Ο κ. Αναστασιάδης και το ηλεκτροσόκ

ΕΙΔΗ ΗΛΕΚΤΡΟΣΟΚ

• Ψυχιατρικό θεραπευτικό ηλεκτροσόκ
• Πειραματικό ηλεκτροσόκ παλινδρόμησης και επανεγγραφής (Κάμερον με χρηματοδότηση της SIA)
• Βασανιστικό ηλεκτροσόκ από SIA με αξιόποιηση πορισμάτων Κάμερον
• Οικονομικό ηλεκτροσόκ (Μίλτον Φρίντμαν)  

           Οικονομικό ηλεκτροσόκ με χρήση στρατιωτικής βίας
            (δικτατορίες, πόλεμος)

           Οικονομικό ηλεκτροσόκ με συναίνεση εκλεγμένων κυβερνήσεων

• Πολιτικό ηλεκτροσόκ (Αναστασιάδης για επίλυση του κυπριακού)

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

• Υπαρξη/Πρόκληση  κρίσης (πραγματικής ή τεχνητής)
• Απόφαση για εφαρμογή πειράματος
• Κήρυξη έκτακτης ανάγκης: αναστολή συντάγματος και ελευθεριών ατόμου
• Πρόκληση σοκ: πανικός-μείωση αντιστάσεων –παραίτηση

ΣΤΟΧΟΙ

Απορρύθμιση πολιτικού και οικονομικού συστήματος: πολιτικές απορρύθμισης του κράτους-ιδιωτικοποιήσεων-μείωσης κοινωνικών δαπανών

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

Ανακατανομή του πλούτου της χώρας υπέρ των λίγων και φτωχοποίηση των πολλών σε συνθήκες ανομίας.

Η ΚΡΙΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ 

"ΣΥΓΝΩΜΗ, ΚΑΝΑΜΕ ΛΑΘΟΣ", λένε οι ειδικοί στα πειραματόζωα

ΥΓ.Η συνταγή αυτή εφαρμόζεται συστηματικά εδώ και είκοσι χρόνια, αν και έχει προϊστορία 40 χρόνων. Όλα είναι γνωστά. 

Ο Πρόεδρος της Βουλής Γ. Ομήρου ως εθελόδουλος και ανεύθυνος

Ο Πρόεδρος της Βουλής Γ. Ομήρου συχνά αρθρογραφεί με κείμενα γεμάτα ρητορείες. Το ίδιο κάνει και σε σημερινό άρθρο του στην καθεστωτική εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος» (15/9/2013) με τίτλο «Η συμμόρφωση «προς τας υποδείξεις».

Στο άρθρο του αναφέρεται στην πολιτική τάξη που επιβλήθηκε μετα-μνημονιακά ή στην τροϊκανή εποχή.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της τροϊκανής εποχής, σύμφωνα με τον κ. Ομήρου;

-«της απόλυτης συμμόρφωσης «προς τας υποδείξεις»,

-«εποπτεία που παραπέμπει σε αποικιακές νοοτροπίες»,

-«της δουλικής και άνευ εντάσεων υπακοής στα κελεύσματα και τις εντολές της τρόικας»,

-«η νοοτροπία της απόλυτης υποταγής στον δεσποτισμό της Τρόικας»,

-«το σύνταγμα, ως ο υπέρτατος νόμος του κράτους, καταργείται και αντικαθίσταται με την υπέρτατη εξουσία της Τρόικας»,

-«γκρέμισμα των αρχών του διαλόγου, των δημοκρταικών διαδικασιών και του Συντάγματος της χώρας».

Γιατί μας τα λέει όλα αυτά ο κ. Ομήρου;

Ακολουθεί τη μέθοδο του κάθε ολιγαρχικού, δηλαδή προβάλλει ο ίδιος τα προβλήματα που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει νομίζοντας ότι έτσι αποενοχοποιείται ή αυτοαθωώνεται!!!

Αν πράγματι πιστεύει αυτά που γράφει και ο ίδιος αυτή τη στιγμή είναι ένας Πρόεδρος Βουλής δουλικής, υποταγμένης στην Τρόικα, χωρίς καμία βούληση,

Αν αυτά που γράφει σχετίζονται με την παραβίαση του συντάγματος και με τις δημοκρατικές του αρχές,

Αν δε θέλει να συνδέσει το όνομά του με τη δικτατορική τροϊκανή εποχή,

τότε μια επιλογή έχει, να παραιτηθεί από τη θέση του.

Αν δεν παραιτείται από την καρέκλα και απλώς τα γράφει, είναι μια μέθοδος εξαπάτησης της κοινωνίας και σε τίποτε δε διαφέρει από αυτούς που κατηγορεί, αφού με την παρουσία του νομιμοποιεί τις αποφάσεις που του επιβάλλουν δικτατορικά μετατρέποντάς τον σε ένα φερέφωνο, σε ένα εθελόδουλο, σε ένα πιόνι, σε έναν προδότη κοινωνίας.

