Οι διαδηλώσεις των Τουρκοκυπρίων και ελληνοκυπριακές προσεγγίσεις

Οι διαδηλώσεις των Τουρκοκυπρίων με αφετηρία την οικονομική επιδείνωση της θέσης τους, οι δηλώσεις Ερντογάν δημιούργησαν ανάμεσα στους Ελληνοκύπριους κάποιους προβληματισμούς.

Σε άρθρα και αναλύσεις προβάλλονται κυρίως δυο σχολές σκέψεις. Η πρώτη αντκρύζει τις διαδηλώσεις των Τουρκοκυπρίων κυρίως ή μόνο στην οικονομική τους διάσταση. Αυτή η προσέγγιση είναι αφελής. Γιατί κανένα οικονομικό πρόβλημα δε λύνεται στο οικονομικό επίπεδο, αλλά στο πολιτικό. Ή διαφορετικά, οι Τουρκοκύπριοι αντιδρούν στις πολιτικές αποφάσεις της Τουρκίας για επιβολή οικονομικής λιτότητας ή και για άλλες ενέργειές της στα κατεχόμενα εδάφη.

Η δεύτερη σχολή σκέψης επικεντρώνεται στην πολιτική διάσταση των διαδηλώσεων σε συνάρτηση με τη λύση ή προοπτική λύσης του κυπριακού προβλήματος. Αυτή η δεύτερη σχολή σκέψης είναι ένα μωσαϊκό. Άλλοι επικεντρώνονται στην ανάγκη για «κοινούς αγώνες» για αποτίναξη της τουρκικής κατοχής, άλλοι θεωρούν ότι είναι η στιγμή να δώσουν τα διαπιστευτήριά τους υπέρ της λύσης με την προβολή της θέσης ότι μόνο μέσα από τη λύση θα κατοχυρωθούν τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων και άλλοι προβάλλουν την άποψη ότι οι διαδηλώσεις των Τουρκοκυπρίων δεν θα επηρεάσουν βραχυπρόθεσμα τις εξελίξεις στο κυπριακό.

Οι διαδηλώσεις των Τουρκοκυπρίων έχουν πράγματι ως αφετηρία την επιδείνωση της οικονομικής τους θέσης ως αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων της Άγκυρας. Όπως ο κάθε άνθρωπος ,έτσι και οι Τουρκοκύπριοι αντιδρούν σε τέτοιες επιλογές που επιβάλλονται απέξω και θεωρούν ότι είτε πρέπει ο εξωτερικός αφέντης θα πρέπει να αναθεωρήσει την οικονομική πολιτική του ή να τους αφήσει ήσυχους να διαχειριστούν οι ίδιοι τη μοίρα τους. Και διαδηλώνουν γιατί στο πολιτικό τους σύστημα, όπως και στο δικό μας, δεν έχουν άλλο μέσο πίεσης.

Οι οργισμένες αντιδράσεις του Τούρκου ηγεμόνα Ερντογάν προσέδωσαν άλλη διάσταση στο πρόβλημα. Ανέδειξε μια πραγματικότητα που οι Τουρκοκύπριοι μπορεί να απέφευγαν να αντικρύσουν: ναι μεν είναι «κράτος» αλλά υποτελές στην Άγκυρα. Ως ένα υποτελές μόρφωμα που αποδέχονταν ή ανέχονταν οι Τουρκοκύπριοι, αυτονόητα αυτός που αποφασίζει για τα θέματα που το επηρεάζουν, είναι η Τουρκία. Αυτό είναι μια πραγματικότητα. Το πολιτικό πρόβλημα αναδεικνύεται από τη στιγμή που συνειδητοποιείται από την τουρκοκυπριακή κοινωνία ότι τα συμφέροντα της Τουρκίας δε συμβαδίζουν κατ΄ανάγκη με τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων. Ή η όποια ελευθερία κατακτήθηκε από τους Τουρκοκύπριους με την αρωγή της ομοεθνούς Τουρκίας απέναντι στους αλλοεθνείς περιορίζεται από την υποβάθμιση των υλικών όρων της ζωής.

Οι Τουρκοκύπριοι όντας μεινότητα στην Κύπρο επιδίωξαν με τη βοήθεια της Τουρκίας να μην μετατραπούν και σε πολιτική μειονότητα, δηλαδή να καθορίζει η ελληνοκυπριακή πλειονότητα το μέλλον τους. Στα πλαίσια του νεοτερικού εδαφικού έθνους κράτους επιδίωξαν το γεωγραφικό διαχωρισμό ως στοιχείον «εκ των ων ουκ ανευ» για την επιβίωσή τους στην Κύπρο ως ξεχωριστής εθνοτικής μονάδας.

Φυσικά αυτή η προσέγγιση σήμερα είναι προβληματική: από τη μια το εδαφικό κράτος αποδυναμώνεται λόγω παγκοσμιοποίησης και από την άλλη το επικοινωνιακό υπόβαθρο απεγκλωβίζεται από το έδαφος. Κυρίως όμως επιδεινώνεται η οικονομική θέση των ανθρώπων λόγω της επιβολής της οικονομικής αγοράς και της υποταγής της πολιτικής στα κελεύσματά της.

Το γεγονός αυτό δημιουργεί νέες δυναμικές παγκοσμίως και επηρεάζει το κάθε έθνος και το κάθε κράτος: και τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους. Ο χρόνος αντίδρασης είναι συνυφασμένος με το βαθμό όξυνσης των επιπτώσεων στα μέλη μιας κοινωνίας και το βαθμό πολιτικής ανάπτυξής της.

Καταληκτικά κάποιες παραδοχές:

1.Οι Τουρκοκύπριοι δεν αγωνίζονται για να ξεφύγουν από την όποια υποτέλεια στην Άγκυρα και να υπαχθούν στην υποτέλεια των Ελληνοκυπρίων. Γι αυτό και εμμένουν καθολικά στη διαιώνιση των εγγυήσεων της Τουρκίας ακριβώς γιατί δεν εμπιστεύονται την ελληνοκυπριακή πολιτική και οικονομική ολιγαρχία. Γι αυτό και προβάλλουν την αντιφατική θέση «περί κυριαρχίας των δύο συνιστώντων κρατιδίων υπό την εγγύση της Τουρκίας»!!! Κυριαρχία ενός κράτους και εγγυήσεις από τρίτο κράτος συνιστούν μια αντιφατικότητα.

2.Το γεγονός ότι απουσιάζουν οι κοινοί αγώνες δεν είναι γιατί δεν υπάρχουν κοινά συμφέροντα. Είναι γιατί οι πολιτικές ηγεσίες οι οποίες μονοπωλούν τη διαχείριση του κυπριακού προβλήματος αδυνατούν να τα εκφράσουν. Βασικά οι πολιτικοί ηγέτες στις δυο πλευρές λειτουργούν ως αφέντες των Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων και επιθυμούν να διαιωνίσουν ένα καθεστώς υποτακτικών τους. Επενδύουν αυτή την προοπτική με βαρύγδουπες κενολογίες περί «ενότητας του τόπου και του λαού», «πολιτική ισότητα» των εξουσιαστικών κοινοτικών μηχανισμών και ανισότητα των ανθρώπων και άλλα παραμύθια. Δηλαδή η λογική τους είναι καθαρά κομματοκεντρική και όχι ανθρωποκεντρική. Ή το συμφέρον του κόμματος υπέρκειται του συμφέροντος του κάθε μέλους και της κοινωνίας συνολικά.

