Η εξαπάτηση της κοινωνίας από την Υπουργό Εργασίας και τα ΜΜΕ

Άρχισε η κυβέρνηση με τη συνδρομή των καθεστωτικών ΜΜΕ να μας προπαγανδίζουν νυχθημερόν τη νέα κοινωνική πολιτική ή το νέο σύστημα πρόνοιας και κοινωνικής αλληλεγγύης με έμφαση στο Εγγυημένο Ελάχιστο Εισόδημα (ΕΕΕ) για πολίτες των οποίων τα εισοδήματα βρίσκονται κάτω από το όριο της αξιοπρεπούς διαβίωσης. Η νέα κοινωνική πολιτική έχει την έγκριση και της τρόικας και βασικά θα ανακατανέμει τα 2,8 δις που σήμερα καταβάλλει το κρατικό ταμείο για στήριξη διάφορων ομάδων του πληθυσμού.

Ο τρόπος που προβάλλεται το θέμα από την κυβέρνηση με τη συνδρομή των καθεστωτικών ΜΜΕ είναι η μισή αλήθεια και συνιστά μια άμετρη εκμετάλλευση της δύσκολης οικονομικά θέσης στην οποία βρίσκονται πολλοί συμπολίτες μας.Παράλληλα,  η προβολή του θέματος συνιστά αδιαμφίσβητητα μια διαδικασία εξαπάτησης της κοινωνίας. Ή συνειδητά η Υπουργός Εργασίας συνεπικουρούμενη από τα ΜΜΕ διαστρεβλώνει την πραγματικότητα.

Τι αποκρύπτεται από τα ΜΜΕ με αποτέλεσμα τη διαστρέβλωση των προθέσεων της κυβέρνησης;

Όταν στις 27 Ιουλίου 2013 ο Πρόεδρος Αναστασιάδης προχώρησε στη σχετική εξαγγελία, τόνισε εμφαντικά για τους λήπτες του Εγγυημένου Ελάχιστου Εισοδήματος : « Μόνη – και το τονίζω αυτό – αλλά απαραίτητη προϋπόθεση, να μην αρνούνται να αποδεχθούν προσφορές εργασίας και να συμμετέχουν στις πολιτικές ενεργούς απασχόλησης που θα καθορίζονται από το κράτος». Και συνέχισε: «Οι πολιτικές ενεργούς απασχόλησης θα χρηματοδοτούνται κυρίως από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο και θα αποσκοπούν στην ενθάρρυνση και διευκόλυνση των ανέργων στην προσπάθειά τους για ανεύρεση εργασίας.Θα αφορούν προγράμματα εκπαίδευσης, πρακτικής εξάσκησης ή επιδοτημένης εργασίας».

Έτσι αποκτούμε μια πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση της «νέας κοινωνικής πολιτικής». Φυσικά, αυτό που έχει εξαγγελθεί δεν είναι τίποτε άλλο από την περίφημη flexicurity, ευελίξια και ασφάλεια στο τομέα της εργασίας. Είναι πολιτική της ΕΕ και βασικά μιμείται το δανέζικο εργασιακό μοντέλο. Η flexicurity στηρίζεται στους τρεις πυλώνες που έχει ήδη εξαγγείλει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης:

-εύκαμπτη αγορά εργασίας

-προστασία ζωής και εισοδήματος

-πολιτικές ενεργούς απασχόλησης.

Το να εξαγγέλλει ο Πρόεδρος την εφαρμογή της flexicurity και να προβάλλεται από την Υπουργό και τα ΜΜΕ ο ένας πυλώνας –η προστασία ζωής και εισοδήματος- είναι συνειδητή προσπάθεια εξαπάτησης της κοινωνίας.

Ο ΔΗΣΥ, το ΔΗΚΟ, το ΕΥΡΩΚΟ και ο Πρόεδρος της Συμμαχίας Πολιτών χαιρέτισαν τη νέα κοινωνική πολιτική!!!Δεν είναι μια νέα κοινωνική πολιτική η εξαγγελία της κυβέρνησης, αλλά μια νέα ρύθμιση της αγοράς εργασίας σύμφωνα με τη βούληση της εργοδοσίας. Τώρα, γιατί την χαιρετίζουν χωρίς να ξέρουν τι χαιρετίζουν, είναι άλλο πρόβλημα!

ΥΓ. Ξευτελίστηκαν πανηγυρικά και οι θιασώτες της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς!!! Χωρίς τη συνδρομή της πολιτικής εξουσίας του κράτους, η ιδεολογία τους  θα βρισκόταν στον κάλαθο των αχρήστων!!!

