονωθεί η μάζα, πως τάχα αποδίδεται δικαιοσύνη. Προσπάθησαν με το Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας και δεν τους βγήκε. Θα βρουν κάποιο άλλο εκτός της συμμορίας τους και θα του τα φορτώσουν.

Υπάρχει λύση;

Όλα αυτά γίνονται γιατί  ο λαός με τη σιωπή του τους ανέχεται και το εκλαμβάνουν ως συγχωροχάρτι για να συνεχίζουν το εγκληματικό τους έργο.

Όλα αυτά γίνονται γιατί ο λαός ακόμα να αποφασίσει να δράσει. Και η μοναδική ελπίδα σήμερα είναι ο κάθε πολίτης και η κοινωνία ως σύνολο. Ο εφιάλτης είναι η διαιώνιση του υφιστάμενου καθεστώτος της πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας.

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΑΞΙΟΥ ΣΥΝΕΧΙΣΤΉ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ Ν.ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ

Επαναλαμβάνει ψευδώς ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ότι « οι ένοχοι θα τιμωρηθούν». Ας πούμε ότι εσύ ο ίδιος είσαι ένοχος κ. Πρόεδρε. Με ποιο τρόπο, με ποια δικαστική διαδικασία θα τιμωρηθείς; Γιατί εξαπατάς τους πολίτες προσθέτοντας ατιμώρητα ακόμα ένα αδίκημα σε βάρος σου; Έτσι θα αποκτήσεις αξιοπιστία και θα σώσεις τον τόπο;

Φυσικά, ο κ. Αναστασιάδης μαζί με τους Υπουργούς του και τους 56 βουλευτές καθώς και τον προηγούμενο Πρόεδρο με τους Υπουργούς του θα έπρεπε να βρίσκονται ήδη στη φυλακή για τα πολιτικά τους εγκλήματα σε βάρος της κυπριακής κοινωνίας και όχι να παρουσιάζονται υποκριτικά ότι θα μας σώσουν και από πάνω. Έλεος!  

Το ψευτοδίλημμα του κ. Κατσουρίδη για τις ευθύνες της οικονομικής κρίσης

Σε συνέντευξη του στην καθεστωτική εφημερίδα Ο φιλελεύθερος στις 26/5/2013 ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ Ν. Κατσουρίδης ασχολείται με την κρίση στην Κύπρο.

Ποια είναι η λογική βάση  όλης της συνέντευξης του κ. Κατσουρίδη; Υποστηρίζει λοιπόν ο κ. Κατσουρίδης:

«Στην κοινωνία μας, έστω και αν κάποιοι δεν θέλουν να το παραδεχτούν, έστω κι αν πολλοί δεν το συνειδητοποιούν, διεξάγεται μια σοβαρή ιδεολογική σύγκρουση. Όποιος απαντήσει στο ερώτημα για την κρίση στην Κύπρο και αποφανθεί ότι οι ευθύνες είναι μόνο κυπριακές, έχει μια ιδεολογική τοποθέτηση. Όποιος αποφανθεί ότι υπάρχουν και κυπριακές αλλά υπάρχουν και εισαγόμενες –που κατά τη γνώμη μου είναι υπέρτερες των όποιων εσωτερικών – αν απαντήσει ότι η πρώτη ευθύνη, δηλαδή το σημείο από το οποίο ξεκινά το κακό, είναι το σύστημα και το μοντέλο που εφαρμόζεται και οι αποφάσεις που λαμβάνονται εκτός  Κύπρου αποτελεί μια άλλη ιδεολογική τοποθέτηση».

