skip to main |
skip to sidebar
Το 1863 ο Αμερικανός Πρόεδρος Αβραάμ Λίνκολν έδωσε τον πολυσυζητημένο ορισμό της δημοκρατίας: «government of the people, by the people, and for the people». Δηλαδή «μια μορφή διακυβέρνησης που πηγάζει από το λαό και ασκείται από το λαό, με στόχο το συμφέρον του λαού» (Μ.G. Schmidt, Θεωρίες της δημοκρατίας). Αναφερόταν δηλαδή σε μια άμεση μορφή δημοκρατίας που συνοπτικά αποδίδεται με τον τρίπτυχο:από το λαό, δια του λαού, για το λαό.
Το 2008 ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρης Χρισόφιας στην επιδίωξή του για λύση του κυπριακού προέβαλε το σύνθημα «από τους Κύπριους για τους Κύπριους». Η επιλεκτική αναπροσαρμογή του συνθήματος και η μεταφορά του στην Κύπρο του 2008 δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη δημοκρατία. Συνιστά απλώς ένα σύνθημα για λαϊκή κατανάλωση από τον «αμαθή όχλο» και δεν αντικατοπτρίζει κανένα προβληματισμό και καμία αναφορά στην πραγματικότητα.
Και η μεταφορά αυτού του συνθήματος στον παρόντα χρόνο δεν προκαλεί καμία εντύπωση. Οι Κύπριοι πολιτικοί, αδυνατώντας να παράξουν πολιτικό λόγο, το μόνο που κάνουν συστηματικά είναι να αντιγράφουν διάφορες συνθηματολογίες/ κενολογίες από το εξωτερικό – κυρίως τη δύτική Ευρώπη - και να τις μετακενώνουν με κάθε σοβαρότητα στο εσωτερικό. Και νομίζουν ότι λένε και κάτι σπουδαίο.
Έτσι και η ρήση του Α. Λίνκολν του 1863 μεταφέρθηκε μεταλλαγμένη στην Κύπρο του 2008 για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της πολιτικής ολιγαρχίας. Η εκπόρνευση των λέξεων είναι ένα βασικό όπλο στα χέρια των ολιγαρχικών. Δε διστάζουν ακόμα και δημοκρατικούς ορισμούς να διαστρεβλώνουν, για να επιτύχουν τους στόχους τους.
Ο ορισμός λοιπόν του Α. Λίνκολν σημαίνει κάτι. Το σύνθημα του Δ. Χριστόφια δε σημαίνει τίποτε. Είναι «προς τέρψη» της ακοής των Ελληνοκυπρίων.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ στις 27/4/2009 η Ευρωπαϊκή Ένωση συνεχίζει τον πόλεμο κατά της τρομοκρατία με νέα τρομο-μέτρα και πιο αποτελεσματικό φακέλωμα των πολιτών. Το δημοσίευμα αναφέρει και τα εξής:
«Σχέδιο φακελώματος κατά ομάδες, με κριτήριο τη... φάτσα των υπόπτων για... τρομοκρατική δράση, απεργάζεται η Ευρωπαϊκή Ενωση, κόντρα στη νομολογία του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και ενάντια σε κάθε έννοια προστασίας ατομικών και ανθρωπίνων ελευθεριών.
Το γεγονός αποκαλύφθηκε αργά το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου, κατά τη διάρκεια συζήτησης και ψήφισης της έκθεσης της Αγγλίδας ευρωβουλευτού των Φιλελευθέρων Σαράχ Λούντορφ, που ασχολήθηκε με τις προς εφαρμογήν νέες μεθόδους φακελώματος, με βάση τις οποίες θα τυποποιούνται ως ύποπτες για «τρομοκρατικές» και εγκληματικές ενέργειες ομάδες προσώπων με βάση την εθνοτική ή φυλετική καταγωγή τους, τη συμπεριφορά τους, τις πολιτικές, κοινωνικές, θρησκευτικές και φιλοσοφικές πεποιθήσεις τους και την κοινωνική δράση τους. Η νέα τεχνική θα βασίζεται στον προσδιορισμό των χαρακτηριστικών συγκεκριμένου τύπου ατόμου, με αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων των μυστικών υπηρεσιών της Ε.Ε. και με ταυτοποίηση του προσώπου του, ανάμεσα στη λίστα των «υπόπτων» που πιθανώς να έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά.»
Οι κύριοι ευρω-βολευτές αντί να στοχάζονται για το κοινό καλό των Ευρωπαίων, εφευρίσκουν μέτρα για να τους παρακολουθούν και να τους φακελώνουν συρρικνώνοντας την ελευθερία των πολιτών και με στόχο φυσικά να προστατεύσουν τα συμφέροντα της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας.
Τα κατορθώματά τους είνα απερίγραπτα μέχρι τώρα:
1.Συνεργασία με τη CIA έντεκα χωρών της Ευρώπης σε παράνομες ενέργειες για μεταφορά υπόπτων τρομοκρατίας (Καταγγελία Συμβουλίου της Ευρώπης τον Ιούνιο 2006 και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Ιανουάριο 2007).