ΥΓ.Πότε θα γίνεις αξιόπιστος κύριε Αναστασιάδη;

Απάτη προεκλογική, απάτη με το κούρεμα, απάτη με τη διερευνητική επιτροπή, απάτη με τη flexicurity! Έλεος!!!

Τα δεσποτικά προνόμια των ολιγαρχικών στην Κύπρο ή τα golden boys της πολιτικής

Όταν ένας πολίτης επιζητεί να έχει προνόμια σε σχέση με τους άλλους πολίτες, τότε η ιδεολογία τους είναι είτε μοναρχική είτε ολιγαρχική. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τις συμμορίες των ολιγαρχικών σήμερα στην Κύπρο. Επιζητούν να κατοχυρώσουν προνόμια, ώστε να δικαρίνονται από τον «όχλο» όντας οι ίδιοι εκλεκτοί. Αυτή η αντίληψη είναι κατάλοιπο την ιδιωτικής δεσποτείας/φεουδαρχίας στα μυαλά ατόμων εξώφθαλμα ξεπερασμένων ή καθυστερημένων σε σχέση με την εποχή μας.

Τι προνόμια θέλουν να απολαμβάνουν οι αδίστακτοι ολιγαρχικοί στην Κύπρο;

-Ασυλία στον ατομικό, κοινωνικό και πολιτικό τους βίο, δηλαδή ατιμωρησία.

-Επιδόματα για νόμιμη αφαίμαξη του λαού.

-Παχυλές συντάξεις και  εφάπαξ

-Αστυνομική συνοδεία και γραμματείς εφ΄όρου ζωής

-Λιμουζίνες

-Αφορολόγητα

-Χορηγίες από το κρατικό ταμείο

Όλα αυτά συμποσούνται σε εκατοντάδες εκατομμυρίων και μετά διερωτούνται με κάθε σοβαρότητα γιατί χρεοκόπησε το κράτος!

Γιατί κάποιος κρατικός αξιωματούχος ο οποίος αμοίβεται με ετήσιο μισθό πέραν των 100.000 ευρώ πρέπει να έχει το προνόμιο της λιμουζίνας και του οδηγού; Ποια είναι η λογική βάση αυτού του προνομίου; Εξυπηρετεί το κοινωνικό συμφέρον να πληρώνει ο λαός αχρείαστα για τις παράλογες απολαύσεις του καθενός που άρπαξε την εξουσία, ενώ ο λαό πεινά;

Ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει ετήσιες απολαβές πέραν των 160.000 ευρώ και τις παίρνει ενώ μπορεί να μην τις έχει ανάγκη ή να έχει ανάγκη από πολύ λιγότερα.

Διορίζει 5 αξιωματούχους στο προεδρικό με απολαβές ο καθένας πέραν των 100.000 ευρώ ετησίως. Αυτοί δικαιούνται και εφάπαξ και συντάξεις.

Διορίζει 8 άτομα για να καλύψει τις ανάγκες του, λέει, με ετήσια επιβάρυνση του κρατικού ταμείου άλλες 250.000 ευρώ ετησίως.

Δικαιούνται εφάπαξ πέραν των 100.000 ευρώ και σύνταξη γύρω στις 4.000 ευρώ μηνιαίως.

Εφόρου ζωής θα έχει λιμουζίνα και οδηγό με ετήσιο κόστος τουλάχιστον 25.000 ευρώ και γραμματέα με ετήσιο κόστος γύρω στις 30.000 ευρώ. Και αστυνομική συνοδεία! Και αν ζήσει μετά τη θητεία του 20 χρόνια, τότε το κόστος γιατί ζει ως πρώην πρόεδρος ανέρχεται σε μερικά εκατομμυρία.

Και επιπλέον , τα έξοδα της εκλογής του τα πληρώνει το κρατικό ταμείο με έκτακτη χορηγία!

Ένα άτομο γιατί εκλέγηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας για πέντε χρόνια, έχει ως αποτέλεσμα τη θεσμοθετημένη λεηλασία του κρατικού ταμείου με δεκάδες εκατομμύρια επ΄ αόριστον. Ένα άτομο που υποτίθεται ότι έχει επιλεγεί για να προσφέρει στην κοινωνία, το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα είναι ότι θα λεηλατεί κυριολεκτικά τους πολίτες.

Και η αποκορύφωση του δράματος: υπάρχουν πολίτες τόσο αφελείς που τους υποστηρίζουν!

Και ακόμα πιο ανόητο: να διορίζονται διερευνητικές επιτροπές από τους λεηλάτες για να ανακαλύψουν τα αίτια της καταστροφής. Έλεος!!!

