Η διανοητική σύγχυση των κομματικών υποψηφίων ή η καπηλεία της δημοκρατίας

Οι εκπρόσωποι των «κυττάρων της δημοκρατίας», δηλαδή διάφοροι υποψήφιοι από τις κομματικές λίστες που θα κληθεί ο λαός να τις επικυρώσει στις βουλευτικές εκλογές,αρθρώνουν λόγο περί δημοκρατίας.Είναι όντως πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι στις εκλογικές αναμετρήσεις οι ολιγαρχικοί θυμούνται να διαλεχθούν για το πολίτευμα.

Οι «κυτταροδημοκράτες» στον ύπνο τους επικαλούνται τη δημοκρατία προκειμένου κυρίως να αποπροσανατολίσουν τους πολίτες. Ο συλλογισμός τους είναι τόσο αφοπλιστικός που κυριολεκτικά συν-κινεί:

-«Τα κόμματα είναι τα κύτταρα της δημοκρατίας».

-«Ο δημοκρατικός πολίτης θα πρέπει να ψηφίσει τους υποψηφίους των «κυττάρων της δημοκρατίας».

-«Άρα, όποιος απέχει, δεν είναι δημοκρατικός».

Με αυτή την καταγέλαστη και φτηνή προπαγάνδα προσπαθούν να υφαρπάσουν για άλλη μια φορά οι ολιγαρχικοί την ψήφο των πολιτών.

Το γελοίο του πράγματος είναι εμφανές. Έχουμε δημοκρατία, αλλά οι πολίτες την υποσκάπτουν και τα κόμματα προσπαθούν να την περισώσουν!!!

Σε αυτή τη λογική είναι ενταγμένα όλα ανεξαίρετα τα κόμματα, οι φορείς της κρατικής εξουσίας. Ομοφωνούν με θαυμαστό τρόπο, δεν έχουν καμία διαφορά σε σχέση με το πολιτικό σύστημα( με εξαίρεση ίσως τους Οικολόγους).

Η επιχειρηματολογία που προβάλλεται από τους ολιγαρχικούς υποψήφιους είναι ενδιαφέρουσα. Αποσπασματικά παραθέτω μερικές απόψεις:

Το κατεστημένο εναντίον του κατεστημένου!!!

Σε κείμενα τους στον τύπο υποψήφιοι της κομματικής ολιγαρχίας υποστηρίχουν την ίδια θέση: «Ψηφίστε μας για να έλθουμε σε ρίξη με το κατεστημένο»!!! Η πρόταση νοηματικά είναι ορθή αλλά πολιτικά είναι βλακώδης. Αν το ΑΚΕΛ θα έρθει σε ρήξη με το κατεστημένο, αν ο ΔΗΣΥ θα έρθει σε ρήξη με το κατεστημένο, και το ίδιο θα πράξουν και το ΔΗΚΟ, η ΕΔΕΚ, το ΕΥΡΩΚΟ, οι Οικολόγοι, τότε ποιος είναι το κατεστημένο; Και τα γράφουν οι υποψήφιοι με κάθε σοβαρότητα!!!

Το πολιτικό και το α-πολίτικο

Υποψήφιοι που θεωρητικολογούν σε κείμενά τους για το πολιτικό σύστημα υποστηρίζουν: με την αποχή οι πολίτες «πλήττουν τη δομή του πολιτικού συστήματος» (υποψήφιος ΔΗΣΥ). Στη συνέχεια του κειμένου του ο υποψήφιος του ΔΗΣΥ θεωρεί την αποχή ως «απολίτικη στάση»!!! Δηλαδή, θεωρεί ότι η αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος δεν είναι πολιτική στάση, αλλά απολίτικη.Η αποθέωση της συντήρησης και της αντίδρασης αλλά και του παραλογισμού.

Αμφισβήτηση και συνενοχή

«Δεν είναι οι πολιτικοί αυτοί που αμφισβητούνται με την αποχή , αλλά το ίδιο το οικοδόμημα της δημοκρατίας (υποψήφιος ΑΚΕΛ). Ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ στη συνέχεια του κειμένου του θεωρεί ότι η αποχή είναι «συνενοχή». Τώρα, πώς γίνεται να είμαι συνένοχος σε κάτι που αμφισβητώ, δεν νομίζω πως υπάρχει λογικός άνθρωπος να το εξηγήσει. Η αποθέωση του παραλογισμού!!! Αντίθετα, οι μόνοι ένοχοι και συνενόχοι του υφιστάμενου οικοδομήματος είναι οι υποψήφιοι που το στηρίζουν.

Η ψήφος ως λευκή επιταγή

Ακελικός υποψήφιος θεωρεί την αποχή ως «λευκή επιταγή στον κάθε πολιτικά επιτήδειο και ανάξιο». Καλά, αυτοί που δεν απέχουν και ψηφίζουν, δε δίνουν και αυτοί λευκή επιταγή στους εκλεγμένους; Δηλαδή, αφού εκλεγούν ποιος ψηφοφόρος μπορεί να ελέγξει τον υποψήφιο που ψήφισε και με ποιο θεσμικό μηχανισμό; Ή πιο απλά, είτε ψηφίσεις είτε δεν ψηφίσεις η επιταγή είναι λευκή!!! Ή αν δεν το καταλαβαίνει ο ακελικός υποψήφιος , τότε θα τον βοηθήσει η αναφορά σε έγγραφο του Wikileaks στο οποίο ο Πρόεδρος Χριστόφιας λέει: «δίνω λογαριασμό μόνο στον εαυτό μου» (Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, 21/3/2011).

Η αποχή ως αδιαφορία

Μερικοί από την κομματική ολιγαρχία ερμηνεύουν την αποχή και ως αδιαφορία. Αυτή η προσέγγιση είναι μη λογική με την έννοια ότι και αυτός που ψηφίζει δε σημαίνει ότι ενδιαφέρεται για την πολιτική. Ή διαζευκτικά, ένας που μια φορά κάθε πέντε χρονιά εκχωρεί τα πολιτικά του δικαιώματα σε έναν τρίτο πρόσωπο το οποίο ψηφίζει και στη συνέχεια ιδιωτεύει είναι πιο πολιτικοποιημένος από κάποιον που δεν ψηφίζει , δηλαδή δεν θεωρεί τον εαυτό του δούλο, αλλά ενδιαφέρεται πάντοτε για τα πολιτικά ζητήματα;

Απαξίωση και ρουσφέτι

Τα δυο μεγάλα κόμματα –ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ – θεωρούν ότι ένας από τους λόγους της απαξίωσής τους εκ μέρους των πολιτών είναι και το ρουσφέτι. Αυτό λογικά δε στέκει. Αντίθετα, αν υπήρχε η δυνατότητα για διαιώνιση του ρουσφετιού ώστε όλοι να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι, οι πολίτες θα έτρεχαν να ψηφίσουν. Απλώς σήμερα, λόγω της οικονομικής κρίσης, οι ρουσφετολόγοι κομματάρχες δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τους πελάτες τους ρουσφετολογικά. Και οι πελάτες – ψηφοφόροι δεν έχουν κάποιο λόγο – κίνητρο να τους ψηφίσουν. Γιατί ο Κύπριος ,όντας πολιτικά ανεπτυγμένος δεν εκχωρούσε εν λευκώ την ψήφο του στον κάθε κομματάρχη, αλλά ζητούσε αντάλλαγμα. Σήμερα που δεν υπάρχουν ανταλλάγματα, ο Κύπριος δεν έχει κίνητρο να ψηφίσει.

Επομένως ο Κύπριος πάντοτε απαξίωνε τους πολιτικούς, τους θεωρούσε ικανούς μόνο για ρουσφέτι. Τογεγονός ότι τους ψήφιζαν έναντι ανταλλάγματος, αυτό δε σημαίνει ότι και τους εκτιμούσαν. Σίγουρα τους θεωρούσαν άξιους για το ρουσφέτι.

Το ρουσφέτι δεν είναι το αίτιο του προβλήματος αλλά απλώς ένα σύμπτωμα της κρίσης που πάντοτε αντιμετώπιζε το πολιτικό σύστημα της Κύπρου, εφόσον το πολιτικό σύστημα δεν ικανοποιούσε τις πολιτικές ανάγκες της κοινωνίας. Το μόνο νόημα ήταν το ρουσφέτι.

Το ίδιο και το διαφορετικό

Υποψήφιος της ΕΔΕΚ τιτλοφορεί το κείμενό του: «γιατί να ψηφίσω;» Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι δεν έχει αποφασίσει αν θα ψηφίσει , αν και είναι υποψήφιος!!! Φυσικά και δεν εννοεί αυτό. Απλώς άλλαξε προσωπείο και υποδύεται το ρόλο του πολίτη προκειμένου να πείσει τους άλλους να τον ψηφίσουν!!! Ποιο είναι το κύριο επιχείρημα του; «Δεν είμαστε όλοι οι ίδιοι». Αυτό είναι αδιαμφίσβητητο και αυτονόητο. Εξίσου όμως αδιαμφίσβήτητο είναι και το γεγονός ότι αποτελούν όλοι τους στυλοβάτες του ίδιου πολιτικού συστήματος. Ή βλέπει το δέντρο και αδυνατεί να δει και το δάσος.

Το πολιτικό και το κομματικό

Πολλοί υποψήφιοι αναφέρονται σε απαξίωση της πολιτικής στις μέρες μας. Αυτό είναι μη λογικό. Αυτό που απαξιώνεται στις μέρες μας δεν είναι η πολιτική γιατί καμία κοινωνία δεν μπορεί να αυτο-καταργηθεί. Αυτό που απαξιώνεται είναι τα κόμματα και οι κομματικοί. Ή διαφορετικά, η ολιγαρχική ιδεολογία που οικοδόμηθηκε στη δύση τους δύο τελευταίους αιώνες ως διάδοχο σύστημα της προγενέστερης μοναρχίας.

Ή αν δεν μπορούν να το κατανοήσουν, τότε η απαξίωση της μοναρχίας, για παράδειγμα τον 19^ο αιώνα δε συνιστούσε απαξίωση της πολιτικής, αλλά του φορέα του συγκεκριμένου πολιτικού συστήματος, δηλαδή του μονάρχη. Και σήμερα δεν είναι η πολιτική που απαξιώνεται, αλλά οι φορείς του συγκεκριμένου πολιτικού συστήματος, δηλαδή τα κόμματα.

