Το ξέσπασμα των νέων και η υποκρισία του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου

Ορισμένα κόμματα και ΜΜΕ στην Ελλάδα άρχισαν το συνηθισμένο βιολί μετά την πρώτη αμήχανη αντίδραση.
Τι δεν κάνουν; Μα φυσικά το αυτονόητο, δηλαδή να προσπαθήσουν να κατανοήσουν και να ερμηνεύσουν το φαινόμενο, απαραίτητη προϋπόθεση για να εντοπίσεις τα αίτια και να αναζητήσεις λύσεις. Τέτοιες προσεγγίσεις είναι έξω από τα ενδιαφέροντά τους. Εξάλλου το δόγμα τους είναι σαφές: το σύστημα – κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό – που τους βολεύει εννοείται, είναι τέλειο. Δεν έχει κανένα ψεγάδι. Αυτοί λοιπόν που αντιδρούν, είναι απροσάρμοστοι, αντιδραστικοί, αντιεξουσιαστές, αντικοινωνικοί, αναρχικοί κλπ, κλπ, κλπ.. Αυτοί είναι οι ένοχοι!!!
Άρχισαν λοιπόν κάποιοι φορείς του κατεστημένου το συνηθισμένο τροπάριο, συνεπικουρούμενοι πάντοτε από μερικά ΜΜΕ.

Θυμήθηκαν το κράτος δικαίου!!!
Ποιο κράτος δικαίου; Αυτό που εξαναγκάζει τους νέους να βγαίνουν στους δρόμους για να διεκδικήσουν το δίκιο τους;
Ποιος κράτος δικαίου; Αυτό που στηρίζεται μόνο στην ανοχή των πολιτών; Αυτό που στρέφει τους πολίτες εναντίον των άλλων πολιτών για να μπορούν μια χούφτα ολιγαρχικοί να καρπώνονται πλούτο, προνόμια και εξουσία;

Θυμηθήκαν και τη δημοκρατία !!!
Ποια δημοκρατία είναι αυτή που ο πολίτης είναι εξαναγκασμένος να διαδηλώνει για να ακουστεί; Σε μια δημοκρατία ο πολίτης δε θα διαδήλωνε, γιατί θα συμμετείχε στη λήψη των αποφάσεων για το μέλλον του. Και είναι παράλογο να διαδηλώνεις εναντίον του εαυτού σου!!!
Από κοντά και κάποιοι πολίτες εκφράζουν την οργή τους για τη συμπεριφορά των νέων.Γιατί αυτή η επιλεκτική ευαισθησία, γιατί αυτή η άμετρη υποκρισία;
Ποιος δίδαξε για δεκαετίες τώρα τους νέους με τρόπο συστηματικό την ανομία; Ποιοι μετέτρεψαν το σύνταγμα και τους νόμους σε τυπικές αναφορές χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο; Ποιοι ιδιωτικοποίησαν την εξουσία και προώθησαν το παρασκήνιο, τη συναλλαγή και τη διαφθορά; Ποιοι θεώρησαν ότι το κράτος είναι δικό τους λάφυρο προς διανομή;
Ποιοι δίδαξαν τους νέους ότι στην κοινωνία που ζούμε υπάρχει μόνο ένας νόμος, ο νόμος της δύναμης; Ποιοι ρύθμιζαν τις τύχες μιας ολόκληρης κοινωνίας στις παρυφές των θεσμών και με μόνο κριτήριο την πολιτική, την επικοινωνιακή και την οικονομική δύναμη;
Ποιοι τέλος πάντων για δεκαετίες ολόκληρες κρυμμένοι πίσω από την ασυλία έπρατταν κατά το δοκούν; Ποιοι δίδαξαν τους νέους ότι ο νόμος ισχύει μόνο για τους κάτω και οι πάνω είναι υπεράνω;
Η ανομία και η δύναμη δεν ανακαλύφθηκαν ξαφνικά από τους νέους Η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία τους εκπαίδευε συστηματικά για δεκαετίες. Τους εκπαίδευε να υποτάσσονται στο νόμο της δύναμης, το δίκαιο του ισχυρότερου.
Την ανομία και το νόμο της δύναμης οι νέοι τον έμαθαν από τους πολιτικούς, τα κόμματα και τους ισχυρούς οικονομικούς και επικοινωνιακούς παράγοντες.
Έμαθαν οι νέοι τους όρους του παιγνιδιού τους, Τους έμαθαν φυσικά όχι για να υποτάσσονται στις ορέξεις τους ,αλλά να τους χρησιμοποιούν εναντίον τους.
Στο ξέσπασμά τους λοιπόν οι νέοι χρησιμοποιούν αυτό που τους έμαθαν, την ανομία και τη δύναμη. Όμως πρέπει να είμαστε ειλικρινείς: το νόμο της ζούγκλας δεν τον ανακάλυψαν οι νέοι. Απλώς οι νέοι τον χρησιμοποιούν όπως και κάποιοι άλλοι.
Γιατί η δήθεν έκπληξη; Γιατί τόση υποκρισία; Γιατί τόσες φαιδρές κενολογίες περί κράτους δικαίου και δημοκρατίας;
Και το επιμύθιο του κάθε ολιγαρχικού: «στη δημοκρατίας δεν υπάρχουν αδιέξοδα».Καλά,η τωρινή αντίδραση των νέων είναι μια δημοκρατική διέξοδος;
Δηλαδή το ζήτημα/δίλημμα γι αυτούς είναι: με τους οπλοφόρους ή με τους κουκουλοφόρους; Οι εκπορνευτές της δημοκρατίας γίνονται με τη βούλησή τους καταγέλαστοι.