ΥΓ. Αφού ο κ. Ομήρου έχει τόσες δημοκρατικές  ευαισθησίες, γιατί όταν η κυβέρνηση προέβαλλε την «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» που παρέπεμπε σε περιορισμό της ελευθερίας, δεν τους σταμάτησε επικαλούμενος το Σύνταγμα που προβλέπει επακριβώς πότε κηρύσσεται «έκτακτη ανάγκη»; Οι ευθύνες του κ. Ομήρου στη συνταγματική διολίσθηση και την πορεία προς τη δικτατορία είναι τεράστιες, αφού ως Πρόεδρος της Βουλής προτίμησε να κάμνει «τη γλάστρα» και να βολεύεται στην καρέκλα του,αντί να τηρήσει τον όρκο που έδωσε «για πίστη και υπακοή στο σύνταγμα». 

Γιατί αυτά που λέει στους πολίτες δεν τα γράφει ως θέμα στη βουλή; Τελικά, ποιος νομίζει ότι είναι ο ρόλος του;

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Χρήστος Στυλιανίδης ως εφευρετικός κενολόγος

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Χρήστος Στυλιανίδης είναι ενδεικτική περίπτωση ανθρώπου που θεωρεί πως ,όντας εξουσία, μπορεί να ανοίγει το στόμα του και η γλώσσα του να πηγαίνει περίπατο. Υπάρχουν αναρίθμητα παραδείγματα επιπολαίοτητας και αναξιοπιστίας του ανδρός. Τον τρόπο της πολιτικής του σκέψης, δηλαδή το βαθμό της περιορισμένης αντιληπτικής του ικανότητας, αναδεικνύει και μια ακόμα συνέντευξή του στην καθεστωτική εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος».

Αναφερόμενος, λοιπόν, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Χρ. Στυλιανίδης στην πρόσληψη συμβούλων από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας επιχειρηματολογεί συγκρίνοντας τους όρους εργοδότησης από το κράτος  ενός δημοσίου υπαλλήλου και ενός συμβούλου: «Τους δημόσιους υπαλλήλους που έχει προσθέσει η προηγούμενη πενταετία θα τους επωμιστεί η κυπριακή οικονομία για το υπόλοιπο της ζωής τους, με όλα τα δημοσιοϋπαλληλικά οφέλη και πλεονεκτήματα για τους ίδιους και τους εξαρτώμενούς τους» ενώ οι σύμβουλοι του Προέδρου της Δημοκρατίας «δεν απολαμβάνουν των προνομίων της Δημόσιας Υπηρεσίας, απασχολούνται με συμβόλαια και θα αποχωρήσουν, στην καλύτερη περίπτωση, με τη συμπλήρωση της θητείας του Προέδρου της Δημοκρατίας».

ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ

Ο κ. Στυλιανίδης προβάλλει δύο επιχειρήματα υπέρ της απασχόλησης συμβούλων: τα οφέλη της θέσης και τη διάρκεια τους ή τους όρους και τη διάρκεια του εργασίας.

Για παράδειγμα, η διαφορά στη  διάρκεια της σύμβασης ενός δημόσιου υπαλλήλου και ενός συμβούλου είναι αδιαμφίσβητητο γεγονός: ο πρώτος για όλη την εργασιακή του ζωή , ο δεύτερος το πολύ πέντε χρόνια. Όμως, αυτό το γεγονός από την άποψη της κοινωνίας δεν σημαίνει και κάποιο οικονομικό όφελος. Γιατί, αν ο εκάστοτε εκλεγμένος Πρόεδρος διορίζει συμβούλους με πενταετή συμβόλαια, για την κοινωνία σημαίνει πληρώνω εφ΄ όρου ζωής. Άρα, δεν υπάρχει κάποιο οικονομικό όφελος για την κοινωνία από τη διάρκεια της σύμβασης τους.

Σε σχέση τώρα με τους όρους της σύμβασης, για να γίνει σύγκριση πρέπει να γνωστοποιηθούν τα συμβόλαια των συμβούλων, ώστε να διαπιστώσουμε αν πράγματι θα υπάρχει κάποιο οικονομικό όφελος για την κοινωνία, κάτι που αποκρύπτεται επιμελώς με ευθύνη των κυβερνώντων.

Φυσικά, σε σχέση με την κοινωνία υπάρχει και άλλη διάσταση: τη θέση δημόσιου υπαλλήλου μπορεί να τη διεκδικήσει ο κάθε πολίτης, ενώ του συμβούλου είναι διορισμός αυθαίρετος μόνο για παιδιά του κομματικού σωλήνα ή των ημετέρων! Ή από μια πιο γενική άποψη, το ζήτημα για την κοινωνία είναι να πληρώνει λιγότερα και αναγκαία  και όχι ποιος θα τα παίρνει χωρίς να υπάρχει κοινωνική ανάγκη!

