Χριστόφιας - Ταλάτ: Ποιος λέει την αλήθεια;

Η συνάντηση των δύο ηγετών στην πανηγυρική τελετή – όπως λέχθηκε – της έναρξης των απευθείας διαπραγματεύσεων δε διαφώτισε περαιτέρω τους πολίτες.
Η παρουσία των ΜΜΕ ουσιαστικά καθόρισε και τη στάση των δύο ηγετών. Δηλαδή πιο πολύ ο καθένας - άλλος σε μεγαλύτερο και άλλος σε μικρότερο βαθμό - απευθυνόταν στην κοινότητά του με σκοπό να κερδίσει εντυπώσεις. Δηλαδή ο καθένας στόχευε στο να ακούσει η κάθε κοινότητα αυτά που επιθυμούσε.
Ήταν ένα παιγνίδι προπαγάνδας χωρίς ουσία. Γι αυτό και ο κάθε ηγέτης , μετά τη συνάντηση, συνέχισε την παράστασή σου στη δική του κοινότητα με διαγγέλματα και αναλυτικά κείμενα.
Τα ελληνοκυπριακά ΜΜΕ διευκολύναν στο μέγιστο βαθμό την πολιτική Χριστόφια. Προέβαλαν λοιπόν αναλυτικά τα λεχθέντα και γραφέντα από τον κ. Χριστόφια χωρίς καν να μπαίνουν στον κόπο να τα αξιολογούν. Συνεχίζουν τα ΜΜΕ να εντοπίζουν ανύπαρκτες διαφορές ανάμεσα στους δύο ηγέτες και να δραματοποιούν την κατάσταση χωρίς σοβαρό λόγο.
Οι ξένοι αποδίδουν τα εύσημα στους δύο ηγέτες με βαρύγδουπους χαρακτηρισμούς που τους εκθειάζουν,ώστε να συνεχίσουν την προδιαγεγραμμένη πορεία.
Από την άλλη ο Ταλάτ, χωρίς να αποφεύγει τους λαϊκισμούς, ήταν σταθερός στις θέσεις του αλλά και ξεκάθαρος. Ουσιαστικά εδώ και μήνες επαναλαμβάνει τις ίδιες απόψεις και οι συνομιλίες προχωρούν χωρίς πρόβλημα. Αυτός που κάθε λίγο και λιγάκι διαφοροποιεί τις θέσεις του, ανάλογα με το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, είναι ο κ. Χριστόφιας.
Επομένως η πιο αξιόπιστη πηγή πληροφόρησης είναι ο κ. Ταλάτ. Όσα υποστηρίζει συνάδουν με τα συμφωνηθέντα των δύο ηγετών και οι όποιες αντιδράσεις της ελληνοκυπριακής ηγεσίας δεν είναι επί της ουσίας αλλά με την έννοια ότι οι δηλώσεις του δεν είναι υποβοηθητικές για την όλη διαδικασία.
Πιο αξιόπιστη λοιπόν πηγή πληροφόρησης, πιο κοντά στην αλήθεια, είναι ο κ. Ταλάτ. Αύριο αναλυτικά το γιατί με συγκεκριμένα επιχειρήματα. Αυτό το κείμενο είναι η πρώτη εντύπωση.

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Jeremy Rifkin
“Η νέα εποχή της πρόσβασης»
Το βιβλίο αυτό του Αμερικανού συγγραφέα Τζ. Ρίφκιν εκδόθηκε στην ελληνική γλώσσα το 2001 από τις εκδόσεις «Νέα Σύνορα – Α.Α.Λιβάνη».
Ο συγγραφέα περιγράφει τις αλλαγές που γίνονται σήμερα στον κόσμο. Με αφετηρία την οικονομία επεκτείνεται και στο άτομο και στο κράτος και στο έθνος. Δηλαδή αναφέρεται τόσο στην ατομική ζωή όσο και στην κοινωνικοικονομική και πολιτική ζωή.
Ο συγγραφέας επικεντρώνεται στις οικονομικές αλλαγές τις οποίες προσεγγίζει από πολλές πλευρές: τεχνολογική κοινωνία και δημιουργία δικτύων, άϋλη οικονομία, από την ιδιοκτησία στη χρήση, η εμπορευματοποίηση της κουλτούρας.
Εκτενής είναι η αναφορά του στην απομείωση της σημασίας της ιδιοκτησίας. Δικαιολογημένα αφού όλη η νεοτερικότητα σε ατομικό –κοινωνικό –πολιτικό επίπεδο οικοδομήθηκε στη βάση της ιδιοκτησίας.
Πολύ ενδιαφέρουσα είναι και η προσέγγισή του για το νέο τύπο ανθρώπου που δημιουργείται στις νέες συνθήκες.