Τι συζητα η Βουλήμε κάθε σοβαρότητα; Την προστασία των προνομίων των πολιτικών τη στιγμή που ο λαός υποφέρει. Ή, το πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει και οι αχάπαροι διασκεδάζουν στις πλάτες του λαού! Και αύριο με κάθε σοβαρότητα θα διερωτούνται: πώς φθάσαμε ως εδώ;

Θα σωθεί η Κύπρος από το κρατικό χρέος; Ούτε θέλουν ούτε μπορούν να τη σώσουν αυτοί που διαχειρίζονται το κρατικό ταμείο. Ούτε καν τους ενδιαφέρει, γιατί η συνταγή σωτηρίας τους είναι έτοιμη:να φτωχοποιηθεί η κοινωνία.

"Ηθικός φρονηματισμός" των δημοσίων υπαλλήλων και άλλα παραμύθια της ανύπαρκτης κυβέρνησης Αναστασιάδη

Μετά τη Χάρτα Δεοντολογίας που υπέγραψαν οι Υπουργοί του κ. Αναστασιάδη για αυτο-ρύθμιση και ηθική αυτο-διαπαιδαγώγηση, τώρα η ευφάνταστη κυβέρνηση κυκλοφόρησε και «οδηγό συμπεριφοράς και δεοντολογίας των δημοσίων υπαλλήλων» (εφημερίδα Ο Φιλελεύθερος, 8/7/2013). Ο οδηγός αποτελεί ένα κείμενο με λόγια του αέρα, δηλαδή «ηθικού φρονηματισμού».

Δε θα αναφερθώ σε κενολόγες διακηρύξεις για «χρηστή διοίκηση», «διαφάνεια», «πάταξη της διαφθοράς», «νομιμότητα», «αντικειμενικότητα» και άλλα παραμύθια που καθημερινά αναιρούνται από τους κυβερνώντες.

Θα περιοριστώ στην πολιτική προσέγγιση του «οδηγού». Αναφέρεται στον «οδηγό»:

«η θεμελιακή υποχρέωση του δημόσιου υπαλλήλου να υπηρετεί το σύνολο του λαού ως εκφραστής της θέλησης του κράτους» ή « ο δημόσιος υπάλληλος ως εκφραστής και εκτελεστής της θέλησης του κράτους» ή «ο δημόσιος υπάλληλος οφείλει να σέβεται την αποστολή του και να αποδεικνύει με τις πράξεις  και τη συμπεριφορά του ότι είναι ταγμένος στην εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος και των πολιτών».

Τι μας λέει λοιπόν η κυβέρνηση;

Διαχωρίζει το κράτος από τον πολίτη και την κοινωνία ή το δημόσιο συμφέρον από το κοινωνικό συμφέρον. Θεωρεί ότι ένα πράγμα είναι το δημόσιο/γενικό/κρατικό/εθνικό συμφέρον και άλλο πράγμα το κοινωνικό συμφέρον ή το συμφέρον του κάθε πολίτη.

Εάν η κυβέρνηση θεωρεί ότι το δημόσιο συμφέρον είναι κάτι άλλο από το κοινωνικό συμφέρον, τότε ποιον αντιπροσωπεύει; Την κοινωνία ή κάτι άλλο; Και ποιο είναι αυτό το άλλο που κρύβεται πίσω από τις νεφελώδεις διακηρύξεις περί δημόσιου/κρταικού/ εθνικού συμφέροντος;

Φυσικά, και δε θα απαντήσουν, γιατί με τη χρήση των λέξεων οι ολιγαρχικοί κομματοκράτορες εξαπατούν κατ΄ εξακολούθηση την κοινωνία.

Ή, όντας πολιτικά απαίδευτοι έμειναν προσκολλημένοι στον 18^ο  αιώνα. Τότε που οι αστοί χρησιμοποίησαν το έθνος για να στραφούν εναντίον της μοναρχίας και στη συνέχεια, χρησιμοποίησαν το έθνος για να στραφούν εναντίον της κοινωνίας.

Και φτάσαμε στις αρχές του 21^ου αιώνα και να παρουσιάζεται το τραγελαφικό να επιζητούν την ψήφο των πολιτών, αλλά όταν πάρουν την εξουσία, τότε λένε πως εξυπηρετούν όχι το κοινωνικό συμφέρον, αλλά διάφορα βαρύγδουπα, όπως το εθνικό, δημόσιο συμφέρον, κάτι άλλο πάνω και πέρα από την κοινωνία που τους εξέλεξε. Και φυσικά, με επίκληση του δήθεν εθνικού/δημόσιου συμφέροντος να στρέφονται και εναντίον της κοινωνίας.