Αφιερωμένο στον Αλέξη

Ήταν νέος.
Δεν πρόλαβε να ταχύνει την αστραπή.
Δεν πρόλαβε να φέρει την άνοιξη.
Δεν πρόλαβε καν να πιάσει το
«ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και να το γδάρει ίσαμε το πι»
καθώς έλεγε ο ποιητής.

Και τον έγδαραν
οι οπλοφόροι
της κρατικής εξουσίας.

Ο κ. Χριστόφιας και η αξιοκρατία ή μια απόπειρα κατανόησης του διορισμού του κ. Πιττοκοπίτη

Φαντάζομαι ότι ο κ. Χριστόφιας, όταν θα διορίσει κάποιον, ανοίγει το προεκλογικό του πρόγραμμα - το συμβόλαιό του με το λαό - , διαβάζει με προσοχή τις δεσμεύσεις του και τις υλοποιεί κατά γράμμα. Η πολιτική με ανθρωπιά, το όραμα της δίκαιης κοινωνίας δεν του αφήνουν άλλες επιλογές.
Έπρεπε λοιπόν ο Πρόεδρος να διορίσει τα μέλη της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφορών. Άνοιξε το πρόγραμμά του και διάβασε με προσοχή:
«Η σχέση μας θα βασίζεται σε αρχές, αξίες και ιδανικά» και στις αρχές «της δημοκρατίας, της ισοπολιτείας και της κοινωνικής δικαιοσύνης». (σελ. 8 )
«Η χρηστή διοίκηση και η αξιοκρατία θα είναι απαραίτητο συστατικό της κυβερνητικής πολιτικής». (σελ. 25)
Και στο κεφάλαιο του προεκλογικού προγράμματός του για τη νεολαία (σελ 99) αναφέρει: «Χρειάζεται μεγάλος αγώνας, χωρίς ταλαντεύσεις και ημίμετρα , προκειμένου να επέλθει η ποιοτική αλλαγή στον τομέα της αξιοκρατίας και των ίσων ευκαιριών. ...Βασική προϋπόθεση είναι να απαντάς στις αναξιοκρατικές πρακτικές με την πρόταξη αρχών και θεσμών. Το πιο σημαντικό όμως είναι η αποδεδειγμένη πολιτική μας βούληση για εφαρμογή αρχών στα ζητήματα αξιοκρατίας».
Στη συνέχει ο κ. Χριστόφιας ρώτησε τον εαυτό του – ο διορισμός είναι αποκλειστικό προνόμιο του Προέδρου - :
Ποιος πληρεί τα πιο πάνω κριτήρια;
Ποιου η επιλογή αναταποκρίνεται στο συμβόλαιό μου με το λαό;
Ποιου η επιλογή ανταποκρίνεται στις αρχές της ισοπολιτείας, της ίσης μεταχείρισης των πολιτών, των ίσων ευκαιριών , της χρηστής διοίκησης και της αξιοκρατίας;
Και τότε το μυαλό του κ. Προέδρου πήγε στον άνθρωπο που πληρούσε όλα αυτά τα προεκλογικά. Και το πρόσωπο αυτό ήταν ο κ. Πιττοκοπίτης. Έτσι ο Πρόεδρος διόρισε τον κ. Πιττοκοπίτη στην Αναθεωρητική Αρχή Προσφορών με αντιμισθία 72 χιλιάδων ευρώ ετησίως.
Και στον κ. Χριστόφια έμεινε η απόφαση αρχών, ο λαός εισέπραξε τις προεκλογικές διακηρύξεις και οι νέοι ανακουφίζονται με την ελπίδα. Και το κατεστημένο με μεγάλη ικανοποίηση διαπιστώνει ότι ανακυκλώνεται στην κατοχή πλούτου, προνομίων και εξουσίας με τη μέγιστη δυνατή ομαλότητα.
Μεγάλη κουβέντα, τελικά, οι αρχές με ευελιξία: η ευελίξια είναι για τους πάνω και οι αρχές για τους κάτω.