Γενικά είναι χρήσιμο βιβλίο για αυτούς που προσπαθούν να κατανοήσουν τι γίνεται στον κόσμο σήμερα. Για όσους έχουν δεδομένη την «αλήθεια», το βιβλίο δεν θα τους προσφέρει τίποτα.

Η κυριαρχία, οι κυρίαρχοι και οι κυριαρχούμενοι

Από την έναρξη των συνομιλιών Χριστόφια – Ταλάτ για επίλυση του κυπριακού προβλήματος οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ μας βομβαρδίζουν σχεδόν καθημερινά για τη μια και μόνη κυριαρχία του κράτους. Ξυπνούν και κοιμούνται και η μοναδική τους έγνοια είναι η κυριαρχία του κράτους και όχι οι εγγυήσεις ούτε οι πρόσφυγες και το ιδιοκτησιακό.
Γιατί τόση αγωνία από τους ελληνοκύπριους πολιτικούς για την κυριαρχία του κράτους; Γιατί τα ΜΜΕ συμβαδίζουν με τις προτεραιότητες των πολιτικών και των κομμάτων;
Μια κυριαρχία του κράτους σημαίνει στην πράξη ότι το νομικό μόρφωμα του κράτους θα συνεχίσει να είναι ο ιδιοκτήτης του πολιτικού συστήματος. Όλη η εξουσία , όλες οι αρμοδιότητες θα ανήκουν στο κυρίαρχο κράτος.
Αυτή η αναφορά δεν έιναι αρκετή για να κατανοήσει κάποιος τα διαδραματιζόμενα. Απαιτείται ακόμα ένα ερώτημα: ποιοι θα νέμονται την εξουσία του κράτους, ποιοι δηλαδή θα είναι οι κυρίαρχοι στον τόπο μας; Την κυριαρχία του κράτους τη νεμονται τυπικά οι πολιτικοί , όταν καταλάβουν ένα αξίωμα. Στην πράξη όμως η εξουσία παρασκηνιακά μεταφέρεται στα κόμματα, στα ΜΜΕ και στις διάφορες ομάδες πίεσης, όπως η ηγεσία της εκκλησίας Αυτοί είναι ουσιαστικά οι κυρίαρχοι επί της κοινωνίας. Αυτοί αποφασίζουν και καθορίζουν το μέλλον όλων μας.
Επομένως η αγωνία των κομμάτων και των ΜΜΕ για το θέμα της κυριαρχίας σχετίζεται άμεσα με το μέλλον τους, τη διατήρηση των κεκτημένων τους. Με τη διαιώνιση του υφιστάμενου καθεστώτος θα καρπώνονται δύναμη, πλούτο και προνόμια. Η κυριαρχία του κράτους αποτελεί την εγγύηση ότι θα συνεχίσουν απρόσκοπτα να εκμεταλλεύονται την κοινωνία, την οποία προορίζουν να ιδιωτεύει.
Και καλά η δουλειά του κυρίαρχου είναι να κυριαρχεί. Όμως ο κυριαρχούμενος; Με ποιο σκεπτικό ο πολίτης να συναινέσει να έχει το ρόλο του κυριαρχούμενου, του υπηκόου; Για να συνεχίσει να βιώνει το σημερινό καθεστώς της ανισότητας, της αδιαφάνειας, της διαφθοράς;
Για να περιοριστεί , όπως θέλουν οι κομματάρχες, στο να τους νομιμοποιεί στην εξουσία του κράτους και ύστερα να γίνεται χειροκροτητής; Για να έχει μόνο ένα πολιτικό δικαίωμα, να ψηφίζει κάθε πέντε χρόνια τους φορείς της εξουσίας και ο ίδιος να παραμένει στη συνέχεια χωρίς κανένα πολιτικό δικαίωμα; Είναι δυνατόν να σου λένε ότι έχεις μόνο ένα πολιτικό δικαίωμα, μια φορά κάθε πέντε χρόνια να εκχωρείς το πολιτικό σου δικαίωμα;
Ο κυριαρχούμενος πολίτης που συναινεί σε τέτοιες επιλογές δεν είναι ελεύθερος. Και δυστυχώς σε τέτοιες επιλογές που κατοχυρώνουν τα συμφέροντα της κυρίαρχης ολιγαρχικής τάξης συναινούν και εθνικιστές και διεθνιστές. Κοινό τους στοιχείο ότι αναπαράγουν τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Γίνονται αφελή φερέφωνα της «ιδεολογίας» που τους εμφυτεύουν οι ιδιοτελείς. Και δίνουν όλοι μαζί τη μάχη με στόχο να παράμείνουν κυριαρχούμενοι σύμφωνα με τις προσταγές του αφέντη!!!