2.Παρακολούθηση τηλεφωνικών συνδιαλέξεων και ηλεκτρονικών επικοινωνιών (κινητό και σταθερό τηλέφωνο,SMS, e-mail,περιήγηση σε ιστοσελίδες ) .
3.Αποθήκευση από τους οργανισμούς τηλεπικοινωνιών των στοιχείων της επικοινωνίας που αφορούν τον αποστολέα , τον παραλήπτη, την ώρα, τη διάρκεια, το τόπο για διάστημα 6-24 μηνών. Το κόστος ,που είναι τεράστιο, επαφίεται στα κράτη –μέλη.
4.Ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των κρατών – μελών για μετακινήσεις οπαδών αθλητικών ομάδων καθώς και διαδηλωτών ( Άρθρο υπό συζήτηση της Σύμβασης Προυμ).
5.Ανταλλαγή βιομετρικών δεδομένων (DNA), δακτυλικών αποτυπωμάτων, πινακίδων κυκλοφορίας ευρωπαίων πολιτών μεταξύ των κρατών – μελών (Σύμβαση Προυμ)
6.Επιτρέπεται στις διωκτικές αρχές ενός κράτους – μέλους να εισέρχονται ελεύθερα στην επικράτεια του άλλου για σύλληψη και ανάκριση υπόπτων, ακόμα και αν δεν υπάρχει η σχετική άδεια από το τελευταίο.(Άρθρο υπό συζήτηση της Σύμβασης Προυμ).
Τώρα θα φακελώνουν με κριτήριο τη φάτσα οι άθλιοι ευρω-ολιγάρχες και με ρατσιστικά κριτήρια.
Πλησιάζουν και ευρω- εκλογές. Ευρω-μαυρίστε τους. Μην ψηφίσετε τους δήμιούς σας. Μην τους νομιμοποιήσετε στην εξουσία για να σας φακελώνουν. Μη γίνετε συνένοχοι στο έγκλημα τους σε βάρος των πολιτών, της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Αν θέλετε φυσικά...
Σε άρθρο του λοιπόν που δημοσιεύτηκε στον τύπο στις 23/4/2009 ο κ. Αβέρωφ Νεοφύτου επικρίνει την κυβέρνηση για τον τρόπο χορήγηση του πασχαλινού επιδόματος στους συνταξιούχους. Δηλαδή διαφωνεί με το γεγονός ότι χορηγείται σε όλους ανεξαίρετα. Και έχει δίκιο σε αυτό.
Έχει ενδιαφέρον η επιχειρηματολόγια που προβάλλει στο άρθρο του. Γράφει λοιπόν ο κ. Αβέρωφ:
«Σε καιρούς πρωτόγνωρης οικονομικής κρίσης το κάθε σεντ που εκδαπανείται από δημόσιους πόρους πρέπει να έχει τη μέγιστη πολλαπλασιαστική αξία. Και αυτό το επίδομα με τον τρόπο που έχει δοθεί διευρύνει την κοινωνική ανισότητα, είναι κοινωνικά άδικο, επιβαρύνει με δεκάδες εκατομμύρια τις κρατικές δαπάνες, χωρίς να επιτυγχάνει ούτε το σκοπό του. Τη στιγμή που δίνεις επίδομα 300 ευρώ στο Συνταξιούχο που είναι κάτω από το όριο της φτώχιας και το ίδιο ποσό λαμβάνει και ο εκατομμυριούχος Συνταξιούχος αυτό δεν είναι σωστό κοινωνικό μέτρο».
Προσέξτε την αναφορά του «πρωτόγνωρη οικονομική κρίση». Έτσι αθωώνει τον εαυτό του για το γεγονός ότι με τις θέσεις που διατυμπάνιζε για 15 χρόνια έγινε και ο ίδιος νεροκουβαλητής της κρίσης. Ποια πρωτόγνωρη κρίση; Υπήρχαν επιστημόνες που προέβλεψαν την κρίση, αλλά δυστυχώς δε συνέφερε να τους ακούσει. Και τώρα καλύπτεται πίσω από το «πρωτόγνωρη» για να δικαιολογήσει την άγνοια που επέδειξε στο παρελθόν. Και ενώ ο ίδιος ήταν ο κράχτης της αποκρατικοποίησης των πάντων , ξαφνικά δηλώνει με κάθε σοβαρότητα ότι «η οικονομία είναι εθνικό θέμα» και να συνέλθει σύσκεψη όλων για να αντιμετωπίσουν την κάτάσταση!!!
Προσέξτε και την επιλεκτική ευαισθησία του κ. Αβέρωφ. Όταν παίρνουν άμεσα ή έμμεσα κρατική βοήθεια οι επιχειρήσεις, ο κ. Αβέρωφ διαμαρτύρεται γιατί δεν τους δίνουν και άλλα. Παθαίνει αμνησία τότε με «τον ιδρώτα και το υστέρημα του Κύπριου φορολογούμενου». Όταν θα δοθεί βοήθεια στους πολίτες , βρίσκει χίλιες δυο αδυναμίες. Υπάρχουν αδυναμίες σίγουρα αλλά ο κ. Αβέρωφ δε δικαιούται να διαμαρτύρεται γιατί ο ίδιος και το κόμμα του έκαμαν αρκετά για την αφαίμαξη του δημόσιου πλούτου.