Αναστασιάδης εναντίον Χριστόφια: κομματικοποίηση του κράτους ή ιδιωτικοποίηση της κρατικής εξουσίας;

Με αφορμή τις καταγγελίες του ΔΗΣΥ για ρουσφέτια από το ΑΚΕΛ προβλήθηκε και η θέση για προώθηση του φαινομένου της κομματοκρατίας ή για κομματικοποίηση του κράτους. Οι όροι αυτοί αν δεν αποσαφηνιστούν, δεν έχουν νόημα. Όπως και τόσοι άλλοι όροι,έτσι και αυτοί αποκτούν ένα νεφελώδες περιέχομενο που προσαρμόζεται στις αντιλήψεις του καθενός. Η ασάφεια φυσικά ευνοεί κατεξοχήν τους δυνατούς, δηλαδή τα κόμματα που έχουν τη δύναμη να τους αποδίδουν το "αληθινό" τους περιεεχόμενο.
Για να κατανοήσουμε αυτό που συμβαίνει σήμερα επί της διακυβέρνησης Χριστόφια πρέπει να ανασύρουμε τις αντιλήψεις του κ. Χριστόφια για το κόμμα και το ρουσφέτι.
Με αφορμή το σκάνδαλο που ξέσπασε στην Εθνική Φρουρά το Νοέμβριο του 2006, όταν η εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ δημοσίευσε καταλόγους με παρεμβασεις πολιτικών, ο κ. Χριστόφιας είχε τοποθετηθεί δημοσίως.
Η πρώτη τοποθέτησή του ήταν η εξής: « Μα δεν είναι θεσμικό όργανο ένα κόμμα; Τα κόμματα είναι τα πιο θεσμικά όργανα αν θέλετε και οι βουλευτές και ηγετικά στελέχη των κομμάτων βεβαίως είναι θεσμικοί παράγοντες».
Αυτή η αντίληψη του κ. Χριστόφια είναι σημαντική για την κατανόηση της διαχείρισης της κρατικής εξουσίας από μέρους του.
Με βάση την υπαρκτή πραγματικότητα τα όργανα που είναι επιφορτισμένα να παίρνουν αποφάσεις για το κοινό μας καλό και να τις επιβάλλουν σε όλη την κοινωνία είναι τα θεσμικά όργανα του κράτους, δηλαδή η εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία. Αυτοί οι θεσμοί είναι υποχρεωμένοι να ενεργούν στα πλαίσια του νόμου και όχι αυθαίρετα ώστε να μην καταπατούν τα δικαιώματα των πολιτών.
Τα κόμματα δεν είναι θεσμοί κρατικοί. Είναι θεσμοί διαμεσολάβησης ανάμεσα στην κοινωνία και το κράτος. Δεν έχουν καμία νομική υπόσταση, δηλαδή δεν είναι καν θεσμοθετημένα και λειτουργού εξω-θεσμικά και στη βάση κριτηρίων που μπορεί να είναι αντίθετα με τους θεσμούς της πολιτείας.
Τα κόμματα είναι κοινωνικοί θεσμοί που δημιουργούνται από πολίτες. Λειτουργούν εξω-θεσμικά και εκφράζουν τα συμφέροντα των μελών τους ή και ευρύτερα. Δεν έχουν καμία εξουσία. Εξουσία έχουν από τη στιγμή που θα νομιμοποιηθουν από τους πολίτες σε κάποιο από τους θεσμούς της κρατικής εξουσίας (κυβέρνηση, βουλή).
Αν λοιπόν ο κ. Χριστόφιας θεωρεί το κόμμα ως το πιο θεσμικό όργανο , αυτό υποδηλώνει ότι η κρατική εξουσία θα πρέπει να υποταχθεί στην κομματική αθέσμιτη εξουσία ή στην ιδιωτική κομματική δύναμη. Ή πιο σωστά η κρατική εξουσία θα μεταφερτεί στα κόμματα που δεν είναι ενταγμένα σε κάποιο θεσμικό πλαίσιο και ενεργούν με βάση ιδιωτικά συμφέροντα ή άλλα και στη λογική της δύναμης. Στην πράξη λοιπόν αυτό που γίνεται σήμερα είναι η απο-κρατικοποίηση της εξουσίας και η ενίσχυση της ιδιωτικοποίησής της. Μιας ιδιωτικοποίησης που θα λειτουργεί με βάση τους συχετισμούς δύναμης και τη σύνθεση των συμφερόντων.