3.Η σύγχρονη πραγματικότητα δημιουργεί καλύτερες προϋποθέσεις για τη λύση του κυπριακού. Όμως αν αυτές οι προϋποθέσεις θα αξιοποιηθούν, εξαρτάται όχι από το αν κάποιος επιθυμεί λύση, αλλά από το αν μπορεί να εκφράσει σε πολιτικό επίπεδο τις νέες συγκυρίες. Οι πολιτικές ηγέτες των δύο κοινοτήτων κατανοούν τον κόσμο και τον αποτυπώνουν σε πολιτική πρόταση με βάση την εθνοκρατική ιδεολογία των δύο παρελθόντων αιώνων. Η κοινωνία από την άλλη,μπορεί να μην έχει χρόνο να στοχαστεί, αλλά μονίμως αποστασιοποιείται από τις κομματικές οπισθοδρομήσεις, γιατί αντιλαμβάνεται είτε την αναξιοπιστία των πολιτικών είτε πως τα λόγια τους δε συνάδουν με τον βιούμενο τρόπο της ζωής τους. Μα το πιο σημαντικό της αποστασιοποίησης της κοινωνίας είναι γιατί δεν είδε κάποια πρόταση που να βελτιώνει τη ζωή του καθενός ανθρώπου και της κάθε συλλογικότητας σε αυτό τον τόπο, δηλαδή που να ανταποκρίνεται στις τωρινές και τις αυριανές της ανάγκες.Γι αυτό και οι ολιγαρχικοί κομματοκράτορες προβάλλουν τη θέση περί οδυνηρού συμβιβασμού, ακριβώς γιατί δεν έχουν όραμα για ένα καλύτερο μέλλον για όλους.Ή όποιος δεν έχει κάποια πολιτική πρόταση καλύτερη από το παρόν, προβάλλει το ρεαλισμό ως αναγνώριση των υπαρκτών δεδομένων. Τα οποία δεδομένα δεν ικανοποιούν κανένα, αλλά στο όνομα του ρεαλισμού πρέπει να τα υιοθετήσουμε. Αυτό συνιστά και την αποθέωση της πολιτικής βλακείας.

4. Ο ρεαλισμός στο παρόν σημαίνει αναγνώριση της πολιτικής πραγματικότητας με βάση τη δύναμη. Επομένως, η όποια λύση προωθείται, θα αποτυπώνει τους συσχετισμούς δύναμης. Αυτό στην πράξη σημαίνει ικανοποίηση των συμφερόντων της Αγγλίας και της Τουρκίας πρωταρχικά και, κατά δεύτερο λόγο, των κομματικών δυνάμεων που ηγεμονεύουν τους Ελληνοκυπρίους και τους Τουρκοκυπρίους. Το κοινό συμφέρον των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων θα απουσιάζει από την όποια λύση. Η διεθνής και τοπική ολιαγαρχία θα κατοχυρώσει τα συμφέροντά της και οι Ελληνόκυπριοι και Τουρκοκύπριου θα απολαμβάνουν την οδύνη τους στα πλαίσια του «οδυνηρού συμβιβασμού». Αυτό είναι το «όραμα» της διεθνούς και της τοπικής ολιγαρχίας, των ντόπιων και των διεθνών ηγεμόνων. Και η ελληνοκυπριακή και η τουρκοκυπριακή κοινωνία δεν ικανοποιούνται αυτονόητα από τέτοια οράματα ή πιο σωστά εφιάλτες. Και βρίσκουν τρόπους να εκφράσουν την αποστασιοποίηση τους από αυτές τις νέες βαρβαρότητες των νεκραναστημένων ηγεμόνων.

5.Οι αγώνες των Τουρκοκυπρίων για ελευθερία θα συνεχιστούν εκτός και αν απαμβλυνθεί η οικονομική και πολιτική καταπίεση την οποία βιώνουν. Φυσικά υπάρχει πάντοτε και η λύση της καταστολής ή του εκπατρισμού Από την άλλη, θα βιώνουν τη μοναξιά τους λόγω κυρίως της ανικανότητας της ελληνοκυπριακής πολιτικής ηγεσίας να στοχαστεί με βάση τις διεθνείς εξελίξεις και να αποτελεί ουσιαστική λύση για όλους η επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Θα ενεργεί προσχηματικά γιατί δεν μπορεί να στοχαστεί ουσιαστικά για το μέλλον μας,δηλαδή δημοκρατικά.

Το ΑΚΕΛ, το ΔΗΣΥ και το κυπριακό προεκλογικά ή τα καμώματα των νέων ηγεμόνων

Ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ κ. Αναστασιάδης δε θέλει να συζητηθεί το κυπριακό κατά την προεκλογική περίοδο των βουλευτικών εκλογών. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ κ. Κατσουρίδης υποστήριξε ότι «δεν μπορεί να κατανοήσει γιατί να απουσιάζει το κυπριακό από τον προεκλογικό».

Έτσι ο κυπριακός λαός βρέθηκε μπροστά σε ένα νέο , μεγάλο, σοβαρό δίλημμα:να συζητούν τα κόμματα προεκλογικά το κυπριακό ή όχι; Δε θα υιοθετήσω την υπεραπλουστευμένη θέση πως κανένας δεν κρατά το στόμα τους. Επομένως, όποτε θέλετε ανοίγετέ το και αντίστροφα. Με λίγα λόγια απορρίπτω τη θέση « σκασίλα μας μεγάλη».

Ως ενεργός πολίτης ( άλλη ανοησία και τούτη) και ακολουθώντας τη νέα ατάκα του κ. Αναστασιάδη περί «ορθολογικού πατριωτισμού» είπα να προβληματιστώ επί των νέων δεδομένων της κομματικής ζωής. Και να αποδείξω ότι οι εν λόγω κύριοι κενολογούν ασύστολα.

Ο λαϊκισμός

Φυσικά το κάθε κόμμα όταν υποστηρίζει τη μια ή την άλλη θέση, το πράττει με το σκεπτικό ότι η καθεμιά επιλογή τον βολεύει σε σχέση με την υφαρπαγή ψήφων από τους πολίτες εν όψει βουλευτικών εκλογών. Δηλαδή, αμφότεροι εκφράζουν θέσεις στα πλαίσια μιας λαϊκιστικής προσέγγισης που έχει ως βάση αποκλειστικά το πώς θα εξαπατήσουν τον «όχλο» για να πάρουν την εξουσία.Ή το συμφέρον του κόμματος και όχι του λαού είναι που τους απασχολεί. Και προσλαμβάνουν επικοινωνιολόγους για να τους υποδεικνύουν τον πιο αποτελεσματικό τρόπο υφαρπαγής ψήφων γιατί οι ίδιοι θεωρούν τους εαυτούς τους ανίκανους να πείσουν με επιχειρήματα το λαό.

