Το πολιτικό παραμύθι "φταίνε οι τράπεζες"

Κυριολεκτικά έχω βαρεθεί το μονότονο σύνθημα του ΑΚΕΛ και της κυβέρνησης: «Φταίνε οι τράπεζες και οι τραπεζίτες».
Θα πει κάποιος: «Δεν είναι έτσι;»
Η απάντηση είναι: «Εξαρτάται από το έτσι». Αν δεν ορίσεις το έτσι, δεν μπορείς να αποδίδεις ευθύνες.

Η πραγματικότητα
Η κυπριακή κοινωνία δε σχετίζεται πολιτικά με τις τράπεζες: ούτε τις ελέγχει ούτε καθορίζει το θεσμικό πλαίσιο της λειτουργίας τους. Με λίγα λόγια, η κυπριακή κοινωνία απλώς συναλλάσσεται με τη μεσολάβηση των τραπεζών. Επομένως, όταν κάποιος λέει πως «φταίνε οι τράπεζες», εμένα δε μου λέει κάτι. Γιατί στη συνείδηση της κοινωνίας οι τράπεζες είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις. Και με βάση τη λογική της εποχής μας οι ιδιωτικές επιχειρήσεις δεν ελέγχονται ούτε άμεσα ούτε έμμεσα από την κοινωνία. Πιο απλά, για την κοινωνία δεν τίθεται πολιτικό θέμα με τις τράπεζες γιατί είναι εκτός των πολιτικών της δικαιωμάτων. Γι αυτό ακριβώς και οι πολίτες διερωτούνται «γιατί να πληρώσουμε εμείς τις ζημιές των τραπεζών».
Για την κοινωνία πολιτικό θέμα υπάρχει με αυτούς που αναλαμβάνουν να διαχειριστούν την εξουσία του κράτους με «εντολή» της κοινωνίας και -από τυπική άποψη- προς όφελός της. Και αυτοί είναι στην Κύπρο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κυρίως και η Βουλή. Επομένως, αν υπάρχουν παραλείψεις, λάθη ή άλλες αδυναμίες από μέρους τους , για την κοινωνία αυτοί είναι πολιτικά υπεύθυνοι και κανένας άλλος. Αυτοί έχουν τις αρμοδιότητες να ελέγχουν, να παρεμβαίνουν και να προβαίνουν σε διορθωτικές πράξεις, αν κριθεί αναγκαίο. Και αυτό αφορά όχι μόνο το κράτος αλλά και τους ημικρατικούς οργανισμούς και τους ανεξάρτητους αξιωματούχους που διορίζονται στις θέσεις τους.
Τι μας λέει το ΑΚΕΛ και ο Πρόεδρος; Ότι η εκτελεστική εξουσία (ο Πρόεδρος) διόρισε ένα Διοικητή και ένα Συμβούλιο στην Κεντρική Τράπεζα, οι οποίοι ήταν παντελώς ανίκανοι να εποπτεύουν κάποιες τράπεζες και τα συμβούλια αυτών των τραπεζών οδήγησαν την κυπριακή κοινωνία στην καταστροφή! Και εγώ ως εξουσία απλώς τους κατηγορώ ενώπιον του λαού για να περνώ την ώρα μου!!!Καλά, ρε αθεόφοβοι, με τόση εξουσία στα χέρια σας και αφήσατε ένα διορισμένο υπάλληλο , όντας ανίκανος κατά σας , να καταστρέψει την κοινωνία; Ποια λογική έχει αυτή η θέση;
Δηλαδή, είναι δυνατόν ένας διορισμένος υπάλληλος σε αυτό τον τόπο να έχει τόση εξουσία, ώστε να μας καταστρέψει όλους; Μα περιπαίζετέ μας; Γιατί δεν το στείλατε έγκαιρα στο σπίτι του, αφού είναι η κυβέρνηση που εποπτεύει τους διορισμένους;
Δηλαδή, τι μας λέει το ΑΚΕΛ; Πως η πολιτική ευθύνη για την καταστροφή δεν ανήκει στους πολιτικούς αλλά σε υπαλλήλους και τραπεζίτες!!! Μα, αν εκείνοι έχουν την πολιτική ευθύνη, τότε γιατί η κοινωνία δεν εκλέγει εκείνους και εκλέγει εσάς;
Με τέτοια τεχνάσματα το ΑΚΕΛ ουσιαστικά αυτο-εξευτελίζεται, αφού θεωρεί ότι οι πολιτικοί είναι «γλάστρες» στα χέρια τεχνοκρατών και τραπεζιτών!!! Ε, τότε γιατί να σας ψηφίσει η κοινωνία; Αφού είστε έρμαιο στα χέρια του ιδωτικού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και δεν μπορείτε να κάνετε κάτι;

Το ζήτημα της πολιτικής ευθύνης
Το ΑΚΕΛ καλό είναι να σταματήσει τον αυτο-εξευτελισμό του για να καλύψει τις ασήκωτες πολιτικές του ευθύνες. Γιατί αν φτάσαμε ως εδώ πολιτικά υπεύθυνος κατά κύριο λόγο είναι ο κ. Χριστόφιας και το κυβερνών ΑΚΕΛ που είχε την ευθύνη και να κυβερνά και να ελέγχει!!! Γιατί ο διορισμός ή η παύση ενός αξιωματούχου γίνεται με πολιτική απόφαση, με πολιτική απόφαση δόθηκαν εν μια νυκτί τα εκατομμύρια στη Λαϊκή Τράπεζα, με πολιτική απόφαση μεταφέρθηκαν οι ζημιές των τραπεζών στο κράτος και από το κράτος στην κυπριακή κοινωνία, με πολιτική απόφαση προσφύγαμε στην τρόικα και με πολιτική απόφαση θα εγκριθεί το όποιο μνημόνιο.

Διαπλοκή και της διαφθορά
Πέρα από τα αυτονόητα οι πολιτικές ευθύνες γίνονται πιο μεγάλες λόγω της παραδοσιακής διαπλοκής των πολιτικών και των κομμάτων με το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο που όλοι γνωρίζουν και προσποιούνται ότι είναι αχάπαροι. Πιο απλά, πολιτικοί και κόμματα έκαναν πλάτες στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο προκειμένου να αποκομίσουν είτε ίδιον είτε κομματικό όφελος. Ή αλλιώς έθεταν την πολιτική εξουσία στη διάθεση των τραπεζιτών αντί προς όφελος του λαού. Επομένως οι ευθύνες των πολιτικών και των κομμάτων δεν περιορίζονται σε κάποιου είδους ανικανότητα αλλά και σε απληστία, όπως ακριβώς είναι και το νόημα της ύπαρξης των τραπεζιτών.
Η διαγραφή χρεών κομμάτων και φίλα προοσκειμένων οργανώσεων από τους τραπεζίτες, οι χορηγίες, ο διορισμός τραπεζιτών στη θέση υπουργού, η μεγάλη κλοπή του χρηματιστηρίου αποδεικνύουν περίτρανα τη διαπλοκή των πολιτικών και των κομμάτων. Ότι σκοπός τους δεν ήταν η εξυπηρέτηση του κοινού συμφέροντος αλλά του ιδίου συμφέροντος.