Η ΜΕΡΙΚΗ ΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Το ζήτημα, όπως το εκλαμβάνει ο κ. Στυλιανίδης, σχετίζεται με την κομματική/μερική οπτική: τι έκαναν οι προηγούμενοι κυβερνώντες, τι κάναμε εμείς. Η προσέγγισή του δεν σχετίζεται με την οπτική της κοινωνίας, αλλά μόνο μιας μερίδας που καρπώνονται οφέλη από την κοινωνία-του κόμματος. Δηλαδή, προκαταβολικά ο ίδιος δηλώνει ότι αδυνατεί να αντιληφθεί το κοινωνικό όλον και ότι είναι εκφραστής ενός μέρους επιβεβαιωνόντας πόσο περιορισμένη είναι η αντίληψη του για την κοινωνική πραγματικότητα.

Η ΟΥΣΙΑ: ΑΠΑΤΗ

Αν υπεισέλθεις στην ουσία του ζητήματος, δηλαδή συνεξεταστεί με την υπαρκτή πολιτική πραγματικότητα, τότε κυριολεκτικά «τραβάς τα μαλιά σου». Η κυβέρνηση διακηρύττει την ανάγκη περιορισμού των κρατικών δαπανών, τη σταδιακή μείωση των δημόσιων υπαλλήλων και την ίδια στιγμή αντικαθιστούν τις θέσεις των δημόσιων υπαλλήλων με προσλήψεις μίσθωσης υπηρεσιών και συνεργατών για βόλεμα των κομματικών!!! Και λένε πως θα μεταρρυθμίσουν το κράτος και θα σώσουν την οικονομία! Η αποθέωση της απάτης!!!

ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Κοντολογής, ο κ. Στυλιανιδης επιχειρηματολογεί κενολογώντας , όπως το συνηθίζει. Αδυνατεί παντελώς να αρθρώσει πολιτικό λόγο για το κοινό καλό, αφού αδυνατεί να κατανοήσει και την κοινωνική πραγματικότητα. Είναι, δηλαδή, εκτός τόπου και χρόνου,   ένα πιστό ολιγαρχικό φερέφωνο. 

Ν. Αναστασιάδης: "μας έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο" ή μήπως ήταν νεροπίστολο;

Η ΤΡΙΤΗ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συνέχιζει αμέριμνος το θέατρο εξαπάτησης του κυπριακού λαού. Αυτή τη φορά ενώπιον της Ερευνητικής Επιτροπής, όπου έριξε το σύνθημα: «μας έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο»!!! Αυτή η αναφορά δεν είναι κάτι καινούριο, αλλά συνέχεια του παραμυθιού που έπλασε από την ημερομηνία του «κουρέματος» των καταθέσεων στις 16 Μαρτίου 2013.

Ο εκλεγείς στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας με τη μέθοδο της απάτης, προσπαθεί νυχθημερόν να μας πείσει ο αθεόφοβος ότι βρέθηκε προ εκβιασμών, απειλών, τετελεσμένων, τραγικών διλημμάτων και άλλων παρομοίων στις Βρεξέλλες και αναγκάστηκε να πάρει ιστορικές αποφάσεις και ευθύνες!

«Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ»

Το παραμύθι άρχισε στις 17 Μαρτίου2013  με μια δήλωση-ανακοίνωση του Πρόεδρου:

«Με την έκτακτη σύγκληση του Eurogroup  βρεθήκαμε αντιμέτωποι με προειλημμένες αποφάσεις και τετελεσμένα τα οποία μας έθεταν ενώπιον των ακολούθων διλημμάτων:

Είτε την Τρίτη 19 Μαρτίου να επιλέξουμε το καταστροφικό σενάριο της άτακτης χρεοκοπίας, είτε το σενάριο μιας επώδυνης αλλά ελεγχόμενης διαχείρισης της κρίσης, που θα θέτει οριστικό τέρμα στην αβεβαιότητα και θα αποτελέσει την αφετηρία επανεκκίνησης της οικονομίας μας».

Η ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ

 Θυμηθείτε την αφήγησή του στη Βουλή στις 18 Μαρτίου 2013 ενώπιον κυριολεκτικά αχάπαρων βουλευτών:

«Εφάτσιησα τα χέρια μου στο τραπέζι – με συγχωρείτε για τη φράση – και σηκώθηκα να φύγω. Την ώρα που έβγαινα από την πόρτα, μου λέει ο Άσμουσεν, «Κύριε Πρόεδρε, οφείλω να σας ενημερώσω για να μην καταληφθείτε εξ απροόπτου, αυτή την ώρα είμαι υποχρεωμένος να τηλεφωνήσω στον κ. Ντράγκι. Την Τρίτη, βεβαίως η Λαϊκή Τράπεζα θα κλείσει. Ειρήσθω εν παρόδω, η ρευστότητά της δεν υπερβαίνει τα 159 εκατ. Τώρα με τούτες τις περικοπές ενδεχόμενα να φτάσει στο 1 δις – αν και εφόσον υλοποιηθεί – και βεβαίως την επομένη θα κλείσει και η Τράπεζα Κύπρου».