Ο σκοταδισμός

Είτε συζητηθεί είτε όχι προεκλογικά το κυπριακό είναι αμφότεροι εκφραστές του σκοταδισμού. Εννοώ ότι έχουν την απαίτηση να χειρίζονται το μέλλον μιας κοινωνίας εν απουσία της κοινωνίας. Και έχουν αναγάγει την έλλειψη διαφάνειας και ενημέρωσης του λαού σε κυρίαρχη πρακτική. Μάλιστα σημαδεύουν και χαρτιά για να ανακαλύψουν ποιος διαρρέει έγγραφα στον τύπο!!! Το ερώτημα είναι απλό: γιατί οι εκφραστές του σκοταδισμού θέλουν τώρα συζήτηση του κυπριακού; Τι θα πουν; Αυτά που αρνούνται να πουν τόσο καιρό; Ή μήπως είναι για να διαλαλούν την πραμάτεια τους στους ιθαγενείς ψηφοφόρους συνθηματολογώντας για «αρχές», «ιστορικούς συμβιβασμούς», «ρεαλισμούς» κλπ.;

Τα παπαγαλάκια

Ας υποθέσει καποιος ότι συζητείται το κυπριακό προεκλογικά. Έχουν το ΑΚΕΛ και το ΔΗΣΥ να προτείνουν κάτι νέο προς συζήτηση; Ποιο θα είναι το αντικείμενο της συζήτησης; Ή μήπως θα μας παπαγαλίζουν τα παπαγαλισμένα μέχρι να γίνουμε όλοι καλά παπαγαλάκια; Οι κομματικές γραφειοκρατίες θεωρούν ότι είναι οι γνώστες των πάντων και νομίζουν ότι απευθύνονται σε ηλίθιους.

Η εκπόρνευση των λέξεων

Ο κ. Αναστασιάδης δε θέλει να συζητηθεί το κυπριακό προεκλογικά για χάρη της ενότητας!!! Της ενότητας ποιων; Έχει διαπιστώσει ο κ. Αναστασιάδης ότι υπάρχει διχασμός στην κοινωνία για το κυπριακό; Και ποιο είναι το περιεχόμενο του διχασμού; Φυσικά όταν ο κ. Αναστασιάδης επικαλείται την ενότητα εννοεί αυτών που διαμάχονται, δηλαδή των κομμάτων. Και ποιο είναι το περιεχόμενο της ενότητας στην κομματική συνείδηση του κ. Αναστασιάδη; Αν ο Πρόεδρος τον καλεί και συζητά ιδιαιτέρως μαζί του και συνδιαμορφώνει την πορεία, τότε η ενότητα γίνεται πραγματικότητα!!! Αν δηλαδή ο Χριστόφιας και ο Αναστασιάδης συναποφασίζουν για το κυπριακό στα πλαίσια της προσωπικής -άντε και της κομματικής – συλλογικότητας, τότε έχουμε ενότητα!!!

Ο απολογισμός ως φαντασίωση

Θα πει κάποιος: «Η συζήτηση είναι ένα είδος πεπραγμένων στη διαχείριση του κυπριακού, ένας απολογισμός. Απαγορεύεται;» Όχι. Μόνο που ο απολογισμός σε αυτή την περίπτωση είναι ευθύνη του Προέδρου της Δημοκρατίας και όχι του ελέω θεού κυβερνώντος ΑΚΕΛ. Ύστερα, ο απολογισμός αποκτά νόημα σε σχέση με την έγκρισή του ή την απόρριψή του. Τέτοιες διαδικασίες δεν υπάρχουν. Θα πει κάποιος: «με την ψήφο σου εγκρίνεις ή απορρίπτεις».Αυτά είναι ανοησίες. Ο απολογισμός αφορά τις πράξεις κάποιων για ένα παρελθόν, ενώ η εκλογή αφορά αυτούς που θα διαχειριστούν το μέλλον. Είναι δύο διαφορετικές πολιτικές διαδικασίες. Ή όπως έκαναν παλιότερα και στα διάφορα σωματεία πολύ λογικά: «προηγείται ο απολογισμός της διοίκησης, εγκρίνεται ή όχι ο απολογισμός και στη συνέχεια εκλέγεται νέο διοικητικό συμβούλιο».

Το πολίτευμα και η σύγχυση της διάκρισης των κρατικών εξουσιών

Σε όλη την προεκλογική περίοδο των βολευτικών ας υποθέσουμε ότι συζητείται μόνο το κυπριακό και οι πολίτες ψηφίζουν με κριτήριο το κυπριακό. Οι εκλεγμένοι βουλευτές τι μπορούν να κάνουν για το κυπριακό; Τίποτε απολύτως, αφού δεν έχουν καμία αρμοδιότητα. Άρα γιατί συζητούσαμε; Ποιο είναι σε αυτή την περίπτωση το νόημα της εντολής του λαού προς τους βουλευτές;

Το πολίτευμα και η αθεσμοποίητη εξουσία

Ο χειρισμός του κυπριακού βρίσκεται εκτός των επίσημων θεσμών του κράτους. Η μόνη υπαρκτή νομιμοποίηση είναι πως ο λαός με την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, επιλέγει και τον διαπραγματευτή των Ελληνοκυπρίων. Από κει και πέρα, το εξωθεσμικό όργανο το οποίο χειρίζεται το πρόβλημα υποτίθεται πως είναι το Εθνικό Συμβούλιο και όχι κάποιο θεσμικό όργανο της κρατικής εξουσίας.

Το πολίτευμα και η ενοποίηση της εξουσίας

Θα πει κάποιος πως δεν μπορεί να διαχωριστεί η πολιτική και πρέπει ο πολίτης να τοποθετείται συνολικά σε κάθε εκλογή είτε προεδρική είτε βουλευτική. Αυτή η αντίληψη γεννά ερωτήματα στα οποία θα πρέπει να δώσουν απαντήσεις οι κομματάρχες. Αν η πολιτική ως ρυθμιστική λειτουργία μιας κοινωνίας είναι αδιαίρετη, τότε γιατί δεν αλλάζουν το πολιτικό σύστημα από προεδρικό σε κοινοβουλευτικό, ώστε η πλειοψηφία της βουλής να σχηματίζει κυβέρνηση; Από την άλλη, τότε τι γίνεται με την περίφημη διάκριση των εξουσιών του κράτους, που εφευρέθηκε για να μειώσει τη συγκέντρωση της δύναμης στα χέρια ενός ή λίγων εξουσιαστών;

Το πολίτευμα και η ηγεμονία

Φυσικά στα πιο πάνω ερωτήματα δεν θα απαντήσουν οι κ. Κατσουρίδης και Αναστασιάδης. Γιατί όντας κομματοκράτορες θεωρούν αυτονόητα ότι η πολιτική ταυτίζεται με το κόμμα, το εξωθεσμικό –διαμεσολαβητικό όργανο που μονοπωλεί την πολιτική ως νεοφεουδαρχικό όργανο. Έτσι η πολιτική μεταφέρεται από τα θεσμικά όργανα του κράτους σε εξωθεσμικά όργανα που λειτουργούν αποκλειστικά με βάση τους συσχετισμούς δύναμης και χωρίς κανένα όριο, «αυτορυθμιζόμενα», δαπάναις της κοινωνίας!!! Είναι τα φερέφωνα της νέας τάξης πραγμάτων στο εσωτερικό της Κύπρου αντιγράφοντας το διεθνές περιβάλλον που λειτουργεί ομοίως. Είναι οι νέοι ηγεμόνες με την έννοια της αθεσμοποίητης πολιτικής δύναμης.