Κινδυνεύει η δημοκρατία με την απαξίωση των κομμάτων; Φυσικά και όχι. Πρώτον, γιατί το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα δεν είναι δημοκρατία –άρα δεν μπορεί να κινδυνεύει κάτι που δεν υπάρχει –και, δεύτερον, το σύστημα είναι ολιγαρχία- άρα αυτός που κινδυνεύει είναι το ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα και οι λίγοι που το καρπώνονται , δηλαδή η κομματική και οικονομική ολιγαρχία. Το γεγονός ότι τα κόμματα οικειοποιούνται τη δημοκρατία για να παραπλανούν το λαό, αυτό δείχνει είτε την άγνοιά τους είτε την απάτη τους. Και το ένα και το άλλο δε σώζει το ολιγαρχικό τους σύστημα. Απλώς θα επιβραδύνει τον αναπόφευκτο θάνατό του. Και με το καλό, ίσως δούμε άσπρη μέρα ως κοινωνία.

ΜΗΝ ΨΗΦΙΣΕΤΕ ΤΟΥΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥΣ, ΜΗΝ ΔΙΑΙΩΝΙΖΕΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΣΑΣ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ –ΠΕΡΑ ΑΠΌ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΉ- ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟ

Υ.Γ.Τα κείμενα των υποψηφίων ολιγαρχικών να τα διαβάζετε με προσοχή.Είναι σοβαρός λόγος για να μην τους ψηφίσετε.Κυρίως έχουν την εντύπωση ότι απευθύνονται σε ηλίθιους.

Υ.Γ.Στην Κύπρο η ψήφος είναι μια πόρνη που ικανοποιεί όλα τα γούστα: ψήφος-μήνυμα, ψήφος-δύναμη, ψήφος-τιμωρός, ψήφος-εμπιστοσύνη, ψήφος-νομιμοποίηση, ψήφος-ολιγαρχική,ψήφος-φύλο, ψήφος-ηλικία...

Η "διαβουλευτική δημοκρατία" του κ. Αναστασιάδη ή η εκπόρνευση των λέξεων

Ο ΔΗΣΥ, εκμεταλλευόμενο το γεγονός ότι το ΑΚΕΛ είναι ένα αυταρχικό κόμμα, προβάλλει συστηματικά τη «δημοκρατία», ώστε να αναδείξει το δικό του ιδεολογικό στίγμα. Δηλαδή, έντεχνα καλλιεργεί την αντίληψη ότι από τη μια πλευρά βρίσκεται το αυταρχικό ΑΚΕΛ και από την άλλη ο δημοκρατικός ΔΗΣΥ.

Σε αυτά τα πλαίσια τους τελευταίους μήνες ο ΔΗΣΥ προβάλλει κατά κόρον την έννοια της δημοκρατίας. Τελευταίος σταθμός αυτής της προσέγγισης είναι η σημερινή συνέντευξη (13/3/2011)του κ. Αναστασιάδη στην εφημερίδα Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ. Ο κ. Αναστασιάδης επιμένει εμφαντικά :« Επιμένουμε στη διαβουλευτική δημοκρατία».

Τι είναι η διαβουλευτική δημοκρατία;

Μέχρι τώρα η έννοια της δημοκρατίας συνοδευόταν από ποικίλους χαρακτηρισμούς: άμεση και έμμεση, κοινοβουλευτική και προεδρική, αστική και λαϊκή. Ο κατάλογος είναι ατέλειωτος. Οι ποικίλοι χαρακτηρισμοί απλώς επιβεβαιώνουν το βαθμό εκπόρνευσης της λέξης από αυτούς που την επικαλούνται.

Τώρα ο κ. Αναστασιάδης ανακάλυψε και ένα νέο φρούτο, «τη διαβουλευτική δημοκρατία». Τι είναι αυτό;

Η έννοια της διαβούλευσης αναφέρεται στην πολιτική λειτουργία και στα τρία στάδιά της: τη διαβούλευση, την εισήγηση-απόφαση και την εκτέλεση. Στο στάδιο της διαβούλευσης και με την ανταλλαγή απόψεων διαμορφώνονται οι πολλαπλές επιλογές/εκδοχές για ένα πολιτικό πρόβλημα.

Η διαβούλευση ως μέρος της πολιτικής λειτουργίας υπάρχει και τώρα στο πολιτικό σύστημα της Κύπρου. Δεν είναι κάτι καινούριο. Διαβουλεύονται τα κόμματα, η κυβέρνηση με τα κόμματα, τα κόμματα με τους χορηγούς τους, τα κόμματα με διάφορες οργανώσεις. Ποιο είναι το νέο στοιχείο που προτείνει ο ΔΗΣΥ, ώστε να διαφοροποιείται η υπαρκτή πραγματικότητα;

Υποστηρίζει ο κ. Αναστασιάδης: «Έχουμε δώσει το δικαίωμα στους πολίτες με 500 υπογραφές, ανεξαρτήτως του αν ανήκουν ή όχι στο ΔΗΣΥ, να θέτουν ενώπιον των συλλογικών οργάνων του κόμματος σε συζήτηση θέματα που απασχολούν την ευρύτερη κοινωνία». Συμπεράσματα:

1.Ο ΔΗΣΥ πήρε διαζύγιο από την κοινωνία και δεν γνωρίζει τα προβλήματά της.

2.Επιτρέπει σε 500 πολίτες ενυπόγραφα να ζητήσουν τη συζήτηση ενός θέματος στα κομματικά όργανα. Δηλαδή να εγγραφεί ως θέμα και αφού διαβουλευτούν τα κομματικά όργανα, να αποφασίζουν. Και αυτό οι αθεοφόβοι το ονομάζουν διαβούλευση. Η διαβουλευτική διαδικασία δεν εκφεύγει των κομματικών οργάνων και να μεταφερθεί στην κοινωνία, ώστε μάλιστα να χαρακτηρίζεται βαρύγδουπα η νέα εφεύρεση ως «διαβουλευτική δημοκρατία»!!! Η πολιτική διαδικασία –διαβούλευση, εισήγηση/απόφαση, εκτέλεση -μένει περίκλειστη εντός των κομματικών οργάνων. Σε αυτά τα πλαίσια συνιστά μια διαδικασία εξαπάτησης των πολιτών και, ταυτόχρονα, αναδεικνύει τον αυταρχικό και βαθιά αντιδημοκρατικό χαρακτήρα του ΔΗΣΥ. Δηλαδή, η κομματική γραφειοκρατία του ΔΗΣΥ δεν είναι διατεθειμένη να αποβάλει τον ολιγαρχικό της χαρακτήρα.

Τι είναι αυτή η νέα κενολογία του ΔΗΣΥ;

Το γεγονός ότι ο ΔΗΣΥ επιτρέπει ως κόμμα εξωθεσμικά να υποβάλλονται στον ολιγαρχικό κόμμα θέματα για συζήτηση δεν συνιστά διαβούλευση. Η έννοια της διαβούλευσης για να αποκτήσει πολιτικό περιεχόμενο πρέπει να είναι θεσμοθετημένη. Σε τέτοια περίπτωση αυτόματα αναγνωρίζεται δικαίωμα στον καθένα να συμμετέχει στη διαβουλευτική διαδικασία και δεν συνιστά αρμοδιότητα των συλλογικών κομματικών οργάνων. Παράλληλα, στη διαδικασία της διαβούλευσης, όπου ανταλλάσονται απόψεις, για να έχει νόημα η συμμετοχή του πολίτη, επιβάλλεται να υπάρχει και η ισότητα των συμμετεχόντων στη διαβούλευση. Ή διαφορετικά, η διαβούλευση χωρίς ισηγορία είναι γράμμα κενό. Και αν δεν το κατανοούν οι «δημοκράτες» του ΔΗΣΥ, ας σκεφτούν λογικά:ποιο το νόημα να προβάλλεις 50 πειστικά επιχειρήματα στο κόμμα για ένα θέμα, όταν μπορεί η γραφειοκρατία του κόμματος να απαντήσει αρνητικά γιατί «έτσι θέλει» και με ένα εκατομμύριο προφάσεις.

Η «διαβουλευτική δημοκρατία» του ΔΗΣΥ είναι απόδειξη και της πολιτικής του ανωριμότητας. Γιατί ένα πολιτικό σύστημα δε χαρακτηρίζεται από τη διαβούλευση, αλλά από την απόφαση. Το ζητούμενο σε ένα πολιτικό σύστημα είναι ποιος αποφασίζει. Αυτός που αποφασίζει χαρακτηρίζει και το σύστημα. Μπορεί ο μονάρχης να διαβουλεύεται με 10 συμβούλια του και 500 συμβούλους του, όμως το πολιτικό σύστημα είναι μοναρχικό, αν αποφασίζει ο ένας. Και στην προκειμένη περίπτωση μπορεί ο ΔΗΣΥ να «διαβουλεύεται» και με ολόκληρη την κοινωνία, αλλά αν αποφασίζει η κομματική ολιγαρχία, το σύστημα είναι ολιγαρχικό.

Τι είναι λοιπόν η «διαβουλευτική δημοκρατία» του ΔΗΣΥ;

Είναι μια φαντασιακή πρόσληψη, ένα κατασκεύασμα του νου, μια απάτη, μια φτηνή προπαγάνδα. Γιατί δεν υπάρχει κάτι ως φαινόμενο που να μπορεί δυνητικά και λογικά να ονομαστεί «διαβουλευτική δημοκρατία». Η δημοκρατία ως πολιτικό σύστημα έχει ως κύριο χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ο λαός συγκροτείται θεσμικά σε δήμο και αποφασίζει. Κάτι τέτοιο ούτε υιοθετεί ο ολιγαρχικός κ. Αναστασιάδης ούτε το κόμμα του. Στη δημοκρατία αυτονόητα επίσης και η διαβούλευση και η εισήγηση/απόφαση ανήκουν στο δήμο, ο οποίος κυβερνά. Πιο απλά: αν το σύστημα είναι δημοκρατία δεν χρειάζεται κανένας επιθετικός προσδιορισμός γιατί αυτονόητα η δημοκρατία εμπεριέχει και τη διαβούλευση. Αν πάλι, το σύστημα είναι απλώς διαβουλευτικό-όπως το κατανοεί ο κ. Αναστασιάδης, τότε αποκλείεται να είναι δημοκρατία.