Και όποιος, φυσικά, εμπιστεύεται τους κομματοκράτορες έχει σοβαρό πρόβλημα αντίληψης και κατανόησης της πραγματικότητας.

Τι είναι στην πραγματικότητα το κυπριακό μνημόνιο

Είναι μια σύμβαση 

που υπέγραψε η τοπική πολιτικοοικονομική ολιγαρχία στην Κύπρο με τη διεθνή ολιγαρχία της οποίας σήμερα φορείς είναι η Γερμανία στην Ευρώπη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, και 

με την οποία κατοχυρώνεται ότι τις ζημιές 

από την πολιτικοοικονομική χρεοκοπία της Κύπρου η οποία προκλήθηκε από τους τοπικούς ολιγαρχικούς, 

θα τις πληρώσει η κατακτημένη κυπριακή κοινωνία 

χωρίς να επηρεαστούν τα συμφέροντα των ολιγαρχικών. 

Ή η διεθνής ολιγαρχία θα παρέχει νομιμοποίηση και προστασία στην τοπική ολιγαρχία εναντίον της κυπριακής κοινωνίας.

Τι είναι με άλλα λόγια το κυπριακό μνημόνιο;

Μια σύμβαση κατοχής της κυπριακής κοινωνίας από την τοπική και διεθνή πολιτικοικονομική ολιγαρχία.

Ποιοι εμπλέκονται στο μνημονιακό πολιτικό έγκλημα σε βάρος της κυπριακής κοινωνίας;

Όλοι όσοι ασύστολα έμαθαν να αποζούν σε βάρος του λαού ή οι αδίστακτοι εκμεταλλευτές με πρωτοπαλλήκαρα τους κομματάρχες.

Όλοι αυτοί είναι αντι-κοινωνικοί, αντι-δημοκρατικοί, λάτρεις της φτωχοποίησης του λαού, φερέφωνα ξένων συμφερόντων, εθελόδουλοι,και στυγνοί εκμεταλλευτές.

Όποιος περιμένει σωτηρία από αυτούς , κατά τη γνώμη μου, είναι από πολιτική άποψη ηλίθιος.

Και όποιος δίνει πίστη στις απύθμενες βλακείες τους, έχει  πρόβλημα  στοιχειώδους αντίληψης των πραγμάτων.Και αν κάποιος πει πως υπερβάλλω, για μια στιγμή ας σκεφτεί τέλος πάντων πόσα ψέματα έχουν πει μέχρι τώρα οι συμμορίτες ολιγαρχικοί.

Είναι το υφιστάμενο μνημόνιο μια κάποια λύση;

Όχι.

Αυτό που χρειάζεται η κυπριακή κοινωνία είναι ένα άλλο μνημόνιο, ένα μνημόνιο άρσης των αιτίων της καταστροφής. Και αυτό το μνημόνιο μπορεί να το καθορίσει και να το επιβάλει μόνο η κυπριακή κοινωνία, ο καθένας μας και όλοι μαζί. Οι αντίπαλοι μας είναι πλέον ορατοί στον καθένα. 

Η απάτη με τη Διερευνητική Επιτροπή

Η συνταγή της πολιτικής ολιγαρχίας (όλοι κομματοκράτορες) στην Κύπρο, όταν εγκληματίσει σε βάρος της κοινωνίας, είναι μία: διορισμός διερευνητικής επιτροπής.

Υποτίθεται ότι η διερευνητική επιτροπή (ΔΕ) θα ανακαλύψει αυτά που ξέρουν αυτοί που την διόρισαν! Ή, οι άθλιοι πολιτικοί προσποιούνται ότι δεν ξέρουν τι έκαναν και εγκλημάτισαν σε βάρος του λαού και διορίζουν κάποιο για να τους φωτίσει! Ή, ένας κλέφτης διορίζει έναν ερευνώντα λειτουργό για να του πει πώς έκλεψε! Πιο απλά, ο διορισμός μιας ερευνητικής επιτροπής είναι μια μέθοδος εξαπάτησης της κοινωνίας από τα κόμματα και τους πολιτικούς.