Η αδιαφάνεια
Ο βαθμός διαφθοράς των πολιτικών και των κομμάτων δεν είναι γνωστός ακόμα στην κοινωνία γιατί όλα τα κόμματα είτε ψήφιζαν «πελλό-νομους» ή παρεμπόδιζαν την εφαρμογή τους , ώστε να συνεχίσουν το μεγάλο φαγοπότι σε βάρος του λαού. Φρόντιζαν με μεγάλη συνοχή να επιβάλουν ένα σκοταδιστικό σύστημα, ώστε να μην γνωρίζει κανένας τα εισοδήματά τους και τις διαπλοκές τους. Και ο νόμος περί δήθεν προσωπικών δεδομένων έγινε το εφαλτήριο της προστασίας της κάθε μορφής παρανομίας.

Η ασυλία
Οι άνοες και άπληστοι που αυτοαποκαλούνται πολιτικοί και συστεγάζονται σε συμμορίες που αυτοαποκαλούνται «κόμματα», γνωρίζοντας τις παρανομίες τους, φρόντισαν να καλύψουν τα νώτα τους. Έθεσαν τον εαυτό τους υπεράνω του νόμου και για το δημόσιο και για τον ιδωτικό τους βίο ως γνήσια φεουδαρχικά κατάλοιπα με τη βοήθεια του περιβόητου Γενικού Εισαγγελέα. Γιατί, λέει, πρέπει να αυτορυθμίζονται! Εγκληματούν σε βάρος της κοινωνίας αυτορυθμιζόμενοι ως γνήσιοι μαφιόζοι!

Η ιδεολογία
Όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως υπηρέτησαν πιστά το νεοφιλεύθερο δόγμα, ότι η πολιτική και η κοινωνία πρέπει να υπηρετούν την οικονομική αγορά. Και αφού οι ίδιοι έγινα σφογγοκωλάριοι του χρηματοπιστωτικού κεφαλάιου με το αζημίωτο, τώρα στενά συνεργαζόμενοι προσπαθούν να μετατρέψουν την κυπριακή κοινωνία σε δουλοπαροικιακή. Είναι αδίστακτοί γιατί είναι και άνοες και άπληστοι. Και πωλούν στον κόσμο διάφορα δραματικά σενάρια διάσωσης , αφού, πρώτα τον κατέστρεψαν.

Επίλογος
Την πολιτική ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση τη φέρει κατεξοχήν ο πρόεδρος και το ΑΚΕΛ και η βουλή. Οι τραπεζίτες ευθύνονται; Αδιαμφισβήτητα. Όμως η πολιτική ευθύνη ανήκει σε αυτούς που αυτο-αποκαλούνται πολιτικοί. Η αδίστακτη πολιτική ολιγαρχία της Κύπρου είναι διπλά υπεύθυνη: και γιατί αποδείχτηκε ανίκανη να διαχειριστεί το πολιτικό σύστημα και γιατί μετατράπησε σε σφογγοκωλάριο των τραπεζιτών με αποτέλεσμα την καταστροφή της κυπριακής κοινωνίας.
ΓΙ ΑΥΤΌ ΨΗΦΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΙΣ ΣΑΣ. ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΎΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ. ΣΕ ΣΑΣ ΕΠΑΦΙΕΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΤΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΊΝΑΙ Ο ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΣ ΣΑΣ ΘΥΤΗΣ. ΓΙΑΤΙ ΣΊΓΟΥΡΑ ΕΣΕΙΣ ΕΙΣΤΕ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ.ΘΥΜΑ ΚΑΙ ΒΛΑΚΑΣ ΠΑΕΙ ΠΟΛΥ!

Ο Χριστόφιας, ο Αναστασιάδης και....ο Χίτλερ

Οι φορείς της πολιτικής εξουσίας στην Κύπρο κυριολεκτικά δε ντρέπονται. Ανοίγουν το στόμα τους και ότι θέλουν πετάσσουν. Είναι τόσο υπερμεγέθεις οι ανοησίες τους που κυριολεκτικά δε βρίσκεις λογικό επιχείρημα να τους αντιμετωπίσεις. Οι πρωτομάστορες της καταστροφής της Κύπρου , το αμίμητο δίδυμο Χριστόφια – Αναστασιάδη, έχουν κυριολεκτικά γίνει πρωταγωνίστες ενός θεάτρου με τίτλο: «Πώς εξαπατούμε το λαό;»Υποτίθεται ότι για μήνες αντιδικούσαν για το μημόνιο. Ο ένας έλεγε εδώ και τώρα μνημόνιο και ο άλλος έλεγε: «μη βιάζεσαι Νίκο, σιγά-σιγά, θέλει τρόπο το πράμα». Και για μήνες ολόκληρους αμφότεροι αερολογούσαν και κινδυνολογούσαν, ώστε σε αγαστή συνεργασία με τους τραπεζίτες να τα φορτώσουν στο λαό.
Σε αυτά τα πλαίσια και σε συνθήκες πλήρους σκοταδισμού συζητούσαν με την τρόϊκα για το περιεχόμενο του μνημονίου χωρίς να ενημερώνουν το λαό με πρόσχημα ότι είναι απαίτηση της τρόϊκας δήθεν. Αιφνιδιαστικά τροϊκανοί και κυβέρνηση συμφώνησαν σε ένα μνημόνιο και τώρα με συνοπτικές διαδικασίες πρέπει να περάσει από τη βουλή για να σωθεί ο τόπος, να προλάβουν , λένε, το επόμενο eurogroup. Χριστόφιας και Αναστασιάδης χέρι – χέρι περνούν τα νομοσχέδια για το μνημόνιο στο άψε-σβήσε μήπως και προλάβει κάποιος και αντιδράσει. Δηλωμένος εχθρός και των δύο είναι ο λαός.
Και οι πάτρωνές τους απο το εξωτερικό θα τους δίνουν συγχαρητήρια για τις ασύλληπτες ικανότητες τους στην επιβολή των μεθοδεύσεων τους σε βάρος του λαού. Και θα ανταγωνίζονται ποιος είναι το καλύτερο τσιράκι της διεθνούς ολιγαρχίας στην Κύπρο.
Τι κοινό έχουν αυτά τα δύο υπολείμματα της δεσποτείας στην Κύπρο; Η πίστη τους στον σκοταδισμό, η αποφασιστικότητά τους στη λήψη μέτρων εναντίον του λαού, η ανευθυνότητά τους ως πολιτικών και πάνω απ΄ όλα η δεσποτική τους νοοτροπία. Και οι δυο ακόμα είναι καλά μαθητάκια του νεοφιλελευθερισμού: όπως οι ιδιοκτήτες του οικονομικού συστήματος θέλουν να αυτορυθμίζονται – η λεγόμενη ελεύθερη αγορά – έτσι και οι ίδιοι ως ιδιοκτήτες του πολιτικού συστήματος θέλουν να αυτορυθμίζονται. Και φυσικά η αυτορύθμισή τους θα γίνεται με έξοδα των δουλοπαροίκων της κυπριακής κοινωνίας.
Και ο δεσποτισμός τους είναι τόσο έντονος που τα κόμματά τους προκειμένου να τους ξεφορτωθούν, η μόνη λύση που βρήκαν, ήταν να τους φορτώσουν στον κυπριακό λαό!!!
Να φανταστείτε, προκειμένου να κατανοήσω τις υψηλού επιπέδου προσεγγίσεις τους, άρχισα να διαβάζω Χίτλερ. Όπως τους κανόνες που έθεσε το 1938 για την πληροφόρηση:
«1.Μην πληροφορείτε κανένα που δεν χρειάζεται να ενημερωθεί.
2.Κανείς να μην μάθει περισσότερα απ΄ όσα χρειάζεται να μάθει.
3.Κανείς να μην μαθαίνει κάτι πιο γρήγορα απ΄ ότι χρειάζεται».
Άμα τα κάμνει ο Χίτλερ είναι φασίστας, άμα τα κάμνουν οι τωρινοί πολιτικάντηδες είναι δημοκρατικοί!!! Αυτά για όσους διερωτούνται ποιος εκτρέφει το φασισμό στην Κύπρο.
Κανένας Χριστόφιας και κανένας Αναστασιάδης δεν έχουν άμεσα ή έμμεσα εξουσιοδότηση να δεσμεύσουν ένα λαό με μνημόνια. Ο μόνος αρμόδιος να αποφασίσει για το μέλλον του είναι ο ίδιος ο λαός με δημοψήφισμα.
Οι κύριοι Χριστόφιας και Αναστασιάδης ως δεσποτίσκοι στην πολιτική είναι απόλυτο φυσικό να μην αποδέχονται κάτι τέτοιο, γιατί θεωρούν ότι η ψήφος του λαού είναι εν λευκώ εξουσιόδοτηση στο πρόσωπό τους. Όπως παλαιότερα υπήρχε εν λευκώ εξουσιόδοτηση του θεού στον απόλυτο μονάρχη!Τι να κάνουμε; Ας πάνε στο σπιτάκι τους να κάνουν τους δεσπότες. Γιατί να τους ανεχόμαστε εμείς όντας ανίκανοι δεσποτίσκοι και λεηλάτες;