Και το άκρον άωτον της απελπισίας: επειδή ένα κόμμα προτείνει κάτι δε σημαίνει ότι αλλάζει και το πολιτικό σύστημα, ώστε να το χαρακτηρίζει ο κ. Αναστασιάδης ως «διαβουλευτική δημοκρατία»!!!Μπορεί να υποστηρίξει ότι ο ΔΗΣΥ στοχεύει σε ένα τέτοιο ανύπαρκτο σύστημα, αλλά το υπαρκτό πολιτικό σύστημα είναι ολιγαρχικό και κομματοκρατικό.

Κανένα κόμμα δεν προτείνει αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Γιατί τα κόμματα έχουν κοινά συμφέροντα και τα διαφυλάσσουν ως κόρην οφθαλμού. Και στους αφελείς πλασάρουν διάφορα παραμύθια περί «διαβουλευτικής δημοκρατίας» για να τους εξαπατήσουν.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥΣ ΗΓΕΜΟΝΕΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ. ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΣΕΤΕ, ΟΣΕΣ ΑΠΑΤΕΣ ΚΑΙ ΑΝ ΜΗΧΑΝΕΥΤΟΥΝ.

Υ.Γ.Αφού σου αρέσει τόσο πολύ η «διαβουλευτική δημοκρατία» , κ. Αναστασιάδη, γιατί διαμαρτύρεσαι για το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Χριστόφιας διαβουλεύεται μαζί σου, αλλά δεν συναποφασίζει; Γιατί, ενώ εσύ δεν θέλεις να είσαι ο νεροκουβαλητής του κ. Χριστόφια – και σωστά , έχεις την απαίτηση μια ολόκληρη κοινωνία να είναι νεροκουβαλητής σου; Νομίζεις ότι η δική σου αξιοπρέπεια μετρά παραπάνω από τη δική μας; Με τέτοιες αντιλήψεις θα οδηγήσετε την κυπριακή κοινωνία μπροστά; Δυστυχώς, το δίδυμο Χριστόφια- Αναστασιάδη αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες μάστιγες των Κυπρίων, όπως η ανομβρία και οι ακρίδες που μαστίζαν κάποτε τούτον τον τόπο.

Οι θορυβοποιοί και κενολόγοι ΔΗΚΟΑΚΕΛΙΚΟΙ ή ο αρχιεξουσιαστής

Οι κατά καιρούς διαμάχες ΔΗΚΟ και ΑΚΕΛ έχουν καταντήσει μονότονες και κουραστικές. Για τρία χρόνια τώρα επιδίδονται σε μια ακατάσχετη συγκρουσιολαγνεία χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό περιεχόμενο. Ως ακραιφνείς ολιγαρχικοί θεωρούν ότι οι αστείες διαμάχες τους είναι στο επίκεντρο της ζωής στην Κύπρο, μόνο και μόνο γιατί τυγχάνουν προβολής από τους συνδαιτημόνες τους, τα ΜΜΕ.

Με διάφορες αφορμές ανασύρουν τα ξίφη τους και τα διασταυρώνουν: κυπριακό, οικονομία, Συνεταιρισμός για την Ειρήνη και πάει λέγοντας. Και το μεν ΑΚΕΛ ενοχλείται σφόδρα επισημαίνοντας ότι η συμμετοχή στη κυβέρνηση συνεπάγεται και υποχρεώσεις για το ΔΗΚΟ, ενώ το ΔΗΚΟ επισημαίνει ότι η συμμετοχή στην κυβέρνηση δεν συνεπάγεται και την κατάργηση και της αυτονομίας του κόμματος. Και το παραμύθι συνεχίζεται για τρία χρόνια και θα συνεχιστεί.

Το είδος αυτής της σύγκρουσης ή της συνύπαρξης των δύο κομμάτων σχετίζεται αποκλειστικά με τη νομή της εξουσίας. Η κοινωνία ουδόλως τους ενδιαφέρει. Η μοναδική τους έγνοια είναι η εξουσία, στο παρόν αλλά και στο μέλλον.

Η δε καταγέλαστη τακτική τους είναι κάτι περισσότερο από σαφής, όσο και αν καμώνονται για την ύπαρξη προβλημάτων. Τα λεγόμενα προβλήματα στις σχέσεις των δύο κομμάτων είναι ανύπαρκτα και καμώνονται ότι δε βλέπουν την πραγματικότητα.Το μόνο πραγματικό πρόβλημα είναι ένα, η εξουσία.

Ποια είναι η πραγματικότητά τους;

Η πραγματικότητα έχει ως αφετηρία τις σχέσεις των τότε συγκυβερνώντων κομμάτων επί διακυβέρνησης του Τάσσου. Στις 13 Ιανουαρίου 2008 (εφημερίδα Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ), ο τότε Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ Δ. Χριστόφιας και μετά την αποχώρησή του από τη συγκυβέρνηση, δήλωνε: «Ο στόχος μας δεν ήταν να φύγουμε από τη συνεργασία, αλλά μέχρι την τελευταία στιγμή να συνεχιστεί η συνεργασία πάνω σε μια πιο σωστή βάση.Επιδίωξή μας δεν ήταν να φύγουμε εμείς από τη συγκυβέρνηση, αλλά να πιέσουμε, όσο γίνεται, ως συνεργάτες να υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις».

Ο στόχος λοιπόν του ΑΚΕΛ τότε είναι ο στόχος του ΔΗΚΟ σήμερα. Ποιο είναι το πρόβλημα και διαμαρτύρεται το ΑΚΕΛ;

Ποια η διαφορά του τότε από το τώρα; Το γεγονός ότι το ΔΗΚΟ ασκεί πιο έντονη κριτική. Όμως και γι αυτή την επιλογή του έχει την πλήρη κάλυψη του κ. Χριστόφια ο οποίος δήλως στις 13/1/2008: «θα ήταν άδικο να πει κανείς ότι δεν ασκήσαμε και δημόσια κριτική». Αυτή την «αδικία» προσπαθεί να αποφύγει το ΔΗΚΟ σήμερα.

Σε αυτά τα πλαίσια κινούνται τα δυο κόμματα. Τώρα, αν αυτό λέγεται πολιτική είναι άλλο ζήτημα. Ή σε τι διαφέρουν τα δυο κόμματα από τις συμμορίες ή το ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα σε μαφιόζους, είναι θέμα προσέγγισης της πραγματικότητας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα δυο αυτά κόμματα καθόρισαν την ύπαρξή τους σε συνάρτηση με τη νομή της εξουσίας από τους ίδιους και φυσικά τον αποκλεισμό των άλλων. Τώρα οι κατεξοχήν εξουσιολάγνοι ολιγαρχικοί στην Κύπρο ανταγωνίζονται για το ποιος θα έχει την πρωτοκαθεδρία στην εξουσία, ποιος θα είναι ο αρχιεξουσιαστής.

Οι θορυβοποιοί και κενολόγοι πολιτικάντηδες δηκοακελικοί θα συνεχίσουν αμέριμνοι το ανούσιο παιγνίδι τους. Θα συνεχίσουν να φωνασκούν ανεβοκατεβάζοντας τον τόνο της φωνής τους μέχρι να πιστέψουμε ότι η κενολογία τους είναι κάτι το πολύ σοβαρό.

Φυσικά από την άποψη της πολιτικής του αντιλήψης αυτά τα βλακώδη είναι αυτονόητα. Γιατί, όπως θα έλεγε και ο Καστοριάδης, «η δουλειά των κυρίαρχων είναι να κυριαρχούν».Έτσι ξέρουν, έτσι κάμνουν ως γνήσιοι ολιγαρχικοί και αντιδημοκρατικοί φορείς.

Γιατί όμως οι κυριαρχούμενοι επιτρέπουν σε όλους αυτούς να κυριαρχούν σε βάρος τους; Γιατί τους δίνουν την ψήφο τους νομιμοποιώντας την κυριαρχία τους; Γιατί επιλέγουν να τους εκχωρούν τα πολιτικά τους δικαιώματα και να μετατρέπονται οι ίδιοι σε υπηκόους χωρίς καμία πολιτική δύναμη για πέντε χρόνια; Γιατί να εκχωρούν την πολιτική δύναμη στους λίγους και οι πολλοί να γίνονται θεατές των ανουσιοργημάτων τους;

Υ.Γ. 1Η κομματική διαμάχη για την ένταξη η μη στο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη συνεχίζεται ομαλά. Το ΑΚΕΛ προβάλλει την ιστορική μνήμη και το ρόλο του ΝΑΤΟ στην καταστροφή της Κύπρου. Σωστό. Όμως τι ήθελες κύριε Χριστόφια να υπογράψεις εκείνο το Μνημόνιο Συναντίληψης με την αρχιδολοφόνο των λαών Βρετανία; Πού πάνε οι αρχές και η μνήμη; Ή μήπως στην περίπτωση αυτή επικράτησε ο ρεαλισμός και το συμφέρον; ΧΑ,ΧΑ,ΧΑ!!! (Υπάρχουν και αφελείς που τους πιστεύουν).

Υ.Γ. 2 Ο ΔΗΣΥ εξήγγειλε το νέο οικονομικό του πρόγραμμα. Το σύνθημα τους είναι «όχι κράτος επιχειρηματίας» αλλά με «αποτελεσματικό έλεγχο» της οικονομικής αγοράς. Όπως ακριβώς, τότε, με τη φιλελευθεροποίηση των αεροπορικών συγκοινωνιών για την οποία πανηγύριζε ο τότε Υπουργός Συγκοινωνιών Αβέρωφ Νεοφύτου. Θυμάται κανένας την ΗΛΙΟΣ και τους 121 νεκρούς; Ότι ο κ. Αβέρωφ δεν φρόντισε η Πολιτική Αεροπορία να ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο στην αγορά/ΗΛΙΟΣ; Ότι ο. κ. Αβέρωφ ουσιαστικά είναι πολιτικά υπεύθυνος – όπως και οι διάδοχοί του Κ. Καζαμίας και Χ. Θράσου – για το θάνατο 121 συνανθρώπων μας; Ποιος πλήρωσε γι αυτό το πολιτικό έγκλημα; Ο ΔΗΣΥ περιπαίζει μας στηριγμένο αποκλειστικά στο γεγονός ότι ο κόσμος δε θυμάται. Ή κενολογεί ασύστολα ,όπως οι «συνταξιδιώτες» του ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ.