Ο κ. Αβέρωφ ενδιαφέρεται και για την κοινωνική αδικία!!! Τι εισηγείσαι κύριε Αβέρωφ για την αντιμετώπισή της είτε ως βουλευτής είτε ως κόμμα; Γιατί δεν εισηγείσαι να φορολογηθείς και ο ίδιος και οι όμοιοί σου με βάση τον πλούτο σας και όπως προβλέπει και το σύνταγμα; Γιατί δεν εισηγείσαι να αφαιρεθεί πλούτος από τους πλούσιους προς όφελος των φτωχών;
Σκέφτεται ο κ. Αβέρωφ το χρήμα του λαού και την κοινωνική αδικία.Σοβαρα;
Όταν για δέκα χρόνια τσακώνεστε τα κόμματα για το ποιος θα φέρει το φυσικό αέριο με αποτέλεσμα να καλούνται σήμερα οι πολίτες να πληρώσουν εκατομμύρια για το πρόστιμο της ΕΕ για ρύπους, πού ήταν η κοινωνική ευαισθησία;
Όταν εσύ ο ίδιος ψήφισες να παίρνεις μόνο ως αντιμισθία 6200 ευρώ το μήνα είναι κοινωνικά δίκιο; Είναι στοχευμένη πολιτική; Έχεις ανάγκη και τα παίρνεις;
Είναι κοινωνικά δίκαιο εσύ να έχεις ασυλία, αφορολόγητο αυτοκίνητο, και να κάμνεις δυο δουλειές; Είμαστε ή δεν είμαστε ίσοι;
Είναι κοινωνικά δίκαιο με δυο θητείες στη βουλή να παίρνεις σύνταξη 4.685 ευρώ το μήνα ή 196.763 εφάπαξ και μειωμένη σύνταξη 3.514 ευρώ το μήνα; Και δήθεν ενδιαφέρεσαι για το ΤΚΑ;
Είναι κοινωνικά δίκαιο οι πολίτες να επιχορηγούν το κόμμα σου και να μην πληρώνεις εσύ από την τσέπη σου, που θέλεις να έχεις κόμμα και να παίρνεις αξιώματα;
Είναι κοινωνικά δίκαιο τα κόμματα να παίρνετε από τους ημικρατικούς οργανισμούς τα χρήματα του λαού;
Είναι κοινωνικά δίκαιο να μη δηλώνετε τις πηγές των εσόδων των κομμάτων, ώστε να γνωρίζουμε ποια συμφέροντα εξυπηρετείτε;
Είναι κοινωνικά δίκαιο να σας πληρώνει ο λαός για να εκλέγεστε ( με την κρατική χορηγία προς τα κόμματα για τις εκλογές) ;
Είναι κοινωνικά δίκαιο να ψηφίζεις νόμο που ο λαός θα πληρώνει και τους υπαλλήλους των κομμάτων;
Είναι κοινωνικά δίκαιο το ρουσφέτι;
Ο κ. Αβέρωφ είναι από τους κύριους εκφραστές της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας. Οι αναφορές του για την κοινωνική αδικία είναι επιταγές χωρίς αντίκρυσμα γιατί ο ίδιος υπάρχει ως οντότητα πολιτική χάρη στην κοινωνική αδικία που στηρίζει ποικιλότροπα. Γιατί αν δεν υπήρχε κοινωνική αδικία, θα έπρεπε και ο κ. Αβέρωφ να δουλέψει για το ψωμί του και όχι να κάμνει τον ειδικό. Γιατί σε μια δίκαιη κοινωνία δεν υπάρχουν ειδικοί στην πολιτική. Έφτιαξαν ένα σύστημα που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας και από πάνω περιπαίζουν μας μιλώντας για κοινωνική αδικία!!!Έλεος κύριε Αβέρωφ!!!
Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στον τύπο (19/3/2009 ) μόλις το 23% των Ελληνοκυπρίων εμπιστεύονται τα κόμματα. Σε σύγκριση με την έρευνα «ευρωβαρόμετρο», που δημοσιοποιήθηκε το Φλεβάρη του 2007, παρατηρείται μια σημαντική μείωση του αριθμού των πολιτών που εμπιστεύονται τα κόμματα. Το 2007 εμπιστευόνταν τα κόμματα το 37%. Σύμφωνα με τις έρευνες λοιπόν η πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων δεν εμπιστεύεται τα κόμματα.
Όταν ανακοινωθούν τα αποτελέσματα τέτοιων ερευνών, τα κόμματα σιωπούν. Ενώ είναι λαλίστατα για τα πάντα, στο συγκεκριμένο θέμα που τους αφορά ούτε καν σχολιάζουν. Δεν τα συμφέρει να μιλήσουν.Γι αυτό σιωπούν ώστε να ξεχαστεί γρήγορα, να διαγραφεί από την ημερήσια διάταξη των πολιτικών συζητήσεων. Δε θέλουν να διερωτούνται γιατί οι πολίτες δεν εμπιστεύονται τα λεγόμενα «κύτταρα της δημοκρατίας»!!! Ή ξέρουν πολύ καλά το «γιατί» και ντρέπονται να το δημοσιοποιήσουν.
Θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει ότι αυτές οι έρευνες δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα. Και για να τεκμηριώσει τη θέση του θα μπορούσε να επικαλεστεί τον αριθμό των πολιτών που είναι μέλη των κομμάτων, ενδείκτης της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τα κόμματα. Κανένας όμως δεν επικαλείται αυτό το επιχείρημα γιατί οι πολίτες που είναι μέλη των κομμάτων είναι μια μειονότητα στην κοινωνία, πιθανόν μικρότερη και από αυτούς που εμπιστεύονται τα κόμματα σύμφωνα με τις έρευνες.
Ένα άλλο επιχείρημα που θα μπορούσε να προβληθεί, είναι το γεγονός ότι στις εκλογές συμμετέχει ένα ποσοστό της κοινωνίας γύρω στο 80% ή και το υπερβαίνει. Άρα η πλειοψηφία των πολιτών εμπιστεύεται τα κόμματα.
Αυτό το επιχείρημα είναι αστήρικτο για πολλούς λόγους.
1.Η ψήφος στις εκλογές δεν είναι ψήφος εμπιστοσύνης στα κόμματα. Η ψήφος στις εκλογές είναι απλώς νομιμοποιητική των φορέων της εξουσίας. Δηλαδή ανάμεσα στους διεκδικητές, οι πολίτες με την ψήφο τους λειτουργούν ως επιδιαιτητές και νομιμοποιούν το φορέα της εξουσίας για την επόμενη χρονική περίοδο.
2. Ο ίδιος ο πολίτης διακρίνει την εμπιστοσύνη στο φορέα της εξουσίας από την εμπιστοσύνη στα κόμματα. Έτσι στο ευρωβαρόμετρο του 2007 την κυβέρνηση δεν εμπιστεύοταν το 36% ενώ τα κόμματα το 67%.
3. Ο πολίτης δεν εμπιστεύεται τα κόμματα. Όμως τα ανέχεται. Δηλαδή η νομιμοποίησή τους στην εξουσία δε στηρίζεται στην εμπιστοσύνη αλλά στην ανοχή. Η ανοχή είναι αποτέλεσμα της εκλογικής πραγματικότητας. Δηλαδή η λογική «του μη χείρον βέλιστον» ή «να μη βγουν οι άλλοι» ή «και να μην ψηφίσω πάλι θα βγουν» προβάλλεται και από τους υποψηφίους των κομμάτων και από τους πολίτες. Αυτή η λογική δεν εκφράζει εμπιστοσύνη στα κόμματα. Αντίθετα εκφράζει αδυναμία πειθούς στις θέσεις των κομμάτων από τους υποψηφίους και καταφυγή σε τεχνάσματα για υποκλοπή της ψήφου. Μια υποκλοπή που η βάση της είναι η ανοχή.
4. Η ανοχή που επιδεικνύει ο πολίτης προς τα κόμματα είναι σήμερα πιο πολύ έκφραση της πολιτικής του ομηρίας. Από τη μια το κόμμα που επιζητεί οπαδούς για συστράτευση δεν τον εκφράζει και από την άλλη δε βλέπει κάποια άλλη διέξοδο επί του παρόντος. Αυτό το αδιέξοδο με τη βοήθεια της προπαγάνδας των ΜΜΕ και των πελατειακών σχέσεων συντηρεί τη νομιμοποίηση των κομμάτων στην εξουσία.
Σήμερα οι πολίτες δεν εμπιστεύονται τα κόμματα.Η μαζική συστράτευση των πολιτών ως οπαδών του κομμάτος στα πλαίσια της παραδοσιακής σύγκρουσης του παρελθόντος δεξιάς –αριστεράς δεν μπορεί να αναβιώσει. Οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες έχουν αλλάξει δραματικά. Ο πολίτης αναστοχάζεται στο παρόν, όμως τα κόμματα είναι προσκολλημένα στο παρελθόν. Ή τα κόμματα ως φορείς της πολιτικής τείνουν να πάρουν διαζύγιο από την κοινωνία. Γι αυτό και καταφεύγουν συχνά σε δημοσκοπήσεις για να ανιχνεύσουν τη βουληση του κοινωνικού σώματος. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν υποδηλώνει ότι η κοινωνία έχει πάρει διαζύγιο από την πολιτική. Απλώς αναζητεί νέους τρόπους πολιτικής έκφρασης γιατί τα κόμματα δεν μπορούν να συμβαδίσουν με την πολιτική ανάπτυξη της κοινωνίας. Είναι φορείς της πολιτικής καθυστέρησης ή της κατ΄ευφημισμόν πολιτικής υπανάπτυξης.