Βουλευτές και άβουλοι

Αρκετοί πολίτες νομίζουν ότι στις βουλευτικές εκλογές θα εκλέξουν βουλευτές οι οποίοι βουλεύονται για το κοινό μας καλό και αποφασίζουν. Αυτό είναι πλάνη γιατί βουλή δεν υπάρχει. Οι βουλευτές δε βουλεύονται στη βουλή αλλά στα κόμματα.Στη βουλή απλώς σηκώνουν το χέρι τους και μάλιστα η ηλεκτρονική ψηφοφορία δεν ισχύει, γιατί κάποιος βουλευτής μπορεί αθέατα να λοξοδρομήσει από τις κομματικές εντολές. Και αφού βουλεύονται στα κόμματα, η κομματική γραφειοκρατία αποφασίζει και ύστερα τις κομματικές αποφάσεις τις νομιμοποιούν σε κομματοσύναξη με ανάταση της χειρός. Ουσιαστικά αυτό που ψηφίζει ο πολίτης σε αυτές τις εκλογές είναι: ποια κομματική γραφειοκρατία θα αποφασίζει και ποια βαρύτητα θα έχει η απόφασή της στη λήψη της τελικής απόφασης. Αυτό που ψηφίζει ο πολίτης είναι η νομιμοποίηση της κομματοκρατίας και ποιοι θα είναι οι εκλεκτοί του στο ανασήκωμα της χειρός. Και ο καλύτερος βουλευτής είναι ο άβουλος, αυτός που σηκώνει το χέρι του απροβλήματιστα, έτσι όπως του έδωσαν εντολή οι γραφειοκράτες του κόμματος. Το υπαρκτό σήμερα είναι οι κομματικές βουλές, ανομιμοποίητες από τους πολίτες, οι οποίες νομιμοποιούν τις αποφάσεις τους από κάποιους που νόμιμα βρίσκοντααι στη βουλή και σηκώνουν το χέρι τους χωρίς να βουλεύονται. Άρα, δεν ψηφίζονται βουλευτές στην κυριολεξία στις εκλογές τώρα. Και οι υποψήφιοι βουλευτές το γνωρίζουν αυτό. Και θέλουν να γίνουν βουλευτές για να σηκώνουν το χέρι τους σύμφωνα με τις εντολές ή να έχουν δημοσιότητα ή να καρπώνται οικονομικά οφέλη. Προκαλεί εντύπωση που τόσοι πολλοί θέλουν να ονομάζονται κάτι ανύπαρκτο!!!

Οι πολιτικοί ως τραγωδία

Τούτο είναι το συμπέρασμα.

Οι πολίτες ως αρνιά

Τούτο είναι το ζητούμενό τους.

Αυτούς τους νέους ηγεμόνες καλείται να νομιμοποιήσει ο πολίτης με την ψήφο του στις βολευτικές εκλογές.Κανένας δημοκρατικός πολίτης είναι δυνατόν να δώσει ψήφο σε ηγεμόνες.Γιατί το μέλλον μας δεν είναι ο ηγεμονικός κομματικός μεσαίωνας.

Υ.Γ.Τελειώνοντας το κείμενο συνειρμικά το μυαλό μου πήγε στους στίχους του Σεφέρη:«Ας τους να τρώγουνται και ν΄ανεμοδέρνουνται ωσάν το κάτεργο που δένει μούδες.Καλώς μας ήρθατε στην Κύπρο, αρχόντοι. Τράγοι και μαϊμούδες!».

Φυσικά ο συνειρμός δεν είναι πετυχημένος. Ο Σεφέρης αναφερόταν σε αλλοεθνείς κατακτητές της Κύπρου. Από την άλλη, ίσως δεν υπολόγιζε ότι υπάρχουν και ομοεθνείς πολιτικοί κατακτητές.

Η αποχή και οι κενολογίες των κομματικών νεολαιών

Αφορμή για τη συγγραφή αυτού του κειμένου είναι οι θέσεις των εκπροσώπων των κομματικών νεολαιών ΕΔΟΝ και ΝΕΔΗΣΥ για την αποχή (εφ. Ο Φιλελευθέρος, 22/1/2011).

Σε τι συμφωνούν οι εκπρόσωποι των δύο κομματικών νεολαιών;

1.Η αποχή συνιστά μια πράξη που υποδηλώνει «απαξίωση των κομμάτων και της πολιτικής». Αυτή η αντίληψη είναι αποκύημα της φαντασίας τους και της ανεπάρκειάς τους. Η αποχή από την εκλογική διαδικασία ως μαζικό φαινόμενο δεν είναι απαξίωση της πολιτικής. Η αποχή από την εκλογική διαδικασία συνιστά απαξίωση του κομματικού φαινομένου και των πολιτικών. Αυτή η απαξίωση αποτελεί πολιτική πράξη και όχι αποπολιτικοποίηση.

Το γεγονός ότι οι εκπρόσωποι των κομματικών νεολαιών ταυτίζουν την πολιτική με το κόμμα είναι αποτέλεσμα γνωσιολογικής ανεπάρκειας. Η πολιτική είναι η ρυθμιστική λειτουργία μιας κοινωνίας. Το κομματικό φαινόμενο είναι προϊόν της νεοτερικότητας και της κατασκευής του έθνους –κράτους. Πολιτική υπάρχει και χωρίς την ύπαρξη των κομμάτων ως διαμεσολαβητών ανάμεσα στην κοινωνία και την κρατική εξουσία, η οποία μονοπωλεί σήμερα την πολιτική. Διαφορετικά, πολιτική υπάρχει και στη μοναρχία και στην αριστοκρατία και στην ολιγαρχία – όπως σήμερα – και στη δημοκρατία. Το κομματικό φαινόμενο ως ολιγαρχική έκφραση δεν αποτελεί και το απώγειο των κατακτήσεων του ανθρώπου ούτε και έφτασε το τέλος της ιστορίας!!! Συνιστά απλώς ένα στάδιο της ανθρωποκεντρικής εξέλιξης.

2. Οι εκπρόσωποι των δύο κομματικών νεολαιών καλούν επίσης από κοινού τους νέους να εγγραφούν στους καταλόγους και να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Και οι δυο συμφωνούν ότι οι νέοι οφείλουν να νομιμοποιούν με την ψήφο τους το υφιστάμενο ολιγαρχικό σύστημα, όντας οι ίδιοι φερέφωνα και στυλοβάτες του. Έτσι, από συστημική άποψη τάσσονται στο ίδιο στρατόπεδο, της συντήρησης του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος. Δηλαδή από την άποψη της συγκρότησης και της λειτουργίας της πολιτικής, δεν διαφωνούν σε κάτι.

3.Για την αιτιολόγηση της αποχής συμφωνούν, αν και με διαφορετικές ορολογίες ,ότι φταίει το σύστημα. Ποιο σύστημα; Γιατί δεν το ορίζουν; Το οικονομικό σύστημα; ο καπιταλισμός; Μα ο καπιταλισμός νομιμοποιείται όχι σε ένα πολιτικό κενό, αλλά σε ένα πολιτικό σύστημα , το ολιγαρχικό, το οποίο εκπροσωπούν οι κομματικές νεολαίες. Και όπως το οικονομικό σύστημα ελέγχεται από τους λίγους που καρπώνονται προνομιακά τα υλικά αγαθά, έτσι και το πολιτικό σύστημα ελέγχεται από τους λίγους που καρπώνονται προνομιακά τα πολιτικά αγαθά. Ή, το πολιτικό σύστημα που εκφράζει τον καπιταλισμό είναι η ολιγαρχία. Εκτός και αν οι εκπρόσωποι των κομματικών νεολαιών πιστεύουν ότι η πολιτική είναι ανεξάρτητη από την οικονομία!!!