Το ιδεολογικό δίλημμα που θέτει ο κ. Κατσουρίδης είναι εκ του πονηρού και συνιστά ακόμα ένα ψευτοδίλημμα, από αυτά που φτιάχνουν οι πολιτικοί για να περνούν την ώρα τους.Ειδικότερα:

1.Είναι δεδομένο προκαταβολικά γνωστό σε όλους ότι το κυπριακό κράτος και η κυπριακή οικονομία δεν είναι αποκομμένη από τα άλλα κράτη και οικονομίες. Είναι,δηλαδή, εκ των πραγμάτων ενταγμένη σε ένα ευρύτερο σύστημα, όπου λειτουργεί και συνυπάρχει. Επίσης είναι δεδομένο ότι υπάρχουν επιδράσεις που μπορεί να λειτουργήσουν θετικά είτε αρνητικά για την Κύπρο. Είναι δεδομένο ότι υπάρχει ένα κοσμο-σύστημα στο οποίο εντάχθηκε με δική μας επιλογή και το δικό μας σύστημα. Τα δεδομένα δημιουργούν γνώση και η γνώση οδηγεί στη λήψη αποφάσεων. Άρα, όταν στην Κύπρο κάποιοι έπαιρναν αποφάσεις συνεκτιμούσαν τα εξωτερικά δεδομένα, άρα ευθύνονται. Και αν δεν τα συνεκτιμούσαν, πάλιν ευθύνονται.

2. Σε αυτό το κοσμοσύστημα η εξέλιξη δεν είναι γραμμική με την έννοια ότι στον παρόντα χρόνο άλλες χώρες αντιμετωπίζουν κρίση και άλλες όχι. Επίσης η μορφή της κρίσης δεν είναι παντού η ίδια. Επομένως, η ισοπεδωτική προσέγγιση του κοσμο-συστήματος είναι άστοχη.

3. Η υφιστάμενη οικονομική κρίση ξέσπασε το 2008  στις ΗΠΑ. Το 2008 η Κύπρος δεν αντιμετώπιζε οικονομική κρίση. Σήμερα, το 2013 έχει χρεοκοπήσει. Πώς οδηγήθηκε μέσα σε μια πενταετία στη χρεοκοπία; Αν η λογική του κ. Κατσουρίδη έχει λογική βάση, τότε από το 2008 το ΑΚΕΛ θα έπρεπε να υποστηρίξει ότι η κρίση είναι δεδομένη και για την Κύπρο! Γιατί δεν το είπε; Και αντίθετα, υποστήριζαν πως η κρίση δεν θα μας αγγίξει;

4. Αν πάλι η ευθύνη του κοσμο-συστήματος είναι υπέρτερη-όπως υποστηρίζει ο κ. Κατσουρίδης –γιατί και τα όποια θετικά δεν τα αποδίδει στο κοσμο-σύστημα, αλλά αντίθετα θεωρεί ότι είναι αποτέλεσμα δικών του αγώνων; Γιατι λιβανίζει το κόμμα του, αφού –κατά τα λεγόμενά του –είναι απλώς μαριονέτες στα χέρια τρίτων;

Και ιδεολογικοποίηση ευθυνών!

Ο κ. Κατσουρίδης εκλαμβάνει τα αυτονόητα ως πολιτική ανάλυση και μάλιστα τα ιδεολογικοποιεί. Αν πεις φταίει ο καπιταλισμός, είναι μια ιδελογική τοποθέτηση. Αν πεις φταίει το κυπριακό πολιτικό και οικονομικό σύστημα είναι μια άλλη ιδεολογική τοποθέτηση. Λες, και τα δυο είναι διαχωρισμένα στην Κύπρο.

Φυσικά, τα πράγματα δεν είναι έτσι ακριβώς. Το υπαρκτό πολιτικοοικονομικό σύστημα και στην Κύπρο και διεθνώς είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Και αποτυπώνεται σε αυτό που ονομάζεται καπιταλισμός και φυσικά, στον πολιτικό εκφραστή του, δηλαδή το ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα, μέρος του οποίου είναι και το ΑΚΕΛ.