Προοδευτικός λοιπόν δεν είναι ούτε ο εθνικιστής ούτε ο διεθνιστής. Η ύπαρξή τους σε τελική ανάλυση καθορίζεται θετικά ή αρνητικά από το έθνος. Δεν καθορίζεται από τις απαντήσεις που δίνουν στο κοινωνικό και πολιτικό πρόβλημα Προοδευτικός λοιπόν είναι ο πολίτης που έχει ως κριτήριο αξιολόγησης και επιλογής την ελευθερία του ανθρώπου σε ατομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Και ιδεολογικά ταυτίζεται με κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για την ελευθερία του είτε ονομάζεται Έλληνας είτε Τούρκος είτε Ιρακινός είτε .... Ακόμα μπορεί να ταυτίζεται και με την τουρκοκυπριακή ηγεσία, αν προτείνει κάτι που προάγει την ελευθερία του ανθρώπου και να διαφωνεί με την ελληνοκυπριακή ηγεσία.
Και αν τα ελληνοκυπριακά κόμματα, ΜΜΕ, εκκλησία επιθυμούν να κατοχυρώσουν την κυριαρχία τους και τα συμφέροντά τους,δηλαδή επιθυμούν να είναι κυρίαρχοι, εγώ προσωπικά δεν επιθυμώ να είμαι κυριαρχούμενος. Δεν έχω απολύτως κανένα λόγο να αφεθώ να κυριαρχηθώ. Εσείς;

Κυπριακό πρόβλημα: ενιαία εκλογή ή αυτοτελής εκπροσώπηση κάθε κοινότητας;

Αναφορικά με τη συγκρότηση της εξουσίας της κεντρικής πολιτείας μια διαφορά ανάμεσα στους συνομιλητές είναι: προεδρικό σύστημα ή προεδρικό συμβούλιο. Για το ζήτημα αυτό έχω παραθέσει τις απόψεις μου υποστηρίζοντας ότι το συμφέρον της κοινωνίας είναι το προεδρικό συμβούλιο.
Προέκταση του πιο πάνω ζητήματος είναι ο τρόπος εκλογής, η νομιμοποίηση των φορέων της εξουσίας στα συγκεκριμένα αξιώματα. Οι διαφορές των δύο πλευρών είναι κεφαλαιώδους σημασίας. Και ο μεν Χριστόφιας υποστηρίζει η σύνολη κοινωνία να αποτελέσει ενιαίο εκλογικό σώμα που θα εκλέγει με κοινή ψηφοφορία τον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο, ενώ ο Ταλάτ φαίνεται να προβάλλει την αυτοτελή για κάθε κοινότητα εκπρόσωπηση στην εξουσία της κεντρικής πολιτείας. Είναι δυο διαφορετικές προσεγγίσεις με καφαλαιώδες το διακύβευμα για το μέλλον της σύνολης κοινωνίας.
Ενιαία εκλογή της κεντρικής εξουσίας ή αυτοτελής εκπροσώπηση της κάθε κοινότητας στην κεντρική εξουσία; Αυτό είναι το ζήτημα.
Ο κ. Χριστόφιας λοιπόν υποστηρίζει ενιαία εκλογή της κεντρικής εξουσίας. Γιατί; Για να εξασφαλιστεί η ενότητα του λαού!!! Αυτή η προσέγγιση είναι αφελής. Γιατί δεν υπάρχει κανένας νοήμων άνθρωπος που υποστηρίζει ότι η ενιαία εκλογή διασφαλίζει την ενότητα του λαού. Αντίθετα η ενιαία εκλογή σε προεδρικό σύστημα κατοχυρώνει τη διαίρεση του λαού,αφού η εκλογική μειοψηφία μετατρέπεται σε πολιτική μειονότητα ως τις επόμενες εκλογές και πάρα πέρα.Όντας το προεδρικό σύστημα ανταγωνιστικό κατοχυρώνει τη διαίρεση της κοινωνίας. Απλώς με την ενιαία εκλογή η εκλογική μειοψηφία θα είναι δικοινοτική.
Αυτό που κατοχυρώνει η θέση Χριστόφια δεν είναι η ενότητα του λαού αλλά το κομματικό συμφέρον. Γιατί με την ύπαρξη ενιαίου εκλογικού σώματος τα κόμματα θα συνεχίσουν το σημερινό κυρίαρχιο ρόλο τους. Δηλαδή θα είναι οι μεσολαβητές ανάμεσα στην κοινωνία και την κεντρική εξουσία. Θα συνεχίσουν να δρουν εξω-θεσμικά , εξω-συνταγματικά για να νομιμοποιούνται στην εξουσία. Η δε κοινωνία αφού τους νομιμοποιήσει στην εξουσία, θα περιπίπτει πάλι στην κατάσταση του ιδιώτη ως τις επόμενες εκλογές.
