Κουρέματα και δουλέματα Κυπρίων ολιγαρχικών και η ήττα της κοινωνίας

Ανακοίνωση-απόφαση !

Όταν λοιπόν το Σάββατο 15/3/2012 εκδόθηκε η ανακοίνωση του  Eurogroup περί του κουρέματος των κυπριακών καταθέσεων στις τράπεζες και άλλων τινών, ουσιαστικά η κυπριακή οικονομία και πολιτική εισήλθε βίαια σε νέα τροχιά.

Η ανακοίνωση του  Eurogroup ουσιαστικά ήταν μια απόφαση χωρίς επιστροφή για τους εμπνευστές της και τα θύματά τους. Γιατί αμφισβητούσε έμπρακτα το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου του οποίου η μεγένθυνσή στηριζόταν στην πίστη ή με την ανακοίνωση το σύστημα ανακηρυσσόταν αναξιόπιστο. Γι αυτό πολύ εύστοχα η κ. Μέρκελ υποστηρίζει «ότι έχει πεθάνει» με την ανακοίνωση και μόνο του  Eurogroup.

Οι Κύπριοι ολιγαρχικοί

Η συναίνεση του κ. Αναστασιάδη σε αυτή την ανακοίνωση ουσιαστικά ανέδειξε σε όλα τη μεγαλοπρέπειά το ποιόν του:οσφυοκάμπτης, εθελόδουλος, φερέφωνο, αχάπαρος.

Το πιο σημαντικό από πολιτική άποψη είναι πως ο Πρόεδρος, αντίθετα με το προεκλογικό του πρόγραμμα και τις διακηρύξεις του, εξαπάτησε την κοινωνία και επέλεξε να συμμαχήσει με τους πάτρωνές του στρεφόμενος εναντίον της κυπριακής κοινωνίας. Δηλαδή, αποδείχτηκε ότι δεν διαφέρει ποσώς από τον προκάτοχό του κ. Χριστόφια ή είναι όντως άξιος συνεχιστής του καταστροφικού του έργου.

Αντί ο «πατριώτης» κ. Αναστασιάδης να πει το «όχι» και να παραιτηθεί , εκεί στις Βρυξέλλες, ήλθε εδώ και ως κακόμοιρο ανθρωπάκι έγινε «ευαγγελιστής» των καταστροφικών του επιλογών με δικαιολογίες ενός μωρού.

Η βουλή των κομμάτων αποδείχτηκε γελοία πολλαπλώς. Με διάφορες μικροπολιτικές προσεγγίσεις ή μεγαλόστομες διακηρύξεις είπε το «όχι». Ένα όχι που δε σήμαινε τίποτε: ούτε παραίτηση Αναστασιάδη ούτε εναλλακτική πρόταση. Και σε ελάχιστό χρόνο, με διάφορες παραλλαγές, επανήλθε σε ένα μεταλλαγμένο ναι αυτο-γελοιοποιούμενη.

Τα ΜΜΕ , ως συνήθως, δραματοποίησαν την κατάσταση αφ΄ ενός μεν για να εκτονωθεί το «πλήθος» και αφ΄ετέρου για να προσδώσει αξία και να νομιμοποιήσει τις επιλογές της κυπριακής ολιγαρχίας, που αγωνιζόταν να βρει μια δήθεν «διέξοδο»-λύση.

Διλήμματα και ψευτο-διλήμματα

Το πραγματικό δίλημμα που ανέκυπτε με βάση τις μεθοδεύσεις την πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας – ντόπιας και διεθνούς- στο συγκεκριμένο χρόνο είναι μόνο ένα:

Είτε συνέχιση της μνημονιακής πορείας με απώλειες σε βάθος χρόνου ένός άλφα ποσού είτε απώλειες σε βάθος χρόνου του ίδιου ποσού ή παραπλήσιου αλλά με δική μας απόφαση. Δηλαδή, το πρόβλημα είναι πια καθαρά πολιτικό και η μόνη διαφοροποίηση δεν είναι η υλική ζημιά –αυτή είναι δεδομένη- αλλά ο βαθμός ελευθερίας στη συγκεκριμένη κοινωνία, το πόσο εξαρτημένη θα ήταν από ξένα κέντρα αποφάσεων.

Το περιεχόμενο που αποκτά η κάθε πολιτική επιλογή δεν αναιρεί μεν την υλική  ζημιά ως σύνολο, αλλά η κάθε επιλογή μπορεί να διαφοροποιήσει την κατανομή της ζημιάς στην κοινωνία ή ποιος πληρώνει τη ζημιά καθώς και την επιλογή μοντέλου πολιτικής και οικονομικής ανάπτυξης.

Η μνημονιακή επιλογή είναι κατεξοχήν επιλογή της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας στην Κύπρο και των διεθνών πατρώνων της γιατί ναι μεν η ολιγαρχική τάξη θα υποστεί και αυτή απώλειες, αλλά η εξάρτηση της Κύπρου από τη διεθνή ολιγαρχία κατοχυρώνει πλήρως τα συμφέροντά της σε βάθος χρόνου. Ή κατοχυρώνεται πως η κρίση δεν θα ακυρώσει στο παρόν και στο μέλλον το κυρίαρχο ρόλο της στην Κύπρο ή πως οι ζημιές στο παρόν αλλά και σε βάθος χρόνου θα πληρωθούν από τους πολλούς και τα κέρδη πάλι θα συσσωρεύονται στους λίγους σφογγοκωλάριους Κύπριους ολιγάρχες.

Από την άλλη, μια εξω-μνημονιακή επίλυση της κρίσης απλώς θα παρείχε δυνατότητες μιας πιο δίκαιης κατανομής των υλικών ζημιών αλλά και περισσότερες δυνατότητες παρέμβασης της κοινωνίας στη διαμόρφωση του πολιτικού και οικονομικού μέλλοντος της Κύπρου.

Η ήττα της κυπριακής κοινωνίας

Στην πράξη τώρα, η τοπική πολιτική και οικονομική ολιγαρχία όντας μηρυκαστική της διεθνούς, ουσιαστικά επέλεξε και επέβαλε μέσω Αναστασιάδη και των κομματικών ολιγαρχικών ενώσεων τη μνημονιακή επιλογή, γιατί αυτή διασφαλίζει καλύτερα τα συμφέροντά της. Ή, η κοινωνία ηττήθηκε κατά κράτος. Όχι γιατί διαδήλωνε ή δεν διαδήλωνε αλλά γιατί δεν είχε πολιτική επιλογή ή αίτημα να προβάλει.

Μπροστά στην πίεση της κοινωνίας, το μόνο ιστορικό μνημείο που έχει απομείνει είναι το περιβόητο «Ταμείο Αλληλεγγύης» του οποίου η σύλληψη έγινε μπροστά στην αυτονόητη και ορθή λαϊκή πίεση για συνεισφορά του κοινωνικού συνόλου για να απαλλαγούμε από τη διεθνή ολιγαρχία και τους εκφραστές της-τροϊκανούς, Γερμανούς, Ευρωπαίους. Η ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου είναι γελοία πολιτική πράξη, γιατί μόνο ως εναλλακτική εξω-μνημονιακή επιλογή μπορεί να γίνει κατανοητό. Γι αυτό και η άρχουσα τάξη φρόντισε να το αχρηστεύσει μετατρέποντάς το σε ένα ακόμα νόμο αλλά και ακυρώνοντας τη γενεσιουργό αιτία του, που ήταν η βούληση της κοινωνίας στο συγκεκριμένο χρόνο να συνδράμει από μόνη της για να σωθεί από το στόμα των λύκων. Φυσικά η προώθηση μιας τέτοιας επιλογής σήμαινε ότι η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία, για να γίνει πιστευτή για την ειλικρίνεια των προθέσεών της, θα έπρεπε να συνεισφέρει πρώτη στο εν λόγω Ταμείο, ώστε να πειστεί και ο λαός να συνεισφέρει. Και δεύτερον, σήμαινε ότι θα υπήρχε κοινωνικός έλεγχος του Ταμείου και όχι διορισμένοι από την ολιγαρχία διαχειριστές. Τίποτε δεν έγινε, όχι γιατί δεν ήταν δυνατόν, αλλά γιατί η συγκεκριμένη εξω-μνημονιακή επιλογή ήταν πολλαπλά ασύμφορος για τους ντόπιους ληστές και κλέφτες αλλά και τη διεθνή μαφία.