Τώρα άρχισε να πλασάρεται το ιερό τροπάριο της ενότητας. Δικαιολογημένα γιατί συμβαδίζει με την εορταστική πασχαλινή ατμόσφαιρα. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας λοιπόν δήλωσε ότι δεν είναι ικανοποιημένος από την ενότητα στο εσωτερικό. Ο Αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ Αβ. Νεοφύτου ζητά ενότητα δράσης στην οικονομία γιατί «είναι εθνικό θέμα»- ξέχασε τι έλεγε πριν ένα χρόνο ο υπ΄ αριθμόν ένα κράχτης του νεο-φιλελευθερισμού στην Κύπρο. Οι φορείς της εξουσίας φαίνεται να μαραζώνουν ποικιλότροπα γιατί δεν υπάρχει ενότητα.
Το ερώτημα είναι: σοβαρομιλούν ή περιπαίζουν;
Γιατί όντας κομματάρχες η διαιώνιση της ύπαρξής τους μπορεί να γίνει εφικτή μόνο στη βάση της συντήρησης διαφορών μεταξύ τους. Ή διαφορετικά, η νομιμοποίησή τους στην εξουσία μπορεί να συνεχιστεί μόνο στη βάση της διαιώνισης της διάσπασης της κοινωνίας. Ή διαφορετικά, κομματική αντιπαλότητα και ενότητα είναι έννοιες ασύμβατες.
Δηλαδή περιπαίζουν; Αυτός που κατέχει την εξουσία, όταν μιλά για ενότητα εννοεί οι άλλοι διεκδικητές να υποταχθούν στη βούλησή του. Και οι άλλοι διεκδικητές εννοούν να αποδεχθεί να περιοριστεί η εξουσία του, δηλαδή να συμμετέχουν και οι ίδιοι στη λήψη αποφάσεων. Βασικά οι φορείς εξουσίας όταν μιλούν για ενότητα, εννοούν ενότητα της ολιγαρχικής τάξης. Και επειδή ποτέ οι ολιγαρχικοί δεν ομογνωμούν και το ξέρουν, η προβολή της ενότητας είναι ένα κακόγουστο και επαναλαμβανόμενο αστείο. Δηλαδή εκφράζει μια επιθυμία που ποτέ δεν μπορεί να υλοποιηθεί, όμως πάντοτε θα προβάλλεται ως μια καλόηχη λέξη.
Από την άλλη, η έννοια της ενότητας της κοινωνίας δεν μπορεί να υπάρξει γιατί υπάρχει και ο πλούτος και η φτώχεια.Η ανισότητα και η ανελευθερία δεν μπορούν να επιφέρουν ενότητα σε μια κοινωνία. Όμως μπορεί να υπάρξει ομόνοια σε μια κοινωνία , αν γίνει κατορθωτό να οριστεί ο σκοπός της πολιτείας, ένα «τέλος» συμφωνημένο. Ένας σκοπός που θα εκφράζει το κοινό συμφέρον και θα εξασφαλίσει την κοινωνική συνοχή. Τέτοιο όμως ζήτημα δεν τίθεται από κανένα στην κοινωνία.
Συνοπτικά οι αναφορές σε ενότητα εντάσσονται στη διαπάλη των κομμάτων για την εξουσία. Αφορά μόνο τους πάνω. Αν έμπαινε τέτοιο ζήτημα από την κοινωνία, αμέσως οι πάνω θα ενώνονταν για να προασπίσουν τα συμφέροντα τους απέναντι στον κατ΄ εκείνους «όχλο».
Φυσικά υπάρχει και η άλλη διάσταση. Η προβολή της θέσης από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι επιδιώκει λύση του κυπριακού για να επιτύχει «την ενότητα του λαού και του τόπου». Τι έννοεί; Εννοεί οι φορείς της εξουσίας στις δυο κοινότητες να συμφωνήσουν σε ένα πολιτικό σύστημα που θα τους επιτρέψει να ελέγχουν όλο το έδαφος και τους πολίτες από κοινού. Δηλαδή η ενότητα του λαού εννοείται ως ενότητα ελέγχου του λαού από τους φορείς της εξουσίας των δύο κοινοτήτων. Διαφορετικά, όσο μη ενωμένη είναι η κάθε κοινότητα σήμερα , θα είναι και μετά τη λύση.
Δεν μπορεί να υπάρξει ενότητα του λαού, ενότητα των δύο κοινοτήτων; Βεβαίως μπορεί , αν καταλήξουν στον καθορισμό ενός κοινού σκοπού, του κοινού συμφέροντος. Όμως κανένας δε συζητά κάτι τέτοιο. Αντίθετα, η λύση του κυπριακού έχει ως περιεχόμενο όχι την ενότητα του λαού στη βάση του κοινού συμφέροντος αλλά την ενότητα της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας των δύο κοινοτήτων στα πλαίσια του ολιγαρχικού κοινού συμφέροντος. Αν οι εκατέρωθεν ολιγαρχικοί καθορίσουν το κοινό τους συμφέρον, τότε το κυπριακό θα λυθεί. Εννοείται ότι απομείνει ως κοινό ολιγαρχικό συμφέρον, γιατί πρώτα θα πρέπει να ικανοποιηθεί η διεθνής ολιγαρχία.