Επιπρόσθετα, με το ενιαίο εκλογικό σώμα κατοχυρώνεται ότι δε θα απομειωθεί η εξουσία τους. Η ιδιοκτησία του πολιτικού συστήματος θα παραμείνει στο κράτος. Δηλαδή αφού νομιμοποιηθούν στην εξουσία, θα απολαμβάνουν την ιδιότητα και του εντολέα και του εντολοδόχου περιθωριοποιώντας την κοινωνία. Δηλαδή η κεντρική εξουσία και η νομή της από τα κόμματα θα συνεχιστεί απρόσκοπτα με πρόσχημα την δήθεν ενότητα του λαού!!!
Η αυτοτελής εκπροσώπηση της κάθε κοινότητας στην κεντρική εξουσία συνεπάγεται τη συνοδική συγκρότηση της εξουσίας. Δηλαδή οι εκπρόσωποι της κάθε κοινότητας έχουν αυτοτελή νομιμοποιητική αναφορά στην κοινότητά τους και δεν εξαρτώνται από τη βούληση των κατόχων της κεντρικής εξουσίας. Η πολιτική σύνθεση, η σύνθεση του κοινού συμφέροντος της σύνολης κοινωνίας δεν προέρχεται από τη δυναμική αντιπαράθεση της κοινωνίας με την κρατική εξουσία αλλά εντός της πολιτικής εξουσίας. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι η ιδιότητα του εντολέα αφαιρείται από την κεντρική εξουσία και μεταφέρεται στις κοινότητες. Το κράτος δεν είναι ο ιδιοκτήτης του πολιτικού συστήματος.
Η συνοδική συγκρότηση της εξουσίας επιβάλλει ότι η πολιτική σύνθεση από τα μέλη της κεντρικής εξουσίας επιτυγχάνεται με την αρχή της ομοφωνίας μεταξύ τους και σε εξαιρετικές περιπτώσεις, με την ενισχυμένη πλειοψηφική αρχή.Έτσι δεν μπορούν να αυτονομηθούν έναντι της σύνολης κοινωνίας ούτε και να δημιουργήσουν ενδο-εξουσιαστικές ιεραρχίες. Και το πιο σημαντικό, είναι αδύνατο η εθνοτική μειοψηφία να μετατραπεί σε πολιτική μειονότητα .
Με τη συνοδική συγκρότηση της εξουσίας και την αυτοτελή εκπροσώπηση της κάθε κοινότητας σε αυτή, τα υπαρκτά κόμματα χάνουν τον ήμισυ της υφιστάμενης εξουσίας τους. Παράλληλα εισάγεται στο πολιτικό σύστημα ο έλεγχος των εκπροσώπων της κάθε κοινότητας στην κεντρική εξουσία, αφού αυτή εκπροσωπούν και σε αυτή λογοδοτούν. Δηλαδή εισάγεται η λογική του ελέγχου των φορέων της εξουσίας , που σήμερα είναι ανεξέλεγκτοι ελέω κομμάτων.
Σε αυτά τα πλαίσια η εξασθένιση της κεντρικής εξουσίας και των φορέων της – της κομματικής εξουσίας – συμβάλλει αποφασιστικά στην απελευθέρωση των πολιτών από τα ποικίλα εξουσιαστικά δεσμά και προσδίδει μια δυναμική εντελώς διαφορετική στη σύνολη κοινωνία. Το ενοποιητικό στοιχείο δε θα είναι η καταγωγή ή η θρησκεία αλλά η διεύρυνση της ελευθερίας, ατομικής –κοινωνικής – πολιτικής όλων των πολιτών.
Επιλογικά υποστηρίζω ότι η δημοκρατική ιδεολογία δεν ταυτίζεται με την αρχή της πλειοψηφίας και της ενιαίας εκλογής του ενιαίου έθνους –κράτους της νεοτερικότητας. Η δημοκρατική ιδεολογία προϋποθέτει όχι την ταύτιση αλλά την απόσπαση του πολιτικού συστήματος από το κράτος, την εναρμόνισή του με τις εθνοτικές, πολιτισμικές, κοινωνικές, γεωγραφικές ετερότητες της σύνολής κοινωνίας, τη συνοδική συγκρότηση της εξουσίας, τον έλεγχο των αντιπροσώπων ( ύπαρξη πολιτκού δικαίου και όχι ασυλίας ), την πολυ-πολιτειακή οργάνωση της κοινωνίας.

Από το "κράτος δεν είναι θεοκρατικό" στη "θεοκρατική νομιμοποίηση" ελέω κόμματος

Στο Συνέδριο των Αποδήμων (19/8/2008 ) ο Πρόεδρος Χριστόφιας απαντώντας στο Μητροπολίτη Πάφου υποστήριξε ότι « το κράτος δεν είναι θεοκρατικό».
Το αυτονόητο δεν είναι πολιτική θέση. Ούτε ένας στην Κύπρο υποστηρίζει σήμερα ότι έχουμε θεοκρατικό καθεστώς. Προς τι λοιπόν η προβολή του αυτονόητου; Σε επίπεδο επικοινωνιακό έχει σημασία. Γιατί ποιος θα διαφωνήσει με τη θέση του Προέδρου ότι στην Κύπρο «το κράτος δεν είναι θεοκρατικό»; Όλοι ταυτίζονται με τον Πρόεδρο και τη θέση του στην προβολή του αυτονόητου.