Από την άλλη, οι εκπρόσωποι τον νεολαιών είναι μέρος του υπαρκτού πολιτικού συστήματος. Συνιστά αμοραλισμό να επικρίνεις αυτό που εκπροσωπείς. Είναι υποκρισία να αρθρώνεις αντι-συστημικό λόγο, όταν εκπροσωπείς το σύστημα και καλείς μάλιστα τους νέους να το νομιμοποιήσουν με την ψήφο τους. Αυτό συνιστά μια διαδικασία εξαπάτησης τω νέων και υφαρπαγής της ψήφου τους.Ή τελος πάντων, διαλέξετε: είστε με το σύστημα ή είστε εναντίον; Και όχι να μεταλλάσεστε ανάλογα με τις περιστάσεις, όπως τους κομματικούς σας πάτρωνες.

4. Επίσης, οι εκπρόσωποι των κομματικών νεολαιών μη έχοντας να προτείνουν κάποια συστημική αλλαγή, κινδυνολογούν,όπως και οι πολιτικοί προϊστάμενοί τους. Κινδυνεύει η «δημοκρατία», «η πολιτική ζωή του τόπου». Είναι πραγματικά ευχάριστο που το αντιλαμβάνονται ότι οι μόνοι που κινδυνεύουν με την αποχή είναι οι ίδιοι και τα κόμματά τους. Η δημοκρατία δεν έχει κανένα απολύτως κίνδυνο. Πρώτον, γιατί δεν υπάρχει και δεύτερον, γιατί αποκλείεται ο λαός/δήμος να στρεφόταν ποτέ εναντίον του εαυτού του καταργώντας ένα σύστημα που θα του έδινε την ατομική, κοινωνική κι πολιτική ελευθερία. Με την εκπόρνευση των λέξεων που επιχειρούν τα κόμματα και οι νεολαίες τους, προσπαθούν να εμφανιστούν ως σωτήρες αυτού που δεν υπάρχει, της δημοκρατίας!!! Αυτή είναι η λογική του κάθε εξουσιαστή, διαχρονικά: μονάρχη, αριστοκράτη ολιγάρχη και των συνοδοιπόρων τους. Αυτή είναι η λογική αυτών που αγωνιούν για το πολιτικό μέλλον τους.

ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΕΤΕ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΣΑΣ

Υ.Γ. 1. Και ενώ ο εκπρόσωπος της δεξιάς νεολαίας ΝΕΔΗΣΥ καλεί τους νέους να ψηφίσουν, ο εκπρόσωπους της αριστερής ΕΔΟΝ καλεί τους νέους να ψηφίσουν γιατί η αποχή αποτελεί έκφραση «δεξιάς συντηρητικής ιδεολογία/τοποθέτησης»!!! Έλεος!!!

2.Τι έχουν να πουν οι κομματικές νεολαίες για το γεγονός ότι υποχρεώνεται το κοινωνικό σύνολο να τις συντηρεί με ετήσια χορηγία εκατοντάδων χιλιάδων λιρών από το δημόσιο ταμείο και δεν μπαίνουν στον κόπο να εισπράττουν και να συντηρούνται από τα «πολιτικοποιημένα» μέλη τους; Η απάντηση είναι απλή: αν ήταν αναγκασμένοι να εισπράττουν από τα μέλη τους, θα βρίσκονταν στο σπιτάκι τους εδώ και καιρό. Κανένας δεν θα πλήρωνε για να ακούει τις κενολογίες τους.

Πρωτοφανής ιδεολογική σύγκρουση βουλευτών στην Κύπρο!!!

Α.Πόλωση ιδελογική στην Κύπρο!!!Απίστευτο και όμως αληθινό.

Με αφορμή την τροποποίηση της νομοθεσίας για τις βουλευτικές εκλογές για τον καθορισμό του παράβολου (πόσα καταβάλλεις ως δικαίωμα στο κράτος για να δικαιούσαι να είσαι υποψήφιος ) για τις υποψηφιότητες, ξέσπασε νέα ιδεολογική αντιπαράθεση ανάμεσα στις κομματικές δυνάμεις.

Η αριστερά υποστηρίζει πως δεν πρέπει να υπάρχει κανένα παράβολο για να είναι κάποιος υποψήφιος βουλευτής για τους εξής λόγους:

Πρώτο, δεν προβλέπεται από το σύνταγμα ως προϋπόθεση για υποψηφιότητα η καταβολή οποιούδηποτε τιμήματος.

Δεύτερο, το τιμηματικό κριτήριο είναι καθαρά ολιγαρχικό και αντιδημοκρατικό. Με βάση το τίμημα καθοριζόταν ως τις αρχές του 20^ου αιώνα ποιος θα είναι πολίτης , ώστε να δικαιούται να ψηφίσει. Τώρα σταδιακά και εντέχνως εισάγεται το τίμημα ,όχι στο δικαίωμα του εκλέγειν, αλλά του εκλέγεσθαι. Έτσι αποκλείονται όσοι δεν έχουν και αυτά τα 500 ευρώ για να θέσουν υποψηφιότητα, αν το επιθυμούν.

Τρίτο, η θέση του βουλευτή είναι μια θέση προσφοράς προς το κοινωνικό σύνολο. Επομένως είναι απαράδεκτο ένας πολίτης να πληρώνει προκειμένου να προσφέρει στους συνανθρώπους του από τη θέση του βουλευτή!!!

Τέταρτο, εάν ένας πληρώνει για να εκλεγεί, τότε θα προσπαθήσει από τη θέση που κατέχει να βγάλει τα έξοδα της εκλογής του. Έτσι, αντί να προσφέρει στους συνανθρώπους του, θα καταλήξει να προσφέρει στον εαυτούλη του. Έτσι ενισχύεται η διαπλοκή και η διαφθορά.

Οι σοσιαλδημοκράτες υποστηρίζουν την επιβολή παράβολου, αλλά ο κάθε υποψήφιος να καταβάλλει ανάλογα με τις δυνατότητές του. Δηλαδή θα δημοσιοποιεί τα εισοδήματά του ελεγμένα και πιστοποιημένα από το φόρο εισοδήματος ( να είμαστε σίγουροι ότι εκπληρώνει τις φορολογικές του υποχρεώσεις) καθώς και τα περιουσιακά του στοιχεία. Και κλιμακωτά να καταβάλλεται το παράβολο. Η εισήγηση αυτή συνάδει με το πνεύμα του συντάγματός μας, είναι κοινωνικά δίκαιη και διαφανής και στοχευμένη.

Η δεξιά εισηγείται να αυξηθεί το παράβολο στα 10 000 ευρώ προκειμένου να αυξηθούν τα κρατικά έσοδα με δεδομένη την οικονομική κρίση αλλά και να υπάρξει κάποια σοβαρότητα στην εκλογική διαδικασία, με την έννοια ότι η καταβολή ενός σημαντικού ποσού είναι δείκτης της σοβαρής πρόθεσης του υποψηφίου να διεκδικήσει τη θέση.