Τι είναι τελικά η ενότητα του λαού; Μια καλόηχη λέξη που προβάλλουν οι φορείς της εξουσίας του κράτους – κόμματα, πολιτικοί – για να εξαπατούν τους αφελείς πολίτες στη βάση μιας μόνιμα ενεκπλήρωτης προσδοκίας, ενός ευσεβοποθισμού των κάτω, αλλά εφιάλτη για τους πάνω!!!
Η έννοια πολιτικό έγκλημα απουσιάζει από το λεξιλόγιο των νεότερων χρόνων. Η λέξη έγκλημα ταυτίστηκε με το ατομικό έγκλημα. Μιλώντας για εγκληματικότητα εννοούμε μόνο τους κάτω. Η δικαιοσύνη υπάρχει για τα εγκλήματα των πολιτών.
Η έννοιες "πολιτικό δίκαιο και πολιτικό έγκλημα" είναι άγνωστες στην εποχή μας. Αυτοί που κατέχουν τον πλούτο και την εξουσία ή η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία ούτε καν δέχονται να συζητηθεί το θέμα. Εξεγείρονται σε μια τέτοια περίπτωση και βροντοφωνάζουν: «όχι στην ποινικοποίηση της πολιτικής». Φυσικά κανένας δε μίλησε για ποινικοποίηση της πολιτικής, αλλά αυτών που θέλουν να ονομάζονται πολιτικοί και διατείνονται ότι εκφράζουν το κοινωνικό συμφέρον.
Εάν λοιπόν με τις ενεργείες τους προκαλούν βλάβη στο κοινωνικό σύνολο, δεν πρέπει να κατανέμονται ευθύνες; Και πώς μια πολιτεία αποδίδει ευθύνες για το ατομικό έγκλημα που συνήθως βλάπτει μόνο το θύμα, ενώ για τα εγκλήματα των πολιτικών που βλάπτουν το κοινωνικό σύνολο και είναι απείρως πιο σοβαρά, οι κρατούντες σφυρίζουν αδιάφορα; Γιατί η έννοια της πολιτικής ευθύνης να μην αποδίδεται και αντίθετα, να συντηρείται το φεουδαρχικό πρότυπο πως ο μονάρχης είναι υπεράνω του νόμου;
Γιατί τα γράφω όλα αυτά;
Με αφορμή την εξής είδηση:
Το κυπριακό κράτος δε φρόντισε έγκαιρα να μειώσει τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου με βάση την κατανομή που καθόρισε η Ευρωπαίκή Ένωση. Δηλαδή η χρόνια καθυστέρηση στην έλευση του φυσικού αερίου όσο και των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας έχει ως αποτέλεσμα οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα από τις μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας να ξεπερνά τις καθορισμένες ποσότητες που ενέκρινε η Ε.Ε..
Παρατήρηση πρώτη: πολιτικό έγκλημα κατά του φυσικού περιβάλλοντος με ανυπολόγιστες συνέπειες για τον άνθρωπο.
Οι υπερβάσεις λοιπόν στην εκπομπή ρύπων επιφέρει τη επιβολή προστίμου από την ΕΕ. Για πέντε χρόνια λοιπόν η ΑΗΚ θα πληρώνει ετήσιο πρόστιμο 10 εκατομμύρια ευρώ ετησίως, συνολικά 50 εκ. για την πενταετία 2008-2012. Και η ΑΗΚ αποφάσισε να μετακυλίσει το πρόστιμο στις πλάτες των καταναλωτών.Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι από τον Απρίλιο του 2009 ο κάθε καταναλωτής θα επιβαρύνεται με 3% στο τιμολόγιο του ρεύματος.
Παρατήρηση δεύτερη: πολιτικό έγκλημα σε βάρος ολόκληρης της κοινωνίας αφού η ολιγωρία ή η αμέλεια ή η σκοπιμότητα των φορέων της κρατικής εξουσίας ( κόμματα, πολιτικοί ) έχει ως αποτέλεσμα να αφαιρεθούν εισοδήματα 50 εκ. ευρώ από τους πολίτες και την κοινωνία. Αυτό το πολιτικό έγκλημα των φορέων της εξουσίας το πληρώνει ο πολίτης με ένα αντίτιμο 50 εκ. ευρώ.
Και είναι μόνο αυτά; Όχι, υπάρχουν και άλλα. Μόνο σε πρόστιμα στην Ε.Ε. πληρώσαμε το 2006 πρόστιμο 20 εκ. ευρώ για υπερβολικά αποθέματα ζάχαρης και το 2007, 115 χιλ.ευρώ για υπερβολικά αποθέματα ρυζιού. Τα κέρδη από τους μειωμένους δασμούς τα καρπώθηκε το κεφάλαιο και τις ζημιές τις πλήρωσε το κράτος, δηλαδή το κοινωνικό σύνολο!!! Το δόγμα «τα κέρδη στους λίγους και οι ζημιές στους πολλούς» είναι απαραβίαστο και από τους δεξιούς και από τους αριστερούς και από τους κεντρώους .