Οι διασκεδαστικές συγκρούσεις της κομματικής ολιγαρχίας ή εναλλακτική λύση:το καρναβάλι

Οι κομματικές ολιγαρχίες στην Κύπρο τόριξαν στον πεντοζάλι: άρχισαν να χορεύουν σε γρήγορους ρυθμούς μήπως καταφέρουν και εντάξουν στο ρυθμό τους και το «απαθές κοπάδι». Σε αυτά τα πλαίσια οι κομματικές αρλουμπολογίες ανταγωνίζονται με πάθος τη νοημοσύνη των πολιτών. Είναι όμως πολύ διασκεδαστικό να ακούς ή να διαβάζεις με πόση «σοβαρότητα» επιχειρηματολογούν.

Η τελευταία διασκεδαστική διαμάχη της ολιγαρχίας είναι ο λεγόμενος «Συνεταιρισμός για την Ειρήνη».Η απόφαση της Βουλής πυροδότησε μια σύγκρουση ανάμεσα στις κομματικές γραφειοκρατίες. Το τι λέχθηκε και γράφτηκε είναι τόσο γελοίο, που μόνο ένας αφελής μπορεί να τους πάρει στα σοβαρά.

Στην αντιπαράθεση λοιπόν για το αν «η Κύπρος θα γίνει εταίρος των κρατών για χάρη της ειρήνης», προβλήθηκαν επιχειρήματα μεγάλης σοβαρότητας.

Τα επιχειρήματα αυτά σχετίζονται κατά ένα ελάχιστο μέρος με την ουσία. Κυρίως αφορούν την κομματική αντιπαλότητα και τη λεγόμενη συνταγματική ομαλότητα.

1.Σε σχέση με την ουσία, δηλαδή γιατί είναι προς το συμφέρον ή μη του κυπριακού λαού η ένταξη στον Συνεταιρισμό, απάντηση δε δόθηκε. Οι μεν επικαλούνται την ΕΕ στην οποία ανήκουμε για να ενισχύσουν την επιλογή τους για ένταξη, οι δε επικαλούνται το παρελθόν και προβάλλουν ευαισθησίες για το ρόλο του ΝΑΤΟ. Ούτως ή άλλως στον παρόντα χρόνο, δεν έχει οποιοδήποτε πρακτικό αντίκρυσμα η απόφαση της Βουλής λόγω της διαφωνίας του Προέδρου της Δημοκρατίας.

2.Η δεύτερη διάσταση που προβλήθηκε είναι η πολιτειακή με την έννοια της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Δηλαδή, αν η απόφαση της Βουλής συνάδει με το σύνταγμα. Ούτε αυτή η πτυχή έχει ιδιαίτερη σημασία, αφού το σύνταγμα καθορίζει συγκεκριμένη διαδικασία για ξεπέρασμα αυτών των συγκρούσεων. Επομένως είτε φωνάζουν είτε δεν φωνάζουν τα κόμματα, η τυπική διαδικασία θα ολοκληρωθεί.

3.Η τρίτη και μοναδική από άποψη προβολής από τα ΜΜΕ είναι η κομματική με την έννοια της αντιπαράθεσης των κομματικών ηγεσιών. Σε αυτά τα πλαίσια προβλήθηκαν ποικίλες προσεγγίσεις, ανάλογα με την οπτική του κάθε κόμματος. Η όξυνση της κομματικής αντιπαράθεσης σε ένα ζήτημα που ούτε από άποψη ουσίας ούτε πολιτειακά δημιουργεί κάποιο ζήτημα, έγινε αποκλειστικά για να εντάξουν «τα αρνιά στο κοπάδι». Αλλά και για να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις μελλοντικά να καταστεί δυνατόν να αλλάξει ο φύλακας του κοπαδιού.

Από την άλλη είναι γεγονός ότι – όχι σήμερα – αλλά από καιρό υπάρχει μια όξυνση στην κομματική αντιπαράθεση. Επίσης διαπιστώνεται συχνά μια σύγκρουση των θεσμικών οργάνων – βουλής και κυβερνησης -σε ποικίλα ζητήματα.

Είναι παροδικό φαινόμενο ή είναι πια ο νέος τρόπος λειτουργίας των κομμάτων;

Το φαινόμενο της όξυνσης των ολιγαρχικών κομματικών συγκρούσεων δεν είναι καθόλου παροδικό αλλά αποτελούν τις νέες συνθήκες λειτουργίας της κομματικής ζωής. Κάποιες επισημάνσεις είναι αναγκαίες.

1.Από το 2003, με την εκλογή του Τάσσου Παπαδοπούλου στην Προεδρία της Δημοκρατίας, εισήχθηκε στην Κύπρο με τις ευλογίες όλων των κομμάτων η έννοια «συγκυβερνών κόμμα». Η εξέλιξη αυτή αποτύπωνε το γεγονός ότι τα κόμματα έγιναν στην Κύπρο οι κυρίαρχοι πολιτικοί σχηματισμοί και αποφάσισαν να θέσουν τους θεσμούς της κρατικής εξουσίας στην υπηρεσία τους. Για πρώτη φορά τα κόμματα κυριολεκτικά αποφάσισαν να θέσουν το κράτος υπό τον πλήρη έλεγχό τους. Η επιλογή αυτή των κομμάτων ήταν αντισυνταγματική και καταργούσε κάθε έννοια διάκρισης των εξουσιών σε ένα προεδρικό σύστημα. Από την άλλη, ενοποιούσε την κρατική εξουσία στο πρόσωπο του Προέδρου ή καθιστούσε το πολιτικό σύστημα τελείως προσωποκεντρικό αλλά και κομματοκρατικό- ο Πρόεδρος αποφάσιζε σε διαβούλευση με εξωθεσμικά όργανα , τα κόμματα.

2.Με την εκλογή του Δημήτρη Χριστόφια στην Προεδρία της Δημοκρατίας το 2008 επήλθε μια αλλαγή. Το ΑΚΕΛ αυτοαναγορεύθηκε σε κυβερνών κόμμα. Αυτό στην πράξη σήμαινε ότι ένας κομματικός σχηματισμός ελέω θεού κυβερνούσε με τη χρήση του αξιώματος του Προέδρου της Δημοκρατίας. Και επειδή δε διέθετε καιπλειοψηφία στη βουλή – και μόνο γι αυτό το λόγο- παραχώρησε κάποια αξιώματα στοΔΗΚΟ αναγορεύοντας το σε συγκυβερνών. Όμως ήδη το κομματικό σύστημα εργάζεται με βάση μια λογική καθαρά εξουσιαστική: αυτός που παίρνει το αξίωμα του Προέδρου, ελέγχει πλήρως την κρατική εξουσία.

Η πρακτική του ΑΚΕΛ για πλήρη έλεγχο της κρατικής εξουσίας με τα δεκανίκια του ΔΗΚΟ ουσιαστικά αχρηστεύει και τη λειτουργία των θεσμών και σπρώχνει όλα τα κόμματα σε αγώνα «ζωής ή θανάτου» για κατάληψη της θέσης του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η βουλή σε ένα τέτοιο σύστημα δεν έχει κάποιο ρόλο, παρά τη νομιμοποίηση των αποφάσεων των συγκυβερνώντων κομμάτων – αποφάσεων στο παρασκήνιο – ή της αντιπολίτευσης στα ΜΜΕ – οι συνεδρίες της βουλής δεν ενέχουν ιδιαίτερη σημασία αφού οι αποφάσεις είναι προειλημμένες - και με στόχο τις επόμενες προεδρικές εκλογές.

Αν σήμερα παρουσιάζονται προβλήματα στη λειτουργία του κομματοκρατικού συστήματος, οφείλονται αποκλειστικά στο γεγονός ότι το ΑΚΕΛ δεν θεώρησε ως εταίρο το ΔΗΚΟ στη νομή της κρατικής εξουσίας αλλά ως δεκανίκι για μονοπώληση της πλήρους εξουσίας από το ίδιο. Ή το ΑΚΕΛ δεν αναγνώρισε, με διάφορα τεχνάσματα, ποτέ το ΔΗΚΟ ως ισότιμο εταίρο στο διαμοιρασμό των λαφύρων της εξουσίας.

3.Η επικέντρωση των κομμάτων σε ένα μόνο, τη κατάληψη της «εκτελεστικής εξουσίας» για έλεγχο της πλήρους κρατικής εξουσίας, η εξουσιομανία των κομμάτων, υποδηλώνει σαφώς ότι μειώνεται σταδιακά η κοινωνική τους αναφορά. Δηλαδή, δε βρίσκουν άλλο λόγο ύπαρξης παρά μόνο της κατάληψη της εξουσίας. Επίσης αυτό υποδηλώνει και την αποϊδεολογικοποίηση της πολιτικής με την έννοια ότι δεν υπάρχουν τα διαφορετικά κοινωνικά συμφέροντα που μπορούν να εκφραστούν μέσα από τα κόμματα σήμερα.Ή ότι η σε μεγάλο βαθμό η ομοιογενοποίηση της κοινωνίας επιφέρει και την τάση για ενοποίηση της εξουσίας.

Με βάση αυτή την ανάγνωση των πραγμάτων οδηγούμαστε σε κάποια συμπεράσματα.

Πρώτο, το σύνταγμα ουσιαστικά έχει καταλυθεί από το 2003. Κάθε επίκληση του συντάγματος από τα κόμματα είναι υποκριτική.

Δεύτερο, οι σύγκρουσεις των ολιγαρχικών για νομή της εξουσίας και των συνεπακόλουθων προνομίων και πλούτου θα οξυνθούν, γιατί η εξουσία έγινε αυτοσκοπός των κομμάτων.Ή το νόημά τους είναι «εξουσία ή θάνατος».