Η μνημονιακή λογική επεκράτησε κατά κράτος, η κυπριακή κοινωνία ηττήθηκε ολοκληρωτικά από τους Κύπριους δυνάστες της: κόμματα, τραπεζίτες, ΜΜΕ, ανίδεους ειδικούς. Στην παρούσα φάση η κυπριακή κοινωνία θα εισέλθει σε φάση μακροχρόνιας φτωχοποίησης χωρίς δυνατότητες αντίστασης. Ο κυριότερος λόγος είναι πως η λογική της κοινωνίας είναι εγκλωβισμένη θεωρητικά και πρακτικά στη μέγγενη των ολιγαρχικών και αδυνατεί να διαβουλευτεί και να δράσει εξω-ολιγαρχικά. Σε αυτά τα πλαίσια θα συνεχίσει να διαδηλώνει και να πληρώνει κανονικά από το υστέρημά της 50 άπληστους  και βλάκες και απατεώνες που, αφού την οδήγησαν στην καταστροφή, τώρα θα έχουν το θεάρεστο έργο της σωτηρίας της!!!

Η κυριαρχία των ολιγαρχικών

Κανένας δεν τολμά να αμφισβητήσει την πολιτική και οικονομική ολιγαρχία στην Κύπρο η οποία θα έπρεπε να βρίσκεται στη φυλακή με δημεμευμένη την περιουσία της για πολιτικά εγκλήματα κατά της κοινωνίας. Η μεσαία τάξη θα συνεχίσει να ελπίζει πως δεν θα περιπέσει στην ανεργία ή την φτωχοποίηση , η νέα γενιά – η μόνη επικίνδυνη ομάδα αλλά χωρίς ανεπτυγμένη κοινωνική συνείδηση - μαζικά θα μεταναστεύει και οι φτωχοποιημένοι θα αναμένουν κανένα κοινωνικό βοήθημα από τους καταστροφείς τους και θα τους ευγνωμονούν κιόλας.   

ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΛΙΚΟΙ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΦΗΣΑΝ  ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥΣ; 

Αναστασιάδης ή νεκροθάφτης;

Με ανακοίνωση του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Ν. Αναστασιάδης αναφέρεται στις δραματικές στιγμές που έζησε  στο Eurogroup. Έτσι, συνεχίζει αμέριμνος να βιώνει το δράμα του όντας μέρος της θεατρικής παράστασης που έστησε ο ίδιος μαζί με τους διεθνείς πάτρωνές του. Και ενώ απολαμβάνει το δράμα του, παρουσιάζεται και ως θύμα των άλλων, ως αποφασιστικός ηγέτης, ως ωμός εκβιαστής, δηλαδή όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που είχε και ο προκάτοχός του κ. Χριστόφιας, του οποίου το καταστροφικό έργο ανέλαβε να ολοκληρώσει με επιτυχία.

Τι μας λέει ο κ. Αναστασιάδης;

Βρέθηκε, λέει, αντιμέτωπος με «προειλημμένες αποφάσεις και τετελεσμένα». Αυτό υποδηλώνει ότι πήγε ο πρέοδρος στο Eurogroup τελείως αχάπαρος, γεγονός που φανερώνει ότι είναι ακατάλληλος για πρόεδρος ή το πιο πιθανό παίζει θέατρο, οπότε είναι πολιτικός απατεώνας.

Δεν μπορεί με επίκληση της αχαπαροσύνης να δολοφονεί τον κυπριακό λαό, όπως ο προηγούμενος αχάπαρος Δ, Χριστόφιας που αποδέχτηκε το κούρεμα του ελληνικού χρέους με αποτέλεσμα να φορτώσει τον κυπριακό λαό με 4 σχεδόν δις ευρώ.

Από την άλλη, o κ. Αναστασιάδη, δε συμφώνησες με τη τρόικα πριν λίγες μέρες για δανειοδότηση της Κύπρου ύψους 10 δις; Τα υπόλοιπα 7.5 δις από που σχεδίαζες να τα βρεις για να δούμε ποιο ήταν το εναλλακτικό σχέδιο που είχε και πώς τάχα βρέθηκε προ τετελεσμένων και εκβιασμών;

Και αν του συμπεριφέρθηκαν, όπως λέει, ως εκβιαστές και απατεώνες, γιατί τότε με αυτά τα υποκείμενα θέλει στενότερη σχέση και παρουσιάζεται ευρωλάγνος;

Τι μας λέει ο κ. Αναστασιάδης;

«’Οτι η οικονομική κρίση δεν προέκυψε τις τελευταίες 15 μέρες». Εγώ το ξέρω. Εσύ το ξέρεις; Και αν το ήξερες γιατί εξαπατούσες με μεγαλόστομες διακηρύξεις τους πολίτες για να υφαρπάσεις την ψήφο  τους; Έχεις το δικαίωμα να εξαπατάς τους πολίτες; Πόση αξιοπιστία έχεις, ώστε και η Κύπρος να αποκτήσει αξιοπιστία διεθνώς, όπως διατυμπανίζεις; Από την άλλη πως κουρελιάζεις την αξιοπιστία του τραπεζικού συστήματος με το κούρεμα καταθέσεων και από την άλλη μιλάς για αξιοπιστία διεθνώς;  

Τι μας λέει ο κ. Αναστασιάδης;

Μας παρουσιάζει λεπτομερώς τα δυο σενάρια που του παρουσίασαν: της άτακτης χρεοκοπίας και της ελεγχόμενης διαχείρισης της κρίσης. Εδώ κυριολεκτικά κλαίμε: αφού ήσουν απροετοίμαστος και βρέθηκες προ τετελεσμένων, είτε λαλείς ότι σου είπαν –άρα συνεχίζεις να το παίζεις αχάπαρος – είτε ήσουν προετοιμασμένος και περιπαίζεις μας , οπότε προβάλλει η εναλλακτική επιλογή του απατεώνα.