Παράλληλα η προβολή του αυτονόητου από τον Πρόεδρο λειτουργεί αποπροσανατολιστικά. Δηλαδή εκτρέπεται η συζητηση από το κύριο ζητούμενο που είναι η λύση του κυπριακού και επικεντρωνόμαστε στις σχέσεις κράτους – εκκλησίας!!! Δηλαδή εκτρέπεται το ενδιαφέρον του πολίτη από τη ζωντανή πολιτική πραγματικότητα, ώστε οι φορείς της εξουσίας να αφεθούν να διαχειριστούν απερίσπαστοι τις «κοινές» υποθέσεις σε συνθήκες αδιαφάνειας και παρασκηνίου.
Η διαφορά λοιπόν του Προέδρου Χριστόφια με τον Μητροπολίτη Πάφου δεν αφορά τη θεοκρατία. Κάτι τέτοιο δεν τέθηκε από κανένα. Η διαφορά τους ακόμα δεν έγκειται στον πολιτικό ρόλο της ηγεσίας της εκκλησίας. Γιατί ο Πρόεδρος Χριστόφιας και το κόμμα του, το ΑΚΕΛ, αναγνώρισαν επανειλημμένα τον πολιτικό ρόλο της εκκλησίας και στη θεωρία και στην πράξη.
Ποια είναι η διαφορά τους; Η διαφορά έγκειται στον αν η ηγεσία της εκκλησίας θα αρθρώνει αυτόνομο πολιτικό λόγο. Ένας λόγος που μπορεί και να διαφοροποιείται από τον πολιτικό λόγο της κυβέρνησης ή πιο σωστά τις κομματικές επιλογές.
Στο σημείο αυτό αναδύονται και οι αντιφάσεις του ΑΚΕΛ. Η αναγνώριση εκ μέρους του πολιτικού ρόλου στην ηγεσία της εκκλησίας αυτόματα εμπεριέχει και το δικαίωμα στην άρθρωση του δικού της λόγου. Δηλαδή δεν μπορεί κάποιος να υποστηρίζει με σοβαρότητα πως δικαιούται η ηγεσία της εκκλησίας να έχει άποψη για το κοινό μας καλό, φτάνει η άποψή της να συμφωνεί με των εκάστοτε κυβερνώντων ή των κομμάτων!!! Δηλαδή ο πολιτικός της ρόλος να περιοριστεί στο να καταστεί φερέφωνο της εκάστοτε κυβέρνησης/κομμάτων. Δηλαδή να μην έχει πολιτικό ρόλο ή να είναι απλώς μηρυκαστικός.
Η αντίκρυση του προβλήματος από το ΑΚΕΛ στη βάση μιας κομματικής λογικής –όχι θεσμικής με την έννοια των σχέσεων κράτους –εκκλησίας – το οδήγησε στην άμεση εμπλοκή του στις αρχιεπισκοπικές εκλογές με στόχο να αναδεικτεί στο θρόνο ο εκλεκτός του κόμματος. Η αποτυχία του ΑΚΕΛ να ελέγξει τον αρχιεπισκοπικό θρόνο, δεν οδήγησε σε ένα ξεκαθάρισμα των ρόλων.Αντίθετα, ενέπλεξε την ηγεσία της εκκλησίας στην κομματική διαπάλη. Άλλοι ιεράρχες υποστηρίζουν τη μια κομματική γραμμή και άλλοι την άλλη.
Η άμεση συνύφανση κόμματος και εκκλησίας ή πιο σωστά η εισαγωγή της κομματικής διαπάλης στους εκκλησιαστικούς ηγέτες δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ενεργό εμπλοκή των ιεραρχών στην πολιτική ζωή. Δηλαδή το ΑΚΕΛ προωθεί με τις επιλογές του, αυτό που υποτίθεται δεν επιθυμεί. Και στην πράξη δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τη δημιουργία στην Κύπρο ενός θεοκρατικού καθεστώτος!!! Γιατί αν αναγνωρίζεις κομματικό ρόλο στους ιεράρχες, τότε δεν μπορείς να τους εμποδίσεις να διεκδικήσουν και πολιτειακά αξιώματα υπό ή χωρίς την κομματική σκεπή!!!