Τρίτο, είναι αυτονόητο ότι όλα τα κόμματα έχουν ενδιαφέρον για τις βουλευτικές εκλογές, όχι για να διατυπώσουν και να διεκδικήσουν το κοινωνικό συμφέρον, αλλά αποκλειστικά για να «εξαργυρώσουν» αργότερα τη δύναμή τους στην κατάληψη της προεδρικής καρέκλας. Ή αντικρύζουν αποκλειστικά τις βουλευτικές εκλογές ως πρόκριμα για τις προεδρικές.

Τέταρτο, έχουν πάρει οριστικό διαζύγιο από την κοινωνία και αυτό πιστοποιείται ότι αδυνατούν να καταθέσουν κάποιο όραμα για το παρόν της ή το μέλλον της.

Με αυτά τα δεδομένα δεν μπορεί κάποιος να παίρνει τα κόμματα στα σοβαρά, εκτός και αν αντικρύζει τα πράγματα με αφέλεια, με άγνοια ή με κριτήριο το ίδιον ή κομματικό συμφέρον. Και η βουλή και η κυβέρνηση στη διαμάχη τους για το Συνεταιρισμό επικαλούνται την ψήφο του λαού. Μην τους τη δώσετε. Αν μη τι άλλο, να δούμε τι θα επικαλούνται στη συνέχεια για να νομιμοποιούν τις αποφάσεις τους σε βάρος του λαού.

Φυσικά, και δεν θα έχουν πρόβλημα: γιατί όντας κληρονομικοί άρχοντες της μεσαιωνικής δεσποτείας , θα αναδείξουν το αληθινό τους πρόσωπο, το δεσποτικό τους πρόσωπο. Γιατί η ιδεολογία κάθε δεσποτίσκου είναι πάντοτε η ίδια: θεωρεί τον λαό αμαθή για να αποφασίζει.Γι αυτό και δε θέλουν να ρωτούν τον «αμαθή όχλο». Όντας αμαθής δεν ξέρει, λένε. Ο λαός για τους δεσπότες έχει μόνο ένα δικαίωμα, να μην έχει κανένα πολιτικό δικαίωμα: γι αυτό ακριβώς κάθε πέντε χρόνια τον υποχρεώνουν να τα εκχωρεί στην ολιγαρχική τάξη με «δημοκρατικές διαδικασίες», στην περίφημη «γιορτή της δημοκρατίας»!!! Αυτή η βαθιά πίστη των ολιγαρχικών διαπερνά και αριστερούς και δεξιούς και κεντρώους.

Υ.Γ.1 Είχαμε στην Κύπρο και οθωμανό σουλτάνο και άγγλο κυβερνήτη και κύπριο πρόεδρο. Ποια είναι η ομοιότητα/διαφορά τους – όχι με βάση την εθνοτική καταγωγή – αλλά σε συνάρτηση με τη σχέση κοινωνίας και πολιτικής.

Υ.Γ.2Και θέλουν να λύσουν και το κυπριακό με προεδρικό σύστημα!!! Και μάλιστα με οξυμένες συγκρούσεις κομματικές/ολιγαρχικές που εύκολα θα μπορούν να μετασχηματιστούν σε εθνοτικές. Όταν μάλιστα το κομματικό σύστημα περνά κρίση νομιμοποίησης στην κοινωνία. Και υπάρχουν και αφελείς ή άσχετοι που το υποστηρίζουν, γιατί θέλουν – λένε -λύση του κυπριακού!!!

Υ.Γ. 3 Το κυπριακό πρόβλημα – ως ενδοκοινοτική διαφορά -δεν έχει καμία σχέση με το γεγονός ότι εγκαθίδρυθηκε ένα δεσποτικό/μοναρχικό πολιτικό σύστημα, το προεδρικό. Φταίει μόνο το γεγονός ότι ο λαός δεν ψήφιζε ταυτόχρονα ελληνοκύπριο και τουρκοκύπριο δεσπότη!!!Αυτή είναι η πραγματική ιδεολογία των ολιγαρχικών στην Κύπρο σήμερα.

Υ.Γ.4 Με αυτή την προσέγγιση η κυπριακή κοινωνία αναμένεται να περάσει το στάδιο του εθνο-δεσποτισμού και να ενταχθεί στο στάδιο του προσωποπαγούς δεσποτισμού, με την κομματική αριστοκρατία να αποφασίζει στο παρασκήνιο!!! Σκέτος μεσαίωνας.

Υ.Γ.5 Όποιος είναι πολιτικά δούλος, θέλει απαραιτήτως και τον εξουσιαστή του.Γι αυτό και ψηφίστε τους!!!

Μετανάστευση και κομματικές μεθοδεύσεις ή για τα ληστρικά επιδόματα (1)

Η ενασχόληση με την μετανάστευση στις μέρες μας στη νήσο Κύπρο δεν είναι εύκολο εγχείρημα. Γι αυτό και θα προσπεράσω πολλά που για πολλούς είναι αυτονόητες παραδοχές. Δηλαδή δεν θα επικεντρωθώ:

1. Στην αναγόρευση σε κυρίαρχο θέμα από τα ΜΜΕ, κάποια κόμματα και πολιτικούς των επιδομάτων που χορηγούνται στους μετανάστες/πρόσφυγες από το δημόσιο ταμείο. Όχι γιατί η επιδοματική πολιτική είναι σωστή, αλλά γιατί απεχθάνομαι την υποκρισία των κομμάτων και των πολιτικών. Το να φωνασκούν οι πολιτικοί για τα επιδόματα των μεταναστών συνιστά μια εσκεμμένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού των πολιτών από το γεγονός ότι οι κατεξοχήν επιδοτούμενοι σε αυτό τον τόπο και με όρους μάλιστα οικονομικής λεηλασίας του δημόσιου πλούτου είναι τα κόμματα και οι πολιτικο.Και αν ο οικονομικός μετανάστης ή ο πολιτικός πρόσφυγας επιδοτούνται και σε κάποιο βαθμό ικανοποιούν πραγματικές υλικές ανάγκες, η επιδότηση των κομμάτων και των πολιτικών συνιστά κυριολεκτικά κλοπή από το δημόσιο ταμείο. (Γιατί σιωπούν όλοι – πολιτικοί και οργανώσεις - γι αυτό το επιχείρημα; Δεν συμφέρει ή λέμε μόνο ότι μας συμφέρει;)

Επίσης τα επιδόματα που χορηγούνται στους Κύπριους πολίτες και με τα οποία γελά ο καθένας – σε αρκετές περιπτώσεις – λογικά θα έπρεπε να προκαλούν εξίσου οργή. Γιατί και στην περίπτωση των επιδομάτων σε Κύπριους πολίτες, η εξαπάτηση του κράτους και η κατασπατάληση των πόρων του δημόσιου ταμείου δεν είναι λιγότερο προκλητική. Δηλαδή, χορηγούνται επιδόματα τα οποία δεν καλύπτουν πραγματικές ανάγκες των πολιτών.

2.Στην απόφαση της κομματικής ολιγαρχίας να αναγορεύσει σε κυρίαρχο πολιτικό ζήτημα το μεταναστευτικό. Οι κομματικές προσεγγίσεις είναι λαϊκιστικές, βρίθουν αρλουμπολογιών και εντάσσονται σε μια λογική αποκόμισης κομματικού οφέλους εν όψει βουλευτικών εκλογών.

Ούτε και στις ποικίλες οργανώσεις ένθεν και ένθεν που ανέλαβαν να λειτουργήσουν ως φερέφωνα των κομματικών επιταγών με συνθήματα για την λαθρομετανάστευση, την ανεργία, το ρατσισμό και την ξενοφοβία ή τον εθνικισμό και το φασισμό.

Η κομματικοποίηση του μεταναστευτικού , όπου επιχειρήθηκε, είχε μόνο ένα αποτέλεσμα, τη θυματοποίηση των μεταναστών. Όντας η πιο αδύναμη κοινωνικά ομάδα θα κληθεί να πληρώσει τα «σπασμένα» της κομματικής αντιπαράθεσης.

3.Στις εκδηλώσεις βίας στο Γραφείο Ευημερίας και σε κάποιο λύκειο της Λάρνακας. Σε κάποιο βαθμό είναι απότοκος κομματικών επιλογών, δράσεων οργανωσεων – φερεφώνων, λειτουργίας ΜΜΕ. Τώρα αν εκ των υστέρων όλοι καταδικάζουν, συνιστά απύθμενη πολιτική υποκρισία. Ή διαφορετικά, η πολιτική «της αγάπης και του μίσους» που συστηματικά καλλιεργήθηκε, έδωσε αποτελέσματα και στο επίπεδο της πράξης.

Ούτε κάποιος μπορεί να ασχοληθεί σοβαρά με αναφορές του τύπου:

Της Υπουργού Εργασίας η οποία με αφέλεια διερωτήθηκε γιατί οι μετανάστες δεν απευθύνθηκαν στα κόμματα για τα επιδόματά τους(!!!).

Του κυβερνητικού εκπροσώπου ο οποίος με κάθε σοβαρότητα αναφέρθηκε στα στερεότυπα περί παραβίάσης των νόμων με «απαράδεκτες και παράνομες ενέργειες και συμπεριφορές». Γιατί αυτοί που θέτουν τον εαυτό τους υπεράνω του νόμου είναι πρώτιστα οι πολιτικοί, γιατί αυτοί που κύρια διδάσκουν τη βία είναι οι πολιτικοί που εκλαμβάνουν την πολιτική ως δύναμη αδιαφορώντας ή αδυνατώντας να αντιληφθούν τις συνέπειες των επιλογών τους στην σύνολη λειτουργία μιας κοινωνίας.

Των κομμάτων που καταγγέλουν τη μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης με τόση υποκρισία, αφού οι ιδιοι δεν έχουν να προτείνουν τίποτε απολύτως ή το χειρότερο είναι τα ίδια που στη βουλή νομιμοποίησαν τις παραμέτρους της μεταναστευτικής πολιτικής.

Του Υπουργού Παιδείας που λαϊκίζει ασύστολα για να σώσει το τομάρι του ανακαλύπτοντας βαρύγδουπα ότι υπάρχει επιθετικότητα στην κοινωνία{!!!) ή επιρρίπτοντας ευθύνες σε κάθε εμπλεκόμενο εκτός από τον εαυτό του.