Ναι υπάρχει και ιδεολογικό πρόβλημα, όχι όμως αυτό που επιχειρεί να προβάλει ο κ. Κατσουρίδης για να δικαιώσει τον κόσμο του και το κόμμα του. Από τη μια είναι οι δυνάμεις της ολιγαρχίας – οικονομικής και πολιτικής- που στηρίζουν την ύπαρξή τους στην εκμετάλλευση των πολλών και από την άλλοι είναι οι πολλοί οι οποίοι δέχονται την επίθεση των ολιγαρχικών, οι οποίοι αξιοποιούν τον πλούτο, τα προνόμια και την εξουσία που έχουν, ώστε να κρατούν υποταγμένους τους πολλούς. Το πρόβλημα είναι για την κοινωνία –είτε το συνειδητοποιεί ο κ. Κτασουρίδης είτε όχι – πως οι όποιοι υπεύθυνοι της κρίσης ούτε θα  πληρώσουν ούτε θα τιμωρηθούν. Δηλαδή, ο κ. Κατσουρίδης που αποδέχεται πως έχει μερίδιο ευθύνης ούτε πληρώνει μία και φορτώνει τα βάρη στην κοινωνία ούτε και θα τιμωρηθεί, αλλά μας βγαίνει και πολιτικός αναλυτής και ιδεολογικός ερμηνευτής  της!

Βεβαίως ευθύνεται ολοκληρωτικά το υπαρκτό πολιτικοοικονομικό σύστημα, βεβαίως ευθύνεται η διεθνής ολιγαρχία, βεβαίως ευθύνονται τα τοπικά ολιγαρχικά φερέφωνα. Το πρόβλημα με τον κ. Κατσουρίδη είναι πως έχει πρόβλημα ταυτότητας. Πιο απλά, πού εντάσσει τον εαυτό του ο κ. Κατσουρίδης;

Τέλος πάντων, ο κ. Κατσουρίδης τι είναι, ολιγαρχικός ή δημοκρατικός; Ανάλογα με την ιδεολογία σου είναι και η ανάλυσή σου. Και η ανάλυση του κ. Κατσουρίδη είναι μια συνήθης ολιγαρχική ανάλυση που μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο στα πλαίσια του παλαιού καθεστώτος από το οποίο ζει και συντηρείται ο κ. Κατσουρίδης και προσπαθεί με σοφίσματα να αθωώσει, όπως εξάλλου ο κάθε αντιδραστικός και συντηρητικός.

ΥΓ. Σε μια δημοκρατία ο κ. Κατσουρίδης και οι βουλευτές και ο πρόεδρος θα ήταν όλοι στο σπιτάκι τους τουλάχιστον λόγω ανεπάρκειας. Γιατί αποδείχτηκαν λόγω ανικανότητας, απληστίας, διαφθοράς και διαπλοκής ακατάλληλοι να προωθήσουν το κοινωνικό συμφέρον. Και αφού κατέστρεψαν την κοινωνία, εφευρίσκουν σχέδια διάσωσής της.  Και διακηρύσσουν ότι δε δέχονται «ποινικοποίηση της πολιτικής». Γιατί θέλετε να είστε ανεύθυνοι και απαραβίαστοι; Μια απάντηση υπάρχει: είστε όλοι γνήσια παιδιά της ευγενικής δεσποτείας. Ιδεολογικά, πολιτικά, οικονομικά τέτοιοι είσαστε. 

Ο κ. Αναστασιάδης, το κυπριακό και η διαιώνιση της απάτης

Ο πανάξιος συνεχιστής του καταστροφικού έργου του κ. Χριστόφια κύριος Νίκος Αναστασιάδης, αφού ολοκήρωσε την καταστροφική πορεία της κυπριακής κοινωνίας, βάλθηκε να λύσει και το κυπριακό πρόβλημα.

Η λογική που ακολουθεί είναι η δοκιμασμένη μνημονιακή λογική. Η μνημονιακή λογική στηρίζεται σε δύο άξονες επιβολής: ο ένας είναι η ηλιθιότητα, δηλαδή « εγώ εν τζιαι ήξερα»-«εν οι άλλοι που φταίσιν» και ο άλλος είναι  ο φασισμός, δηλαδή «ο μονόδρομος»/ «δεν είχαμε άλλη επιλογή»! Αυτές οι προσεγγίσεις είναι η αποθέωση της ανθρωπίνης βλακείας, γιατί ούτε ένα μωρό δεν προβάλλει τέτοιες δικαιολογίες.