Τι μας λέει ο κ. Αναστασιάδης;

Ότι  επέλεξε μια απόφαση «που οδηγεί στην ιστορική και οριστική διάσωση της οικονομίας μας». Καλά, που το ξέρεις; Δηλαδή από τώρα και στο εξής δε θα σου δημιουργήσουν νέα τετελεσμένα οι τροϊκανοί; Δηλαδή θα σε ρώτήσουν προηγουμένως; Και μετά ως καλός διαχειριστής θα μας ξαναπαρουσιάσεις τα νέα καταστροφικά σενάρια  που θα σου πλασάρουν; Και γιατί να πιστέψουμε αυτά που σήμερα λές, όταν χθες εξαπατούσες τους πολίτες;

Τι μας λέει ο κ. Αναστασιάδης;

Δε θέλει να μπει στη «λογική της επίρριψης ευθυνών». Τι μας λέεις κ. Πρόεδρε; Αυτο-αθωώνεσαι; Μόνο ένα φεουδάρχης ή χιτλεράκος ή σταλινάκος αυτο-αθωώνεται. Έτσι ,αντί στη φυλακή κάποιος μπορεί να είναι και πρόεδρος όντας πολιτικά  εγκληματίας.  Και φυσικά η μη επίρριψη ευθυνών είναι το μόνιμο σύνθημα όλων των κομμάτων και κάθε ολιγαρχικού, ώστε να συνεχίσουν αμέριμνοι να νέμονται πλούτο προνόμια, πλούτο και εξουσία σε βάρος του λαού.

Η ανακοίνωση του κ. Αναστασιάδη είναι μη λογική. Και η κυπριακή κοινωνία δεν αντέχει συνέχιση των παραλογισμών του προηγούμενου Προέδρου Δ. Χριστόφια.

Τι κάνουμε;

Κλείνουμε τα αυτιά μους στους αποδεδειγμένα απατεώνες ολιγαρχικούς:κόμματα, ΜΜΕ, ανίδεους ειδικούς φερέφωνα, κουβαλητούς κινδυνολόγους.

Στοχαζόμαστε ο καθένας ως πολίτης –χωρίς οργή – τι κάνουμε.

Και τότε θα ανακαλύψουμε ότι υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι ατομικής και συλλογικής δράσης.

Η ΟΠΟΙΑ ΔΡΑΣΗ ΑΠΑΙΤΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ.ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ, Η ΔΡΑΣΗ ΣΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΧΑΜΕΝΗ, ΟΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ. ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ, ΑΝ ΘΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΘΥΤΕΣ ΜΑΣ -ΧΩΡΙΣ ΕΜΦΥΤΕΥΜΕΝΕΣ  ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ- ΚΑΙ ΝΑ ΔΡΑΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΑΜΕΝΟΥΝ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΑΨΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΘΕΩΡΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΩΣ  ΜΑΖΑ ΗΛΙΘΙΩΝ. 

ΥΓ. ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΣ ΑΦΕΛΟΥΣ

Αν χάσαμε την αξιοπιστία μας στις διεθνείς αγορές και δε μας χρηματοδοτούν λόγω του προβλήματος των τραπεζών, όπως λένε. 

Αν το πρόβλημα των τραπεζών θα το επιλύσουν χρηματοδοτώντας τις τράπεζες οι καταθέτες αναγκαστικά, όπως ανακοινώνουν.

Τότε τι το θέλουμε το μνημόνιο με την τρόικα;

Δεν μπορούσαμε από μόνοι μας να λύσουμε το πρόβλημα; Για παράδειγμα ο πρόεδρος να πάει αύριο το πρωί να αγοράσει μετοχές της Λαϊκής μερικών εκατομμυρίων μαζί με όλη τη συγχορδία των ολιγαρχικών και αφού καλύψουν το 50% των ζημιών δίνοντας και το καλό παράδειγμα, τότε να κληθεί και ο λαός σε σταυροφορία να ενισχύσει τις τράπεζες με το υπόλοιπο 50%; Και γιατί δεν το κάναμε πριν ένα χρόνο από μόνοι μας, αφού υπήρχε αυτή η δυνατότητα; Χα,χα,χα!!!

Κυπριακό μνημόνιο για -αμνήμονες ή η επέλαση των βαρβάρων

Μέσα σε δραματικές συνθήκες που διαμόρφωσαν οι επαγγελματίες δραματοποιοί –κόμματα, κυβέρνηση, ΜΜΕ, ανίδεοι επιστημόνες της καταστροφής – έγινε το αναμενόμενο: η κυβέρνηση φόρτωσε το κόστος της ανιδεότητας και απληστίας της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας στους ώμους του λαού.

Ήταν αναμενόμενο. Γιατί τις ζημιές της ανικανότητάς τους ή θα τις πλήρωναν οι ίδιοι –πράγμα αδύνατο – ή θα τις πλήρωνε ο λαός. Κανένας πολιτικός δεν διατύπωσε θέση να πληρώσουν οι Κύπριοι ολιγάρχες, αλλά με αποφασιστικότητα τα φόρτωναν σιγά-σιγά στους ώμους των «ηλιθίων»  πολιτών. Όλοι ενωμένοι ως μια γροθιά προάσπισαν τα συμφέροντα της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας σε βάρος, φυσικά, του λαού.

Με το μνημόνιο λοιπόν δεν σώζεται η Κύπρος – άκου βλακεία- , δεν σώζεται η οικονομία –άλλη βλακεία- ,σώζονται μόνο οι ολιγάρχες της Κύπρου, δηλαδή παρόλη την αποδεδειγμένη ανικανότητα και απληστία τους, θα συνεχίσουν να εκμεταλλεύονται τους Κύπριους πολίτες χωρίς να παράγουν – η πλειονότητά τους- τίποτε απολύτως.

Με κύριο όπλο – όπως κάθε ολιγαρχικού φυσικά – την απάτη οδηγούν την κυπριακή κοινωνία στη χρεοκοπία προκειμένου να σωθούν οι ίδιοι. Και όσοι αφελείς πιστεύουν τα λόγια τους ότι θα γίνει «νέα αρχή» ή σώθηκε το τραπεζικό σύστημα και άλλες κινδυνολογίες που πλασάρει όποιος δεν έχει λογικά επιχειρήματα, σύντομα θα διαψευστούν.

Γιατί η απλή λογική υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να εμπιστεύεσαι απατεώνες. Φυσικά οι βλάκες-επειδή δεν καταλαβαίνουν και επειδή δεν θέλουν με τίποτε να αποδεχθούν τη βλακεία τους –θα στηρίξουν με υπομονή και ελπίδα τα όποια μνημόνια τους πλασάρουν. Ο κάθε βλάκας - επειδή δεν μπορεί να σκεφτεί τίποτε από μόνος του –είναι υποχρεωμένος να υιοθετεί όποια άποψη του πλασάρουν οι άλλοι.

Όταν λοιπόν μια κοινωνία κυριολεκτικά και ολοφάνερα  εμπαίζεται από  κλέφτες και απατεώνες –ντόπιοι,Ευρωπαίοι και «κοσμοπολίτες»-  και αυτή απλώς χειροκροτεί, αυτή η κοινωνία δεν έχει μέλλον.

Τα μέτρα που ακολουθούν θα είναι πιο επώδυνα με στόχο να επιβληθεί στην Κύπρο το όραμα της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας και των ανόητων τοπικών φερέφωνών της για φτωχοποίηση-πλήρη εξάρτηση των «ηλίθιων» πολιτών. Τα μέτρα αυτά δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή για μια πραγματική  και γενικευμένη φτωχοποίηση της κυπριακής κοινωνίας.