ΥΓ. Το κείμενο δεν απευθύνεται σε τυφλά ή συμφεροντολόγα κομματόσκυλα.

Φυσικό αέριο κι αφύσικες πολιτικές αερολογίες στην Κύπρο

Κόμματα και ΜΜΕ, οικονομολόγοι και επιχειρηματίες προσπαθούν να μας πείσουν μέρα και νύκτα ότι η διέξοδος στα αδιέξοδα του παρόντος είναι το φυσικό αέριο και η εκμετάλλευσή του.
Η προβολή του φυσικού αερίου ως σανίδας σωτηρίας για «πάσαν νόσον και μαλακίαν» στη νήσο Κύπρο είναι πραγματικά αξιοπρόσεκτη.
Καλά, ρε άθλιοι αλήτες και ληστές της Κύπρου, αν δεν γινόταν ανακάλυψη του φυσικού αερίου ως κοινωνία δεν θα είχαμε κανένα μέλλον; Ποια θα ήταν η πρότασή σας στα τωρινά αδιέξοδα;
Φυσικά το παραμύθι του φυσικού αερίου προβάλλεται από την τοπική οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, γιατί μέσα στη γύμνια που νιώθει κάθε κλέφτης και απατεώνας, δεν έχουν να πουν τίποτε άλλο. Ο τόπος είναι σε αδιέξοδο και αυτού ονειρεύονται το φυσικό αέριο!!!
Πώς λειτουργεί το ιδεολόγημα του φυσικού αερίου;
Για την τοπική πολιτική και οικονομική ολιγαρχία είναι το μελλοντικό σωσσίβιο το οποίο θα της επιτρέψει να αναλάβει το κυρίαρχο παρελθοντικό της ρόλο επί της κυπριακής κοινωνίας, ένα ρόλο που βρίσκεται σε κίνδυνο λόγω της αθλιότητας και της απληστίας της. Με το φυσικό αέριο πιστεύει ότι θα επανακτήσει τα παλιά της μεγαλεία εναντίον του αντιπάλου της, που ήταν πάντοτε η κυπριακή κοινωνία.
Δεύτερο, στο αδιέξοδο της δικής της βλακείας η τοπική ολιγαρχία προσφέρει την παλιά δοκιμασμένη συνταγή της ελπίδας. «Γαλεύκουν» στον παρόντα χρόνο κυριολεκτικά τους Κύπριους πολίτες και σε αντάλλαγμα τους πωλούν ελπίδα. Είναι η μόνιμη συνταγή της νεοτερικότητας εναντίον της βάναυσης συμπεριφοράς των εξουσιαστών απέναντι στους λαούς. Φυσικά κάποιος πουλά ελπίδα, όταν δεν μπορεί με βάση τη λογική που διαθέτει, να δώσει λύση στα προβλήματα του παρόντος. Ή διαφορετικά, η πώληση ελπίδας είναι η επιβεβαίωση της απύθμενης πολιτικής βλακείας στηριγμένης στην πίστη των ολιγαρχικών ότι ο λαός είναι ηλίθιος.
Σε αυτά τα πλαίσια διοχετεύουν στον τύπο τα διάφορα ολιγαρχικά σκυλάκια συγκεκριμένες ελπίδες για «δημιουργία χιλιάδων θέσεων εργασίας σε λίγα χρόνια». Έτσι ο κάθε ηλίθιος πολίτης ονειρεύεται και αυτός μια μελλοντική θέση!!!
Όλα αυτά τα δοκιμασμένα εργαλεία του παρελθόντος τι φανερώνουν; Ότι η κυπριακή άρχουσα τάξη είναι εντελώς αχάπαρη. Ότι και τώρα , την ώρα του αδιεξόδου, προσπαθούν να επιβιώσουν με λογικές τελείως ξεπερασμένες. Λογικές που φανερώνουν ότι αδυνατούν να κατανοήσουν τις αλλαγές που γίνονται στο παγκόσμιο σύστημα και επιδρούν καταλυτικά και στο εσωτερικό των κρατών.
Η αντίδραση της τοπικής πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας στο παρόν προοικονομεί και το μέλλον.
Πρώτον, οι τροϊκανοί θα είναι τρισευτυχισμένοι διαπραγματευόμενοι με αχάπαρους, δηλαδή άτομα που βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου και εκφράζουν τα διανοήματά τους με τρόπο που προκαλεί μόνο γέλωτα. Ή διαφορετικά, η άρχουσα τάξη της Κύπρου είναι η πιο εύκολη λεία για την ικανοποίηση των επιδιώξεων των δυνάμεων που ηγεμονεύουν σήμερα τον κόσμο. Γι αυτό και οι τροϊκανοί δεν τους αμφισβητούν ως διαπραγματευτές, παρόλο ότι με την υφιστάμενη κρίση απέδειξαν περίτρανα την πολιτική και οικονομική τους ανικανότητα.
Δεύτερον, με την ανικανότητα της τοπικής ολιγαρχίας που είναι πιστοποιημένη όχι από το παρελθόν αλλά και από το παρόν, η επιβολή αναρίθμητων μνημονίων είναι αναπόφευκτη. Θα γίνουν τόσα μνημόνια όσα προγραμματίζει η διεθνής ηγεμονία, ώστε να πετύχει τους στόχους της είτε σε σχέση με την ιδιοποίηση του τοπικού πλούτου είτε σε σχέση με την επιβολή των όρων της για τη λειτουργία του κράτους, της πολιτικής, της οικονομίας, της εργασίας, της κοινωνίας.
Τρίτον, η επίταση του αδιεξόδου της τοπικής άρχουσας τάξης θα δημιουργήσει συνθήκες πλήρους ανομίας στο εσωτερικό με αυτονόητο συνεπακόλουθο την ενίσχυση του αυταρχισμού εναντίον της κοινωνίας αλλά και των φασιστικών μεθόδων είτε από ομαδούλες που θα αντιδρούν είτε από τα όργανα καταστολής του κράτους.
Τέταρτον, ανάπτυξη είναι αδύνατο να υπάρξει υπό συνθήκες μνημονίου στο άμεσο μέλλον. Τα επόμενα χρόνια θα ασχολούνται όλοι με τα μνημόνια και την εφαρμογή τους. Η μόνη αλλαγή που θα επέλθει είναι πως η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία, αφού εξασφάλισε την επιβίωσή της μέσω της τρόϊκά –έστω προσωρινα- θα συνεχίσει το βιολί της: θα φροντίσει ως πιστή εγκάθετος της διεθνούς ολιγαρχίας να εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες που προσφέρει η κρίση, ώστε να ανακατανέμει τον εναπομείναντα πλούτο ενισχύοντας τη θέση της. Και επειδή χρήματα δεν υπάρχουν για να κλέψουν, ο στόχος τους θα είναι και η ανακατανομή της ιδιοκτησίας ,ώστε να δημιουργηθεί και στην Κύπρο «ο γυμνός άνθρωπος» του 19ου αιώνα της δύσης. Η κοινωνία μας πρέπει να εξευρωπαϊσθεί!!! Γι αυτό και το ενδιάφερον της τρόϊκας για την εκποίηση της ιδιοκτησίας, για τον έλεγχο των συνεργατικών πιστωτικών ιδρυμάτων κλπ..
Φυσικά, όλα αυτά χωρίς την εκτίμηση ενός απρόβλεπτου παράγοντα: της κοινωνίας.
ΥΓ.Απορία ενός αφελούς: αν θεωρήσουμε λογικά ότι το υφιστάμενο πολιτικό και οικονομικό μοντέλο της Κύπρου ξεπεράστηκε από την ίδια την πραγματικότητα, τότε ποια είναι η πρόταση για το μέλλον; Σιωπή, αυτά είναι βλασφημίες!!! Και θέλουν και σκέψη και ποιος θα σκεφτεί!!! Απολάμβανε το «όπιο» του φυσικου αερίου και μη μιλάς.
ΥΓ.Σε μια ευνομούμενη πολιτεία όλοι οι πολιτικοί , οι κομματικοί, οι βουλευτές και οι τραπεζίτες θα βρίσκονταν ήδη στη φυλακή επί εσχάτη προδοσία. Γιατί αν αυτό που έκαναν δεν είναι εσχάτη προδοσία, τότε τι είναι η προδοσία; Σιωπή, δεν είναι ώρα για απόδοση ευθυνών, λένε οι υπεύθυνοι της προδοσίας. Η αναίδεια δεν έχει όρια σε αυτό τον τόπο. Και υπάρχουν και αφελείς που εξακολουθούν να τους πιστεύουν.
Γιατί δε μας λένε πότε θα έλθει η ευλογημένη εκείνη ώρα της απόδοσης ευθυνών; Αυτονόητα, γιατί δε θα έλθει ποτέ: Και για όσο υπάρχουν ηλίθιοι που δέχονται να πληρώνουν για τις ευθύνες άλλων!!!

ΖΗΤΩ Η ΚΟΜΜΑΤΙΚΉ ΚΑΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΙΚΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ

ΖΗΤΩ ΚΑΙ Η ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ

Αφόρητες πιέσεις και αφόρητες πολιτικές ανοησίες στην Κύπρο

Ακούοντας τους Κύπριους πολιτικούς το μόνο που πια μπορείς να κάνεις, είναι να προσπαθείς να διασώσεις ότι μπορείς από την κοινή λογική.
Άντε, να βγαίνεις ο υποψήφιος Πρόεδρος κ. Μαλάς και ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ να μας λένε με κάθε σοβαρότητα ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δέχθηκε αφόρητες πιέσεις στις διαπραγματεύσεις για το μνημόνιο. Το υπονοούμενο είναι πως ο ίδιος δεν ήθελε, αλλά τον πίεσαν!
Με συγχωρείτε σύντροφοι, αλλά αυτά που λέτε είναι ανοησίες. Κάποιος ασκεί πίεση σε κάποιον, όταν ο άλλος έχει μπροστά του πολλές επιλογές.Η πίεση ασκείται, ώστε να εξαναγκαστεί να κάμει μια συγκεκριμένη επιλογή αντί κάποιας άλλης.
Ποιος να πιέσει τον Πρόεδρο όταν αυτός δεν είχε άλλη επιλογή; Κανένας στον πλανήτη γη δεν είχε λόγο να πιέσει τον Πρόεδρο. Γιατί το μνημόνιο ήταν μονόδρομος για τον ίδιο. Ή, αν δεν το καταλαβαίνετε σύντροφοι, δεν έχει κανένα λόγο μια τράπεζα να με πιέσει να την προτιμήσω, όταν δεν υπάρχουν άλλες τράπεζες να με δανείσουν!!!
Αποκλείεται κάποιος να πίεσε τον Πρόεδρο; Η μόνη περίπτωση λογικά να πιέσει κάποιος τον Πρόεδρο είναι στην περίπτωση που δεν είχε αντίληψη της πραγματικότητας και τον πιέζεις να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα. Αν αυτές τις πιέσεις εννοεί ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, μάλλον τότε γελοιοποιεί τον Πρόεδρο και δεν τον υπερασπίζεται.
Τα ίδια ισχύουν και αναφορικά με τις σκληρές και επιτυχημένες διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με τους τροϊκανούς. Δεν έγινε καμία διαπραγμάτευση και ούτε μπορούσε να γίνει. Αυτό που έγινε ήταν μόνο μια μεθόδευση σταδιακής επιβολής των όρων της τρόϊκας. Η κυβέρνηση στη διαπραγμάτευση απλώς ενημέρωνε την τρόϊκα ποιες είναι οι ιδιαιτερότητες στην Κύπρο και πώς πιο εύκολα θα επιβαλλόταν στο λαό ένα μνημόνιο.
Η μετάθεση κάποιων ζητημάτων για λήψη απόφασης στο μέλλον δε συνιστά καμία απολύτως επιτυχία. Γιατί αν τα αριθμητικά δεδομένα-τα οποία δεν γνωρίζω- επιβάλλουν και άλλα μνημόνια, αυτά θα επιβληθούν είτε το θέλει η όποια κυβέρνηση είτε όχι. Και οι τροϊκανοί δεν έχουν κανένα λόγο να βιαστούν να πάρουν σήμερα κάτι, αν πιο εύκολα θα το πάρουν αύριο από τους σφογγοκωλάριους πολιτικούς της Κύπρου,των οποίων η επιβίωση θα εξαρτάται αποκλειστικά από τις δόσεις των δανείων.
Όσο για τους θιασώτες της ψευδο-δημοκρατίας, δηλαδή τους κομματικούς ολιγαρχικούς, τα ΜΜΕ, και τους τραπεζίτες, το μνημόνιο αποδεικνύει ότι είναι εχθροί της δημοκρατίας και αχάπαροι από πολιτική άποψη. Ποιος εξουσιοδότησε τον κ. Χριστόφια ή όποιον άλλο να δεχθεί μνημόνιο; Έχει μήπως εν λευκώ εντολή από το λαό; Πότε την πήρε;
Δυστυχώς, οι κομματοκράτορες θεωρούν την κοινωνία ιδιοκτησία τους και την αντιμετωπίζουν ως μια μάζα δουλοπαροίκων. Γιατί αν είχαν έστω και κάποια στίγματα δημοκρατικής ευαισθησίας, τότε μια επιλογή είχαν: ΝΑ ΠΑΡΑΠΕΜΨΟΥΝ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΣΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ.Φυσικά, θα γελούν με μια τέτοια πρόταση και είναι λογικό: είναι ιδεολογικά ακραιφνείς ολιγαρχικοί και οι δημοκρατικές διαδικασίες τους φαίνονται γελοίες.
ΥΓ. Ευτυχώς που όλοι οι υποψήφιοι Πρόεδροι συμφωνούν σε ένα: πρέπει οπωσδήποτε να μας καταστρέψουν ως κοινωνία, ώστε να μας δώσουν ελπίδα και προοπτική για το μέλλον! Και τα προβατάκια, ως συνήθως, αναζητούν τον προστάτη βοσκό τους!