Η τωρινή ερευνητική επιτροπή για την οικονομική κατάρρευση στην Κύπρο είναι μια γελοία διαδικασία από τη γέννησή της. Ο κύριος λόγος είναι πως οι ένοχοι του εγκλήματος είναι γνωστοί προκαταβολικά και δε χρειάζεται να ψάξει κάποιος για να τους βρει:

-Τα Δ.Σ.και οι διευθύνοντες συμβούλοι των τραπεζών Κύπρου και Λαϊκής

-Ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας

-Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι Υπουργοί

-Οι 56 βουλευτές

Το μερίδιο της ευθύνης δεν είναι σίγουρα το ίδιο, είναι ζήτημα ποινικής ανάκρισης και δικαστηρίου. Άλλοι ένοχοι δεν υπάρχουν, όσο και να ψάξει κάποιος.

Αν κάποιος αναλογιστεί ότι

α)ο πρόεδρος της δημοκρατίας και οι βουλευτές απολαμβάνουν πολιτικής ασυλίας και δεν μπορούν να τιμωρηθούν για τις πολιτικές τους ευθύνες και αθωώνονται προκαταβολικά,

β)οι πολιτικοί , σύμφωνα με την έκθεση  της ανεξάρτητης επιτροπής για το τραπεζικό σύστημα, διαπλέκονταν με τους τραπεζίτες,

γ)την αποκλειστική ευθύνη για την κατάρρευση των κρατικών οικονομικών την έχουν οι πολιτικοί που δεν τιμωρούνται,

τότε τι είναι αυτό που θα κάνει η διερευνητική επιτροπή πέρα από την εξαπάτηση του λαού και την κάλυψη των πολιτικών εγκληματιών; Η κυπριακή πολιτικοικονομική ολιγαρχία έστησε  ένα θέατρο θεωρώντας πως απευθύνεται σε ηλίθιους.

Τι θα γίνει στη συνέχεια;

Οι αδίστακτοι ολιγαρχικοί θα ψάξουν να βρουν κάποιο εξιλαστήριο θύμα για να του τα φορτώσουν όλα και να εκτονωθεί η μάζα, πως τάχα αποδίδεται δικαιοσύνη. Προσπάθησαν με το Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας και δεν τους βγήκε. Θα βρουν κάποιο άλλο εκτός της συμμορίας τους και θα του τα φορτώσουν.

Υπάρχει λύση;

Όλα αυτά γίνονται γιατί  ο λαός με τη σιωπή του τους ανέχεται και το εκλαμβάνουν ως συγχωροχάρτι για να συνεχίζουν το εγκληματικό τους έργο.

Όλα αυτά γίνονται γιατί ο λαός ακόμα να αποφασίσει να δράσει. Και η μοναδική ελπίδα σήμερα είναι ο κάθε πολίτης και η κοινωνία ως σύνολο. Ο εφιάλτης είναι η διαιώνιση του υφιστάμενου καθεστώτος της πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας.

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΑΞΙΟΥ ΣΥΝΕΧΙΣΤΉ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ Ν.ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ

Επαναλαμβάνει ψευδώς ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ότι « οι ένοχοι θα τιμωρηθούν». Ας πούμε ότι εσύ ο ίδιος είσαι ένοχος κ. Πρόεδρε. Με ποιο τρόπο, με ποια δικαστική διαδικασία θα τιμωρηθείς; Γιατί εξαπατάς τους πολίτες προσθέτοντας ατιμώρητα ακόμα ένα αδίκημα σε βάρος σου; Έτσι θα αποκτήσεις αξιοπιστία και θα σώσεις τον τόπο;

Φυσικά, ο κ. Αναστασιάδης μαζί με τους Υπουργούς του και τους 56 βουλευτές καθώς και τον προηγούμενο Πρόεδρο με τους Υπουργούς του θα έπρεπε να βρίσκονται ήδη στη φυλακή για τα πολιτικά τους εγκλήματα σε βάρος της κυπριακής κοινωνίας και όχι να παρουσιάζονται υποκριτικά ότι θα μας σώσουν και από πάνω. Έλεος!  

Το ψευτοδίλημμα του κ. Κατσουρίδη για τις ευθύνες της οικονομικής κρίσης

Σε συνέντευξη του στην καθεστωτική εφημερίδα Ο φιλελεύθερος στις 26/5/2013 ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ Ν. Κατσουρίδης ασχολείται με την κρίση στην Κύπρο.