Η φτωχοποίηση των πολιτών είναι και ο δηλωμένος στόχος της κυβέρνησης Αναστασιάδη η οποία προφανώς γνωρίζοντας που θα οδηγήσουν τα μέτρα της , φροντίζει να προ-εξαγγέλλει μέτρα κοινωνικής ευαισθησίας. Φυσικά δεν είναι μέτρα κοινωνικής ευαισθησίας που θα ληφθούν , αλλά κοινωνικής αναισθησίας. Μια κυβέρνηση που στοχεύει στην φτωχοποίηση της κοινωνίας συνειδητά και προ-αναγγέλλει μέτρα για κοινωνικά βοηθήματα, δεν το κάνει από κοινωνική ευασθησία, αλλά από αγωνία πως η ανάλγητη στάση της μπορεί να προκαλέσει κοινωνική εξέγερση και με ξερο-κόμματα προσπαθεί να την προλάβει. Αυτή  είναι η λογική της βαρβαρότητας από την οποία είναι διαποτισμένη η κυπριακή κυβέρνηση, ως γνήσια συνεχιστής του αρχι-καταστροφέα Δημήτρη Χριστόφια.

Τα όποια μέτρα σταδιακά θα ενισχυθούν με μια σταδιακή και παράλληλη ενίσχυση του αυταρχισμού των φορέων της εξουσίας του κράτους, ώστε να εξασφαλιστεί η επιτυχία της εφαρμογής του προγράμματος φτωχοποίησης της κυπριακής κοινωνίας. Η επιτυχία του προγράμματος είναι εξασφαλισμένη όντας υπό την επιτήρηση της διεθνούς ολιγαρχίας από την οποία είναι πλήρως εξαρτημένη η ντόπια ολιγαρχία, αφού επιβιώνει με τα δικά της χρήματα.  

Τι κάνουμε λοιπόν;

Κλείνουμε τα αυτιά μους στους αποδεδειγμένα απατεώνες.

Στοχαζόμαστε ο καθένας ως πολίτης –χωρίς οργή – τι κάνουμε.

Και τότε θα ανακαλύψουμε ότι υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι ατομικής και συλλογικής δράσης.

ΥΓ. Προς ψηφοφόρους Αναστασιάδη: καλά, σας εξαπάτησε νωρίς. Πόσα ψέματα με περισσή αφέλεια πιστέψατε! Αν η δουλειά του άλλου είναι να σε εξαπατά, και εσύ με απέριττη αφέλεια εξαπατιέσαι, υπάρχει σίγουρα ένα πρόβλημα.

"Χάρτα δεοντολογίας" Αναστασιάδη και άλλα παραμύθια

Χάρτα δεοντολογίας υπέγραψαν οι Υπουργοί της κυβέρνησης Αναστασιάδη με στόχο την οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους πολίτες. Η Χάρτα συνιστά ένα θεωρητικό κείμενο χωρίς ιδιαίτερη πρακτική αξία. Όμως και έτσι, αντανακλά τη φιλοσοφία των κυβερνώντων σήμερα.

Η Χάρτα δεοντολογίας εκφράζει την κυρίαρχη λογική της διεθνούς ολιγαρχίας –οικονομικής και πολιτικής – περί της ανάγκης αυτο-ρύθμισης. Δηλαδή, η αγορά αυτορυθμίζεται, τα κόμματα αυτο-ρυθμίζονται. Κατά  ανάλογο τρόπο και τα μέλη της κυβέρνησης αυτο-ρυθμίζονται με ένα κώδικα που εφηύραν οι ίδιοι και θα εφαρμόσουν (;) οι ίδιοι.

Η έννοια της αυτο-ρύθμισης , όπως γίνεται κατανοητή σήμερα, είναι το όχημα για απομείωση της σημασίας του νόμου αλλά και αποδυνάμωσης του φορέα του νόμου, δηλαδή αυτού που ονομάζεται κράτος. Η επιβολή του από την οικονομική ολιγαρχία και η αποδοχή του από τη πολιτική ολιγαρχία έχει ως αποκλειστικό σκοπό να τεθούν υπεράνω του νόμου –κράτους και να ενεργούν χωρίς κανένα κοινωνικό έλεγχο. Ή, η αναγνώριση της αρχής πως το κράτος και η πολιτική θα υπηρετούν την αυτο-ρυθμιζόμενη αγορά, δηλαδή αυτούς που ελέγχουν την οικονομία ή τους κάτόχους του πλούτου, των προνομίων και της εξουσίας.

Σε αυτά τα πλαίσια η Χάρτα δεν έχει κάποια πολιτική σημασία με την έννοια ότι δεσμεύει πολιτικά κάποιον, αλλά μόνο ηθική, Δηλαδή στόχος της δεν είναι η επίλυση προβλημάτων της κοινωνίας , αλλά η ηθική διαπαιδάγωγηση ανήθικων πολιτικών!

Έτσι, η Χάρτα Αναστασιάδη αποτυπώνει με τις αναφορές της τη σήψη και τη διαφθορά που επικρατεί στο πολιτικό προσωπικό και προσπαθεί να το διαπαιδαγωγήσει ηθικά, ώστε να βελτιωθεί κάπως και να μην προκαλούν την κοινωνία με τη συμπεριφορά τους.

Η ηθική προσέγγιση πολιτικών προβλημάτων αναδεικνύει ότι δεν υπάρχουν πολιτικές προτάσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων και αναδεικνύει τη Χάρτα σε ένα κείμενο γενικόλογο αλλά και γελοίο.

Ειδικότερα:

Είναι μη λογικό στην πολιτική να φτιάχνεις κώδικες χωρίς μηχανισμό ελέγχου. Τι μας λέει η Χάρτα; Για παράδειγμα, ένας Υπουργός που θα κάνει κάποιο ρουσφέτι, θα πρέπει ταυτόχρονα να ετοιμάσει την επιστολή παραίτησης του!Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει!!!

Αν τώρα ψιλοκοσκινήσεις το ζήτημα και δεδομένου ότι κανείς δεν κρατεί αποδεικτικά στοιχεία για ρουσφέτι, τότε ένας υπουργός πώς θα παραιτηθεί για κάτι που δεν μπορεί να αποδεικτεί;

Αν προχωρήσεις πιο πέρα, διερωτάσαι γιατί ο Πρόεδρος δεν έδωσε εντολή στον Γενικό Εισαγγελέα να εφαρμόσει το νόμο περί ρουσφετιού, κάτι που ο Γενικός Εισαγγελεάς αρνείται να πράξει, παραβιάζοντας το σύνταγμα και τους νόμους;

Και αν πάρεις το γράμμα της Χάρτας που καλεί τους υπουργούς να «απέχουν από την όποια παρέμβαση που μπορεί να εκληφθεί ως εύνοια ή προνομιακή μεταχείριση προς οποιονδήποτε», τότε τι γίνεται με την εφευρετική προσέγγιση του ΔΗΚΟ πως οι παρεμβάσεις γίνονται για την αποφυγή αδικίας και εφαρμογή της αξιοκρατίας; Ποια είναι τα όρια της εύνοιας από την αποφυγή αδικίας για να ξέρουν και οι υπουργοί τι κάνουν;

Και αν πάρεις τις απόψεις του κ. Αναστασιάδη  που ταύτιζε την αξιοκρατία με τον μη αποκλεισμό των μελών του ΔΗΣΥ από διορισμούς και προαγωγές, τέτοιες παρεμβάσεις υπουργών θεωρούνται ρουσφέτι;

ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΛΟΙΠΟΝ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΡΟΥΣΦΕΤΙ. Ας το πιστέψουμε. Τότε, ο μόνος που απομένει από κυβερνητικής πλευράς να κάνει ρουσφέτι είναι ο κ. Αναστασιάδης. Αυτόν ποιος θα τον ελέγχει; Και τι θα γίνει με τα κόμματα και τους βουλευτές; Μήπως είναι τελικά πρόθεση της κυβέρνησης το ρουσφέτι να το αφήσει στα χέρια τους;

Tι είναι λοιπόν η Χάρτα Αναστασιάδη; Απόδειξη της πλήρους υποταγής της πολιτικής στην αυτο-ρυθμιζόμενη  οικονομία της αγοράς, επιβεβαίωση της ολιγαρχικής πολιτικής του και πρόθεση δημιουργίας μιας κοινωνίας της ζούγκλας με απομείωση της σημασίας του νόμου. 