Αυτή είναι η λογική του νεο-φιλελευθερισμού και της νέας τάξης που τόσο καταράζεται ο κ. Χριστόφιας!!!
Μια δεύτερη αντίληψη που διατύπωσε τότε ο κ. Χριστόφιας είναι πως «όσοι πολίτες δεν ανήκουν σε κόμματα θα πρέπει να αποτείνονται στους βουλευτές της επαρχίας τους», για να επιλύσουν τυχόν προβλήματα που αντιμετωπίζουν!!! Δηλαδή ο κ. Χριστόφιας θεωρεί ότι η έννοια του ρουσφετιού δεν υπάρχει, την ταυτίζει με τη φιλανθρωπία και την υποχρεωτική μεσολάβηση των κομμάτων στις συνναλλαγές των πολιτών με το διοικητισμό μηχανισμό του κράτους!!! Αυτή η θέση είναι συνεπής με την πρώτη του θέση, ότι τα κόμματα είναι τα πιο θεσμικά όργανα. Άρα και το ρουσφέτι είναι θεσμοθετημένο, στην ουσία δεν είναι ρουσφέτι αλλά θεσμοθετημένη διαμεσολάβηση των κομματαρχών!!!
Το ερώτημα είναι γιατί στους νόμους που ψηφίζει η βουλή και ισχύουν για όλους τους πολίτες δεν περιέχεται έστω και μια αναφορά για τις ευνοιοκρατικές παρεμβάσεις των κομμάτων; Γιατί δηλαδή δε νομιμοποιούν το ρουσφέτι και, αντιθέτως, φτιάχνουν νόμους που το ποινικοποιούν;
Με βάση τις αντιλήψεις λοιπόν του κ. Χριστόφια αυτό που γίνεται σήμερα και που αποδίδεται με τον όρο κομματοκρατία ή κομματικοποίηση, είναι η μεταφορά της εξουσίας του κράτους στα κόμματα, τα οποία δεν είναι θεσμοθετημένα και λειτουργούν κατά το δοκούν. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι η οριοθετήμενη δύναμη του κράτους, που λειτουργεί σε ορισμένα κανονιστικά πλαίσια, μεταφέρεται σε ιδωτικούς φορείς. Το δρόμο της ιδιωτικοποίησης ή της απελευθέρωσης από το κράτος άνοιξε η οικονομία και η επικοινωνία. Τώρα είναι η σειρά της πολιτικής, δηλαδή των κομμάτων να υποταχθούν ή να ακολουθήσουν τον προσοδοφόρο δρόμο τους.
Εγκαθιδρύεται ένας είδος κομματικής «φεουδαρχίας». Η διαφορά από τη μεσαιωνική φεουδαρχία είναι πως τότε οι φεουδάρχες κατείχαν και τον πλούτο (γη) και την εξουσία. Σήμερα στα πλαίσια της κομματικής φεουδαρχίας τα κόμματα κατέχουν μόνο το μονοπώλιο της πολιτικής. Γι αυτό και είναι υποχρεωμένα στα πλαίσια της ιδιωτικής τους εξουσίας να συναλλάσονται με τους πραγματικούς κατόχους της δύναμης, οικονομικής και επικοινωνιακής –τα ΜΜΕ και το χρηματιστικό κεφάλαιο.Αυτοί είναι οι τρεις συνετελεστές της πολιτικής που ρυθμίζουν τις τύχες της κοινωνίας στο παρασκήνιο, εξω-θεσμικά. Είναι η λεγόμενη «διακυβέρνηση» που εγκαθίδρυσαν κατά κύριο λόγο οι κ. Χριστόφιας και Αναστασιάδης, και που τώρα διαγκωνίζονται για τα λάφυρα του κράτους.