Ποια είναι η λογική βάση  όλης της συνέντευξης του κ. Κατσουρίδη; Υποστηρίζει λοιπόν ο κ. Κατσουρίδης:

«Στην κοινωνία μας, έστω και αν κάποιοι δεν θέλουν να το παραδεχτούν, έστω κι αν πολλοί δεν το συνειδητοποιούν, διεξάγεται μια σοβαρή ιδεολογική σύγκρουση. Όποιος απαντήσει στο ερώτημα για την κρίση στην Κύπρο και αποφανθεί ότι οι ευθύνες είναι μόνο κυπριακές, έχει μια ιδεολογική τοποθέτηση. Όποιος αποφανθεί ότι υπάρχουν και κυπριακές αλλά υπάρχουν και εισαγόμενες –που κατά τη γνώμη μου είναι υπέρτερες των όποιων εσωτερικών – αν απαντήσει ότι η πρώτη ευθύνη, δηλαδή το σημείο από το οποίο ξεκινά το κακό, είναι το σύστημα και το μοντέλο που εφαρμόζεται και οι αποφάσεις που λαμβάνονται εκτός  Κύπρου αποτελεί μια άλλη ιδεολογική τοποθέτηση».

Το ιδεολογικό δίλημμα που θέτει ο κ. Κατσουρίδης είναι εκ του πονηρού και συνιστά ακόμα ένα ψευτοδίλημμα, από αυτά που φτιάχνουν οι πολιτικοί για να περνούν την ώρα τους.Ειδικότερα:

1.Είναι δεδομένο προκαταβολικά γνωστό σε όλους ότι το κυπριακό κράτος και η κυπριακή οικονομία δεν είναι αποκομμένη από τα άλλα κράτη και οικονομίες. Είναι,δηλαδή, εκ των πραγμάτων ενταγμένη σε ένα ευρύτερο σύστημα, όπου λειτουργεί και συνυπάρχει. Επίσης είναι δεδομένο ότι υπάρχουν επιδράσεις που μπορεί να λειτουργήσουν θετικά είτε αρνητικά για την Κύπρο. Είναι δεδομένο ότι υπάρχει ένα κοσμο-σύστημα στο οποίο εντάχθηκε με δική μας επιλογή και το δικό μας σύστημα. Τα δεδομένα δημιουργούν γνώση και η γνώση οδηγεί στη λήψη αποφάσεων. Άρα, όταν στην Κύπρο κάποιοι έπαιρναν αποφάσεις συνεκτιμούσαν τα εξωτερικά δεδομένα, άρα ευθύνονται. Και αν δεν τα συνεκτιμούσαν, πάλιν ευθύνονται.

2. Σε αυτό το κοσμοσύστημα η εξέλιξη δεν είναι γραμμική με την έννοια ότι στον παρόντα χρόνο άλλες χώρες αντιμετωπίζουν κρίση και άλλες όχι. Επίσης η μορφή της κρίσης δεν είναι παντού η ίδια. Επομένως, η ισοπεδωτική προσέγγιση του κοσμο-συστήματος είναι άστοχη.

3. Η υφιστάμενη οικονομική κρίση ξέσπασε το 2008  στις ΗΠΑ. Το 2008 η Κύπρος δεν αντιμετώπιζε οικονομική κρίση. Σήμερα, το 2013 έχει χρεοκοπήσει. Πώς οδηγήθηκε μέσα σε μια πενταετία στη χρεοκοπία; Αν η λογική του κ. Κατσουρίδη έχει λογική βάση, τότε από το 2008 το ΑΚΕΛ θα έπρεπε να υποστηρίξει ότι η κρίση είναι δεδομένη και για την Κύπρο! Γιατί δεν το είπε; Και αντίθετα, υποστήριζαν πως η κρίση δεν θα μας αγγίξει;

4. Αν πάλι η ευθύνη του κοσμο-συστήματος είναι υπέρτερη-όπως υποστηρίζει ο κ. Κατσουρίδης –γιατί και τα όποια θετικά δεν τα αποδίδει στο κοσμο-σύστημα, αλλά αντίθετα θεωρεί ότι είναι αποτέλεσμα δικών του αγώνων; Γιατι λιβανίζει το κόμμα του, αφού –κατά τα λεγόμενά του –είναι απλώς μαριονέτες στα χέρια τρίτων;

Και ιδεολογικοποίηση ευθυνών!

Ο κ. Κατσουρίδης εκλαμβάνει τα αυτονόητα ως πολιτική ανάλυση και μάλιστα τα ιδεολογικοποιεί. Αν πεις φταίει ο καπιταλισμός, είναι μια ιδελογική τοποθέτηση. Αν πεις φταίει το κυπριακό πολιτικό και οικονομικό σύστημα είναι μια άλλη ιδεολογική τοποθέτηση. Λες, και τα δυο είναι διαχωρισμένα στην Κύπρο.