Σε σχέση τώρα με την ιστορία, ο μόνος που προσπάθησε να εγκαθιδρύσει θεοκρατικό καθεστώς ήταν ο Μακάριος. Ο ίδιος σε δηλώσεις του την 1/4/1959 υποστήριξε ότι «η Κυπριακή Δημοκρατία θα καταστή κράτος του θεού»!!! Τότε το ΑΚΕΛ δεν ενοχλήθηκε με τη δηλωμένη θεοκρατία του Αρχιεπισκόπου. Αντίθετα επεδίωξε τη συνεννόηση μαζί του για διαμοιρασμό της εξουσίας του νέου κράτους. Και όταν δεν έγινε κατορθωτό αυτό, τότε στράφηκε εναντίον του στις προεδρικές εκλογές του Δεκεμβρίου του 1959. Τότε κατηγόρησε το Μακάριο ότι « από Αρχιερέας μεταμορφώθηκε σε κομματάρχη» και ότι «κατακουρέλιασε το κύρος της εκκλησίας ρίχνοντάς την σε εκλογικές διαμάχες». Φυσικά το ΑΚΕΛ στη συνέχεια, όταν συμφώνησε με τον Μακάριο στο διαμοιρασμό των βουλευτικών εδρών, ξέχασε τις κατηγορίες που εκτόξευε κάποιους μήνες προηγούμενα. Και ουσιαστικά νομιμοποίησε τη θεοκρατία!!!
Ουσιαστικά το ΑΚΕΛ ουδέποτε υιοθέτησε στην πράξη τη δημοκρατική αρχή ότι η εκκλησία δεν έχει κανένα πολιτικό ρόλο να διαδραματίσει. Αυτό που επεδίωκε και επιδιώκει το ΑΚΕΛ είναι η συνεργασία της ηγεσίας της εκκλησίας με το κόμμα ή –ανάλογα με τους συσχετισμούς δύναμης – η υποταγή/έλεγχος της ηγεσίας της εκκλησίας από το κόμμα. Δηλαδή η προτεραιότητα του ΑΚΕΛ ήταν πάντοτε το κομματικό συμφέρον. Φυσικά ούτε η θεοκρατία ούτε η κομματοκρατία έχουν σήμερα οιανδήποτε σχέση με την πρόοδο και τη δημοκρατική ιδεολογία.

Ήταν συνεταιρικό το κράτος στην Κύπρο το 1960;

Ορισμένοι πολιτικοί στην Κύπρο- ιδιαίτερα από το ΔΗΚΟ και το ΕΥΡΩΚΟ – επιμένουν δογματικά ότι στην Κύπρο το 1960 δεν εγκαθίδρυθηκε συνεταιρικό κράτος!!! Ποια είναι η επιχειρηματολογία που αναπτύσοουν για τεκμηρίωση της θέσης τους;
Ο Α. Αγγελίδης υποστηρίζει ότι η αναφορά σε συνεταιρισμό είναι λανθασμένη «αφού το κράτος που δημιουργήθηκε το 1960 δεν ήταν συνεταιρισμός» αλλά «μια συμφωνία που μας είχε επιβληθεί»!!!
Ως νομικός και ως πολιτικός ο κ. Αγγελίδης οφείλει να γνωρίζει ότι η βούληση του όποιου δυνατού δε μετατρέπεται αυτόματα σε εσωτερικό δίκαιο. Δηλαδή απαιτείται για να νομιμοποιηθεί η βούληση του ισχυρού και η συναίνεση του αδύνατου. Και το 1959 υπήρξε συναίνεση από την ηγεσία των Ελληνοκυπρίων. Και η συναίνεση δημιουργεί δίκαιο. Είτε αρέσει είτε δεν αρέσει. Και σήμερα αν αποδεκτούμε το σχέδιο Ανάν - που είναι η βούληση των ισχυρών – η συναίνεσή μας θα δημιουργήσει δίκαιο. Κάποιοι δικαιούνται να κλαψουρίζουν ότι μας το επέβαλαν οι ξένοι. Η απάντηση είναι πως θα μπορούσαμε να το απορρίψουμε και δεν το πράξαμε. Με λίγα λόγια το 1959 υπήρξε συναίνεση του τότε πολιτικού ηγέτη των Ελληνοκυπρίων Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στη συγκεκριμένη λύση. Άλλο πράγμα οι προσδοκίες ή η προπαγάνδα και άλλο η πραγματικότητα.
Επίσης το 1960, όπως υποστηρίζει ο κ. Αγγελίδης, δόθηκε μια λύση η οποία «έδωσε υπερβολικά δικαιώματα στη μειονότητα, τα οποία σε καμιά περίπτωση δεν ήταν συνεταιρικά»!!! Το σύνταγμα του 1960 δεν μιλά για μειονότητα. Ο όρος μειονότητα χρησιμοποιήθηκε μόνο από τους Ελληνοκύπριους πολιτικούς στη βάση της πληθυσμιακής σύνθεσης. Το σύνταγμα όμως αναγνωρίζει πολίτες δύο κοινοτήτων που συμμετέχουν στην άσκηση της εξουσίας του κράτους. Η συμμετοχή εκπροσώπων στην άσκηση της εξουσίας του κράτους δεν στηριζόταν στην αριθμητική ισότητα, δηλαδή 50% προς 50%, αλλά στην αναλογική ισότητα που προσέγγιζε ευνοϊκά προς τους Τουρκοκύπριους την αναλογία πληθυσμού. Και στα καθοριστικά ζητήματα έδωσε αριθμητική ισότητα, δηλαδή πολιτική ισότητα, παραχωρώντας το δικαίωμα βέτο στους Τουρκοκύπριους εκπροσώπους.