Ιδιωτική εξουσία υπήρχε και στο μεσαίωνα, η ιδιωτική εξουσία του μονάρχη. Δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Μόνο που από τότε ο κόσμος εξελίχτηκε: από την ιδωτική δεσποτεία περάσαμε στην κρατική δεσποτεία (συνταγματική μοναρχία) και από εκεί στην κρατική ολιγαρχία (ολίγοι κατέχουν την εξουσία του κράτους). Τώρα περνάμε στην ιδιωτική ολιγαρχία με απομείωση της κρατικής εξουσίας και του νόμου. Το μόνο πρόβλημα είναι αν θα επικρατήσει ο νόμος της ζούγκλας στις σύγχρονες κοινωνίες. Ευτυχώς υπάρχει και η παράμετρος «κοινωνία», που δεν εξελίσσεται σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας, αλλά βιώνει τελείως διαφορετικά την πραγματικότητα. Σε κάθε περίπτωση και η κοινωνία , έστω και αν αργά συνειδητοποιείται, θα ακολουθήσει το νόμο της δύναμης στην επίλυση των προβλημάτων της.

Η κομματική κωμωδία "Αξιοκρατία" ή η εκπόρνευση των λέξεων

Είναι γεγονός πως τα κόμματα εκλαμβάνουν την πολιτική ως θέατρο. Οι πολιτικοί αυτοαναγορεύονται σε πρωταγωνιστές από τους «θιασάρχες» -ιδιοκτήτες των ΜΜΕ και κάποιοι πολίτες «κόβουν εισητήριο»-τηλεθέαση για την απείρου κάλλους παράσταση των ατάλαντων «ηθοποιών».
Και πάλι προέκυψε θέμα αξιοκρατίας στο δημόσιο:Πρόβλημα στις προσλήψεις στο ΘΟΚ, ο Αναστασιάδης υπέβαλε υπόμνημα στον Πρόεδρο για τα ρουσφέτια , την ημετεροκρατία και την ΑΚΕΛοκρατία.
Η παράσταση είναι πλέον γελοία.
Τα κόμματα ως ένα σώμα και μια ψυχή, χωρίς ιδεολογικές ή άλλες ενστάσεις ψήφισαν το 2001 το νόμο 27 (1) που προβλέπει:

«Οποιοδήποτε πρόσωπο προσπαθεί με οποιοδήποτε τρόπο να επηρεάσει οποιαδήποτε αρχή, επιτροπή, συλλογικό όργανο ή οποιοδήποτε λειτουργό κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του σε σχέση με διαδικασία πρόσληψης, τοποθέτησης, μετάθεσης είναι ένοχο ποινικού αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης του υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπέρβαινει τους 12 μήνες ή σε χρηματική ποινή που δεν υπέρβαινει τις χίλιες λίρες ή και στις δύο ποινές».

Γιατί ψήφισαν το νόμο για ποινικοποίηση του ρουσφετιού;
Είναι αστείο να πει κάποιος ότι ψήφισαν ένα νόμο για να πατάξουν το ρουσφέτι. Είναι μη λογική αυτή η θέση. Γιατί οι φορείς του ρουσφετιού είναι τα κόμματα και οι πολιτικοί. Δηλαδή οι βουλευτές αποκλείεται να ψηφίσουν ένα νόμο που θα προβλέπει ότι θα πρέπει να τους κλείσουν φυλακή!!!

Γιατί ψήφισαν το νόμο για ποινικοποίηση του ρουσφετιού;
Σίγουρα όταν ψήφιζαν το νόμο οι βουλευτές και τα κόμματα ήταν απολύτως σίγουροι ότι οι ίδιοι αποκλείεται να μπουν φυλακή. Γιατί απολαμβάνουν ασυλίας , όπως λέει ο Γ. Εισαγγελέας.

Γιατί ψήφισαν το νόμο;
Για να νομιμοποιήσουν το ρουσφέτι!!!
Για επτά χρόνια ούτε ένας κατηγορήθηκε για ρουσφέτι. Άρα ο νόμος ήταν αποτελεσματικός και το ρουσφέτι ως διά μαγείας εξαφανίστηκε!!!

Ο κ. Αναστασιάδης λοιπόν όταν καταγγέλλει την ημετεροκρατία εννοεί ότι είναι άδικο να βολεύονται μόνο οι ημέτεροι . Εννοεί ότι πρέπει να υπάρχει μια αναλογικότητα στο βόλεμα, δηλαδή και «υμέτεροι» και «ημέτεροι».
Εξάλλου το πολιτικό σύστημα με όλες τις στρεβλώσεις του το έστησαν τα δύο μεγάλα κόμματα, το ΑΚΕΛ και το ΔΗΣΥ.
Με πληθώρα αντισυνταγματικών ρυθμίσεων προσάρμοσαν το πολιτικό σύστημα στις ανάγκες των κομμάτων τους. Χωρίς αντίληψη του κοινού συμφέροντος διαγκωνίζονται για τα ρουσφέτια και τα βολέματα παραγνωρίζοντας ότι καταργούν τη συνταγματική κατοχύρωση της ίσης μεταχείρισης των πολιτών. Το δόγμα του κάθε ρουσφετολόγου είναι σαφές: "΄μπορεί να είναι άθλιος αλλά είναι δικός μας"!!!