Του σχολείου στη Λάρνακα που εφηύρε νέο θεσμικό όργανο του σχολείου στο οποίο μετέχουν ελέω θεού το Κεντρικό Μαθητικό Συμβούλιο, οι λαβαροφόροι και οι παραστάτες, ώστε να εκδοθεί μια ανακοίνωση της αρεσκείας μας μέσα από την κατασκευή νέων τεχνητών «αριστοκρατικών» πλειοψηφιών!!!

Και ενώ το σχολείο ακολουθούσε μια μέθοδος απόκρυψης, ο Υπουργός καλούσε τα σχολεία να μην αποκρύπτουν τα προβλήματα, ώστε να μπορούν να αντιμετωπιστούν!!!

4.Με τη φιλοσοφική συζήτηση περί οικουμενισμού, σχετικισμού, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ρατσισμού και ανεκτικότητας και την πληθώρα των αντιφάσεων που διαπερνούν αυτές τις προσεγγίσεις σε πείσμα όλων αυτών που λειτουργούν μηρυκαστικά ως ντόπιοι κομισάριοι διεθνών «εφεύρεσεων».

Η κυπριακή κοινωνία όντας πολιτικά πιο ώριμη από τους πολιτικούς και τους κομισάριους στοχάζεται επί των πραγματικών προβλημάτων που σχετίζονται με την μετανάστευση και πιο ειδικά, οι νέοι. Ή το κατασκευασμένο :ρατσιστής – αντιρατσιστής, ΑΚΕΛ – ΔΗΣΥκλπ, άρα ψηφίζω στις εκλογές το τάδε κόμμα, ελάχιστα απασχολεί την κοινωνία. Την απασχολούν πιο σοβαρά πράγματα από τις διανοητικές εφευρέσεις των κομματοκρατόρων και της συν αυτοίς αγέλης.

Η κατασκευασμένη αντι-κοινωνική κομματική πολιτική ευτυχώς επιτείνει τον υπαρκτό προβληματισμό των πολιτών αναφορικά με τη μετανάστευση και ενισχύει την υπαρκτή αβεβαιότητά αναφορικά με το μέλλον. Η αβεβαιότητα της κοινωνίας είναι συνυφασμένη φυσικά και με την ανικανότητα της πολιτικής ηγεσίας να δώσει πειστικές απαντήσεις στα προβλήματα που την απασχολούν. Και οι άχρηστοι πολιτικάντηδες αναμένουν κανένα φώς από το εξωτερικό για να αρχίσουν να το παπαγαλίζουν ως διέξοδο και να το πλασάρουν στην κοινωνία ως νέοι φωστήρες και μεσσίες!!! Ή το αδιέξοδο των πολιτικών μεταμφιέζεται σε ξαφνική εκτίμηση προς «τους διανοούμενους και τους επιστήμονες»! Μέχρι την επόμενη αμφίπλευρη προδοσία!!!

Υ.Γ. Ένα μαγικός τρόπος για την εξαφάνιση του ρατσισμού από την κυπριακή κοινωνία είναι η παραγόμενη υπεραξία από την εκμετάλλευση των μεταναστών να διαμοιράζεται σε όλους τους Κύπριους πολίτες!!! Αν το πρόβλημα είναι ο ρατσισμός δηλαδή και η ξενοφοβία των Κυπρίων πολιτών, όπως διατυμπανίζουν κάποιοι μονότονα, τότε με τη «βάρβαρη» πρότασή μου, το μίσος θα γίνει αιφνιδίως αγάπη, λατρεία για τους ξένους!!! Ή μήπως πρέπει να δούμε την υλική βάση των αντιπαλοτήτων που αναπτύσσονται στην κυπριακή κοινωνία; Γι αυτό το ζήτημα θα αναφερθώ στην επόμενη ανάρτησή μου.

Υ.Γ. Στην πιο πάνω πρόταση θα αντιδρούσαν πρώτιστα προβάλλοντας τη βαρβαρότητά της και αρθρωνοντας έναν πρωτόγνωρο ανθρωπιστικό λόγο –συγκινητικό μέχρι δακρύων - η πλουτοκρατία και η κομματοκρατία. Γιατί; Είναι απλό: θέλουν να μας εκμεταλλεύονται όλους, και ντόπιους και ξένους, στην αέναη και βαθιά «ανθρωπιστική» προσέγγισή τους για συσσώρευση πλούτου σε βάρος του «κοπαδιού»!!! Και αν ο λαός αντιμετώπιζεται ως κοπάδι/αγέλη, τότε οι φύλακες του κοπαδιού είναι οι σκύλοι!!! Το ήξεραν πολύ καλά, οι μακρινοί και πολύ ανεπτυγμένοι πρόγονοί μας στην Κύπρο!!! Τώρα αν ο σκύλος είναι κυπριακής προέλευσης ή τουρκικής, λίγη σημασία έχει.Ούτε και έχει σημασία για το σκύλο αν είναι δαγκανιάρης ή αιμοβόρος ή απλώς γαυγίζει όντας «πολιτισμένος»! Απλώς όντας «προοδευμένος» χρησιμοποιεί πιο εκλεπτυσμένες μεθόδους φύλαξης του κοπαδιού.

Οι διαδηλώσεις των Τουρκοκυπρίων και ελληνοκυπριακές προσεγγίσεις

Οι διαδηλώσεις των Τουρκοκυπρίων με αφετηρία την οικονομική επιδείνωση της θέσης τους, οι δηλώσεις Ερντογάν δημιούργησαν ανάμεσα στους Ελληνοκύπριους κάποιους προβληματισμούς.

Σε άρθρα και αναλύσεις προβάλλονται κυρίως δυο σχολές σκέψεις. Η πρώτη αντκρύζει τις διαδηλώσεις των Τουρκοκυπρίων κυρίως ή μόνο στην οικονομική τους διάσταση. Αυτή η προσέγγιση είναι αφελής. Γιατί κανένα οικονομικό πρόβλημα δε λύνεται στο οικονομικό επίπεδο, αλλά στο πολιτικό. Ή διαφορετικά, οι Τουρκοκύπριοι αντιδρούν στις πολιτικές αποφάσεις της Τουρκίας για επιβολή οικονομικής λιτότητας ή και για άλλες ενέργειές της στα κατεχόμενα εδάφη.

Η δεύτερη σχολή σκέψης επικεντρώνεται στην πολιτική διάσταση των διαδηλώσεων σε συνάρτηση με τη λύση ή προοπτική λύσης του κυπριακού προβλήματος. Αυτή η δεύτερη σχολή σκέψης είναι ένα μωσαϊκό. Άλλοι επικεντρώνονται στην ανάγκη για «κοινούς αγώνες» για αποτίναξη της τουρκικής κατοχής, άλλοι θεωρούν ότι είναι η στιγμή να δώσουν τα διαπιστευτήριά τους υπέρ της λύσης με την προβολή της θέσης ότι μόνο μέσα από τη λύση θα κατοχυρωθούν τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων και άλλοι προβάλλουν την άποψη ότι οι διαδηλώσεις των Τουρκοκυπρίων δεν θα επηρεάσουν βραχυπρόθεσμα τις εξελίξεις στο κυπριακό.

Οι διαδηλώσεις των Τουρκοκυπρίων έχουν πράγματι ως αφετηρία την επιδείνωση της οικονομικής τους θέσης ως αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων της Άγκυρας. Όπως ο κάθε άνθρωπος ,έτσι και οι Τουρκοκύπριοι αντιδρούν σε τέτοιες επιλογές που επιβάλλονται απέξω και θεωρούν ότι είτε πρέπει ο εξωτερικός αφέντης θα πρέπει να αναθεωρήσει την οικονομική πολιτική του ή να τους αφήσει ήσυχους να διαχειριστούν οι ίδιοι τη μοίρα τους. Και διαδηλώνουν γιατί στο πολιτικό τους σύστημα, όπως και στο δικό μας, δεν έχουν άλλο μέσο πίεσης.

Οι οργισμένες αντιδράσεις του Τούρκου ηγεμόνα Ερντογάν προσέδωσαν άλλη διάσταση στο πρόβλημα. Ανέδειξε μια πραγματικότητα που οι Τουρκοκύπριοι μπορεί να απέφευγαν να αντικρύσουν: ναι μεν είναι «κράτος» αλλά υποτελές στην Άγκυρα. Ως ένα υποτελές μόρφωμα που αποδέχονταν ή ανέχονταν οι Τουρκοκύπριοι, αυτονόητα αυτός που αποφασίζει για τα θέματα που το επηρεάζουν, είναι η Τουρκία. Αυτό είναι μια πραγματικότητα. Το πολιτικό πρόβλημα αναδεικνύεται από τη στιγμή που συνειδητοποιείται από την τουρκοκυπριακή κοινωνία ότι τα συμφέροντα της Τουρκίας δε συμβαδίζουν κατ΄ανάγκη με τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων. Ή η όποια ελευθερία κατακτήθηκε από τους Τουρκοκύπριους με την αρωγή της ομοεθνούς Τουρκίας απέναντι στους αλλοεθνείς περιορίζεται από την υποβάθμιση των υλικών όρων της ζωής.

Οι Τουρκοκύπριοι όντας μεινότητα στην Κύπρο επιδίωξαν με τη βοήθεια της Τουρκίας να μην μετατραπούν και σε πολιτική μειονότητα, δηλαδή να καθορίζει η ελληνοκυπριακή πλειονότητα το μέλλον τους. Στα πλαίσια του νεοτερικού εδαφικού έθνους κράτους επιδίωξαν το γεωγραφικό διαχωρισμό ως στοιχείον «εκ των ων ουκ ανευ» για την επιβίωσή τους στην Κύπρο ως ξεχωριστής εθνοτικής μονάδας.

Φυσικά αυτή η προσέγγιση σήμερα είναι προβληματική: από τη μια το εδαφικό κράτος αποδυναμώνεται λόγω παγκοσμιοποίησης και από την άλλη το επικοινωνιακό υπόβαθρο απεγκλωβίζεται από το έδαφος. Κυρίως όμως επιδεινώνεται η οικονομική θέση των ανθρώπων λόγω της επιβολής της οικονομικής αγοράς και της υποταγής της πολιτικής στα κελεύσματά της.