Ακόμα ο κ. Αγγελίδης υποστηρίζει ότι ο συνεταιρισμός το 1960 είναι η θέση της τουρκικής πλευράς!!! Άρα, εφόσον είναι θέση της τουρκικής πλευράς, αποκλείεται να είναι και της ελληνοκυπριακής πλευρά. Δηλαδή ότι υποστηρίζουν οι Τούρκοι είναι λανθασμένο και ότι υποστηρίζουν οι Ελληνοκύπριοι είναι το σωστό. Αποκλείεται οι Τούρκοι να πουν κάτι σωστό!!! Η ευφυία έχει κατοικήσει αποκλειστικά στα μυαλά των Ελληνοκύπριων πολιτικών, που έχουν μετατραπεί σε δογματικούς ερμηνευτές της ιστορικής πραγματικότητας!!!
Από την άλλη ο κ. Κουτσού υποστηρίζει ότι στην Κύπρο το 1960 δημιουργήθηκε «ενιαίο κράτος»!!! Τέτοιο πράγμα στην Κύπρο δεν υπήρξε. Στη δύση- ναι - υπήρχε ενιαίο κράτος με την έννοια ότι η εθνοτική ομάδα που κατέλαβε την εξουσία του κράτους μετέτρεψε τις άλλες εθνοτικές /πολιτισμικές ομάδες σε μειονότητες χωρίς δικαίωμα προβολής στον πολιτικό πεδίο , επέβαλε μια και αδιαίρετη κρατική εξουσία, αναγνώρισε μια μόνο εθνική ταυτότητα. Στην Κύπρο τίποτε από αυτά δεν υπήρξε. Πού βλέπει λοιπόν το ενιαίο κράτος το 1960 ο κ. Κουτσού;
Ορισμένοι Ελληνοκύπριοι πολιτικοί συγχίζουν το βιούμενο σήμερα κράτος με το κράτος του 1960. Το κράτος λοιπόν το 1960 ήταν συνεταιρισμός δύο κοινοτήτων με συμφωνημένους τους όρους σύστασης του συνεταιρισμού.
Η δημοκρατική ιδεολογία αναγνωρίζει την ελευθερία του κάθε ατόμου να επιλέγει όποια συλλογική ταυτότητα επιθυμεί και παράλληλα αυτή η συλλογική ταυτότητα να συμμετέχει στη συγκρότηση της εξουσίας συνοδικά, ώστε να μη μετατρέπεται σε μειονότητα κανένα πολιτισμικό/εθνοτικό/γεωγραφικό υποσύνολο.

Η σύγκρουση Προέδρου - Αρχιεπισκόπου:αφορμές και αιτίες

Η σύγκρουση Προέδρου – Αρχιεπισκόπου με αφορμή το κυπριακό πρόβλημα αναδεικνύει για μια άλλη μια φορά την ανικανότητα της πολιτικής τάξης στην Κύπρο.
Το κύριο ζητούμενο είναι οι σχέσεις κράτους – εκκλησίας. Για αυτό το μείζον ζήτημα, όλα ανεξαίρετα τα κόμματα είναι ένοχα για τη σημερινή κατάσταση. Γιατί κανένα κόμμα δεν προέβαλε θέσεις που να τοποθετούν την ηγεσία της εκκλησίας σε ένα δημοκρατικό πλαίσιο. Ότι δηλαδή η εκκλησία οφείλει να περιοριστεί στο πνευματικό της έργο και δεν έχει κανένα δικαίωμα να ασχολείται με πολιτικά ζητήματα ούτε και με εθνικά γιατί δεν εκπροσωπεί το έθνος.
Αντ΄ αυτού, όλα τα κόμματα με διάφορες σοφιστείες αναγνώρισαν τον πολιτικό ρόλο της εκκλησίας!!! Και άλλοι την ενέτασσαν στη λεγόμενη «κοινωνία των πολιτών» (ΔΗΣΥ), και άλλοι της αναγνώριζαν το δικαίωμα στην ελευθερία τςη έκφρασης και του λόγου (ΕΔΕΚ, Οικολόγοι, ΕΥΡΩΚΟ), και άλλοι της αναγνώριζαν και πολιτικό ρόλο αλλά και θεσμικό (ΔΗΚΟ) και άλλοι αναγνώριζαν το σημαντικό κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό της ρόλο (ΑΚΕΛ).