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ

Το ίδιο παραμύθι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας φρόντισε να το επαναλάβει με κάθε σοβαρότητα στις 31/3/2013 σε συνέντευξή του –πού άλλου – στο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ με τίτλο «Απείλησαν να κλείσουν τις δυο τράπεζες»:

«Τότε ο κ. Άσμουσεν μου απάντησε πως θα τηλεφωνήσει στον κ. Ντράγκι και να τον ενημερώσει σχετικά, και την Τρίτη, ανέφερε «να μην έχετε παράπονο όταν δεν θα έχετε καμιά από τις δύο τράπεζες να λειτουργεί».. Μου ανέφερε ότι κόβονται τα οποιαδήποτε ποσά ρευστότητας, η Λαϊκή ούτως ή άλλως είναι χρεοκοπημένη, η άλλη δεν θα έχει τη δυνατότητα να λειτουργήσει».

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Αντί με αφηγήσεις να φτιάχνει μυθιστόρημα, είναι σίγουρα προτιμότερο ο Πρόεδρος να κάνει πολιτικές αναλύσεις, αν μπορεί εννοείται. Και η πολιτική πραγματικότητα εξώφθαλμα υποστηρίζει πως ούτε τον εκβίασε κάποιος ούτε έπεσε θύμα ο ίδιος. Αλλά εν πλήρει συνειδήσει αποδέχθηκε το μνημόνιο στις 16 Μαρτίου.

ΔΕΔΟΜΕΝΟ 1^ο  

Ο κ. Αναστασιάδης ήταν πλήρως ενήμερος ότι η παροχή ρευστότητας στη Λαϊκή τράπεζα από την ΕΚΤ θα τερματιζόταν στις 21 Μαρτίου 2013. Σε ανακοίνωση της ΚΤΚ την 1η Απριλίου 2013 (εφημερίδα Ο Φιλελεύθερος) αναφέρεται:

«Να σημειωθεί ότι το ΔΣ της ΕΚΤ σε συνεδρία του κατά το τέλος Ιανουαρίου 2013 έκρινε ορθό, λαμβάνοντας υπόψη και τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές, να επεκτείνει τη διορία της αναστολής της Λαϊκής Τράπεζας στο ELA μέχρι τις 21 Μαρτίου 2013....Την απόφαση αυτη του ΔΣ της ΕΚΤ κοινοποίησε ο διοικητής της ΚΤΚ στο νέο πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας με επιστολή του στις 4 Μαρτίου 2013».

Γνώριζε ,λοιπόν, ο Πρόεδρος ότι η ημερομηνία λήξης για συνομολόγηση του μνημονίου ήταν η 21η  Μαρτίου. Είχε προειδοποιηθεί έγκαιρα και δεν αντέδρασε. Το αντίθετο, δήλωνε ότι βιαζόταν να υπογράψει το Μνημόνιο. Επομένως οι αναφορές και τα παραμύθια περί εκβιασμών είναι αποκυήματα της φαντασίας του Προέδρου.

ΔΕΔΟΜΕΝΟ 2^ο  

Ήδη από τις 10 Μαρτίου ο κ. Αναστασιάδης είχε αποδεχθεί ότι  η τρόικα θα παραχωρήσει δάνειο 10 δις και τα υπόλοιπα  θα βρεθούν από ίδιους πόρους, δηλαδή τα υπόλοιπα 8 δις. Και δεδομένης της αφαίρεσης 2 σχεδόν δις από την πώληση των παραρτημάτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, απέμεινε η εξεύρεση  5.8 δις για την ανακεφαλαιοποίηση των δύο τραπεζών.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ο πρόεδρος πήγε στο Eurogroup με πλήρη γνώση ότι θα έπρεπε να υποδεχθεί ένα μνημόνιο και ότι εκκρεμούσε η εξεύρεση 5.8 δις και για τους τροϊκανούς η λύση – όπως δημοσιεύταν για εβδομάδες προηγουμένως - ήταν μόνο μία, το κούρεμα.

Ο ίδιος πήγε στο Eurogroup χωρίς κανένα σχέδιο Β – όπως το ονομάζουν – και συνειδητά επέλεξε να συμφωνήσει σε ό,τι του πρότειναν. Ούτε σκέφτηκε ούτε σχεδίασε ούτε και ήθελε κάτι άλλο.