Το γεγονός αυτό δημιουργεί νέες δυναμικές παγκοσμίως και επηρεάζει το κάθε έθνος και το κάθε κράτος: και τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους. Ο χρόνος αντίδρασης είναι συνυφασμένος με το βαθμό όξυνσης των επιπτώσεων στα μέλη μιας κοινωνίας και το βαθμό πολιτικής ανάπτυξής της.

Καταληκτικά κάποιες παραδοχές:

1.Οι Τουρκοκύπριοι δεν αγωνίζονται για να ξεφύγουν από την όποια υποτέλεια στην Άγκυρα και να υπαχθούν στην υποτέλεια των Ελληνοκυπρίων. Γι αυτό και εμμένουν καθολικά στη διαιώνιση των εγγυήσεων της Τουρκίας ακριβώς γιατί δεν εμπιστεύονται την ελληνοκυπριακή πολιτική και οικονομική ολιγαρχία. Γι αυτό και προβάλλουν την αντιφατική θέση «περί κυριαρχίας των δύο συνιστώντων κρατιδίων υπό την εγγύση της Τουρκίας»!!! Κυριαρχία ενός κράτους και εγγυήσεις από τρίτο κράτος συνιστούν μια αντιφατικότητα.

2.Το γεγονός ότι απουσιάζουν οι κοινοί αγώνες δεν είναι γιατί δεν υπάρχουν κοινά συμφέροντα. Είναι γιατί οι πολιτικές ηγεσίες οι οποίες μονοπωλούν τη διαχείριση του κυπριακού προβλήματος αδυνατούν να τα εκφράσουν. Βασικά οι πολιτικοί ηγέτες στις δυο πλευρές λειτουργούν ως αφέντες των Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων και επιθυμούν να διαιωνίσουν ένα καθεστώς υποτακτικών τους. Επενδύουν αυτή την προοπτική με βαρύγδουπες κενολογίες περί «ενότητας του τόπου και του λαού», «πολιτική ισότητα» των εξουσιαστικών κοινοτικών μηχανισμών και ανισότητα των ανθρώπων και άλλα παραμύθια. Δηλαδή η λογική τους είναι καθαρά κομματοκεντρική και όχι ανθρωποκεντρική. Ή το συμφέρον του κόμματος υπέρκειται του συμφέροντος του κάθε μέλους και της κοινωνίας συνολικά.

3.Η σύγχρονη πραγματικότητα δημιουργεί καλύτερες προϋποθέσεις για τη λύση του κυπριακού. Όμως αν αυτές οι προϋποθέσεις θα αξιοποιηθούν, εξαρτάται όχι από το αν κάποιος επιθυμεί λύση, αλλά από το αν μπορεί να εκφράσει σε πολιτικό επίπεδο τις νέες συγκυρίες. Οι πολιτικές ηγέτες των δύο κοινοτήτων κατανοούν τον κόσμο και τον αποτυπώνουν σε πολιτική πρόταση με βάση την εθνοκρατική ιδεολογία των δύο παρελθόντων αιώνων. Η κοινωνία από την άλλη,μπορεί να μην έχει χρόνο να στοχαστεί, αλλά μονίμως αποστασιοποιείται από τις κομματικές οπισθοδρομήσεις, γιατί αντιλαμβάνεται είτε την αναξιοπιστία των πολιτικών είτε πως τα λόγια τους δε συνάδουν με τον βιούμενο τρόπο της ζωής τους. Μα το πιο σημαντικό της αποστασιοποίησης της κοινωνίας είναι γιατί δεν είδε κάποια πρόταση που να βελτιώνει τη ζωή του καθενός ανθρώπου και της κάθε συλλογικότητας σε αυτό τον τόπο, δηλαδή που να ανταποκρίνεται στις τωρινές και τις αυριανές της ανάγκες.Γι αυτό και οι ολιγαρχικοί κομματοκράτορες προβάλλουν τη θέση περί οδυνηρού συμβιβασμού, ακριβώς γιατί δεν έχουν όραμα για ένα καλύτερο μέλλον για όλους.Ή όποιος δεν έχει κάποια πολιτική πρόταση καλύτερη από το παρόν, προβάλλει το ρεαλισμό ως αναγνώριση των υπαρκτών δεδομένων. Τα οποία δεδομένα δεν ικανοποιούν κανένα, αλλά στο όνομα του ρεαλισμού πρέπει να τα υιοθετήσουμε. Αυτό συνιστά και την αποθέωση της πολιτικής βλακείας.

4. Ο ρεαλισμός στο παρόν σημαίνει αναγνώριση της πολιτικής πραγματικότητας με βάση τη δύναμη. Επομένως, η όποια λύση προωθείται, θα αποτυπώνει τους συσχετισμούς δύναμης. Αυτό στην πράξη σημαίνει ικανοποίηση των συμφερόντων της Αγγλίας και της Τουρκίας πρωταρχικά και, κατά δεύτερο λόγο, των κομματικών δυνάμεων που ηγεμονεύουν τους Ελληνοκυπρίους και τους Τουρκοκυπρίους. Το κοινό συμφέρον των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων θα απουσιάζει από την όποια λύση. Η διεθνής και τοπική ολιαγαρχία θα κατοχυρώσει τα συμφέροντά της και οι Ελληνόκυπριοι και Τουρκοκύπριου θα απολαμβάνουν την οδύνη τους στα πλαίσια του «οδυνηρού συμβιβασμού». Αυτό είναι το «όραμα» της διεθνούς και της τοπικής ολιγαρχίας, των ντόπιων και των διεθνών ηγεμόνων. Και η ελληνοκυπριακή και η τουρκοκυπριακή κοινωνία δεν ικανοποιούνται αυτονόητα από τέτοια οράματα ή πιο σωστά εφιάλτες. Και βρίσκουν τρόπους να εκφράσουν την αποστασιοποίηση τους από αυτές τις νέες βαρβαρότητες των νεκραναστημένων ηγεμόνων.

5.Οι αγώνες των Τουρκοκυπρίων για ελευθερία θα συνεχιστούν εκτός και αν απαμβλυνθεί η οικονομική και πολιτική καταπίεση την οποία βιώνουν. Φυσικά υπάρχει πάντοτε και η λύση της καταστολής ή του εκπατρισμού Από την άλλη, θα βιώνουν τη μοναξιά τους λόγω κυρίως της ανικανότητας της ελληνοκυπριακής πολιτικής ηγεσίας να στοχαστεί με βάση τις διεθνείς εξελίξεις και να αποτελεί ουσιαστική λύση για όλους η επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Θα ενεργεί προσχηματικά γιατί δεν μπορεί να στοχαστεί ουσιαστικά για το μέλλον μας,δηλαδή δημοκρατικά.

Το ΑΚΕΛ, το ΔΗΣΥ και το κυπριακό προεκλογικά ή τα καμώματα των νέων ηγεμόνων

Ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ κ. Αναστασιάδης δε θέλει να συζητηθεί το κυπριακό κατά την προεκλογική περίοδο των βουλευτικών εκλογών. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ κ. Κατσουρίδης υποστήριξε ότι «δεν μπορεί να κατανοήσει γιατί να απουσιάζει το κυπριακό από τον προεκλογικό».

Έτσι ο κυπριακός λαός βρέθηκε μπροστά σε ένα νέο , μεγάλο, σοβαρό δίλημμα:να συζητούν τα κόμματα προεκλογικά το κυπριακό ή όχι; Δε θα υιοθετήσω την υπεραπλουστευμένη θέση πως κανένας δεν κρατά το στόμα τους. Επομένως, όποτε θέλετε ανοίγετέ το και αντίστροφα. Με λίγα λόγια απορρίπτω τη θέση « σκασίλα μας μεγάλη».

Ως ενεργός πολίτης ( άλλη ανοησία και τούτη) και ακολουθώντας τη νέα ατάκα του κ. Αναστασιάδη περί «ορθολογικού πατριωτισμού» είπα να προβληματιστώ επί των νέων δεδομένων της κομματικής ζωής. Και να αποδείξω ότι οι εν λόγω κύριοι κενολογούν ασύστολα.

Ο λαϊκισμός

Φυσικά το κάθε κόμμα όταν υποστηρίζει τη μια ή την άλλη θέση, το πράττει με το σκεπτικό ότι η καθεμιά επιλογή τον βολεύει σε σχέση με την υφαρπαγή ψήφων από τους πολίτες εν όψει βουλευτικών εκλογών. Δηλαδή, αμφότεροι εκφράζουν θέσεις στα πλαίσια μιας λαϊκιστικής προσέγγισης που έχει ως βάση αποκλειστικά το πώς θα εξαπατήσουν τον «όχλο» για να πάρουν την εξουσία.Ή το συμφέρον του κόμματος και όχι του λαού είναι που τους απασχολεί. Και προσλαμβάνουν επικοινωνιολόγους για να τους υποδεικνύουν τον πιο αποτελεσματικό τρόπο υφαρπαγής ψήφων γιατί οι ίδιοι θεωρούν τους εαυτούς τους ανίκανους να πείσουν με επιχειρήματα το λαό.

Ο σκοταδισμός

Είτε συζητηθεί είτε όχι προεκλογικά το κυπριακό είναι αμφότεροι εκφραστές του σκοταδισμού. Εννοώ ότι έχουν την απαίτηση να χειρίζονται το μέλλον μιας κοινωνίας εν απουσία της κοινωνίας. Και έχουν αναγάγει την έλλειψη διαφάνειας και ενημέρωσης του λαού σε κυρίαρχη πρακτική. Μάλιστα σημαδεύουν και χαρτιά για να ανακαλύψουν ποιος διαρρέει έγγραφα στον τύπο!!! Το ερώτημα είναι απλό: γιατί οι εκφραστές του σκοταδισμού θέλουν τώρα συζήτηση του κυπριακού; Τι θα πουν; Αυτά που αρνούνται να πουν τόσο καιρό; Ή μήπως είναι για να διαλαλούν την πραμάτεια τους στους ιθαγενείς ψηφοφόρους συνθηματολογώντας για «αρχές», «ιστορικούς συμβιβασμούς», «ρεαλισμούς» κλπ.;

Τα παπαγαλάκια

Ας υποθέσει καποιος ότι συζητείται το κυπριακό προεκλογικά. Έχουν το ΑΚΕΛ και το ΔΗΣΥ να προτείνουν κάτι νέο προς συζήτηση; Ποιο θα είναι το αντικείμενο της συζήτησης; Ή μήπως θα μας παπαγαλίζουν τα παπαγαλισμένα μέχρι να γίνουμε όλοι καλά παπαγαλάκια; Οι κομματικές γραφειοκρατίες θεωρούν ότι είναι οι γνώστες των πάντων και νομίζουν ότι απευθύνονται σε ηλίθιους.