Το ανακλητό του κ. Λιλλήκα και η ψευδεπίγραφη δημοκρατία του ΔΗΣΥ

Ο κ. Χριστόφορος Φωκαίδης, σε ένα κείμενο του που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος» στις 22/7/2012, επιχειρεί να προσεγγίσει κριτικά την πρόταση του υποψήφιου Προέδρου Γ. Λιλλήκα για το ανακλητό των εκλεγμένων αξιωματούχων. Το κείμενο του κ. Φωκαίδη, Γραμματέα Πολιτικού σχεδιασμού του ΔΗΣΥ, προκαλεί σύγχυση λόγω της χρήσης των λέξων στο παρόν και της ανάκλησης των λέξεων του παρελθόντος ή λόγω του τρόπου που κατανοεί και ερμηνεύει το παρόν και το παρελθόν.Ειδικότερα:
1.Η έννοια της λαϊκής κυριαρχίας
Είναι γεγονός ότι στην κλασική δημοκρατία των ελληνικών πόλεων –κρατών υπήρχε η λεγόμενη λαϊκή κυριαρχία με την έννοια ότι το κύριον της αρχής ήταν ο δήμος, η πολιτικά συγκροτημένη κοινωνία. Δεν ήταν κυρίαρχοι ούτε ο ένας ούτε οι λίγοι ούτε το μόρφωμα του κράτους.
Λαϊκή κυριαρχία στα πολιτικά συστήματα του 21ου αιώνα δεν υπάρχει και ανεξάρτητα από τη ρητορική που αναπτύσσεται, είναι μια φράση κενή περιεχομένου. Η κυριαρχία ανήκει στο νομικό μόρφωμα του κράτους και ασκείται από τα πρόσωπα που στελεχώνουν τους θεσμούς του κράτους. Η πολιτική λειτουργία ανήκει στο κράτος και στα κόμματα, όχι στην κοινωνία. Αυτό το αποδέχεται και ο κ. Φωκαίδης. Αν αυτό είναι η πραγματικότητα, τότε είναι μη λογικό εννοιολογικά και πραγματολογικά να αναφερόμαστε σε λαϊκή κυριαρχία σήμερα. Και φυσικά το ουσιώδες είναι: αν δεν υπάρχει λαϊκή κυριαρχία, τότε ποιοι κυριαρχούν επί της κοινωνίας; Η απάντηση στο ερώτημα θα βοηθήσει να κατανοήσουμε τη σημερινή πολιτειακή πραγματικότητα.
2.Η έννοια της δημοκρατίας
Είναι επίσης γεγονός αδιαμφίσβητητο ότι το πολιτικό σύστημα των ελληνικών πόλεων-κρατών στην κλασική περίοδο ήταν η δημοκρατία κατά το οποίο η κοινωνία συγκροτημένη σε δήμο κυβερνούσε.
Οι αναφορές του κ. Φωκαίδη στα νεοτερικά πολιτικά συστήματα με τις έννοιες «αντιπροσωπευτική, κοινοβουλευτική, προεδρική δημοκρατία» είναι διαστρεβλωτική της έννοιας δημοκρατία. Εφόσον ο κ. Φωκαίδης αποδέχεται ότι στις μέρες μας δεν υπάρχει η λεγόμενη «λαϊκή κυριαρχία», είναι αδύνατο να υπάρχει και δημοκρατία. Οι νεότεροι, εξερχομενοι από τη φεουδαρχία και την απόλυτη δεσποτεία, υιοθέτησαν την ονομασία δημοκρατία για τα πολιτικά συστήματά τους, μια υιοθέτηση που δεν είχε καμία απολύτως σχέση με την κλασική δημοκρατία. Εννοιολογικά και πραγματολογικά τα πολιτεύματα που σήμερα επικρατούν στον πλανήτη ουδεμία σχέση έχουν με τη δημοκρατία. Και αν όλοι συμφωνούν σε αυτό, απομένει ένα ερώτημα: αν τα σημερινά πολιτικά συστήματα δεν είναι δημοκρατίες – δεν υπάρχουν καν συγκροτημένοι «δήμοι» - ,τότε τι είδους πολιτεύματα είναι; Η απάντηση στο ερώτημα είναι ουσιαστική στο να καθορίσουμε τι θέλουμε σε σχέση με το πολιτικό μας σύστημα.
3.Το ανακλητό και η δημοκρατία
Υποστηρίζει ο κ. Φωκαίδης ότι το ανακλητό των αρχών συνδέεται με την κλασική δημοκρατία των ελληνικών πόλεων-κρατών, και μάλιστα για την εποχή εκείνη ήταν μια «πρωτοποριακή» αρχή. Το ανακλητό των αρχών χαρακτηρίζει το πολιτικό σύστημα της δημοκρατίας. Αλλά όχι μόνο αυτό. Το «ελέγχειν τας αρχάς» είναι κυρίως χαρακτηριστικό πρωτοεμφανιζόμενο σε συστήματα αντιπροσωπευτικά και θεσμοθετήθηκε από το Σόλωνα, πολύ πριν τη κλασική δημοκρατία. Το ανακλητό αναγκαστικά θεσμοθετείται όταν γίνεται μετάβαση του πολιτικού συστήματος από το προ-αντιπροσωπευτικο πολιτικό σύστημα στο αντιπροσωπευτικό. Σε αυτή την περίπτωση η κοινωνία θεσμοθετείται σε δήμο και ελέγχει τις αρχές-αντιπροσώπους, δεν αποφασίζει η ίδια ακόμη. Φυσικά προβάλλει ακόμα ένα ερώτημα: αν το πολιτικό σύστημα που υπάρχει στις μέρες μας δεν είναι η δημοκρατία, δεν είναι η αντιπροσώπευση – δεν υπάρχει συγκροτημένος «δήμος» ούτε και έλεγχος των αρχών από το δήμο-, τότε τι είναι;