Ο πολίτης λοιπόν δεν έχει κάποια ευθύνη για να κληθεί να πληρώσει το κόστος της απρονοησίας ή ανικανότητας των φορέων της εξουσίας. Την πολιτική ευθύνη την έχουν αποκλειστικά οι πολιτικοί. Και ενώ ευθύνονται οι ίδιοι όχι μόνο δεν πληρώνουν κάποιο κόστος, αλλά υποχρεώνουν τους πολίτες να το πληρώσουν!!! Οι ένοχοι πολιτικού εγκλήματος εξαναγκάζουν τους αθώους να καταβάλουν το τίμημα!!! Τα δικά τους λάθη μετατρέπονται σε φορολόγηση του πολίτη!!! Γιατί; Γιατί δηλαδή να υπάρχουν συνέπειες για τους πολίτες και όχι για τους πολιτικούς και τα κόμματα; Γιατί να μη δημευθεί η περιουσία τους ή τα μετρητά τους και να τα πληρώσουν οι ίδιοι και να πρέπει να τα πληρώσει ο κόσμος που δε φταίει σε τίποτε;
Η απουσία λοιπόν πολιτικού δικαίου καθιστά μονίμως αθώους τους πολιτικούς και μονίμως ένοχη την κοινωνία. Η απουσία πολιτικού δικαίου και η μη απόδοση πολιτικής ευθύνης είναι το εκτροφείο της διαφθοράς, της διαπλοκής, της αυθαιρεσίας και της ανομίας και των πολιτικών και των κομμάτων. Ή διαφορετικά η κομματοκρατία κατάντησε συνώνυμο της κλεπτοκρατίας. «Ούλλοι πιάνουν τα κανονικά»!!! Απομυζούν τον ιδρώτα του λαού προς ίδιον όφελος και ο λαός τρώει ιδεολογία και άλλα παραμύθια γιατί έτσι τον έμαθαν αυτοί που του τα παίρνουν!!! Και αν διαμαρτυρηθείς, θα σε δείρουν και από πάνω!!! Γιατί το κράτος «δεν δέρνεται».
Οι Υπουργοί Δικαιοσύνης της Ε.Ε. υιοθέτησαν οδηγία το 2005 που επιτρέπει την παρακολούθηση και την αποθήκευση των επικοινωνιών των 25 (τότε ), στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας. Εγκρίθηκε και από το Ευρωπαικο Κοινοβούλιο το Δεκέμβριο του 2005 με θριαμβολογίες του τύπου «μεγάλη νίκη για τους Ευρωπαίου πολίτες», «σημαντική μέρα για την Ευρώπη»!!!
Η οδηγία προβλέπει την παρακολούθηση των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων και ηλεκτρονικών επικοινωνιών των Ευρωπαίων πολιτών και την αποθήκευσή τους από τους οργανισμούς τηλεπεκοινωνιών προκειμένου να βρίσκονται στη διάθεση των διωκτικών αρχών και άλλων υπηρεσιών.Το κόστος επαφίεται στα κράτη – μέλη, δηλαδή θα μετακυλιστεί στον πολίτη!!! Ή αλλιώς θα πληρώνουμε για να μας παρακολουθούν!!!
Οι αρμόδιοι οργανισμοί επικοινωνιών θα καταγράφουν και θα διατηρούν για χρονικό διάστημα 6-24 μηνών τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις, τα μηνύματα και τις επικοινωνίες μέσω διαδικτύου ( περιήγηση σε ιστοσελίδες),
Τα εθνικά δεδομένα θα μπορούν να διαβιβάζονται και στις αρχές των άλλων κρατών μελών καθώς και τρίτων χωρών, όπως η ΗΠΑ.
Στην Κύπρο έγιναν συζητήσεις επί συζητήσεων για το θέμα. Τελικά η Βουλή υιοθέτησε την οδηγία στο τέλος του 2007. Στις αρχές του 2008 άρχισε η καταγραφή και φύλαξη δεδομένων που αφορούν τις τηλεφωνικές κλήσεις από σταθερά και κινητά τηλέφωνα. Το Μάρτιο του 2009 ξεκίνησε η καταγραφή και φύλαξη δεδομένων που αφορούν όλες τις κινήσεις των πολιτών στο διαδίκτυο.
Αυτή η τρισάθλια πολιτική σε βάρος της ελευθερίας των πολιτών από την οικονομική και πολιτική ολιγαρχία υλοποιήθηκε από τη συγκύβερνηση Τ. Παπαδόπουλου και την κυβέρνηση Δ. Χριστόφια. Και οι δυο ξέχασαν φυσικά να το συμπεριλάβουν στα προεκλογικά τους προγράμματα!!!
Είναι μυωπικό να υποστηρίζει κάποιος ότι η καθολική επιτήρηση στοχεύει στην αντιμετώπιση της εγκληματικότητας ή της τρομοκρατίας. Αυτά είναι ρητορείες για αφελείς.