Ο κ. Αναστασιάδης λοιπόν διεκδικεί να σιτίζονται και «δικοί του» από τα λάφυρα του δημοσίου, να έχει και το κόμμα του τη δυνατότητα να δημιουργεί εξαρτήσεις για ψηφοθηρικούς λόγους. Τα οφέλη είναι τεράστια και ο ΔΗΣΥ δεν πρόκειται να αφήσει το μονοπώλιο του ρουσφετιού στο ΑΚΕΛ.

Σε αυτές τις συνθήκες οι αναφορές στην αξιοκρατία συνιστούν εκπόρνευση της λέξης. Τη γυρολογούν στα ΜΜΕ οι πολιτικοί για να χαϊδεύουν τα αυτιά των πολιτών. Το θέατρό τους δεν έχει τέλος.
Το μόνο θετικό σε όλη αυτή την κατάντια των πολιτικών στην Κύπρο είναι πως η λέξη αξιοκρατία σε κάποια μυαλά πολιτών, διατηρεί ακόμα το αληθινό της νόημα. Είναι αυτοί που δεν έχουν πειστεί ότι υπάρχει "προοδευτικό" και "συντηρητικό" ρουσφέτι.

Η κρίση των θεσμών και ο βουλευτής του ΑΚΕΛ Α. Κυπριανού

Ο βουλευτής του ΑΚΕΛ Α. Κυπριανού σε κείμενό του στην εφημερίδα Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ στις 22/11/2008 αναφέρεται στα αποτελέσματα μιας έρευνας και καταθέτει τους προβληματισμούς του. Ανάμεσα στα άλλα αναφέρεται και στην «έλλειψη εμπιστοσύνης των Κυπρίων στους πολιτειακούς θεσμούς και μηχανισμούς». Τι προτείνει «για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στο κράτος και τους πολιτειακούς θεσμούς»;
Η πρώτη εισήγησή του είναι «ο εκσυγχρονισμός των θεσμών και των μηχανισμών σε κάθε επίπεδο». Όποιος δεν έχει πολιτικές προτάσεις για αντιμετώπιση των όποιων προβλημάτων, βρίσκει καταφύγιο στην έννοια του «εκσυγχρονισμού». Ποιο είναι το σύγχρονο στο οποίο θα πρέπει να προσαρμοστούν οι θεσμοί δεν το ορίζουν. Χρησιμοποιούν τον εκσυγχρονισμό ως ένα λεκτικό πασπαρτού, που ταιριάζει με όλα. Δηλαδή δε λένε τίποτε απολύτως. Απλώς συνθηματολογούν κενολογώντας.
Ένα δεύτερο ζήτημα που γεννάται είναι για την ανάγκη του κ. Κυπριανού να απευθυνθεί στην κοινωνία δημοσιοποιώντας τις απόψεις του. Ο κ. Κυπριανού πρέπει να γνωρίζει ότι η κοινωνία δεν έχει αρμοδιότητα για να εκσυγχρονίσει τους θεσμούς. Δηλαδή δεν έχουμε άμεση δημοκρατία, ώστε να αποφασίζουν οι πολίτες. Αρμόδιοι είναι ο ίδιος ως βουλευτής και το κόμμα του να προχωρήσουν στο λεγόμενο εκσυγχρονισμό των θεσμών.Γιατί δεν το πράττει και απευθύνεται στους πολίτες; Αυτό λέγεται λαϊκισμός και ανευθυνότητα.
Ένα τρίτο ζήτημα που προκύπτει είναι αν ο υποστηρικτής μιας θέσης, εννοεί και στην πράξη αυτά που γράφει ή τα διακηρύττει για προπαγάνδα ή ψηφοθηρία. Ο κ. Κυπριανού οφείλει να θυμάται την ιστορική πρόταση που εξεστόμισε το Σεπτέμβριο του 2006: «Δεν είναι αρμόδιος για να εκφράζει την Κυβέρνηση ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος»!!! Με τα λεγόμενά του ο κ. Κυπριανού στήριζε τους θεσμούς; Ή μήπως αυτό εννοεί με το λεγόμενο εκσυγχρονισμό των θεσμών;