Φυσικά, πίσω από τον αυτοεξευτελισμό του ανθρώπου με τέτοιες προσεγγίσεις βρίσκεται η ακλόνητη πίστη του να υπηρετήσει τους διεθνείς πάτρωνές του, γιατί σε κείνους δίνει πιστοποιητικά εθελοδουλείας  και , παράλληλα, να εξαπατά μονίμως την κοινωνία με αφελείς προσεγγίσεις. Το κύριο χαρακτηριστικό της κυβερνητικής πολιτικής είναι η απάτη.

Όπως λοιπόν τα έκαμε μαντάρα στην οικονομία λόγω κυρίως ανικανότητας/απάτης, τα ίδια μεθοδεύει απτόητος και στο κυπριακό. Με αφοπλιστική αφέλεια προβάλλει θέσεις χωρίς καμία ουσία που προκαλούν τη νοημοσύνη της κοινωνίας.

1.Η πρώτη θέση που προβάλλει είναι όχι τώρα συνομιλίες λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά από τον Οκτώβριο. Θέλει , λέει, να ασχοληθεί απερίσπαστος  με την «επανεκκίνηση» της οικονομίας. Δηλαδή, κύριε Πρόεδρε, τι θα κάνεις από τώρα μέχρι τον Οκτώβρη για την επανεκκίνηση της οικονομίας; Τίποτε απολύτως δεν μπορείς να κάνεις. Γιατί ό,τι αφορά το δημόσιο, το σκηνικό το έχουν στήσει οι τροϊκανοί. Ό,τι αφορά τον ιδιωτικό τομέα το σκηνικό το έχουν στήσει οι Ευρωπαίοι.

Ύστερα, αν δεν επανεκκινήσει η οικονομία ως τον Οκτώβρη, θα ακυρώσεις το ραντεβού σου; Ή, ως τον Οκτώβρη σοβαρά αναμένει κάποιος επανεκκίνηση της οικονομίας, ώστε να το θέτεις ως προϋπόθεση για επανέναρξη των συνομιλιών;

Φυσικά, το πρόβλημα του κυρίου Αναστασιάδη είναι άλλο. Δε θέλει συσσώρρευση ξεπουλημάτων για να μην προκληθεί κοινωνική αγανάκτηση. Αλλιώς, η εθελοδουλεία του κυρίου Αναστασιάδη , όπως και του προκατόχου του, είναι παροιμιώδης.

2.Η δεύτερη θέση που εισπράξαμε με κάθε σοβαρότητα από τον κύριο Αναστασιάδη είναι πως «το έγγραφο επιδόθηκε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ύστερα από αίτημα του ιδίου, κατά την τελευταία συνάντηση που είχε με τον κύριο Ντάουνερ» (Χρ. Στυλιανίδης, 16/5/2013).

Ποια ανάγκη ώθησε τον κύριο Αναστασιάδη να ζητήσει το έγγραφο με τις συγκλίσεις από τον κύριο Ντάουνερ; Αν ήταν απλώς λόγοι πληροφόρησης, τότε θα μπορούσε να ρωτήσει τον κύριο Χριστόφια. Θα πει κάποιος πως δεν τον εμπιστεύεται.Μα καλά, εμπιστεύεται τον Ντάουνερ; Φυσικά, ο κύριος Αναστασιάδης, ως γνώσιος συνεχιστής του καταστροφέα Δ. Χριστόφια, θέλει να ολοκληρώσει το έργο του. Και η κατάθεση εγγράφου από τον ΟΗΕ είναι αναγκαία και επαρκής προϋπόθεση. Τι δηλαδή, να αγνοήσουμε έγγραφο του ΟΗΕ που απεικονίζει μια πραγματικότητα επιβεβαιωμένη και από τον κύριο Χριστόφια; Να στραφούμε εναντίον του ΟΗΕ από τον οποίο ζητούμε εμείς λύση; Έτσι, σιγά σιγά στήνεται το σενάριο λύσης. Το οποίο με τη βοήθεια της «άγνοιας» και του «μονόδρομου» θα ολοκληρωθεί. Ή πιο σώστα με τη χρήση της απάτης της διεθνούς ολιγαρχίας και των τοπικών εθελόδουλων φερεφώνων της.