Η εκπόρνευση των λέξεων

Ο κ. Αναστασιάδης δε θέλει να συζητηθεί το κυπριακό προεκλογικά για χάρη της ενότητας!!! Της ενότητας ποιων; Έχει διαπιστώσει ο κ. Αναστασιάδης ότι υπάρχει διχασμός στην κοινωνία για το κυπριακό; Και ποιο είναι το περιεχόμενο του διχασμού; Φυσικά όταν ο κ. Αναστασιάδης επικαλείται την ενότητα εννοεί αυτών που διαμάχονται, δηλαδή των κομμάτων. Και ποιο είναι το περιεχόμενο της ενότητας στην κομματική συνείδηση του κ. Αναστασιάδη; Αν ο Πρόεδρος τον καλεί και συζητά ιδιαιτέρως μαζί του και συνδιαμορφώνει την πορεία, τότε η ενότητα γίνεται πραγματικότητα!!! Αν δηλαδή ο Χριστόφιας και ο Αναστασιάδης συναποφασίζουν για το κυπριακό στα πλαίσια της προσωπικής -άντε και της κομματικής – συλλογικότητας, τότε έχουμε ενότητα!!!

Ο απολογισμός ως φαντασίωση

Θα πει κάποιος: «Η συζήτηση είναι ένα είδος πεπραγμένων στη διαχείριση του κυπριακού, ένας απολογισμός. Απαγορεύεται;» Όχι. Μόνο που ο απολογισμός σε αυτή την περίπτωση είναι ευθύνη του Προέδρου της Δημοκρατίας και όχι του ελέω θεού κυβερνώντος ΑΚΕΛ. Ύστερα, ο απολογισμός αποκτά νόημα σε σχέση με την έγκρισή του ή την απόρριψή του. Τέτοιες διαδικασίες δεν υπάρχουν. Θα πει κάποιος: «με την ψήφο σου εγκρίνεις ή απορρίπτεις».Αυτά είναι ανοησίες. Ο απολογισμός αφορά τις πράξεις κάποιων για ένα παρελθόν, ενώ η εκλογή αφορά αυτούς που θα διαχειριστούν το μέλλον. Είναι δύο διαφορετικές πολιτικές διαδικασίες. Ή όπως έκαναν παλιότερα και στα διάφορα σωματεία πολύ λογικά: «προηγείται ο απολογισμός της διοίκησης, εγκρίνεται ή όχι ο απολογισμός και στη συνέχεια εκλέγεται νέο διοικητικό συμβούλιο».

Το πολίτευμα και η σύγχυση της διάκρισης των κρατικών εξουσιών

Σε όλη την προεκλογική περίοδο των βολευτικών ας υποθέσουμε ότι συζητείται μόνο το κυπριακό και οι πολίτες ψηφίζουν με κριτήριο το κυπριακό. Οι εκλεγμένοι βουλευτές τι μπορούν να κάνουν για το κυπριακό; Τίποτε απολύτως, αφού δεν έχουν καμία αρμοδιότητα. Άρα γιατί συζητούσαμε; Ποιο είναι σε αυτή την περίπτωση το νόημα της εντολής του λαού προς τους βουλευτές;

Το πολίτευμα και η αθεσμοποίητη εξουσία

Ο χειρισμός του κυπριακού βρίσκεται εκτός των επίσημων θεσμών του κράτους. Η μόνη υπαρκτή νομιμοποίηση είναι πως ο λαός με την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, επιλέγει και τον διαπραγματευτή των Ελληνοκυπρίων. Από κει και πέρα, το εξωθεσμικό όργανο το οποίο χειρίζεται το πρόβλημα υποτίθεται πως είναι το Εθνικό Συμβούλιο και όχι κάποιο θεσμικό όργανο της κρατικής εξουσίας.

Το πολίτευμα και η ενοποίηση της εξουσίας

Θα πει κάποιος πως δεν μπορεί να διαχωριστεί η πολιτική και πρέπει ο πολίτης να τοποθετείται συνολικά σε κάθε εκλογή είτε προεδρική είτε βουλευτική. Αυτή η αντίληψη γεννά ερωτήματα στα οποία θα πρέπει να δώσουν απαντήσεις οι κομματάρχες. Αν η πολιτική ως ρυθμιστική λειτουργία μιας κοινωνίας είναι αδιαίρετη, τότε γιατί δεν αλλάζουν το πολιτικό σύστημα από προεδρικό σε κοινοβουλευτικό, ώστε η πλειοψηφία της βουλής να σχηματίζει κυβέρνηση; Από την άλλη, τότε τι γίνεται με την περίφημη διάκριση των εξουσιών του κράτους, που εφευρέθηκε για να μειώσει τη συγκέντρωση της δύναμης στα χέρια ενός ή λίγων εξουσιαστών;

Το πολίτευμα και η ηγεμονία

Φυσικά στα πιο πάνω ερωτήματα δεν θα απαντήσουν οι κ. Κατσουρίδης και Αναστασιάδης. Γιατί όντας κομματοκράτορες θεωρούν αυτονόητα ότι η πολιτική ταυτίζεται με το κόμμα, το εξωθεσμικό –διαμεσολαβητικό όργανο που μονοπωλεί την πολιτική ως νεοφεουδαρχικό όργανο. Έτσι η πολιτική μεταφέρεται από τα θεσμικά όργανα του κράτους σε εξωθεσμικά όργανα που λειτουργούν αποκλειστικά με βάση τους συσχετισμούς δύναμης και χωρίς κανένα όριο, «αυτορυθμιζόμενα», δαπάναις της κοινωνίας!!! Είναι τα φερέφωνα της νέας τάξης πραγμάτων στο εσωτερικό της Κύπρου αντιγράφοντας το διεθνές περιβάλλον που λειτουργεί ομοίως. Είναι οι νέοι ηγεμόνες με την έννοια της αθεσμοποίητης πολιτικής δύναμης.

Βουλευτές και άβουλοι

Αρκετοί πολίτες νομίζουν ότι στις βουλευτικές εκλογές θα εκλέξουν βουλευτές οι οποίοι βουλεύονται για το κοινό μας καλό και αποφασίζουν. Αυτό είναι πλάνη γιατί βουλή δεν υπάρχει. Οι βουλευτές δε βουλεύονται στη βουλή αλλά στα κόμματα.Στη βουλή απλώς σηκώνουν το χέρι τους και μάλιστα η ηλεκτρονική ψηφοφορία δεν ισχύει, γιατί κάποιος βουλευτής μπορεί αθέατα να λοξοδρομήσει από τις κομματικές εντολές. Και αφού βουλεύονται στα κόμματα, η κομματική γραφειοκρατία αποφασίζει και ύστερα τις κομματικές αποφάσεις τις νομιμοποιούν σε κομματοσύναξη με ανάταση της χειρός. Ουσιαστικά αυτό που ψηφίζει ο πολίτης σε αυτές τις εκλογές είναι: ποια κομματική γραφειοκρατία θα αποφασίζει και ποια βαρύτητα θα έχει η απόφασή της στη λήψη της τελικής απόφασης. Αυτό που ψηφίζει ο πολίτης είναι η νομιμοποίηση της κομματοκρατίας και ποιοι θα είναι οι εκλεκτοί του στο ανασήκωμα της χειρός. Και ο καλύτερος βουλευτής είναι ο άβουλος, αυτός που σηκώνει το χέρι του απροβλήματιστα, έτσι όπως του έδωσαν εντολή οι γραφειοκράτες του κόμματος. Το υπαρκτό σήμερα είναι οι κομματικές βουλές, ανομιμοποίητες από τους πολίτες, οι οποίες νομιμοποιούν τις αποφάσεις τους από κάποιους που νόμιμα βρίσκοντααι στη βουλή και σηκώνουν το χέρι τους χωρίς να βουλεύονται. Άρα, δεν ψηφίζονται βουλευτές στην κυριολεξία στις εκλογές τώρα. Και οι υποψήφιοι βουλευτές το γνωρίζουν αυτό. Και θέλουν να γίνουν βουλευτές για να σηκώνουν το χέρι τους σύμφωνα με τις εντολές ή να έχουν δημοσιότητα ή να καρπώνται οικονομικά οφέλη. Προκαλεί εντύπωση που τόσοι πολλοί θέλουν να ονομάζονται κάτι ανύπαρκτο!!!

Οι πολιτικοί ως τραγωδία

Τούτο είναι το συμπέρασμα.

Οι πολίτες ως αρνιά

Τούτο είναι το ζητούμενό τους.

Αυτούς τους νέους ηγεμόνες καλείται να νομιμοποιήσει ο πολίτης με την ψήφο του στις βολευτικές εκλογές.Κανένας δημοκρατικός πολίτης είναι δυνατόν να δώσει ψήφο σε ηγεμόνες.Γιατί το μέλλον μας δεν είναι ο ηγεμονικός κομματικός μεσαίωνας.

Υ.Γ.Τελειώνοντας το κείμενο συνειρμικά το μυαλό μου πήγε στους στίχους του Σεφέρη:«Ας τους να τρώγουνται και ν΄ανεμοδέρνουνται ωσάν το κάτεργο που δένει μούδες.Καλώς μας ήρθατε στην Κύπρο, αρχόντοι. Τράγοι και μαϊμούδες!».

Φυσικά ο συνειρμός δεν είναι πετυχημένος. Ο Σεφέρης αναφερόταν σε αλλοεθνείς κατακτητές της Κύπρου. Από την άλλη, ίσως δεν υπολόγιζε ότι υπάρχουν και ομοεθνείς πολιτικοί κατακτητές.