Όλα τα κόμματα νομιμοποίησαν με τη στάση τους – άλλα σε μεγαλύτερο βαθμό και άλλα σε μικρότερο – τον πολιτικό ρόλο του Αρχιεπισκόπου.
Η νομιμοποίηση αυτή δε στηρίζεται ούτε στην ιστορία ούτε στο εθνικό πρόβλημα. Στηρίζεται στην οικονομική δύναμη της εκκλησίας και τη συνεπακόλουθη διαπλοκή, σε μικροκομματικές σκοπιμότητες, καθώς και στην αντιγραφή ιδεολογικών νεοταξικών αναζητήσεων .
Γνωρίζουν οι πολιτικοί ότι ο Αρχιεπίσκοπος ως θρησκευτικός ηγέτης ασκεί επιρροή στο εκλογικό σώμα Και αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η άγρα «θρησκευτικών» ψήφων. Δηλαδή χρησιμοποιείται ο Αρχιεπίσκοπος ως μηχανισμός ελέγχου και χειραγώγησης των πολιτών.
Δεν τους ενδιαφέρει το σύνταγμα ούτε ο νόμος ούτε ο πολίτης.Το καθοριστικό είναι η μη απώλεια ψήφων.
Έτσι υιοθέτησαν το κοινωνικό μοντέλο Μπους – που επιχειρήθηκε να εγκαθιδρυθεί και στην Ελλάδα από τους Χριστόδουλο – Καραμανλή, για συγκατοίκηση κράτους και εκκλησίας. Και επιχειρήθηκε η ανασύσταση της εθναρχίας στην Κύπρο αλλά με δύο πρόσωπα: Τάσσος – Χρυσόστομος Β΄!!! Και επιχειρήθηκε η ανασύσταση της εθναρχίας στα πλαίσια του ίδιου δυισμού: Χριστόφιας – Νικηφόρος!!!
Η σύγκρουση λοιπόν Χριστόφια – Χρυσοστόμου Β΄ έχει ως αφορμή το κυπριακό πρόβλημα. Όμως στη βάση της είναι σύγκρουση μέσα στα πλαίσια του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου, στα πλαίσια της άρχουσας τάξης, στα πλαίσια της σύγκρουσης ολιγαρχικών. Η κάθε πλευρά προσπαθεί να αποκτήσει πλεονεκτήματα για τον εαυτό της σε σχέση με το είδος της λύσης. Παράλληλα είναι ένα ξεκαθάρισμα παλιών λογαριασμών με πρόσχημα το κυπριακό, που πιο πολύ προσιδιάζει σε καταστάσεις της μαφίας παρά μιας δημοκρατικής πολιτείας. Και υπάρχουν αναρίθμητα τεκμήρια. Δεν περιέχει κανένα ιδεολογικό ή δημοκρατικό ή κοινωνικό πρόσημο.
Τα παιγνίδια του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου θα οξυνθούν στη βάση ενός μελλοντικού διακανονισμού στο κυπριακό και της συνεπακολούθης ανακατανομής πλούτου, προνομίων και εξουσίας. Η κοινωνία και το κοινωνικό συμφέρον έχουν προκαταβολικά τεθεί εκτός παιγνιδιού. Και η κοινωνία θα κληθεί να πληρώσει το κόστος της σύγκρουσης των ολιγαρχικών. Όπως γίνεται πάντοτε. Ο πολίτης οφείλει να δράσει ως έλλογο ον. Δηλαδή να απαιτήσει διαφάνεια και επιχειρηματολογία και όχι παρασκήνιο και λαϊκισμό με άκρατη συνθηματολογία.
Η ηγεσία της εκκλησίας λοιπόν δεν έχει κανένα απολύτως πολιτικό ρόλο να διαδραματίσει. Ο ρόλος της είναι πνευματικός και εκεί πρέπει να περιοριστεί. Για τη νομιμοποίηση της ηγεσίας της εκκλησίας στα πολιτικά πράγματα αποκλειστικά υπεύθυνα είναι τα κόμματα. Με απλά λόγια δεν είναι δυνατόν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να καλεί τον Αρχιεπίσκοπο στο Προεδρικό για να τον ενημερώσει για το κυπριακό. Γιατί αυτόματα του προσδίδει πολιτικό ρόλο. Και δεν είναι δυνατόν ο Αρχιεπίσκοπος να τον λιβανίζει και ο Πρόεδρος να σιωπά, ενώ όταν τον επικρίνει, να αντιδρά!!! Η λογική του Προέδρου «σου αναγνωρίζω πολιτικό ρόλο, φτάνει να συμφωνείς μαζί μου», είναι παράλογη.
«Όποιος δεν θέλει να είναι το φερέφωνο του ισχυρού δεν πρέπει και να αποδέχεται την εικόνα που προβάλλει και επιβάλλει ο ισχυρός για τον εαυτό του»
Παναγιώτης Κονδύλης