Και επί του παρόντος η κυπριακή κοινωνία σιωπά. Είναι πολύ απαισιόδοξο αλλά και πολύ ενθαρρυντικό. Ίδωμεν!

Ο κενολόγος Μ. Κάρογιαν συνεντευξιάζεται στον καθεστωτικό "Ο φιλελεύθερος'

Σε συνέντευξή του στη εφημερίδα  «Ο Φιλελεύθερος» στις 12/5/2013 ο κενολόγος Πρόεδρος του ΔΗΚΟ  Μ. Κάρογιαν λέει πολλά και γλαφυρά.Στην ερώτηση: «Θα λέγατε ένα mea culpa στην κοινή γνώμη για όσα έχουν γίνει και έχουν φέρει τα πάνω-κάτω στον τόπο μας;»,  η απάντηση ήταν η αναμενόμενη από ένα δειλό πολιτικάντη: «Το  mea culpa οφείλει να το πει όλο το πολιτικό σύστημα».

Δηλαδή; Ποιος;

Το κράτος;

Τα κόμματα;

Οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι;

Ποιος;

Και θα μαζευτούν όλοι μαζί και θα εκδώσουν μια ανακοίνωση;

Ή ο κάθενας χωριστά αλλά με παρασκηνιακή συνεννόηση; Και αν κάποιος σας γελάσει;

Και μετά;

Τι θα γίνει μετά;

Τι θα κάνετε μετά;

Θα συνεχίσετε αμέριμνος την πολιτική σας καριέρα;

Θα πάτε στο σπιτάκι σας ήσυχα και ωραία και θα απαλλαγούμε από την παρουσία σας και να ζήσετε με τις ενοχές σας;

Θα ζητήσετε να δικαστείτε και να τιμωρηθείτε παραδειγματικά γιατί εγληματίσατε σε βάρος της κοινωνίας και θα λυτρωθείτε από το έγκλημά σας;

Ένας ανίκανος και άπληστος πολιτικάντης προκαλεί τη νοημοσύνη μιας κοινωνίας με τη βοήθεια του καθεστωτικού Φιλελεύθερου. Αυτοί οι άνθρωποι κατέστρεψαν μια κοινωνία και τώρα επαγγέλλονται ξεδιάντροπα τους σωτήρες της!

Από την άλλη, μια εφημερίδα να παραχωρεί μια σελίδα στην κυριακάτική της έκδοση για μια ανούσια συνέντευξη ενός ενόχου για πολιτικό έγκλημα σε βάρος της κυπριακής κοινωνίας, αποτελεί πρόκληση υπερμεγέθη. Και φανερώνει ποιος είναι ο ρόλος που επιτελούν τα ΜΜΕ στην Κύπρο: στήριξη ενός σάπιου πολιτικού συστήματος, αφού η στήριξή του είναι προϋποθεση για να συνεχίσει η εφημερίδα να είναι ενταγμένη στη συμμορία των κατακτητών της κυπριακής κοινωνίας.

Τουλάχιστον, να ήταν ορατοί στον καθένα ποιοι είναι οι αντίπαλοί μας!

Κυπριακά κομματοκαραγκιοζιλίκια

Οι Κύπριοι πολιτικοί και τα κόμματα κατάντησαν γελοίοι. Παρακολουθώντας τα λεγόμενά τους τότε οδηγείσαι με βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι άργησαν κιόλας να καταστρέψουν την κυπριακή κοινωνία! Το τι λένε είναι θεόσταλτο και μόνο ο θεός τους ακούει.