4.Το ανακλητό και το «ελέγχειν»
Εκεί όπου ο κ. Φωκαίδης λειτουργεί εξόχως αντιδραστικά είναι όταν προτείνει πως «η ευθύνη του ελέγχου και η κατ΄ αναλογία εφαρμογή της αρχής του «ανακλητού» μεταφέρεται επίσης στους αντιπροσώπους». Το παραμύθι του καταμερισμού των εξουσιών και του αλληλο-ελέγχου τους έχει εκ των πραγμάτων γκρεμιστεί. Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Γιατί ο κ. Φωκαίδης επιθυμεί στα πλαίσια μιας ψευδεπίγραφης δημοκρατικής ιδεολογίας να αφήσει εκτός την κοινωνία από τον πολιτικό έλεγχο των αρχών; Ουσιαστικά αν το πολιτικό σύστημα αποτυπώνει μια σχέση της κοινωνίας με την πολιτική, αυτό που προτείνει ο κ. Φωκαίδης είναι να μην αλλάξει τίποτε σε αυτή την σχέση!
5.Πολιτική ευθύνη και δημοκρατία
Ποιο είναι το πρόβλημα της πολιτικής ευθύνης;
Τα νεοτερικά πολιτικά συστήματα θεσμοθέτησαν το ανεύθυνο των φορέων της εξουσίας του κράτους με τη μορφή της ασυλίας. Γι αυτό και η έννοια της πολιτικής ευθύνης μόλις στις μέρες μας άρχισε να συζητείται. Αυτό ήταν αναμενόμενο από τη στιγμή που η πολιτική αρμοδιότητα εκχωρήθηκε στο κράτος και στους φορείς που καλούνται να στελεχώσουν με πολιτικό προσωπικό το κράτος. Η κοινωνία βρέθηκε εκτός θεσμικής λειτουργίας του πολιτικού συστήματος και της δόθηκε γενικευμένα μετά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο το δικαίωμα με την ψήφο της να επιλέγει το πολιτικό προσωπικό στους διάφορους κρατικούς θεσμούς. Η σχέση κοινωνίας-πολιτικού ουδέποτε θεσμοθετήθηκε για την περίοδο μετά την εκλογή και ουσιαστικά αποτελούσε εν λευκώ εξουσιοδότηση του πολιτικού. Ή οι πολιτικοί με βάση τα συντάγματα είναι πολιτικά ανεύθυνοι. Η απουσία πολιτικής ευθύνης απέναντι στην κοινωνία από τα συντάγματα της νεοτερικότητας απλώς επιβεβαιώνει ότι τα πολιτικά συστήματα της νεοτερικότητας ουδεμία σχέση έχουν είτε με την αντιπροσώπευση ούτε με τη δημοκρατία.
6. Και η πολιτική απαξίωση της Βενεζουέλας!
Έντονη απογοήτευση προκαλεί το γεγονός ότι το κείμενο του κ. Φωκαίδη καταλήγει ως εξής: «Η μόνη χώρα που το σύσνταγμά της προβλέπει διαδικασία αναπληρωματικών εκλογών μέσα από την εφαρμογή του «ανακλητού» σε εθνικό επίπεδο (για τον πρόεδρο), είναι η Βενεζουέλα του Τσάβεζ!» Αυτή η αναφορά συνιστά πολιτικό ρατσισμό και μάλιστα μηρυκαστικό της δυτικού πολιτισμού, ο οποίος επέβαλε διά της βίας στον πλανήτη ένα συγκεκριμένο πολιτικό πολιτισμό στηριγμένος στο μύθο της «προόδου» και της «ανωτερότητας». Δηλαδή, αν στη Βενεζουέλα υπάρχει ήδη θεσμοθετημένο το ανακλητό και εμείς ακόμα ψαχνόμαστε περί του πρακτέου, τότε αυτό τι υποδηλώνει για κείνους και για μας από πολιτική άποψη; Δηλαδή, μόνο η Δύση μπορεί να δημιουργήσει νέους πολιτικούς θεσμούς και όποια άλλη χώρα δεν ακολουθεί, τότε στιγματίζεται και περιφρονείται;
7.Η νεοτερική διαστρέβλωση των εννοιών
Οι ΗΠΑ «έχουν παράδοση δημοκρατίας» υπέρ των διακοσίων χρόνων, υποστηρίζει ο κ. Φωκαίδης. Και όμως αυτοί που έφτιαξαν το σύνταγμα των ΗΠΑ απέρριψαν συνειδητά την επιλογή της δημοκρατίας (democracy) και επέλεξαν εξίσου συνειδητά την έννοια της πολιτείας (republic), αναζητώντας πολιτική έμπνευση στην αρχαία Ρώμη και όχι στην αρχαία Αθήνα. Γιατί εμείς σήμερα, μετά από περισσότερα διακόσια χρόνια, ονομάζουμε το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ δημοκρατία, κάτι που οι ίδιοι συνειδητά απέρριψαν τότε;
Επίλογος
Ο ΔΗΣΥ, παρόλο ότι μηρυκάζει φιλελεύθερες διακηρύξεις, από άποψη ελευθερίας εξακολουθεί να παραμένει ότι πιο αντιδραστικό στην κυπριακή κοινωνία όντας ο κατεξοχήν εκφραστής της ολιγαρχίας.