ΥΓ. Απορία αφελούς πολίτη: Εφαρμόστηκαν οι αρχές της Χάρτας στις πρόσφατες μετακινήσεις των μελών της αστυνομικής δύναμης; Δηλαδή, δεν έγινε επιλογή των μελών της προεδρικής φρουρας με αναφορές του τύπου «τούτος είναι δικός μας» ή «τηλεφώνησε ο τάδε για μετακίνηση του τάδε»; 

Το πραγματικό δίλημμα των προεδρικών εκλογών: ποιος είναι ο καλύτερος κοινωνικός καταστροφέας

Το ουσιαστικό δίλημμα  των σημερινών προεδρικών εκλογών είναι μόνο ένα: Ποιος είναι ο πιο άξιος, ο πιο ικανός, ο πιο κατάλληλος κοινωνικός καταστροφέας στην Κύπρου;

Και το δίλημμα είναι,όντως, σοβαρό. Ο ένας έχει ταυτιστεί με τον χθεσινό  κοινωνικό καταστροφέα της Κύπρου  και ο άλλος προβάλλει ως ο μελλοντικός καταστροφέας. Ο δεύτερος έχει το πλεονέκτημα ότι δεν έδωσε δείγματα γραφής από την προεδρική καρέκλα για την καταστροφική του μανία, άρα μπορεί να προσφέρει πολύ περισσότερη καταστροφολογική ελπίδα. Από τα προεκλογικά λεγόμενά του είναι αποφασισμένος να μην αφήσει τίποτε όρθιο. Δηλαδή, εξώφθαλμα προβάλλει  ως  πολύ πιο κατάλληλος για την όσο πιο γρήγορη και πιο αποτελεσματική καταστροφή της κυπριακής κοινωνίας ή ως γνήσιος συνεχιστής του προκατόχου του.

Από μια άποψη οι σημερινές προεδρικές εκλογές είναι δίχως δικαίωμα επιλογής. Γιατί και οι αντίπαλοι του κ. Αναστασιάδη τον διαφημίζουν ως τον πιο ικανό κοινωνικό καταστροφέα.

Επομένως, στο ερώτημα ποιος είναι ο πιο άξιος συνεχιστής του καταστροφικού έργου του κ. Χριστόφια, δεν υπάρχει δίλημμα από κανένα ή οι πάντες συμφωνούν.

Και ο κ. Μαλάς; Καλά, τον επέλεξαν οι ακελικοί όχι ως συνεχιστή του έργου του κ. Χριστόφια. Είναι αστείο στη συνείδηση των ακελικών να συγκρίνεται ο Χριστόφιας με τον Μαλά. Αλλά η επιλογή Μαλά κατοχυρώνει ότι θα εκλεγεί πραγματικά αυτός που μπορεί να συνεχίσει το έργο Χριστόφια, δηλαδή ο κ. Αναστασιάδης.

Από την πλευρά Αναστασιάδη υπάρχει περίπτωση να εγκαταλείψει το τεράστιο καταστροφικό έργο του κ. Χριστόφια; Όχι και γιατί δεν το θέλει –όντας συνεργός - αλλά και γιατί του έχει ετοιμάσει όλα «τα εκρηκτικά» και μόνο ένα έχει να κάνει, έστω και κατά λάθος, να τα πυροδοτήσει.

Πιο απλά, η εκλογή Αναστασιάδη στο προεδρικό αξίωμα έχει προετοιμαστεί με πολλή επιμέλεια από την τοπική και διεθνή ολιγαρχία, ώστε η κυπριακή κοινωνία να έχει μονο μια επιλογή, να επιλέξει το θύτη της.

Από την πλευρά τώρα της κοινωνίας, γι αυτούς που θα αποφασίσουν να επιλέξουν τον μελλοντικό καταστροφέα τους, κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να βρεθεί κάποια λογική εξήγηση εκτός από την εθελοδουλεία. 

ΥΓ1. Ο κ. Λιλλήκας καλεί τους ψηφοφόρους του να πάνε στην κάπλη και να ρίξουν λευκό. Φυσικά, θέλει να νομιμοποιήσει και την εκλογική διαδικασία και το πολιτικό σύστημα γιατί συνάπτεται με το δικό του μέλλον.Να δούμε, πόσο ελεύθεροι πολίτες είναι οι αυτο-διαφημιζόμενοι ψηφοφόροι του κ. Λιλλήκα. Αν πράγματι είναι ελεύθεροι ή απλώς αναζητούν έναν νέο αφέντη σε αντικατάσταση των παλαιών.

ΥΓ2. Αν, όπως επιμένουν οι ακελικοί, για την κρίση φταίει το διεθνές σύστημα, τότε λογικά προκύπτει ότι και  τα όποια καλά πρέπει να αποδοθούν στο διεθνές σύστημα. Άρα, ποιος είναι ο δικός τους ρόλος; Γιατί υπάρχουν, αφού η μοίρα μας ολοκληρωτικά ετεροκαθορίζεται; Γιατί ζητούν εξουσία; Για να επιβάλλουν στον κυπριακό λαό τη θέληση της διεθνούς ολιγαρχίας; Τελικά, μήπως αυτό είναι που έκαναν για πέντε χρόνια;

ΔΕΝ τους ψηφίζω για 20+1 λόγους

Γιατί δεν τους ψηφίζω;

1.Απεχθάνομαι το ολιγαρχικό πολίτευμα και τους ολιγαρχικούς εκφραστές του . Όσοι πιστεύουν δε ότι το πολίτευμα είναι δημοκρατία είναι πολιτικά άσχετοι/αχάπαροι. Σήμερα είναι η γιορτή των ολιγαρχικών και δεν με αφορά.

2.Αν εκχωρήσω το δικαίωμα που ψήφου που έχω, αυτό φανερώνει ότι είμαι ένας μη ενεργός πολίτης. Γιατί αυτοί που τρέχουν να ψηφίσουν τους ολιγαρχικούς  υποψήφιους, είναι αυτοί που δε θέλουν να ασχολούνται με την πολιτική και φορτώνουν το δικό τους δικαίωμα σε κάποιο άλλο. Με πρόσχημα την «εκτέλεση του δημοκρατικού καθήκοντος» αποκρύπτουν την πλήρη αδιαφορία τους για τα κοινά.

3.Eίναι μη λογικό να εκχωρείς εν λευκώ τα δικαιώματά σου. Γιατί αυτό σε καθιστά δούλο του άλλου. Και εγώ δε θέλω εν λευκώ να τους δώσω την ψήφο μου και να γίνω ένας ξευτιλισμένος πολιτικά δούλος.

4. Δεν ανέχομαι την πολιτική βλακεία. Όταν ο άλλος μου λέει ότι έχω ένα πολιτικό δικαίωμα , την ψήφο, αλλά είμαι υποχρεωμένος κάθε πέντε χρόνια να το εκχωρώ, τότε αυτό σημαίνει ότι δεν έχω κανένα πολιτικό δικαίωμα. Προσωπικά, δεν το εκχωρώ γιατί θεωρώ ότι το πολιτικό δικαίωμα με καθιστά πολίτη και δεν θέλω να είμαι α-πολις.