Ο κ. Αναστασιάδης εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας με τη μέθοδο της απάτης και είναι υποχρεωμένος ως το τέλος της θητείας του –αν το θελήσουν οι διεθνείς πάτρωνές του – να εργάζεται με τη μέθοδο της απάτης. Τώρα, αν η κυπριακή κοινωνία επιθυμεί να εξαπατάται, είναι δημοκρατικό της δικαίωμα!!!

ΥΓ. Ο πιο αποτελεσματικός υποστηρικτής του κ. Αναστασιάδη είναι το ΑΚΕΛ. Δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλει ανακοίνωση και να είναι πειστικό στην κοινωνία. Έχει ήδη στην πλάτη του το τεκμήριο της αναξιοπιστίας και της ανευθυνότητας. Πάντως, είναι θετικός ο ανταγωνισμός των αρχι-καταστροφέων - ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ - της κυπριακής κοινωνίας για τους δύσπιστους ακόμα! 

Ο κ. Χριστόφιας και η παράλογη αντίληψή του πως με τις εκλογές αποδίδονται ευθύνες στους πολιτικούς

Ο κ. Χριστόφιας σημειώνει στην επιστολή του προς την Ερευνητική Επιτροπή στις 22/8/2013:

«Οι πολιτικές κρίνονται από τον κυρίαρχο λαό στις εκλογές και τελικός κριτής είναι η ίδια η ζωή».«Οι πολιτικοί καθημερινά λογοδοτούν στην κοινωνία και είναι συνεχώς κάτω από κρίση με κορυφαία στιγμή της δημοκρατίας, τις εκλογές».

Η αντίληψη του κυρίου Χριστόφια είναι πως ο πολιτικός και οι πολιτικές κρίνονται με τις εκλογές.Για αυτό και δεν πρέπει να υπόκεινται σε άλλη διαδικασία είτε δικαστική είτε ερευνητική.

Το επιχείρημα αυτό δεν έχει καμία απολύτως λογική βάση. Ειδικότερα:

1. Ο κύριος Χριστόφιας δεν ήταν υποψήφιος στις τελευταίες εκλογές. Άρα ξέφυγε από την κρίση του λαού. Γενικότερα, αν ο πολιτικός κρίνεται με τις εκλογές, αν δεν κατέλεθει υποψήφιος πώς θα κριθεί; Το συμπέρασμα είναι πως δεν μπορεί να κρίνονται οι πολιτικοί με τις εκλογές γιατί απλούστατα μπορεί να μην κατέλθουν υποψήφιοι. Άρα, δε θα κριθούν ποτέ σε περίπτωση διάπραξης πολιτικών εγκληματών.
2. Οι πολιτικές επίσης δεν κρίνονται με τις εκλογές. Γιατί οι πολιτικοί εξαπατούν τους πολίτες με τα προεκλογικά προγράμματα. Παράδειγμα οι κύριοι Χριστόφιας και Αναστασιάδης.
3. Για να κριθεί ένας πολιτικός και οι πολιτικές του προϋποτίθεται θεσμοθετημένη διαδικασία απολογισμού για το παραχθέν έργο του. Τέτοια διαδικασία δεν υπάρχει. Άρα δεν κρίνεται. Ή , όπως γίνεται σε όλα τα σωματεία, πρώτα είναι ο απολογισμός και η έγκρισή του και μετά η εκλογή νέου Δ.Σ..
4. Η έννοια της κρίσης και η απόδοση ευθύνης προϋποθέτει δικαιϊκό σύστημα. Οι εκλογές είναι διαδικασία επιλογής του επόμενου άρχοντα και όχι απόδοση ευθύνης για τα πεπραγμένα του προηγούμενου άρχοντα. Ένα πράγμα η εκλογική διαδικασία και άλλο πράγμα η απολογιστική/ελεγκτική διαδικασία.
5. Αν οι εκλογές αποτελούν και δικαιϊκή διαδικασία,όπως λέει ο κ. Χριστόφιας, τότε η μη εκλογή δε συνιστά τιμωρία αλλά μη επιβράβευση. Για παράδειγμα, αν καταχράστηκε 100 εκατομμύρια ένας πολιτικός από το δημόσιο ταμείο και δεν εκλέγηκε στις επόμενες εκλογές, αυτό σημαίνει ότι τιμωρηθηκε για την κλοπή των 100 εκ.; Αυτά είναι γελοιότητες που δεν αντέχουν σε μια κριτική.
6. Αν με τις εκλογές αποτυπωνόταν η κρίση για τα πεπραγμένα ενός άρχοντα, τότε λογικά θα έπρεπε να παρέχεται στους κριτές-κοινωνία  η πληροφόρηση, ώστε να κρίνουν. Όχι μόνο δεν παρέχεται τέτοια πληροφόρηση, αλλά επιπλέον με τη χρήση των ΜΜΕ εξαπατούν συστηματικά την κοινωνία όχι γαι να κρίνει φυσικά, αλλά για να υποκλέψουν την ψήφο της.
7. Η έννοια της κρίσης και η απόδοση ευθύνης σε ένα πολιτικό  καθίσταται αναγκαία σε συγκεκριμένες περιπτώσεις/στιγμές και όχι διαχρονικά σε μια θητεία ενός αξιωματούχου, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην ίδια τη ζωή του κάθε ατόμου. Δηλαδή, αν με πράξεις ή παραλείψεις του προκαλέσει βλάβη στην κοινωνία, αν κινείται εκτός της έννομης τάξης, αν καταχράται της εξουσίας του για οικονομικό όφελος, είναι αυτές οι ενέργειες που θα κριθούν και όχι γενικά και αόριστα η θητεία του ως Πρόεδρος. Γι αυτές ακριβώς τις συγκεκριμένες πράξεις απαιτείται δικαιϊκό σύστημα για να αποδίδεται θεσμοθετημένα η απόδοση ευθύνης, όπως ταιριάζει σε ένα κράτος δικαίου/μια ευνομούμενη πολιτεία και όχι λαϊκίστικες παραστάσεις των πολιτικών με τη συνδρομή των καθεστωτικών ΜΜΕ.