Η Κύπρος της απάτης και των απατεώνων

Η κυπριακή άρχουσα τάξη ουσιαστικά έχει επιβάλει ένα πολιτικοοικονομικό σύστημα στηριγμένο στη χρήση της απάτης. Αυτό ήταν αναπόφευκτο. Γιατί η υιοθέτηση ενός εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος –κληρονομιά των Άγγλων αποικιοκρατών- και εφόσον η κυπριακή άρχουσα τάξη ταύτισε το εν λόγω σύστημα με την «πρόοδο», κατ΄ ανάγκη οδήγησε και στη χρήση των μέσων της «ορθής εκγύμνασης» του «όχλου», δηλαδή στη χρήση της βίας και της απάτης. Και όπως κάθε απατεώνας δεν αρέσκεται σε υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς, έτσι άλλαξαν το νόημα των λέξεων και βάπτισαν την απάτη ως διπλωματία και μάλιστα τη θεώρησαν και κάτι θετικό, π.χ. «ικανος διπλωμάτης». Έτσι εξοικείωσαν τις μάζες με τη χρήση της απάτης στη λειτουργία του συστήματος.
Με τη χρήση της απάτης η κυπριακή άρχουσα τάξη έκαμνε και συνεχίζει να κάνει κάτι ευτελές για τον άνθρωπο, δηλαδή να αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι να παρουσιάζει τα πραγματικά περιστατικά/δεδομένα/γεγονότα. Δηλαδή, αυτοί οι ευτελείς άνθρωποι συνειδητά επιλέγουν το ψέμα – ο απατέωνας είναι ένας προκαταβολικά ψεύτης -, ώστε να εξαπατήσουν την κοινωνία και να εξασφαλίσουν τη συναίνεσή της. Στηριγμένοι στην απόκρυψη των αληθινών γεγονότων ή σε μια ψευδή αναπαράσταση της πραγματικότητας νομίζουν ότι ασχολούνται με την πολιτική!!!
Και έτσι ο λαός πρέπει να ασχολείται και ο ίδιος με την κατάντια της άρχουσας τάξης μιμούμενός την. Θεωρείται πολιτική η ενασχόληση με την απάτη και τους απατεώνες!!! Έτσι στο κυπριακό περιβάλλον της απάτης ανταγωνίζονται με κάθε σοβαρότητα «ποιος θα ξεγελάσει ποιον», ποιος θα κάνει τη σωστή κίνηση και ποιος έχει τη σωστή τακτική που θα οδηγήσει στην εξ απάτης συγκατάθεση του λαού.
Φυσικά η απάτη δεν μπορεί να είναι διαρκής. Κάποτε αποκαλύπτεται. Τότε η κυπριακή άρχουσα τάξη έχει έτοιμη τη συνταγή, ώστε η απάτη να νομιμοποιηθεί εκ των υστέρων με την μη αντίδραση των εξαπατημένων πολιτών. Οι μαγικές λέξεις των απατεώνων είναι «η διεξαγωγή έρευνας», ώστε να αποκαλυφθεί η αλήθεια που προηγουμένως οι ίδιοι συνειδητά απέκρυψαν από το λαό. Ή μαγειρεύουν μέσω της έρευνας την αθώωση των απατεώνων, δηλαδή απλώς επιβεβαιώνουν για άλλη μια φορά ότι είναι απατεώνες. Ακόμα, «η ανάληψη ευθύνης» αλλά αυτονόητα μονό στα λόγια, χωρίς συνέπειες για τον απατεώνα. Ή η επίρριψη ευθύνης στους άλλους ή στην έσχατη περίπτωση η ομολογία «όλοι ευθυνόμαστε», με την έννοια δεν ευθύνεται κανένας.
Η κορύφωση της γενικευμένης απάτης από την κυπριακή άρχουσα τάξη είναι όταν τους ακούς ως χορωδία να ψελλίζουν: «δεν είναι ώρα για απόδοση ευθυνών». Έτσι ο απατεώνας αυτο-αθωώνεται για να συνεχίσει τα αποκαλυφθέντα ανόσια έργα του!
Μετά λοιπόν τη μεγάλη απάτη του χρηματιστηρίου από πολιτικούς και χρηματιστές, αποκαλύφθηκε στις μέρες μας και νέα μεγάλη απάτη με την αγορά αξιογράφων ανυποψίαστων επενδυτών από τις τράπεζες Λαϊκής και Κύπρου. Οι τράπεζες εξαπατούσαν, οι εποπτικές αρχές έκαναν τα στραβά μάτια και οι πολιτικοί ψήφιζαν νόμους που δεν απέτρεπαν την απάτη ή και την καθιστούσαν νόμιμη. Και καλείται ο πολίτης να πληρώσει για τον κάθε απατεώνα. Και μάλιστα υπάρχουν πολίτες που προβληματίζονται ποιον απατεώνα θα ψηφίσουν!
Γιατί από τη στιγμή που κανένας πολιτικός δε στηρίζει το λόγο του σε πραγματικά γεγονότα και προτάσεις και περιορίζεται σε γενικόλογες αναφορές τις οποίες χρησιμοποιεί κατά την περίσταση, ναι, είναι απατεώνας.
Στην πράξη, με την απάτη η κυπριακή άρχουσα τάξη παρασιτικά επιβίωνε και τώρα, πάλι με την απάτη επιθυμεί διακαώς να μας σώσει από την καταστροφή που επέφεραν οι απατεώνες. Γιατί η απάτη συνδέεται αναπόφευκτα και με την κουτοπονηρία σε μια κοινωνία που εκλαμβάνεται ως κοινωνία ηλιθίων. Γιατί, θεωρούν ότι αν δεν ήταν κοινωνία ηλιθίων, δεν θα νομιμοποιούσε εκ των υστέρων με την ανοχή της τα κατορθώματα των απατεώνων διατηρώντας τους και ες αεί στην εξουσία.
Μπορούμε να γλυτώσουμε από την απάτη; Σε ένα εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα , όπως το τωρινό, είναι αδύνατο γιατί η απάτη αποτελεί χαρακτηριστικό του, αφού η πολιτική εκλαμβάνεται ως επιβολή της εξουσίας των λίγων επί των πολλών. Μόνο στη δημοκρατία ο «δήμος» δε χρησιμοποιεί την απάτη, γιατί είναι μη λογικό μια κοινωνία να επιθυμεί να εξαπατά τον εαυτό της. Η απάτη είναι «προνόμιο» πάντοτε του ενός και των λίγων στην πολιτική. Ας αναφωνήσουμε λοιπόν χορωδιακά:

«ΖΗΤΩ Η ΑΠΑΤΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ»

Το μόνο πρόβλημα είναι το εξής: όταν όλοι θα έχουν εξοικειωθεί στη χρήση της απάτης, ποιος θα εξαπατά ποιον; Ένας ανόητος θα πει: όταν φτάσουμε ως εκεί, βλέπουμε τι θα κάνουμε!!!