Γιατί λοιπόν δεν θα ψηφίσω;

1.Αηδιάζω τους ψεύτες και τους απατεώνες. Είναι άνθρωποι πονηροί και επικίνδυνοι για κάθε κοινωνία.

2.Αηδιάζω τους εξώφθαλμα  ανίκανους με την έννοια ότι δεν μπορούν με το μυαλό τους να διατυπώσουν μια πολιτική σκέψη - το μυαλό τους είναι κασέτα μαγνητοφώνου -  ή λειτουργούν ως «μηρυκαστικά» και θέλουν να με κάνουν να πιστέψω ότι η ανικανότητά τους είναι ικανότητα και θα πρέπει να τους ψηφίσω.

3.Αηδιάζω όσους εγκλημάτισαν πολιτικά εναντίον της κοινωνίας και το παίζουν υπεράνω και τιμωροί στα λόγια, όταν οι ίδιοι θα έπρεπε να βρίσκονται φυλακή. Θυμηθείτε την κλοπή του χρηματιστηρίου το 1999, την υπόθεση ΗΛΙΟΣ το 2005 και το Μαρί πρόσφατα.

4. Αηδιάζω τους χορτασμένους που διακηρύττουν ότι ο λαός θα πρέπει να σφίξει τα ζωνάρια.

5. Θεωρώ υπέρτατη βλακεία να επιλέγεις με την ψήφο σου τον θυτη σου.

Ειδικότερα:

1    1. Δεν ψηφίζω άνθρωπο που προβάλλει το σύνθημα «η κρίση θέλει....». Τον θεωρώ βλάκα γιατί αυτονόητα η κρίση δεν έχει βούληση, ώστε να θέλει οτιδήποτε.

2    2. Δεν ψηφίζω άνθρωπο που ζητά την ψήφο μου για να σώσει το έθνος ή για να σχηματίσει κυβέρνηση «εθνικής» κλπ.κλπ.. Και οι φασίστες και οι δικτάτορες πάνω από την κοινωνία έβαζαν διάφορα νεφελώδη, όπως το έθνος.

3    3. Δεν ψηφίζω με τίποτε υποψήφιο που εμφανίζεται ως σωτήρας. Αυτός έχει τις περισσότερες πιθανότητες να συμπεριφερθεί ως δικτάτορας.

4    4.  Δεν ψηφίζω με τίποτε υποψήφιο που προβάλλει τον εαυτό του ως ηγέτη. Είναι άτομο ατομοκεντρικό, αντι-συλλογικό και πολύ πιθανόν αντι-κοινωνικό και σίγουρα αντι-δημοκρατικό.

5    5.  Δεν ψηφίζω με τίποτε άνθρωπο που δεν απευθύνεται στον πολίτη με λογικά επιχειρήματα και μόνο πουλά «φόβο και ελπίδα». Όποιος πουλά «φυσικό αέριο» είναι γιατί δεν έχει καμία απολύτως πολιτική πρόταση για την κοινωνία σήμερα.

6    6.Δεν ψηφίζω με τίποτε ανθρώπους που μάχονται με τις λεγόμενες «συσπειρώσεις». Αυτοί οι άνθρωποι αντικρύζουν τα άτομα όχι ως πολιτικές ατομικότητες αλλά ως «αχειράφητες μαζες» και εννοούν την πολιτική ως τη συσπειρωμένη δύναμη της μάζας. Κάτι παρόμοιο δηλαδή με τους ηγέτες των φασιστικών και ολοκληρωτικών καθεστώτων.

7    7.  Δεν ψηφίζω «πονηρό», «αχυράνθρωπο» και  «καιροσκόπο». Αυτοί εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα και όχι το συμφέρον της κοινωνίας.

8    8. Δεν ψηφίζω υποψήφιο που προβάλλεται ως άτομο για ένα αξίωμα και μετά εκχωρεί την εξουσία που πήρε με κουτοπόνηρο τρόπο σε κάποιο άλλο, όπως το κόμμα, και προκύπτει το σχήμα « είναι πρόεδρος ο άλφα και κυβερνών κόμμα το βήτα και συγκυβερνών το γάμα και συνεργαζόμενος ο δέλτα». Τελικά ποιος κυβερνά, ποιος έχει την πολιτική ευθύνη; Ο κανένας;Τελικά ο πρόεδρος ποιον υποθετικά εκφράζει; Το πρόγραμμά του, το κόμμα, τους συνεργαζόμενους, τους παρασκηνιακά συνεργαζόμενους, τον εαυτό του ή την κοινωνία; Ποιου τελικά το συμφέρον εξυπηρετεί; Κανένας υποψήφιος δεν προβάλλει το κοινωνικό συμφέρον εφόσον η κοινωνία είναι και ο λόγος της ύπαρξής του.Το αντίθετο μάλιστα, θεωρούν την κοινωνία ως τον αντίπαλό τους που πρέπει να εξαπατήσουν, να τιθασεύσουν, να υποτάξουν, να εκμεταλλευτούν.

Πιο ειδικά:

1    1.Απορρίπτω υποψήφιο που δεν μπορεί να αντιληφθεί τη διαφορά ανάμεσα στις έννοιες «κόμμα» και «συμμορία» ή «κράτος» και «πολίτευμα» ή «δημοκρατία» και «ολιγαρχία»

      Πιο γενικά:

1.Δεν επιλέγω ποτέ το «λιγότερο κακό» σε σχέση με πρόσωπα αλλά μόνο σε καταστάσεις.  Ο άνθρωπος που δέχεται να προβάλει τον εαυτό του ως το «λιγότερο κακό» είναι άτομο που δε σέβεται τον εαυτό του, του λείπει η αξιοπρέπεια, γι αυτό και είναι επικίνδυνος για την κοινωνία. Είναι εξουσιολάγνος και αδίστακτος. Από την άλλη, το λιγότερο κακό στην επιλογή προσώπων, συνιστά βλακεία. Γιατί ανάμεσα σε τρεις, για παράδειγμα κλέφτες, ποιο είναι το λιγότερο κακό; Από την άλλη, ο εθισμός της κοινωνιας να επιλέγει το κακό, συνιστά αυτοκτονία.

2.Γελώ με την απύθμενη βλακεία όσων λένε: «Ψήφισε. Μην αφήσεις τους άλλους να αποφασίσουν για σένα». Είτε ψηφίσεις είτε δεν ψηφίσεις οι άλλοι είναι προκαταβολικά δεδομένο στο υπαρκτό πολιτικό σύστημα ότι θα αποφασίζουν για σένα.

3. Κλαίω με την επισήμανση: «Δεν είναι όλοι οι υποψήφιοι οι ίδιοι». Αυτονόητα κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος με τον άλλο. Από πότε το αυτονόητο είναι πολιτική θέση; Όμως όλοι οι υποψήφιοι συμφωνούν στη θεωρία και στην πράξη ότι το κόστος της πολιτικής ανικανότητας τους  θα το πληρώνει ο λαός. Αυτό είναι που τους καθιστά φορείς της ίδιας ολιγαρχικής ιδεολογίας και πρακτικής. Αλλά, ακόμα και έτσι, αν ένας ολιγαρχικός υποψήφιος έλεγε ότι αν όλα αυτά που υποστηρίζω προεκλογικά, δε τα υλοποιήσω, τότε θα... τι θα κάνει; Ή εσύ ο πολίτης, αν θεωρήσεις ότι σε εξαπάτησα ή σε έβλαψα , τότε μπορείς να......... Μόνο που σε αυτή την περίπτωση χρειάζεται πρόταση για ένα διαφορετικό πολιτικό σύστημα. Και κανένας δεν προτείνει κάτι τέτοιο.

ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΟΥΛΟΣ ΕΚΧΩΡΕΙ ΕΝ ΛΕΥΚΩ ΤΗΝ  ΨΗΦΟ ΤΟΥ ΣΕ ΕΝΑ ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ. ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟ ΠΡΑΤΤΟΥΝ ΑΠΟ ΑΠΟΨΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΩΡΙΜΕΣ

ΥΓ. Είναι κρίσιμες οι εκλογές; Για ποιον; Για την οικονομική και πολιτική ολιγαρχία φυσικά. Με τόση αποδεδειγμένη απληστία και ανικανότητα, είναι πραγματικά κατόρθωμα να εξασφαλίσει από την κοινωνία τη νομιμοποίησή της αποδεδειγμένα με την ψήφο, δηλαδή τη συναίνεση της κοινωνίας στη συνέχιση του απεχθούς έργου της σε βάρος της κοινωνίας και σε αγαστή συνεργασία με τη διεθνή ολιγαρχία, προς την οποία είναι διαθετειμένη να ξεπουλήσει τα πάντα προκειμένου να εξασφαλίσει την επιβίωσή της, δηλαδή τη διαιώνιση της πολιτικής και της οικονομικής εκμετάλλευσης του κυπριακού λαού από την ίδια. Μπράβο τους!

Είναι κρίσιμες οι  εκλογές για την κοινωνία; Όχι, γιατί η μοίρα της έχει ήδη προδιαγραφεί. Τουλάχιστον, όμως ψηφίζει!