Η παράλογη αυτή η αντίληψη του κ. Χριστόφια είναι μια μεμονωμένη περίπτωση; Όχι. Αυτή είναι η κυρίαρχη αντίληψη ανάμεσα στην πολιτική και οικονομική ολιγαρχία. Δηλαδή, όλα τα κόμματα και οι διάφοροι σφογγοκωλάριοί τους τα ίδια ακριβώς υπστηρίζουν, γιατί απλούστατα έτσι τους συμφέρει. Το πολιτικο πρόβλημα είναι πως αυτό δε συμφέρει στην κοινωνία ή είναι απόδειξη πως τα κόμματα έχουν πάρει διαζύγιο από την κοινωνία. Επίσης, πολιτικό πρόβλημα είναι πως η κοινωνία δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει το εκδοθέν διαζύγιο και βιώνει έναν εικονικό γάμο!!!

ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΟΝ 21^Ο ΑΙΩΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ ΤΟΥΣ ΩΣ ΓΝΗΣΙΟΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ ΤΩΝ ΦΕΟΥΔΑΡΧΩΝ.

Η πτώση των αξιών του Υπουργού Συγκοινωνιών Τ. Μητσόπουλου

Κάλεσαν τον κ. Μητσόπουλο στο φεστιβάλ της Παναγιάς στις 15/8/2013. Και μίλησε ο άνθρωπος.Τι είπε;

Έκανε ένα κήρυγμα ηθικής: «η ηθική πτώση και η πνευματική μας παρακμή προηγήθηκε της οικονομικής χρεοκοπίας".Ο κ. Μητσόπουλος οφείλει στον εαυτό του μια ενδοσκόπηση.

Όταν σε καλούν ως πολιτικό πρόσωπο να μιλήσεις κάπου, πρέπει να σέβεσαι τον εαυτό σου, δηλαδή να μιλάς ως πολιτικός και όχι ως αρχιεπίσκοπος.

Όταν σε καλούν ως πολιτικό πρόσωπο να μιλήσεις κάπου και συ επιλέγεις την ηθικολογία, τότε αυτό υποδηλώνει το αυτονόητο, ότι δεν έχεις καμία απολύτως πολιτική πρόταση για ένα πρόβλημα.

Όταν σε καλούν να μιλήσεις ως πολιτικό πρόσωπο και ηθικολογώντας χρησιμοποιείς το α΄πληθυντικό πρόσωπο, τότε προσπαθείς ανήθικα να ενοχοποιήσεις το ακροατήριό σου – «όλοι φταίμε».

Όταν ως πολιτικός ηθικολογείς, ουσιαστικά κενολογείς. Και  αυτοκαταργείσαι, γιατί η πολιτική είναι η ρυθμιστική λειτουργία της συνολικής κοινωνίας, ενώ η ηθική εκλαμβάνεται ως ατομική συνείδηση και ως προϊόν ατομικής υποχρέωσης για αυτοδέσμευση του καθενός στον ηθικό κανόνα. Αυτή η προσέγγιση σκόπιμα αγνοεί ότι η ηθική συμπεριφορά εντάσσεται κάθε φορά σε ένα κανονιστικό πλαίσιο.