Ποιος άθλιος δαιμονοποιεί την τρόικα ή περί της χορωδίας των "δαιμόνων"

Ο τραπεζίτης Βάσος Σιαρλής, διορισθείς Υπουργός Οικονομικών από τον Πρόεδρο Χριστόφια, ένιωσε την ανάγκη να βροντοφωνάξει: μη δαιμονοποιείτε την τρόικα. Καλά, ποιος άθλιος διαμονοποιεί την τρόικα; Γιατί ένιωσε την ανάγκη ο τραπεζίτης κ. Σιαρλής να την προστατεύσει; Από ποιον κινδυνεύει η τρόικα τέλος πάντων;
Ο καλακάγαθος κύριος Σιαρλής, ως καλός χριστιανός και φιλάνθρωπος, προστατεύει κάθε αδικούμενο. Ένιωσε την ανάγκη να εκφραστεί υπέρ της τρόικας μόνο για λόγους ηθικούς και ήθους βεβαίως!!! Και φυσικά στα πλαίσια της πατροπαραδότης κυπριακής φιλοξενίας: δεν μπορείς να προσκαλείς κάποιον στον τόπο σου και να τον βρίζεις!!! Αυτό γινόταν, πριν το προσκαλέσεις.Τώρα, μόνο αν έχεις μεγάλα αποθέματα βλακείας βρίζεις τον φιλοξενούμενό σου.Έτσι, κύριε Σιαρλή;
Κύριε Σιαρλή, δεν ξέρω αν ο νους σου είναι ξουράφι, αλλά αυτοί στους οποίους απευθύνεσαι σίγουρα το μυαλό τους είναι πιο προχωρημένο από το δικό σου. Και εξηγούμαι:
-Αν αγάπησες την τρόικα, κύριε Σιαρλή, είναι γιατί η δική σου επιβίωση και όλης της πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας στην Κύπρο, εξαρτάται αποκλειστικά από την τρόικα. Η αγωνία σου ,κύριε Σιαρλή, είναι η διαφύλαξη των δικών σου προνομίων και της τάξης της οποίας τα συμφέροντα εκπορσωπείς. Και η μοναδική σας σωτηρία είναι η τρόικα. Γι αυτό την γλύφεις ανερυθρίαστα. Και η διαφύλαξη των συμφερόντων σου, κύριε Σιαρλή, μπορεί να γίνει μόνο αν φορτώσετε από κοινού με την τρόικα τα οικονομικά βάρη στους μισθωτούς. Ερώτηση κύριε Σιαρλή: Πέστε ένα λόγο που ένας μισθωτός θα αγαπήσει είτε εσάς είτε την τρόικα;
- Αν αγάπησες την τρόικα, κύριε Σιαρλή, έχεις τους λόγους σου ως εκφραστής των ατομικών σου συμφερόντων και της τάξης των ολιγαρχικών που εκπροσωπείς. Όλοι εσείς, μια ενωμένη γροθιά, συνεπικουρούμενοι από τα ΜΜΕ, προσπαθείτε να εξυψώσετε την τρόικα. Ενώ ο ηλίθιος όχλος, δεν μπορεί να συλλάβει τα βαθιά νοήματα της επίσκεψης της τρόικας!!! Για να αγαπήσεις την τρόικα, πρέπει να είσαι είτε Σιαρλής είτε κάτι σαν τον κύριο Σιαρλή. Όμως η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού δεν είναι σαν εσάς, κύριε Σιαρλή. Έχει διαφορετικά συμφέροντα από τη συνομοταξία που εκπροσωπείτε.
Ποιος άθλιος λοιπόν δαιμονοποιεί την τρόικα; Κανένας.
Δαίμονες για την κοινωνία, κύριε Σιαρλή, είστε εσείς και η πολιτικοοικονομική ολιγαρχία. Διαθέτετε απίστευτη ανικανότητα, ώστε με μεγάλη ευκολία οδηγήσετε μια μικρή οικονομία στην χρεοκοπία. Και έχετε και απίστευτο θράσος. Ενώ εξώφθαλμα είστε αποτυχημένοι, αντί να πάτε στο σπιτάκι σας, τώρα θέλετε να μας σώσετε. Οι καταστροφείς μετασχηματίζονται σε σωτήρες, λές και είναι φακίρηδες.
Αν η κοινωνία δαιμονοποιεί κάποιον, είναι κατεξοχήν την ανίκανη και άπληστη πολιτικοικονομική ολιγαρχία της Κύπρου, που για δεκαετίες λυμαίνεται τον τόπο και λαφυραγωγεί το κράτος. Και επειδή, κύριε Σιαρλή, σας θεωρεί ο λαός «δαιμόνους», δεν ασχολείται με την τρόικα.Γιατί «όμοιος ομοίω αεί πελάζει». Ο δαίμονας στο δαίμονα θα πάει.
Κοντολογής, η τρόικα είναι εκ προοιμίου δαιμονοποιημένη, γιατί συνεργάζεται με δαίμονες. Στο επίπεδο της πολιτικής πράξης, η τρόικα μπορεί να αποφύγει τη δαιμονοποίηση εφόσον:
-Θέσει ως όρο του μνημονίου να πάτε όλοι σπίτι σας λόγω ανικανότητας
-Θέσει ως όρο του μνημονίου όλη οι ανίκανη πολιτικοικονομική ολιγαρχική τάξη να κληθεί να πληρώσει τις ζημιές που προκάλεσε στην κοινωνία δημεύοντας και τις καταθέσεις και τις περιουσίες σας.
Αν όμως η τρόικα συνεργαστεί μαζί σας για να συνεχίσετε όλοι το φαγοπότι σε βάρος του λαού, τότε από μόνη της ταυτίζεται μαζί σας , με τους δαίμονες. Οπόταν τον τίτλο του δαίμονα τον παίρνει από μόνη της συνειδητά, όπως και εσείς κύριε Σιαρλή.
YΓ. Για χρόνια οι άθλιοι ολιγαρχικοί καλλιεργούσαν το φόβο του μηχανισμού. Τώρα, με την άφιξη της τρόικας, άλλαξαν τροπάριο. Όχι πια φόβος, τώρα το έριξαν στην καλλιέργεια της ελπίδας!!! Και θυμήθηκαν τα οικονομικά θαύματα, οι θαυματοποιοί, οι ταχυδακτυλουργοί και οι λογής-λογής απατεώνες!!!