Η δεύτερη εισήγηση του κ.Κυπριανού επικεντρώνεται «στην εμπέδωση της ισονομίας , της αξιοκρατίας και της διαφάνειας σε ζητήματα που τον (εννοεί τον πολίτη) αφορούν».
Για ποια ισονομία μιλά ο κ. Κυπριανού όταν είναι στυλοβάτης ενός συστήματος όπου είναι οι νόμοι ισχύουν μόνο για τους αδύνατους; Η Επίτροπος Προστασία Προσωπικών Δεδομένων κατήγγειλε επανειλημμένα στον τύπο ότι τα κόμματα που ψήφισαν τη νομοθεσία για την προστασία των πολιτών , την παραβιάζουν χωρίς να ιδρώνει το αυτί τους!!!
Για ποια αξιοκρατία όταν το ρουσφέτι έχει αναχθεί σε επιστήμη από τους φορείς της εξουσίας;
Για ποια διαφάνεια όταν οι θεσμοί λειτουργούν μόνο τυπικά και τα πάντα ρυθμίζονται στο παρασκήνιο με βάση τους συσχετισμούς δύναμης; Όσο για την προκλητική αναφορά του κ. Κυπριανού «για θέματα που τους αφορούν» αναδεικνύει την νοοτροπία των πολιτικών που λειτουργουν ως πολιτική τάξη ενάντια στα συμφέροντα της κοινωνίας. Δηλαδή υπάρχουν θέματα της πολιτείας που δεν αφορούν τους πολίτες και αποτελουν ιδιωτική υπόθεση των πολιτικών;
Η τρίτη εισήγηση του κ. Κυπριανού έχει ηθικό χαρακτήρα. Αφού του έλειψαν τα πολιτικά επιχειρήματα, βρίσκει καταφύγιο στην ηθική: «Τα πολιτικά πρόσωπα, με την όλη στάση ζωής και συμπεριφοράς τους πρέπει να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση και όχι αποφυγή»!!! Ναι, με την ασυλία και τα προνομία που απολαμβάνουν θα γίνουν πρότυπα συμπεριφοράς.Και γιατί τόσο καιρό δεν τα κατάφεραν;
Το τραγικό είναι πως τα ίδια ακριβώς με τον κ. Κυπριανού θα μπορούσε να εισηγηθεί και ο βουλευτής οποιούδηποτε κόμματος: άγευστα, άοσμα και άχρωμα. Αυτά που εισηγείται ο κ. Κυπριανού αποτελούν μια αριστερή/προοδευτική προσέγγιση της κρίσης των θεσμών;
Είναι γεγονός ότι υπάρχει κρίση της πολιτικής και των θεσμών και της σχέσης της κοινωνίας με την πολιτική. Η απάντηση πρέπει να είναι πολιτική, δηλαδή κατάθεση προτάσεων για τη συλλογική διαπραγμάτευση του κοινού μας καλού και όχι κενολόγες διακηρύξεις αποπροσανατολισμού της κοινωνίας, στις οποίες κατατίθενται προτάσεις για δήθεν αλλαγές, ώστε να μην αλλάξει τίποτε.

O κ. Λυσσαρίδης και η επιχειρηματολογία του ενάντια στις αναφορές για συνεταιρισμό των δυο κοινοτήτων το 1960

Υποστηρίζει λοιπόν ο Β. Λυσσαρίδης στην επιστολή του προς το Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι « άλλο εγγυημένη συμμετοχή στα πολιτειακά όργανα και άλλο συνεταιρισμός».Με αυτή την ουσιώδη επισήμανση ο Β. Λυσσαρίδης αναφέρεται στο πολιτειακό καθεστώς της Κύπρου το 1960 για να υποστηρίξει ότι δεν ήταν συνεταιρισμός δύο κοινοτήτων, αλλά ότι η τουρκοκυπριακή κοινότητα απολάμβανε μια εγγυημένη συμμετοχή στα πολιτειακά όργανα.
Είναι έτσι τα πράγματα;