Β.Τα παραπάνω είναι φανταστικά Στην πραγματικότητα αυτό που γίνεται είναι το εξής: Τώρα το παράβολο ορίζεται σε 250 λίρες. Η κυβέρνηση κατέθεσε πρόταση να αυξηθεί στα 500 ευρώ. Αλλά κάποιοι βουλευτές εντοπίζουν πρόβλημα γιατί στις ευρωεκλογές το παράβολο είναι χίλια ευρώ. Το τεράστιο πρόβλημα που έχουν να λύσουν οι βουλευτές είναι: 500 ή 1000 ευρώ για το παράβολο;

Γ. Το «ιδεολογικό» κομματικό κουτόχορτο ακόμα να αρχίσει να σερβίρεται. Σιγά- σιγά. Το πρόβλημα αυτή τη φορά είναι πόσοι θα ανταποκριθούν στο κομματικό κουτόχορτο. Γιατί τα ποσοστά των εγκύρων δεν μπορούν να αυξομειώσουν σημαντικά τα κομματικά ποσοστά αλλά και γιατί και σε τυχόν σημαντική αυξομείωση, τίποτε δεν θα αλλάξει στην πολιτική.

ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΕΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Οι Κύπριοι πολιτικοί δεσπότες, η ασυλία τους και οι αυθαιρεσίες του Γενικού Εισαγγελέα!!!

Η ειδήση σήμερα (14/1/2011) στην εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος» είναι χιλιοεπαναλαμβανόμενη. Οι βουλευτές «οχυρωμένοι πίσω από τη βουλευτική ασυλία, αρνούνται να πληρώσουν εξώδικα πρόστιμα που αφορούν κοινές παραβάσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας». Επίσης η Αστυνομία υποστηρίζει ότι «αρκετές φορές τα μέλη της Τροχαίας σταμάτησαν βουλευτές και υπουργικά οχήματα για υπερβολική ταχύτητα και όταν διαπίστωσαν ποιοι ήταν, δεν τους κατήγγειλαν».

Οι βουλευτές και οι υπουργοί επειδή είναι δεσποτικής νοοτροπίας, θεωρούν ότι είναι υπεράνω του νόμου, όπως οι φεουδάρχες στο μεσαίωνα. Όλο αυτό το τσούρμο των αντιδημοκρατικών φατριών που νέμονται την εξουσία, έχουν την αναίδεια να ψηφίζουν νόμους εν γνώσει τους ότι ο νόμος δεν ισχύει για τους ίδιους. Αυτή είναι η λογική κάθε νεο-φεουδάρχη/δεσποτίσκου, όπως είναι τα κόμματα και οι πολιτικοί στην Κύπρο. Η δεσποτική τους λογική τους επιτρέπει να συνεργάζονται άψογα και να παραμερίζουν τις φανταστικές τους ιδελογικές διαφορές. Γιατί τα συμφέροντά τους ως τάξης είναι κοινά. Την ιδεολογία τη θυμούνται όταν πωλούν κουτόχορτο στον «αμαθή όχλο».

Ποιους καλύπτει όλους αυτούς τους δεσποτίσκους της κυπριακής πολιτικής σκηνής; Μήπως ο νόμος; Όχι.

Το σύνταγμα είναι σαφέστατο και δεν παρέχει καμία ασυλία στους πολιτικούς:

«1. Οι βουλευται δεν υπόκεινται εις ποινικήν δίωξιν και δεν ευθύνονται αστικώς ένεκεν οιασδήποτε εκφρασθείσης γνώμης ή ψήφου δοθείσης υπ΄ αυτών εν τη Βουλή των Αντιπροσώπων.

2. Ο βουλευτής δεν δύναται άνευ αδείας του Ανωτάτου Δικαστηρίου να διωχθή, συλληφθή ή φυλακισθή εφ΄ όσον χρόνον εξακολουθεί να είναι βουλευτής.».

Ποιος αυθαιρετεί παραβιάζοντας το σύνταγμα, στο οποίο ορκίστηκε «υπακοήν και πίστιν»; Ο Γενικός Εισαγγελέας, ο οποίος τελείως αυθαίρετα υποστηρίζει ότι οι πολιτικοί έχουν ασυλία. Αντί να υπακούει στο σύνταγμα ,υπακούει σε αυτούς που τον διόρισαν, καταργεί την ισονομία των πολιτών και εισάγει δεσποτικές λογικές στο πολίτευμα της Κύπρου οδηγώντας σε οπισθοδρόμηση την κυπριακή κοινωνία.

Και γιατί έχουν ασυλία; Πού το στηρίζεις κ. Γενικέ Εισαγγελέα; Και ύστερα, βγαίνουν με κάθε σοβαρότητα και υποστηρίζουν ότι στην Κύπρο υπάρχει κράτος δικαίου!!!

Η λεγόμενη ασυλία είναι αποκύημα της φαντασίας του Γενικού Εισαγγελέα , προϊόν αυθαιρεσίας. Την εφηύρε για να προστατεύσει τους πολιτικούς από τις ποικίλες παρανομίες τους τοποθετώντας υπεράνω του νόμου και ενάντια σε κάθε αρχή δικαίου.

Η λύση είναι η παραίτηση του Γενικού Εισαγγελέα; Όχι. Γιατί ο Πρόεδρος – η εκτελεστική εξουσία- κάποιον άλλο θα διορίσει για να εξυπηρετεί τα συμφέροντά της. Ο Γενικός Εισαγγελέας ως κατεξοχήν θεματοφύλακας του συντάγματος θα έπρεπε να εκλέγεται από το λαό και να υπόκειται στον έλεγχο του λαού,όχι της κρατικής εξουσίας και να είναι ανακλητός με περιορισμένη μονοετή ή διετή θητεία.

Υ.Γ. Με πόση θαυμαστή ομοφωνία και χωρίς καμία ιδεολογική διαφοροποίηση τα κόμματα για επτά χρόνια δεν ψηφίζουν το νόμο για τη διαφάνεια στα οικονομικά των κομμάτων!!! Με πόση θαυμαστή ομοφωνία τα παίρνουν κάτω από το τραπέζι χωρίς να λογοδοτούν σε κανένα και για τίποτε. Και με κάθε σοβαρότητα υποστηρίζουν ότι είναι και δημοκρατικά κόμματα!!! Πόση ανοησία σε αυτό τον τόπο, πόση.

Υ.Γ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ: Μην τους νομιμοποιήσετε στην εξουσία με τίποτε, εννοείται οι δημοκρατικοί πολίτες. Οι άλλοι....

Μια πρόταση του Γ.Γ. του ΑΚΕΛ για αυτοκατάργησή του

Σύμφωνα με το ΚΥΠΕ (3/1/2011) ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού διερωτήθηκε γιατί θα πρέπει να συζητηθεί το θέμα του φυσικού αερίου στη Βουλή και κατά πόσο «οι βουλευτές είναι επιστήμονες, που έχουν εξειδικευμένες γνώσεις σε θέματα φυσικού αερίου και θα συνέβαλλαν με την παρέμβασή τους για να ληφθούν σωστές αποφάσεις».

Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να συλλάβεις τον τρόπο σκέψης του κ. Κυπριανού. Και αν ο δέκτης ενός μηνύματος δυσκολεύεται να το κατανοήσει, τότε είτε ο πομπός είναι συγχυσμένος είτε ο δέκτης.

Τι μας είπε ο κ. Κυπριανού;

1.Οι βουλευτές δεν είναι ειδικοί σε θέματα φυσικού αερίου.

2.Ως εκ τούτου δεν μπορούν να συμβάλουν στη λήψη σωστών αποφάσεων.

Αν φυσικά τη σκέψη του κ. Κυπριανού τη μετατρέψουμε σε ένα τυπικό συλλογισμό, τότε θα γράφαμε:

-Μόνο οι ειδικοί μπορούν να συμβάλουν στη λήψη σωστών αποφάσεων.

-Οι βουλευτές δεν είναι ειδικοί.

-Άρα, οι βουλευτές δεν μπορούν να συμβάλουν στη λήψη σωστών αποφάσεων.

Ο συλλογισμός τυπικά είναι έγκυρος.

Είναι όμως αληθής, άρα και ορθός;

Α. Οι βουλευτές δεν είναι ειδικοί στα θέματα που αποφασίζουν ( π.χ.ιατρική, αρχιτεκτονική, συγκοινωνία, οικονομία, εκπαίδευση ). Άρα, είναι όλοι άχρηστοι και ανίκανοι να παίρνουν ή να συμβάλλουν στη λήψη σωστών αποφάσεων. Επομένως, γιατί υπάρχει βουλή, γιατί ο κ. Κυπριανού όντας άσχετος επιδιώκει και γίνεται βουλευτής; Και αν πρέπει να υπάρχει βουλή, γιατί δεν αφήνουν τους ειδικούς να εκλέγονται ως οι πλέον αρμόδιοι για λήψη αποφάσεων;

Β. Φυσικά και το παραπάνω δεν ισχύει. Γιατί οι πολιτικοί θεωρούν ότι δεν είναι αρμόδιοι σε κάποιο ειδικό τομέα , αλλά ότι είναι γνώστες των πολιτικών πραγμάτων και αυτό τους καθιστά αρμόδιους να παίρνουν αποφάσεις.

Δηλαδή, για να αποφασίσεις για το φυσικό αέριο – σύμφωνα με την παγιωμένη αντίληψη των πολιτικών -δε χρειάζεται να είσαι ειδικός στο φυσικό αέριο, όπως και για τις αποφάσεις για ιατρικά θέματα δε χρειάζεται να είσαι ιατρός. Γιατί η πολιτική είναι τελείως διαφορετική στην προσέγγισή της από οποιαδήποτε άλλη τέχνη.

Είναι επομένως η βουλή – έστω και αν δεν είναι ειδικοί οι βουλευτές – αρμόδια να συζητήσει και το θέμα της έλευσης του φυσικού αερίου; Βεβαίως και μπορεί να έχει άποψη, όπως και ο κάθε πολίτης. Σε αντίθετη περίπτωση με την τυχόν υιοθέτηση της άποψης του κ. Κυπριανού , τότε και ο ίδιος και όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί θα πρέπει να αυτοκαταργηθούν και να εκχωρήσουν στους ειδικούς-αρμοδίους να αποφασίζουν!!!

Φυσικά, το ζήτημα που θέτει ο κ. Κυπριανού είναι ευρύτερο και απασχόλησε τους ανθρώπους εδώ και 2500 χρόνια: ποιος πρέπει να αποφασίζει στην πολιτική; Ο ειδικός ή η κοινωνία: Οι λίγοι ή οι πολλοί;

Είναι πλούσια η επιχειρηματολογία που ανέπτυξαν τότε και οι δημοκρατικοί και οι ολιγαρχικοί. Σε σχέση με το παρόν, είναι αδιαμφισβήτητο ότι ο κ. Κυπριανού, Γ.Γ. του ΑΚΕΛ είναι ακραιφνής υποστηρικτής της ολιγαρχικής ιδεολογίας. Και μάλιστα μιας ιδεολογίας τόσο ανιδιοτελούς, αφού ουσιαστικά υποστηρίζει την αυτο-κατάργησή του ως πολιτικού/ειδικού στην πολιτική.

Φυσικά η δημοκρατική ιδεολογία δεν αναγνωρίζει στην πολιτική ειδικούς. Γιατί ο καταμερισμός των έργων και η συνεπακόλουθη ιεραρχία αποβαίνει σε βάρος της ελευθερίας του ανθρώπου. Ή διαφορετικά, η επικράτηση των ειδικών στην πράξη σημαίνει κανένα δικαίωμα για το λαό, αφού δεν είναι ειδικός!!!

Καταληκτικά, η τοποθέτηση του κ. Κυπριανού παρόλο ότι τον αυτο-ακυρώνει, δεν μας ενθουσιάζει. Το ζητούμενο στην πολιτική δεν είναι να γλυτώσουμε από τον κ. Κυπριανού και να φορτωθούμε άλλους ειδικούς, αλλά η κατάργηση των ειδικών στην πολιτική, ανεξάρτητα αν επικαλούνται διαχρονικά την καταγωγή, τη γνώση ή την αρμοδιότητα.

Ο αξιοπρεπής Υπουργός Παιδείας και το "γάλεμα" του "όχλου"

Η πρόσφατη αποκάλυψη-καταγγελία στην εφημερίδα «Ο φελελεύθερος» (3012/2010) ότι ο Υπουργός Παιδείας Αντρέας Δημητρίου «ζητούσε υπερπολυτελείς υπηρεσίες στα ταξίδια του» « για τις οποίες η Δημοκρατία πλήρωσε 300 ευρώ περίπου την ώρα», ανέδειξε για άλλη μια φορά τη στρεβλή αντίληψη των κυβερνώντων για τα δημόσια πράγματα.

Γιατί ο Υπουργός χρησιμοποιούσε αυτές τις υπερπολυτελείς υπηρσίες;

Ο Υπουργός υποστήριξε: «Φανταστείτε έναν Υπουργό να περιμένει στην ουρά, να βγάζει τα παπούτσια και τη ζώνη του, δεν είναι αξιοπρεπές»!!!

Δηλαδή τι λέει αυτός ο άνθρωπος; Πως ο κάθε πολίτης που περιμένει στην ουρά, βγάζει τα παπούτσια και τη ζώνη του, ακολουθεί μια διαδικασία αναξιοπρεπή. Υποχρεώνεται να ενταχθεί σε μια εξευτελιστική διαδικασία , όταν θα ταξιδεύσει, μια διαδικασία ελέγχου η οποία δε συνάδει με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Τότε, μπορεί να μας εξηγήσει ο κ. Υπουργός γιατί οι κυβερνήσεις εξευτελίζουν τους ανθρώπους με τέτοιες διαδικασίες; Γιατί οι κυβερνήσεις εισάγουν ρυθμίσεις με στόχο τον πλήρη ευτελισμό του ανθρώπου;

Θα πει κάποιος ότι η προσέγγιση είναι ισοπεδωτική και μηδενιστική αφού ο κύριος Αντρέας Δημητρίου είναι Υπουργός. Καλά, η αξιοπρέπεια του Υπουργού είναι ανώτερη από την αξιοπρέπεια του οποιουδήποτε ανθρώπου; Δηλαδή υπάρχουν διαβαθμίσεις ανθρώπινης αξιοπρέπειας; Αν ισχύει αυτό, τότε θα έπρεπε να μετράται η αξιοπρέπεια και να ταξινομείται για τον κάθε άνθρωπο μεμονωμένα. Εκτός και αν η αξιοπρέπεια φυσικά, αντικρύζεται ως καθαρά ταξικό ζήτημα: άλλη η αξιοπρέπεια των πάνω και άλλη των κάτω.