Αναζητείται  πολιτική ευθύνη  

Ψάχνει η κυβέρνηση να βρει τους ενόχους για το έγκλημα σε βάρος της κυπριακής κοινωνίας. Μα οι εγκληματίες είναι γνωστοί προκαταβολικά: οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι του κράτους (56 βουλευτές και ένας πρόεδρος . Αυτοί με τις πράξεις τους ή τις παραλέιψεις τους οδήγησαν την κυπριακή κοινωνία στη φτωχοποίηση. Έχουν το ίδιο μερίδιο πολιτικής ευθύνης; Όχι. Αλλά θα μπορούσε να κατανεμηθεί το μερίδιο της πολιτικής ευθύνης, ανάλογα με τη συμμετοχή του καθενός σε αυτό το πολιτικό έγκλημα.

Τι κάνουν οι αθεόφοβοι;

Διορίζουν μια διερευνητική επιτροπή για να οδηγήσει στα δικαστήρια τους ένοχους τραπεζίτες. Οι ίδιοι οι πολιτικοί έχουν αυτο-αθωωθεί!!! Οι πρώτοι που θα έπρεπε να οδηγηθούν στα δικαστήρια είναι οι πολιτικοί, αλλά σφυρίζουν αδιάφορα ψελλίζοντας διάφορα άναρθρα περί ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής. Ναι ρε άχρηστοι, είναι και δίκαιο και ορθό σε ένα κράτος δικαίου, όταν ένας πολιτικός με τις πράξεις ή παραλείψεις του προκαλέσει βλάβη στην κοινωνία, τότε να οδηγείται ενώπιον της δικαιοσύνης. Ποιο είναι το πρόβλημα σας; Τι θέλετε; Να βλάπτετε ατιμώρητα την κοινωνία, γιατί δήθεν δε θα πρέπει να ποινικοποιηθεί η πολιτική ζωή;

Είστε σοβαροί άνθρωποι εσείς για να ηγείστε μιας κοινωνίας ή είστε υπολείμματα του δεσποτισμού του παρελθόντος;

Ψευτοδιλήμματα: μέσα ή έξω από την ευρωζώνη

Για να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους τα ολιγαρχικά κόμματα εφευρίσκουν ψευτοδιλήμματα του τύπου: μέσα ή έξω από την ευρωζώνη. Η απάντηση είναι απλή: είτε μέσα είτε έξω με τους καταστροφολάγνους κομματικούς ολιγαρχικούς στην εξουσία η μοίρα της κοινωνίας είναι προδιαγεγραμμένη, η καταστροφή. Είναι τόσο ανίκανοι και άπληστοι που καμία προοπτική δεν μπορούν να δώσουν στην κοινωνία. Με αυτούς τους ανθρώπους στην εξουσία είτε μέσα είτε έξω από την ευρωζώνη, η καταστροφή της κοινωνίας είναι αναπόφευκτη. Χωρίς αλλαγή του πολιτικού συστήματος και χωρίς απαλλαγή από τα κομματικά αρρωστημένα μυαλά δεν υπάρχει δρόμος σωτηρίας.

Σωρεία κυβερνητικών εξαγγελιών

Για επικοινωνιακούς λόγους κάθε τρεις και λίγο ο Πρόεδρος εξαγγέλλει μέτρα ανάκαμψης της οικονομίας, μέτρα για την ανεργία, μέτρα για τον εκσυγχρονισμό του κράτους. Έτσι πουλά ελπίδα στους  πολίτες, πως κάτι γίνεται για να δει η κοινωνία φως, ενώ στην ουσία απεργαζόνται την περαιτέρω καταστροφή της κοινωνίας με μέτρα αδιέξοδα.

Φυσικά τα μέτρα δεν αφορούν το ζητούμενο: τι αλλάζει στο υφιστάμενο αδιέξοδο πολιτικό και οικονομικό μοντέλο της Κύπρου; Τίποτε σε βάρος φυσικά της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας, δηλαδή της συνωμοταξίας της καταστροφής. Μόνο μέτρα στην πράξη για φτωχοποίηση της κοινωνίας στα πλαίσια ενός εργασιακού  και κοινωνικού μοντέλου που έπλασε η διεθνής των ολιγαρχών. Δηλαδή, αλλάζουν την κοινωνία. Λες και αυτή ευθύνεται για τα σημερινά αδιέξοδα και όχι η δική τους η αφεντιά.