Αν υποθέσουμε ότι έχει δίκιο ο κ. Λυσσαρίδης. Τότε οφείλει να εξηγήσει ποιο ήταν το περιεχόμενο των 13 σημείων που υπέβαλε ο Μακάριος για αναθεώρηση του συντάγματος το 1963; Ποια ήταν η επιδίωξη του Μακαρίου τότε;
Με βάση τη λογική Λυσσαρίδη ότι το πολιτικό σύστημα τότε δεν ήταν συνεταιρισμός αλλά εγγυημένη συμμετοχή, να υποθέσουμε ότι ο Μακάριος με τα 13 σημεία επιδίωκε να μην είναι εγγυημένη η συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων;
Φυσικά ο Μακάριος δεν υπέβαλε ποτέ τέτοιο αίτημα. Και εδώ ακριβώς ο κ. Λυσσαρίδης συγχύζει την προσδοκία με την πραγματικότητα.
Γιατί με τα 13 σημεία το 1963 ο Μακάριος επιδίωκε αυτό που θεωρεί ως δεδομένη πραγματικότητα σήμερα ο κ. Λυσσαρίδης, δηλαδή ο συνεταιρισμός των δύο κοινοτήτων να μετατραπεί σε εγγυημένη συμμετοχή της μειονότητας στα πολιτειακά όργανα. Κάτι τέτοιο όμως ουδέποτε έγινε αποδεκτό από την τουρκοκυπριακή κοινότητα.
Επομένως αυτό το επιχείρημα του κ. Λυσσαρίδη δεν πείθει αφού συγχύζει την προσδοκία με την πραγματικότητα ή πιο σωστά εκλαμβάνει το φαντασιακό ως πραγματικότητα.

Ένα δεύτερο επιχείρημα που προβάλλει ο κ. Λυσσαρίδης για να τεκμηριώσει τη θέση του πως το πολιτειακό καθεστώς δεν ήταν συνεταιρικό, είναι η στάση του ΟΗΕ το 1964. Ειδκότερα ο κ. Λυσσαρίδης αναφέρει στην επιστολή του:
«Η συνεχής αναφορά σε συνεταιρισμό επιτρέπει συνέχιση της εκτροπής. Αυτό το θέμα έχει διευθετηθεί από το 1964.Όταν οι Τουρκοκύπριοι, πιεζόμενοι από την Άγκυρα, εγκατέλειψαν τα πολιτειακά σώματα προβλήθηκε από Τουρκικής πλευράς η άποψη ότι δεν υπάρχει πια Κυπριακή Δημοκρατία γιατί κάθε πλευρά (Ελληνοκυπριακή και Τουρκοκυπριακή) έχει το δικό της μέρισμα στην κρατική οντότητα.Ολόκληρη η ανθρωπότητα απέρριψε την Τουρκική θέση και αναγνώρισε ως κυβέρνηση της Κύπρου (ολόκληρου του λαού και ολόκληρης της γεωγραφικής επικράτειας) την κυβέρνηση Μακαρίου και όλες τις μετέπειτα Κυπριακές κυβερνήσεις».
Τα γεγονότα έτσι όπως τα περιγράφει ο κ. Λυσσαρίδης σίγουρα ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Όμως είναι μια ανάγνωση της διεθνούς πραγματικότητας τελείως επιφανειακή.
Εννοώ ότι η στάση του ΟΗΕ τότε ήταν μονόδρομος, δηλαδή εκ των πραγμάτων δεν είχε άλλη επιλογή παρά να αναγνωρίσει την κυβέρνηση της Κύπρου ως νόμιμη κυβέρνηση του κράτους. Από τη στιγμή που οι Τουρκοκύπριοι το 1964 δεν ήλεγχαν έδαφος, δεν είχαν και τη δυνατότητα να συστήσουν κράτος. Γιατί η κυρίαρχη πρόσληψη της πραγματικότητας τότε και κατά ένα μέρος σήμερα, είναι το εδαφικό κράτος.
Γι αυτό και οι Τουρκοκύπριοι μεθοδικά από τότε χάραξαν μια στρατηγική ώστε η κοινότητά τους να ελέγξει ένα μέρος του εδάφους, κάτι που πέτυχαν με την τουρκική εισβολή. Δηλαδή η δυναμική από το 1964 και εντεύθεν δεν καθορίστηκε από το τι κέρδισαν οι Ελληνοκύπριοι αλλά το τι έχασαν οι Τουρκοκύπριοι.
Προσωπικά δεν έχω πειστεί από την επιχειρηματολογία του κ. Λυσσαρίδη για το θέμα του συνεταιρισμού ή μη το 1960. Μάλλον είναι απογοητευτική η επιχειρηματολογία ενός πολιτικού άνδρα με τόση πείρα και γνώση. Εκείνο όμως που προκαλεί ανησυχία είναι ο τρόπος που κατανοεί και ερμηνεύει την ιστορική πραγματικότητα.