Φυσικά, τα πράγματα δεν είναι έτσι ακριβώς. Το υπαρκτό πολιτικοοικονομικό σύστημα και στην Κύπρο και διεθνώς είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Και αποτυπώνεται σε αυτό που ονομάζεται καπιταλισμός και φυσικά, στον πολιτικό εκφραστή του, δηλαδή το ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα, μέρος του οποίου είναι και το ΑΚΕΛ.

Ναι υπάρχει και ιδεολογικό πρόβλημα, όχι όμως αυτό που επιχειρεί να προβάλει ο κ. Κατσουρίδης για να δικαιώσει τον κόσμο του και το κόμμα του. Από τη μια είναι οι δυνάμεις της ολιγαρχίας – οικονομικής και πολιτικής- που στηρίζουν την ύπαρξή τους στην εκμετάλλευση των πολλών και από την άλλοι είναι οι πολλοί οι οποίοι δέχονται την επίθεση των ολιγαρχικών, οι οποίοι αξιοποιούν τον πλούτο, τα προνόμια και την εξουσία που έχουν, ώστε να κρατούν υποταγμένους τους πολλούς. Το πρόβλημα είναι για την κοινωνία –είτε το συνειδητοποιεί ο κ. Κτασουρίδης είτε όχι – πως οι όποιοι υπεύθυνοι της κρίσης ούτε θα  πληρώσουν ούτε θα τιμωρηθούν. Δηλαδή, ο κ. Κατσουρίδης που αποδέχεται πως έχει μερίδιο ευθύνης ούτε πληρώνει μία και φορτώνει τα βάρη στην κοινωνία ούτε και θα τιμωρηθεί, αλλά μας βγαίνει και πολιτικός αναλυτής και ιδεολογικός ερμηνευτής  της!

Βεβαίως ευθύνεται ολοκληρωτικά το υπαρκτό πολιτικοοικονομικό σύστημα, βεβαίως ευθύνεται η διεθνής ολιγαρχία, βεβαίως ευθύνονται τα τοπικά ολιγαρχικά φερέφωνα. Το πρόβλημα με τον κ. Κατσουρίδη είναι πως έχει πρόβλημα ταυτότητας. Πιο απλά, πού εντάσσει τον εαυτό του ο κ. Κατσουρίδης;

Τέλος πάντων, ο κ. Κατσουρίδης τι είναι, ολιγαρχικός ή δημοκρατικός; Ανάλογα με την ιδεολογία σου είναι και η ανάλυσή σου. Και η ανάλυση του κ. Κατσουρίδη είναι μια συνήθης ολιγαρχική ανάλυση που μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο στα πλαίσια του παλαιού καθεστώτος από το οποίο ζει και συντηρείται ο κ. Κατσουρίδης και προσπαθεί με σοφίσματα να αθωώσει, όπως εξάλλου ο κάθε αντιδραστικός και συντηρητικός.

ΥΓ. Σε μια δημοκρατία ο κ. Κατσουρίδης και οι βουλευτές και ο πρόεδρος θα ήταν όλοι στο σπιτάκι τους τουλάχιστον λόγω ανεπάρκειας. Γιατί αποδείχτηκαν λόγω ανικανότητας, απληστίας, διαφθοράς και διαπλοκής ακατάλληλοι να προωθήσουν το κοινωνικό συμφέρον. Και αφού κατέστρεψαν την κοινωνία, εφευρίσκουν σχέδια διάσωσής της.  Και διακηρύσσουν ότι δε δέχονται «ποινικοποίηση της πολιτικής». Γιατί θέλετε να είστε ανεύθυνοι και απαραβίαστοι; Μια απάντηση υπάρχει: είστε όλοι γνήσια παιδιά της ευγενικής δεσποτείας. Ιδεολογικά, πολιτικά, οικονομικά τέτοιοι είσαστε. 

Ο κ. Αναστασιάδης, το κυπριακό και η διαιώνιση της απάτης

Ο πανάξιος συνεχιστής του καταστροφικού έργου του κ. Χριστόφια κύριος Νίκος Αναστασιάδης, αφού ολοκήρωσε την καταστροφική πορεία της κυπριακής κοινωνίας, βάλθηκε να λύσει και το κυπριακό πρόβλημα.

Η λογική που ακολουθεί είναι η δοκιμασμένη μνημονιακή λογική. Η μνημονιακή λογική στηρίζεται σε δύο άξονες επιβολής: ο ένας είναι η ηλιθιότητα, δηλαδή « εγώ εν τζιαι ήξερα»-«εν οι άλλοι που φταίσιν» και ο άλλος είναι  ο φασισμός, δηλαδή «ο μονόδρομος»/ «δεν είχαμε άλλη επιλογή»! Αυτές οι προσεγγίσεις είναι η αποθέωση της ανθρωπίνης βλακείας, γιατί ούτε ένα μωρό δεν προβάλλει τέτοιες δικαιολογίες.