Γι αυτό ακριβώς και ο κ. Μητσόπουλος, όταν ηθικολογεί προσπαθώτας να ενοχοποιήσει όλους για να αθωώσει τον εαυτό του, καλό είναι να μας πει:

-Ποια είναι η ηθική βάση της ασυλίας των πολιτικών, δηλαδή της ατιμωρησίας;

-Ποια είναι η ηθική βάση  της παρανομίας, στην οποία και ο ίδιος συμμετείχε με τους παράνομους διορισμούς συμβούλων των Υπουργών, όπως κατήγγειλε δημόσια ο Γενικός Εισαγγελέας;

-Ποια είναι η ηθική βάση τα δικά σου λάθη ως πολιτικός να τα χρεώνεις στην κοινωνία, η οποία δεν ευθύνεται για τίποτε;

-Ποια είναι η ηθική βάση εσύ προσωπικά να συντηρείσαι από μια κοινωνία σε φτωχοποίηση με ετήσια δαπάνη 114.000 ευρώ;

-Ποια είναι η ηθική βάση να συμμετέχεις στην καταλήστευση του δημόσιου ταμείου για να υπάρχεις ως βουλευτής, ως υπουργός και ως κομματικός;

-Ποια είναι η ηθική βάση της εξώφθαλμης και κατά συρροήν εξαπάτησης της κοινωνίας από το κόμμα σου, δηλαδή ποια είναι η ηθική βάση του ψέματος σου;

Λοιπόν,«η ηθική πτώση και η πνευματική μας παρακμή προηγήθηκε της οικονομικής χρεοκοπίας». Ως πολιτικός δεν μπορεί να γίνεσαι εκ των υστέρων προφήτης. Όταν η διαδικασία της ηθικής πτώσης λάμβανε χώρα, εσύ το αντελήφθηκες; Και γιατί δεν ύψωσες το ηθικό σου ανάστημα; Ή επικεντρώθηκες  - όπως όλοι οι ολιγαρχικοί -  στην απόκτηση πλούτου, προνομίων και εξουσίας σε βάρος του λαού; Γιατί υποτίθεται ότι ο πολιτικός είναι αυτό που εκτιμά αντικειμενικά την κοινωνική πραγματικότητα και έχει προτάσεις για το μέλλον της. Πες μας, κύριε Μητσόπουλε, έστω και μια ηθική λέξη που αρθρώσατε έγκαιρα;

Ή λιβανίζατε τη λεγόμενη φιλελευθεροποίηση , γιατί έτσι σας είπαν. Και τώρα, όπως τον χαμαιλέοντα προσαρμοστήκατε στην κρατικοποίηση! Ή μας λέτε: «Συγνώμη, λάθος, δεν υπολόγισα την ηθική διάσταση του προβλήματος», όπως ο θείος σου ο Άλαν Γκρίσπαν  που μας είπε: « Είχα την άποψη πως το συμφέρον των πιστωτικών ιδρυμάτων υπαγόρευε την προστασία του μετοχικού κεφαλαίου». Και έπεσε έξω πανηγυρικά!!!

Τέλος πάντων, ποιο είναι το ηθικό σου σχέδιο κύριε Μητσόπουλε;

Έστω και τώρα, που ηθικά αποφάσισες να επανέλθεις στο σωστό δρόμο, πες μας ξεκάθαρα: ποια η σχέση σου με το ψέμα, την ατιμωρησία, τη διαπλοκή, τη λεηλασία, την παρανομία, τη διαφθορά, την εθελοδουλεία . Δε θα πεις κύριε Μητσόπουλε. Γιατί την επομένη θα πρέπει να πας στο σπίτι σου.

Αυτά για τις ηθικές αρλουμπολογίες και πνευματικές συσκοτίσεις του κάθε αδίστακτου ολιγαρχικού που μηχανεύεται τρόπους για να εξαπατά την κοινωνία.

ΥΓ. Δν ξέρω αν ο κ. Υπουργός στην Παναγιά έδωσε και τη συνηθισμένη επιταγή από τον κρατικό προϋπολογισμό (περίπου 800.000 ηθικά ευρωπουλάκια), τα γνωστά τσιεκκούθκια του Χριστόφια. Δεν ξέρω επίσης αν ο κ. Μητσόπουλος είχε κάποια ηθική αναστολή με το «τσιεκκούιν».

ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΣΜΟΣ: Ο θρίαμβος των τοκογλύφων της πολιτικο-οικονομικής ολιγαρχίας

Η πορεία

Συνοπτικά η ιστορική πορεία του συνεργατισμού στην Κύπρο σε συνάρτηση με το συμφέρον που σε κάθε στάδιο προωθούσε, μπορεί να αποδοθεί ως εξής:

• Τοκογλύφος (=Ιδιώτης)

          Ατομικό συμφέρον/επιδιώξη του κέρδους του ενός

• Συνεργατιστές (=τοπική κοινωνία) –ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ

          Κοινό/κοινωνικό συμφέρον

• Κρατικοί ευνοούμενοι(τοπική κοινωνία και κράτος)-ΜΕΤΑΒΑΣΗ

          Κοινό  και ατομικό συμφέρον

• Κομματικοί ευνοούμενοι (τοπική κοινωνία και κράτος/κόμμα)-ΜΕΤΑΒΑΣΗ

          Κοινό και μερικό/κομματικό συμφέρον

• Κράτος (κράτος/κόμμα και κράτος της αγοράς)-ΜΕΤΑΒΑΣΗ

          Κομματικό και ολιγαρχικό συμφέρον

• Ιδιώτες (τοκογλύφοι)-ΚΑΤΑΛΗΞΗ

          Ολιγαρχικό συμφέρον/επιδίωξη του κέρδους των λίγων πλουσίων

Ο θρίαμβος των τοκογλύφων

Όλη η πορεία του συνεργατισμού στην Κύπρο είναι συναρτημένη με την πορεία της κυπριακής κοινωνίας και τη σταδιακή επιβολή του κράτους. Σήμερα, η λεγόμενη κρατικοποίηση του συνεργατισμού αποτελεί ένα μεταβατικό στάδιο για την λεγόμενη ιδιωτικοποίησή του, γιατί το κράτος σήμερα θεωρείται ότι πρέπει να υπηρετεί την αγορά, δηλαδή αυτούς που  ελέγχουν την αγορά. Ή, ιστορικά η πορεία είναι η μετάβαση από τον τοκογλύφο-άτομο στον τοκογλύφο ολιγαρχική τάξη.

Η απώλεια του συνεργατισμού συνιστά επιβεβαιώση της πολλαπλής ήττας της κυπριακής κοινωνίας. Η ανατροπή της σχέση κράτους-αγοράς-κοινωνίας υπέρ της αγοράς και με τη συνέργεια του κράτους προοιωνίζει το δυσοίωνο μέλλον της κυπριακής κοινωνίας. Ο θρίαμβος της αγοράς σε βάρος της κοινωνίας στο επίπεδο του συνεργατισμού μεταφράζεται ως η επάνοδος των τοκογλύφων ή ο θρίαμβος της τοκογλυφίας. 

Τα υποκριτικά δάκρυα των καταστροφέων του συνεργατισμού

Ο Συνεργατισμός δεν πέθανε σήμερα με την περιέλευσή του στο κράτος και στη συνέχεια, στους ιδιώτες πλούσιους μετόχους(ολιγαρχικούς). Τον Συνεργατισμό τον πέθαναν σταδιακά αυτοί που τον προσέδεσαν στο κράτος(του ενός και των λίγων) αφαιρώντας τον σταδιακά από την κοινωνία. Η τωρινή του κατάληξη είναι αναπόφευκτη και συμβαδίζει πλήρως με την κατάληξη του κομματικού κράτους και των κομματικών δήμων/κοινοτήτων, δηλαδή τη χρεοκοπία.

Αυτοί που σήμερα θρηνούν επί των ερειπίων του συνεργατισμού είναι υποκριτές, γιατί αυτοί συνέβαλαν στην καταστροφή του και έπρεπε να βγάζουν τον σκασμό. Οι λεγόμενοι σήμερα «συνεργατιστές» είναι τελείως ανιστόρητοι. Γιατί ο κομματικός υπηρέτης και ο κρατικός γραφειόκρατης δεν είναι συνεργατιστές, είναι κομματικό όργανο και κράτικο όργανο και ελάχιστη ή καμία σχέση έχουν με την κοινωνία. Γιατί γνωρίζουν το κομματικό συμφέρον, γνωρίζουν το κρατικό συμφέρον, αλλά δε γνωρίζουν το κοινωνικό συμφέρον.

Όταν , λοιπόν, θρηνούν οι κομματάρχες και οι κρατικοδίαιτοι συνεργατιστές, συνιστά μια συνειδητή υποκρισία. Γιατί αυτοί πέθαναν το συνεργατισμό, γιατί αυτοί σήμερα του έβαλαν την ταφόπλακα. Και μέσα στο τσουνάμι που οι ίδιοι δημιούργησαν, και οι λίγες συνεργατικές εταιρείες που  συνέχιζαν να προσπαθούν να  κρατήσουν ζωντανό το συνεργατικό πνεύμα, θα απορροφηθούν από την κερδοσκοπική λογική των πιστωτών. Ο θρίαμβος των τοκογλύφων της ολιγαρχικής τάξης και η ήττα της κυπριακής κοινωνίας είναι δεδομένη.

Ο επικήδειος

Στη χθεσινή συνεδρία της Επιτροπής Εμπορίου της Βουλής (9/5/2013) με θαυμαστή συναίνεση εκφωνήθηκε ο επικήδειος του συνεργατισμού με επαίνους για το παρελθόν του και παρηγορητικούς λόγους για το μέλλον. Οι φονιάδες του συνεργατισμού εξυμνούσαν το θύμα τους!

Υπάρχει κάποια ελπίδα για το μέλλον;

Μόνο μία : αν η κυπριακή κοινωνία δεν έχει πει την τελευταία της λέξη  για τα σχέδια της πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας σε βάρος της.