Και φυσικά ούτε λόγος για το ποιος πληρώνει τις ζημιές. Στο ολιγαρχικό μυαλό τους η απάντηση είναι αυτονόητη: οι βλάκες οι πολλοί! Αυτό είναι το όραμά τους!

Ευφάνταστα μέτρα: επιχορήγηση της εργασίας!

Με πομπώδεις δικαηρύξεις στα κατάπτυστα ΜΜΕ προβάλλει η κυβέρνηση τα μέτρα στήριξης των ανέργων. Ποια είναι τα μέτρα;

-επιχορήγηση των τουριστικών επιχειρηματιών για πρόσληψη φτηνού εργατικού δυναμικού

-επιχορήγηση ανέργων επιστημόνων για απόκτηση εργασιακής πείρας ή μη αποκοπής από τη λογική της μισθωτής εργασίας

-επιχορήγηση ευέλικτων μορφών εργασίας

Ποια είναι η λογική των μέτρων;

Το πρόβλημα της εργασίας των πολιτών σήμερα είναι συνυφασμένο με την λεγόμενη παγκοσμιοποίηση και τη μετανάστευση από τρίτες χώρες που επηρεάζει την εργασία του πολίτη στις χώρες υποδοχής, δεδομένου ότι οι εργοδότες επιλέγουν μη πολίτες για εργασία, ώστε να αντλούν πρόσθετη υπεραξία και λόγω χαμηλότερης αμοιβής αλλά και απαλλαγής από επιβαρύνσεις που επιφέρει η εργασία του πολίτη.

Η επιχορήγηση της εργασίας ως μέτρο αντιμετώπισης της ανεργίας είναι βλακώδης. Ουσιαστικά καλείται το κοινωνικό σύνολο να καταβάλει μέρος του κόστους εργασίας του πολίτη, ώστε αυτή να καταστεί ανταγωνιστική προς την εργασία του μη πολίτη! Αυτή η λογική εξυπηρετεί την επιβολή της λογικής του εργοδότη για εξομοίωση των όρων  εργασίας του πολίτη και του μετανάστη.

Το συγκεκριμένο μέτρο δεν θα επιφέρει ανάπτυξη, μόνο πιθανόν πρόσκαιρη ανακούφιση των ανέργων. Όμως το όφελος για την οικονομική ολιγαρχία είναι τεράστιο, γιατί ουσιαστικά επιβάλλεται από το κράτος η δική της λογική για την εργασία του πολίτη σε μια διαδικασία εξομοίωσης με την εργασία του μετανάστη.

Η λογική τέτοιων μέτρων δεν απαντούν στο ερώτημα: πώς θα εξασφαλίζει την επιβίωσή του ο πολίτης; Για την οικονομική και πολιτική ολιγαρχία αυτό δεν είναι πρόβλημα. Γιατί δεν αναγνωρίζουν την  ύπαρξη πολιτών παρά μόνο φτηνού εργατικού δυναμικού που θα καταστήσει  δήθεν πιο ανταγωνιστικά τα προϊόντα.

Και ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου ως θεόσταλτος σωτήρας της κυβέρνησης Αναστασιάδη

Ευτυχώς που ο πνευματικός μας πατέρας διάλεξε στρατόπεδο, δηλαδή ταυτίστηκε με τους καταστροφείς της κυπριακής κοινωνίας. Ευτυχώς που δεν είναι μαζί με τους πιστούς, αλλά με τους δυνάστες των πιστών. Ευτυχώς που η κυβέρνηση Αναστασιάδη τον έκαμε ωσάν «κυβερνητικό εκπρόσωπό της», ώστε να την αηδιάσουμε πιο γρήγορα. Και ο άσχετος αναλαμβάνει μέρος της φθοράς της πολιτικής εξουσίας, για να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία του να βγαίνει στα ΜΜΕ και να λέει κενολογίες για ηλιθίους. Οι Κύπριοι δεν έχουν σωτηρία ούτε επίγεια ούτε επουρανία!