Μέσα από την πράξη κατανοείς καλύτερα τους στόχους αυτών που ηγεμονεύουν σήμερα τον κόσμο και των τοπικών φερεφώνων τους – δεξιών και αριστερών. Η εξουσία λοιπόν στοχεύει στον πλήρη έλεγχο του επικοινωνιακού υπόβαθρου της εποχής μας: τηλεφωνικές συνδιαλέξεις, SMS, e-mail,περιήγηση σε ιστοσελίδες.
Όλοι οι πολίτες θεωρούνται ύποπτοι για τρομοκρατία ή για εγκληματικότητα.Γι αυτό και όλοι θα επιτηρούνται. Η καθολική επιτήρηση των πολιτών συνεπάγεται καθολική αστυνόμευση του χώρου, συνεχή παρακολούθηση και συνεχή καταγραφή δεδομένων.Αυτή η σκοταδιστική λογική ένα μόνο αποτέλεσμα έχει, την κατάργηση της ατομικής ελευθερίας του πολίτη, την εξαφάνιση της ιδιωτικής του ζωής. Το σώμα , ο προφορικός λόγος, ο γραπτός λόγος, η ψυχαγωγία, η ενημέρωση θα ελέγχονται συστηματικά με στόχο τη χειραγώγηση και την υποταγή του πολίτη. Η καθολική επιτήρηση στηρίζεται σε ένα παραλογισμό, «προκαλώ ανασφάλεια στον πολίτη για να εμποδίσω τη δήθεν ανασφάλειά του»!!! Αυτό το «προοδευτικό μοντέλο» υιοθετούν οι ΗΠΑ και τα φερέφωνά της στον πλανήτη, όπως η Κύπρος.
Σε ένα σύστημα καθολικής επιτήρησης ένοχοι και αθώοι, τρομοκράτες και μη τρομοκράτες υποβάλλονται στην ίδια μεταχείριση. Ή αν πάμε στον 17ο αιώνα , που εφευρέθηκε αυτό το σπουδαίο πειθαρχικό σύστημα, πανουκλιάζουν τους λεπρούς και μετά ανακαλύπτουν το λεπρό!!! Ο στιγματισμός σε ένα τέτοιο σύστημα είναι απαραίτητος, στιγματισμός όχι στη βάση αποδείξεων, αλλά απλά και μόνο ενδείξεων που σε καθιστούν ύποπτο. Σε αυτά τα πλαίσια οι πολίτες θα απολαμβάνουν προληπτικές συλλήψεις, προληπτικές φυλακίσεις, προληπτικούς βασανισμούς, προληπτικές καταδίκες και προληπτικούς θανάτους!!!
Αυτό το πειθαρχικό σύστημα στη συνέχεια θα μεταφερθεί στις επιχειρήσεις, ώστε να ελέγχεται ο χώρος εργασίας του πολίτη. Μα ο κύριος στόχος θα είναι η εκπαίδευση.Ο νέος θα πρέπει να εκπαιδευτεί έγκαιρα για να εξοικειωθεί με τη μεγάλη αυτή ανθρώπινη κατάκτηση, δηλαδή την αστυνόμευση, το χαφιεδισμό και το φακέλωμα. Πρέπει να εσωτερικεύσει τους κανόνες της Νέας Τάξης, να τους θεωρήσει δεδομένους, να πιστέψει ότι έτσι είναι ο κόσμος και δεν υπάρχει τίποτε άλλο, καμιά ελπίδα.
Και έτσι θα αρχίσει το φακέλωμα των αθώων παιδιών. Η Βρετανία έδωσε το καλό παράδειγμα. Σύμφωνα με τον τύπο (30/3/2007) η κυβέρνηση Μπλερ προώθησε την παρακολούθηση όλων των παιδιών και το φακέλωμά τους προκειμένου να διαπιστωθεί εάν έχουν κάποια ροπή προς το έγκλημα. Και ανακάλυψαν οι αθεόφοβοι εν έτει 2009 ότι 200 παιδιά είναι εν δυνάμει τρομοκράτες Άλλο ένα προληπτικό μέτρο κατά της τρομοκρατίας και της εγκληματικότητας!!!
Όπως σωστά έχει επισημάνει το 2007 ο επόπτης προσωπικών δεδομένων της ΕΕ Peter Hunstinx «δεν θα πρέπει πλέον να υπνοβατούμε», «ζούμε σε μια κοινωνία γενικευμένης επιτήρησης», «η ιδιωτικότητα είναι μέρος της ασφάλειας. Εάν τις ξεχωρίσουμε, δεν πρόκειται να ηρεμήσουμε, δεν θα αισθανόμαστε ποτέ ελεύθεροι».
Η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία με την καθολική επιτήρηση στοχεύει να διαφυλάξει τον πλούτο και τα προνομία της σε μια περίοδο αηξημένης ανισότητας. Αντίπαλός της είναι οι πολίτες της και η κοινωνία. Εναντίον αυτών προετοιμάζεται η διεθνής και τοπική ηγεμονία με τα συστήματα γενικευμένης επιτήρησης των πολιτών.
Και οι πολίτες; «Όσα ωφελούν τους ιδιοτελείς τα προπαγανδίζουν οι αφελείς» (Π. Κονδύλης ).