Αυτή ακριβώς είναι η προσέγγιση του κ. Δημητρίου. Εντάσσει τον εαυτό του σε μια άλλη τάξη, με μια διαφορετική διαβάθμιση αξιοπρέπειας η οποία θα πρέπει να τυγχάνει διαφορετικής μεταχείρισης. Αυτή είναι η λογική του κάθε ολιγαρχικού που θεωρεί ότι διακρίνεται από τον «όχλο». Του κάθε ολιγαρχικού ,που αντί να θεωρεί τιμή του την ταύτισή του με τους πολίτες, θεωρεί όνειδος τις διαδικασίες που ο ίδιος επέβαλε, και απαιτεί εξαίρεση για χάρη της αξιοπρέπειας!!! Ή, οι νόμοι και οι κανονισμοί ισχύουν για τον «αναξιοπρεπή όχλο» και όχι για τις «πεπαιδευμένες τάξεις» που αποζούν ως παράσιτα σε βάρος του λαού.

Θα πει κάποιος ότι η περίπτωη Δημητρίου είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Δεν είναι όμως γιατί και άλλοι Υπουργοί της κυβέρνησης Χριστόφια – σύμφωνα με το δημοσίευμα- διακατέχονται από το ίδιο «δημόσιο πνεύμα».Και το χειρότερο, ο Υπουργός βρήκε πλήρη κάλυψη από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Στ. Στεφάνου. Τι μας είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος;

«η έρευνα για τη διαρροή θα στοιχίσει παραπάνω από ό,τι στοίχισαν οι τρεις διελεύσεις του Υπουργού Παιδείας σε τρία διαφορετικά ταξίδια από VIP αίθουσα με το πολύ «σημαντικό» ποσό των 1065 ευρώ...».

1.Το πρόβλημα για την κυβέρνηση είναι η διαρροή στον τύπο!!! Σε αυτό έχει δίκιο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Και η μεγαλύτερη πράξη διαφθοράς μιας κυβέρνησης δεν αποτελεί πρόβλημα, εφόσον δεν δημοσιοποιείται.Άρα το πρόβλημα, δεν είναι η διαφθορά, αλλά η αποκάλυψή της. Σε αυτά τα πλαίσια μια κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για την αντιμετώπισή της ,αλλά για τη μη αποκάλυψή της!!!Έλεος, σύντροφοι, έλεος και δεν μας σώζει τίποτε.

2.Από τη δήλωση προκύπτει συνειδητή προσπάθεια υποβάθμισης του γεγονότος με την επανάληψη του «τρια» και την ειρωνεία για το ποσό , το «πολύ σημαντικό» των 1065 ευρώ. Σημαντικό για ποιον;

Γι τον πλούσιο κυβερνητικό εκπρόσωπο είναι ασήμαντο, ενώ για έναν άνεργο πολύ σημαντικό. Τι σημαίνει σημαντικό; Η σημασία του χρήματος για τον καθένα είναι ανάλογη με πολλές παραμέτρους. Εδώ αναφερόμαστε σε χρήματα που δεν ανήκουν στον κ. Στεφάνου, είναι απλώς διαχειριστής χρημάτων κάποιων τρίτων. Και ο τρίτος που σου εμπιστεύτηκε τη διαχείρισή τους , δε σου είπε ποτέ πως μέχρι τα 1065 ευρώ κάνε ότι θέλεις, γιατί είναι ασήμαντο ποσό.

Από την άλλη, κάποιος που έχει συνείδηση ότι διαχειρίζεται λεφτά που δεν του ανήκουν και, μάλιστα ανήκουν στην κοινωνία, και διακατέχεται από υψηλό δημόσιο φρόνημα , σίγουρα θεωρεί και το τελευταίο σεντ του δημόσιου ταμείου πολύ σημαντικό. Γιατί η χρηστή διαχείριση είναι και απόδειξη τιμιότητας.

Τέτοιες προσεγγίσεις φυσικά είναι ξένες και στην παρούσα αλλά και στις προηγούμενες κυβερνήσεις. Θεωρούν το δημόσιο ταμείο ως λάφυρο της εξουσίας τους και το υφαρπάζουν με χίλια δυο τεχνάσματα, γιατί η απληστία τους δεν έχει τελειωμό. Θεωρούν τους πολίτες ως κορόιδα και υποτακτικούς τους ,που επιπλέον θα πρέπει να τους χρωστούν και χάρη γιατί τους κυβερνούν, αφού ο λαός είναι παντελώς ανίκανος να αυτοκυβερνηθεί!!! Η αποθέωση του αριστοκρατικού και ολιγαρχικού πνεύματος στην Κύπρο του 21^ου αιώνα!!!

Φυσικά, υπάρχει και η μειονότητα των αφελών πολιτών, που εκλαμβάνουν την ολιγαρχική αντιπαράθεση ως δικό τους πρόβλημα και επιχαίρουν γιατί με τις αποκαλύψεις εκτίθεται η κυβέρνηση Χριστόφια, ενώ αγνοούν ότι και οι «δικοί» τους τα ίδια έπρατταν, όταν κυβερνούσαν. Αγνοούν ότι σε κάθε περίπτωση είναι ολαός που πληρώνει τους λογαριασμούς των νεο-φεουδαρχών. Αγνοούν ότι η εκμετάλλευση δεν έχει χρώμα, και την χρωματίζουν ως δεξιά και αριστερά, ώστε να έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους στο όνομα του επουράνιου «καλού και κακού».

Φυσικά δεν διερωτούνται ποτέ: γιατί όλοι αυτοί οι κοματάρχες-πολιτικοί δεν είναι τρισευτυχισμένοι απλώς από το γεγονός ότι ο λαός με την ψήφο του τους αποδίδει ύψιστες πολιτικές τιμές τοποθετώντας τους σε αξιώματα της πολιτείας, αλλά επιζητούν εναγωνίως κυριολεκτικά «να γαλεύκουν» το λαό; Δν μας «εγαλεύκαν»στο παρελθόν και οι Τούρκοι και οι Άγγλοι; Θα πει κάποιος: «μα τούτους ψηφίζουμεν τους». Καλά, ψηφίζεις τους για να σε γαλεύκουν; Ή σε τι διαφέρει το «γάλεμα» του μη ψηφισμένου από τον ψηφισμένο «γαλευτή»;

Εντάξει, υπάρχει διαφορά, μην τα ισοπεδώνουμε και όλα: όταν είσαι κατακτημένος σου τα παίρνουν με τη βία, ενώ όταν τους ψηφίζεις σου τα παίρνουν με το νόμο τους!!! Και φυσικά, αν δεν υπακούσεις –και μόνο τότε-προχωρούν στην χρήση του μονοπωλίου της κρατικής βίας. Οπότε, ας σκάσουμε και ας πληρώνουμε προς δόξαν της εκπορνευμένης «δημοκρατίας».