Προεδρικές εκλογές, η εκλογική ψήφος και πολιτική δουλεία

Τα κόμματα σε συνεργασία με τα ΜΜΕ διαλαλούν την πραμάτεια των «κρίσιμων» προεδρικών εκλογών. Γιατί είναι κρίσιμες;
Ο στόχος τους είναι με την προπαγάνδα τους να πείσουν τη μάζα των «ηλιθίων» πολίτων να διαλέξουν τον «άριστο» αφέντη τους για την επόμενη πενταετία. Έτσι το πολιτικό σύστημα και οι στυλοβάτες του -κόμματα και ΜΜΕ- να αποκτήσουν νομιμοποίηση στη συνείδηση της κοινωνίας ή να συνεχιστεί το ίδιο φαγοπότι για άλλα πέντε χρόνια σε βάρος του λαού.
Με τις απύθμενες ανοησίες των βασικών υποψηφίων και των κομματοκρατόρων, δε θα καταπιαστώ. Θα επικεντρωθώ στη ψήφο των πολιτών και τη διάστασή της σε σχέση με την ελευθερία/δουλεία.
Το δικαίωμα της εκλογικής ψήφου
Το λεγόμενο δικαίωμα ψήφου, με τη σημερινή του μορφή, είναι δημιούργημα του 18ου αιώνα. Τότε ήταν που υπήρξε κάποιος προβληματισμός αν η ψήφος θα είναι εκλογική (εν λευκώ νομιμοποίηση ενός υποψηφίου στην εξουσία του κράτους) ή αντιπροσωπευτική (νομιμοποίηση κάποιου υποψηφίου στην εξουσία αλλά και έλεγχός του από τους ψηφοφόρους).
Επιβλήθηκε από την άρχουσα τάξη τότε η εκλογική ψήφος. Και ο φιλελευθερισμός και ο εθνικισμός και ο κομμουνισμός ταυτίστηκαν με την εκλογική ψήφο, ανεξάρτητα αν η καθεμιά ιδεολογία πρόεβαλλε είτε το κράτος είτε το έθνος είτε το κόμμα ως κριτήριο της λήψης αποφάσεων από τους ψηφισμένους αφέντες.
Η εξέλιξη από τον 18ο αιώνα ως τον 20ο αιώνα δεν άλλαξε τη μορφή της ψήφου. Αφού σταδιακά εγκαταλείψθηκε η λεγόμενη τιμηματική εκλογική ψήφος (δικαίωμα εκλογικής ψήφου με βάση την περιουσία) και αφού η ανθρωπότητα διήλθε από την περίοδο του μεσοπολέμου (φασισμός, ναζισμός,ολοκληρωτισμός, δικτατορίες) , μεταπολεμικά άρχισε να γενικεύεται η εκλογική ψήφος πρώτα για τους άντρες και μετά, για τις γυναίκες.
Με το δικαίωμα της εκλογικής ψήφου τα άτομα από υπήκοοι του κράτους έγιναν πολίτες του κράτους. Όμως και τον 18ο και τον 20ο αιώνα η εξουσία παρέμεινε στο κράτος και η κοινωνία αμέτοχος στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος.
Το περιεχόμενο της εκλογικής ψήφου
Τι είναι η εκλογική ψήφος;
Στο επίπεδο του πολιτεύματος συνιστά είτε αριστοκρατικό(εκλογή αρίστων) είτε ολιγαρχικό στοιχείο (εκλογή πλουσίων). Δηλαδή, η εκλογική ψήφος δεν χαρακτηρίζει μόνο το πολίτευμα της δημοκρατίας αλλά τα αριστοκρατικά και τα ολιγαρχικά πολιτεύματα.
Στο επίπεδο των εξουσιαστικών συστημάτων είναι νομιμοποιητική, δηλαδή νομιμοποιεί κάποιο να είναι ο φορέας της εξουσία και να λαμβάνει αποφάσεις που αφορούν το σύνολο, την κοινωνία.
Και στην περίπτωση που υπάρχουν περισσότεροι του ενός διεκδικητές, είναι και διαιτητεύουσα. Δηλαδή, διαλέγει ποιος από τους υποψήφιους θα χρηστεί αξιωματούχος του κράτους.
Είναι εκχωρητέα η εκλογική ψήφος.Δηλαδή σου παρέχει ένα μερίδιο στην πολιτική- ένα πολιτικό δικαίωμα- αλλά πρέπει να τον εκχωρήσεις σε ένα άλλο πρόσωπο το οποίο υποτίθεται θα αποφασίζει για λογαριασμό σου. Ή, εφ΄ όσον είναι αποδεκτό ότι η πολιτική εξουσία ανήκει στο κράτος, τότε αναγκαστικά οι πολίτες δεν μπορούν να την κατακρατήσουν αλλά να την εκχωρήσουν στον ιδιοκτήτη της πολιτικής που είναι το κράτος.
Από τη στιγμή που εκχωρεί ο πολίτης το ίσο μερίδιο πολιτικής που κατέχει με την ψήφο του στον υποψήφιο που καταλαμβάνει το αξίωμα του κράτους – το κράτος είναι απρόσωπο –, τότε ο ίδιος παραμένει εκτός του πολιτικού συστήματος χωρίς κανένα δικαίωμα στη διαχείριση των κοινών υποθέσεων. Γιατί με την εκλογική ψήφο το παραχώρησε σε ένα άλλο πρόσωπο.
Δηλαδή η λειτουργία του πολιτικού συστήματος στηρίζεται στην αρχή ότι ο πολίτης έχει ένα δικαίωμα στην πολιτική, να μην έχει κανένα δικαίωμα. Γι αυτό και υποχρεωτικά εκχωρείται σε ένα τρίτο προσωπο.
Εκλογική ψήφος και δουλεία
Το γεγονός ότι οι πολίτες συναινούν στην παραχώρηση της πολιτικής λειτουργίας σε κάποια άλλα πρόσωπα δεν υποδηλώνει ότι είναι και πολιτικά ελεύθεροι. Η συναίνεση δημιουργεί νομιμοποίηση , δε δημιουργεί ελευθερία. Η συναίνεση, για παράδειγμα, στη μισθωτή εργασία δεν υποδηλώνει ότι το άτομο είναι οικονομικά ελεύθερο.Στο χώρο της εργασία είναι εξαρτημένος από τη βούληση κάποιου άλλου που αποφασίζει. Το ίδιο συμβάινει και στην πολιτική: η συναίνεση με την εκλογική ψήφο διαιωνίζει την εξάρτηση του ατόμου και στον πολιτικό τομέα, αφού κάποιος άλλος θα αποφασίζει αντί του ιδίου.
Φυσικά, το άτομο έχει το πολιτικό δικαίωμα να διαδηλώνει για να ασκήσει πίεση στον κάτοχο της εξουσίας του κράτους ή στον ιδιοκτήτη μιας επιχείρησης. Αλλά, η διαδηλώση επιβεβαιώνει ταυτόχρονα ότι ο πολίτης βρίσκεται εκτός του πολιτικού/οικονομικού συστήματος. Γιατί, αν το άτομο είχε δικαίωμα να αποφασίζει το ίδιο για πολιτικά θέματα, τότε η διαδήλωση δε θα είχε νόημα, δηλαδή θα ήταν παράλογο να διαδηλώνεις εναντίον του εαυτού σου!!!
Με τη χρήση της εκλογικής ψήφου ο πολίτης αποφασίζει κάτι; Όχι, δεν αποφασίζει τίποτε και ούτε έχει την πολιτική αρμοδιότητα να επιληφθεί οποιουδήποτε θέματος. Αποφασίζει ότι κάποιος άλλος θα κατέχει την πολιτική λειτουργία της κοινωνίας, δηλαδή θα αποφασίζει για κείνον, και μάλιστα με εν λευκώ εξουσιοδότηση. Δεν παίρνει δηλαδή ο πολίτης κάποια πολιτική απόφαση είτε από την άποψη της διαβούλευσης είτε της εισήγησης είτε της απόφασης/εκτέλεσης. Όλα αυτά τα εκχωρεί σε άλλους και απομένει υπήκοος/πολίτης του κράτους με βάρκα σωτηρίας την ελπίδα.
Εκλογική ψήφος και κοινωνία
Τι υποδηλώνει για την κοινωνία η εκλογική ψήφος;
Ότι η κοινωνία από πολιτική άποψη είναι μια κοινωνία δούλων με την έννοια ότι σε θέματα που αφορούν τη συνολική κοινωνία δεν έχουν κανένα δικαίωμα να αποφασίζουν. Δηλαδή, στο πολιτικό επίπεδο δεν αναγνωρίζεται ότι ο κάθε πολίτης και το όλον- ο δήμος- αποτελούν θεσμικά όργανα του πολιτεύματος.
Η πολιτική δουλεία της κοινωνία δε σημαίνει ότι τα άτομα είναι ολοκληρωτικά δούλοι, όπως στο φεουδαρχικό σύστημα, όπου το άτομο αντιμετωπίζεται ως πράγμα.Η κοινωνία απολαμβάνει την ατομική της ελευθερία (ελευθερία στην ιδωτική της ζωή) και είναι ικανοποιημένη λόγω του επιπέδου της εξέλιξης της. Όμως η ατομική ελευθερία δε σε καθιστά ούτε κοινωνικά ούτε πολιτικά ελεύθερο. Είναι όμως η ατομική ελευθερία η προϋπόθεση για διεκδίκηση κάθε μορφής ελευθερίας.
Εκλογική ψήφος και προεδρικές εκλογές στην Κύπρο
Το γεγονός ότι οι πιο πολλοί πολίτες ασκούν το εκλογικό δικαίωμα δηλώνει ότι από άποψη συμφέροντος ή γνώσης η πλειονότης της κοινωνίας είναι ανεκτική/ικανοποιημένη από το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα.
Δηλαδή, σε μεγάλο βαθμό η κυπριακή κοινωνία πολιτικά είναι αχειράφετη, γι αυτό και εκχωρεί την πολιτική λειτουργία σε κάποιους άλλους εν λευκώ –τα κόμματα.
Από πολιτική άποψη δεν παρατηρούνται κάποιες διεργασίες στο κοινωνικό επίεπδο. Εκτός από το γεγονός της αποχής, το οποίο ερμηνεύεται ως μη ικανοποίηση του πολίτη από τη λειτουργία της πολιτικής ή του πολιτικού συστήματος. Έτσι το κατανοούν τα κόμματα και οι υποψήφιοί τους. Γι αυτό και ακριβώς το λόγο κάποιοι υποψήφιοι δειλά-δειλά προτείνουν κάποιους τρόπους εμπλοκής των πολιτών στην πολιτική διαδικασία (πρόταση Λιλλήκα για ανακλητό και πρόταση Αναστασιάδη για νομοθετική πρωτοβουλία στους πολίτες). Αυτές οι προτάσεις υποδηλώνουν ότι βρισκόμαστε σε ένα πρώιμο στάδιο μετάβασης από την εκλογική ψήφο στην αντιπροσωπευτική. Το σημαντικό όμως είναι πως και αυτές οι πρωτοβουλίες προέρχονται από την άρχουσα τάξη και όχι από την κοινωνία.
Νεοτερικότητα και ελληνική αρχαιότητα
Από την άποψη της ανθρωποκεντρικής εξέλιξης , δηλαδή του σταδίου ανάπτυξης της ελευθερίας, οι νεοτερικές κοινωνίες μπορούν να συγκριθούν με τις ανάλογες κοινωνίες των πόλεων κρατών του 7ου π.Χ. αιώνα, δηλαδή την περίοδο των νομοθετών- του σημερινού κράτους δικαίου -και της σταδιακής γενίκευσης της εκλογικής ψήφου. Όμως οι τωρινές κοινωνίες και το πολιτικό σύστημα δεν έχουν περιέλθει στο στάδιο εκείνο της εξέλιξης στο οποίο η ψήφος θα γίνει τουλάχιστον αντιπροσωπευτική, δηλαδή να έχεις το δικαίωμα και να ελέγχεις τον ψηφισμένο αξιωματούχο. Στην αρχαιότητα η αντιπροσωπευτική ψήφος καθιερώθηκε από το Σόλωνα το 592/91 π.Χ..
Και φυσικά ουδεμία σύγκριση μπορεί να γίνει με την περίοδο της κλασικής δημοκρατίας όπου ο πολίτης είναι κύριος της ψήφου του, άρα δεν εκχωρείται, και η ψήφος αποκτά αποφασιστικό περιεχόμενο και το άτομο αποκτά και την πολιτική ελευθερία, αφού μετέχει «κρίσεως και αρχής».
ΥΓ. Δεν αναφέρθηκα στο δικαιωμα του «εκλέγεσθαι» γιατί εκεί αποδεικνύεται ολοφάνερα ο ολιγαρχικός χαρακτήρας του πολιτεύματος.
ΥΓ. Η μεγαλύτερη ανοησία, στην ελληνική τουλάχιστον γλώσσα, είναι να χρησιμοποιείς τη φράση «το δημοκρατικό δικαίωμα της ψήφου» αναφερόμενος στις εκλογές.Έλεος!!!