Φυσικά, πίσω από τον αυτοεξευτελισμό του ανθρώπου με τέτοιες προσεγγίσεις βρίσκεται η ακλόνητη πίστη του να υπηρετήσει τους διεθνείς πάτρωνές του, γιατί σε κείνους δίνει πιστοποιητικά εθελοδουλείας  και , παράλληλα, να εξαπατά μονίμως την κοινωνία με αφελείς προσεγγίσεις. Το κύριο χαρακτηριστικό της κυβερνητικής πολιτικής είναι η απάτη.

Όπως λοιπόν τα έκαμε μαντάρα στην οικονομία λόγω κυρίως ανικανότητας/απάτης, τα ίδια μεθοδεύει απτόητος και στο κυπριακό. Με αφοπλιστική αφέλεια προβάλλει θέσεις χωρίς καμία ουσία που προκαλούν τη νοημοσύνη της κοινωνίας.

1.Η πρώτη θέση που προβάλλει είναι όχι τώρα συνομιλίες λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά από τον Οκτώβριο. Θέλει , λέει, να ασχοληθεί απερίσπαστος  με την «επανεκκίνηση» της οικονομίας. Δηλαδή, κύριε Πρόεδρε, τι θα κάνεις από τώρα μέχρι τον Οκτώβρη για την επανεκκίνηση της οικονομίας; Τίποτε απολύτως δεν μπορείς να κάνεις. Γιατί ό,τι αφορά το δημόσιο, το σκηνικό το έχουν στήσει οι τροϊκανοί. Ό,τι αφορά τον ιδιωτικό τομέα το σκηνικό το έχουν στήσει οι Ευρωπαίοι.

Ύστερα, αν δεν επανεκκινήσει η οικονομία ως τον Οκτώβρη, θα ακυρώσεις το ραντεβού σου; Ή, ως τον Οκτώβρη σοβαρά αναμένει κάποιος επανεκκίνηση της οικονομίας, ώστε να το θέτεις ως προϋπόθεση για επανέναρξη των συνομιλιών;

Φυσικά, το πρόβλημα του κυρίου Αναστασιάδη είναι άλλο. Δε θέλει συσσώρρευση ξεπουλημάτων για να μην προκληθεί κοινωνική αγανάκτηση. Αλλιώς, η εθελοδουλεία του κυρίου Αναστασιάδη , όπως και του προκατόχου του, είναι παροιμιώδης.

2.Η δεύτερη θέση που εισπράξαμε με κάθε σοβαρότητα από τον κύριο Αναστασιάδη είναι πως «το έγγραφο επιδόθηκε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ύστερα από αίτημα του ιδίου, κατά την τελευταία συνάντηση που είχε με τον κύριο Ντάουνερ» (Χρ. Στυλιανίδης, 16/5/2013).

Ποια ανάγκη ώθησε τον κύριο Αναστασιάδη να ζητήσει το έγγραφο με τις συγκλίσεις από τον κύριο Ντάουνερ; Αν ήταν απλώς λόγοι πληροφόρησης, τότε θα μπορούσε να ρωτήσει τον κύριο Χριστόφια. Θα πει κάποιος πως δεν τον εμπιστεύεται.Μα καλά, εμπιστεύεται τον Ντάουνερ; Φυσικά, ο κύριος Αναστασιάδης, ως γνώσιος συνεχιστής του καταστροφέα Δ. Χριστόφια, θέλει να ολοκληρώσει το έργο του. Και η κατάθεση εγγράφου από τον ΟΗΕ είναι αναγκαία και επαρκής προϋπόθεση. Τι δηλαδή, να αγνοήσουμε έγγραφο του ΟΗΕ που απεικονίζει μια πραγματικότητα επιβεβαιωμένη και από τον κύριο Χριστόφια; Να στραφούμε εναντίον του ΟΗΕ από τον οποίο ζητούμε εμείς λύση; Έτσι, σιγά σιγά στήνεται το σενάριο λύσης. Το οποίο με τη βοήθεια της «άγνοιας» και του «μονόδρομου» θα ολοκληρωθεί. Ή πιο σώστα με τη χρήση της απάτης της διεθνούς ολιγαρχίας και των τοπικών εθελόδουλων φερεφώνων της.

Και επί του παρόντος η κυπριακή κοινωνία σιωπά. Είναι πολύ απαισιόδοξο αλλά και πολύ ενθαρρυντικό. Ίδωμεν!