Σάββατο, 30 Αυγούστου 2008

Η κυριαρχία, οι κυρίαρχοι και οι κυριαρχούμενοι

Από την έναρξη των συνομιλιών Χριστόφια – Ταλάτ για επίλυση του κυπριακού προβλήματος οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ μας βομβαρδίζουν σχεδόν καθημερινά για τη μια και μόνη κυριαρχία του κράτους. Ξυπνούν και κοιμούνται και η μοναδική τους έγνοια είναι η κυριαρχία του κράτους και όχι οι εγγυήσεις ούτε οι πρόσφυγες και το ιδιοκτησιακό.
Γιατί τόση αγωνία από τους ελληνοκύπριους πολιτικούς για την κυριαρχία του κράτους; Γιατί τα ΜΜΕ συμβαδίζουν με τις προτεραιότητες των πολιτικών και των κομμάτων;
Μια κυριαρχία του κράτους σημαίνει στην πράξη ότι το νομικό μόρφωμα του κράτους θα συνεχίσει να είναι ο ιδιοκτήτης του πολιτικού συστήματος. Όλη η εξουσία , όλες οι αρμοδιότητες θα ανήκουν στο κυρίαρχο κράτος.
Αυτή η αναφορά δεν έιναι αρκετή για να κατανοήσει κάποιος τα διαδραματιζόμενα. Απαιτείται ακόμα ένα ερώτημα: ποιοι θα νέμονται την εξουσία του κράτους, ποιοι δηλαδή θα είναι οι κυρίαρχοι στον τόπο μας; Την κυριαρχία του κράτους τη νεμονται τυπικά οι πολιτικοί , όταν καταλάβουν ένα αξίωμα. Στην πράξη όμως η εξουσία παρασκηνιακά μεταφέρεται στα κόμματα, στα ΜΜΕ και στις διάφορες ομάδες πίεσης, όπως η ηγεσία της εκκλησίας Αυτοί είναι ουσιαστικά οι κυρίαρχοι επί της κοινωνίας. Αυτοί αποφασίζουν και καθορίζουν το μέλλον όλων μας.
Επομένως η αγωνία των κομμάτων και των ΜΜΕ για το θέμα της κυριαρχίας σχετίζεται άμεσα με το μέλλον τους, τη διατήρηση των κεκτημένων τους. Με τη διαιώνιση του υφιστάμενου καθεστώτος θα καρπώνονται δύναμη, πλούτο και προνόμια. Η κυριαρχία του κράτους αποτελεί την εγγύηση ότι θα συνεχίσουν απρόσκοπτα να εκμεταλλεύονται την κοινωνία, την οποία προορίζουν να ιδιωτεύει.
Και καλά η δουλειά του κυρίαρχου είναι να κυριαρχεί. Όμως ο κυριαρχούμενος;
Με ποιο σκεπτικό ο πολίτης να συναινέσει να έχει το ρόλο του κυριαρχούμενου, του υπηκόου; Για να συνεχίσει να βιώνει το σημερινό καθεστώς της ανισότητας, της αδιαφάνειας, της διαφθοράς;
Για να περιοριστεί , όπως θέλουν οι κομματάρχες, στο να τους νομιμοποιεί στην εξουσία του κράτους και ύστερα να γίνεται χειροκροτητής; Για να έχει μόνο ένα πολιτικό δικαίωμα, να ψηφίζει κάθε πέντε χρόνια τους φορείς της εξουσίας και ο ίδιος να παραμένει στη συνέχεια χωρίς κανένα πολιτικό δικαίωμα; Είναι δυνατόν να σου λένε ότι έχεις μόνο ένα πολιτικό δικαίωμα, μια φορά κάθε πέντε χρόνια να εκχωρείς το πολιτικό σου δικαίωμα;
Ο κυριαρχούμενος πολίτης που συναινεί σε τέτοιες επιλογές δεν είναι ελεύθερος. Και δυστυχώς σε τέτοιες επιλογές που κατοχυρώνουν τα συμφέροντα της κυρίαρχης ολιγαρχικής τάξης συναινούν και εθνικιστές και διεθνιστές. Κοινό τους στοιχείο ότι αναπαράγουν τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Γίνονται αφελή φερέφωνα της «ιδεολογίας» που τους εμφυτεύουν οι ιδιοτελείς. Και δίνουν όλοι μαζί τη μάχη με στόχο να παράμείνουν κυριαρχούμενοι σύμφωνα με τις προσταγές του αφέντη!!!
Προοδευτικός λοιπόν δεν είναι ούτε ο εθνικιστής ούτε ο διεθνιστής. Η ύπαρξή τους σε τελική ανάλυση καθορίζεται θετικά ή αρνητικά από το έθνος. Δεν καθορίζεται από τις απαντήσεις που δίνουν στο κοινωνικό και πολιτικό πρόβλημα Προοδευτικός λοιπόν είναι ο πολίτης που έχει ως κριτήριο αξιολόγησης και επιλογής την ελευθερία του ανθρώπου σε ατομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Και ιδεολογικά ταυτίζεται με κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για την ελευθερία του είτε ονομάζεται Έλληνας είτε Τούρκος είτε Ιρακινός είτε .... Ακόμα μπορεί να ταυτίζεται και με την τουρκοκυπριακή ηγεσία, αν προτείνει κάτι που προάγει την ελευθερία του ανθρώπου και να διαφωνεί με την ελληνοκυπριακή ηγεσία.
Και αν τα ελληνοκυπριακά κόμματα, ΜΜΕ, εκκλησία επιθυμούν να κατοχυρώσουν την κυριαρχία τους και τα συμφέροντά τους,δηλαδή επιθυμούν να είναι κυρίαρχοι, εγώ προσωπικά δεν επιθυμώ να είμαι κυριαρχούμενος. Δεν έχω απολύτως κανένα λόγο να αφεθώ να κυριαρχηθώ. Εσείς;

4 σχόλια:

Sofia είπε...

Συμφωνώ με όσα λες απλά κάνω κάποιες σκέψεις.Υποθέτω ότι ο πολίτης δεν έχει κανένα πρόβλημα αν είναι κυριαρχούμενος. Ακούγοντας τη φράση κυριαρχία του κράτους αισθάνεται ασφαλής και προστατευμένος,αφού το κράτος θα είναι κυρίαρχο. Ο αντίποδας του κυρίαρχου είναι γι αυτόν όχι ο κυριαρχούμενος αλλά ο κυρίαρχος, αφού είναι πολίτης κυρίαρχου - άρα ικανού και δυνατού -κράτους. Η παντοδυναμία των κομμάτων, οι αμέτρητες τηλεοπτικές σειρές και η "προστασία" που του παρέχει η εκκλησία ( οι κυρίαρχοι )δίνουν χαρά και νόημα στη ζωή του πολίτη και όχι μόνο σε αυτήν του Κύπριου πολίτη. Η χαρά αυτή εξαφανίζεται φυσικά, αν ανακαλύψει ότι αυτά αποτελούν ανελευθερία. Γι αυτό επιλέγει να παραμένει σε κατάσταση ύπνωσης.Και τέλος τέλος μια ζωή την έχουμε. Για ελευθερία θα μιλάμε τώρα; Ακόμη και τα πουλιά κυριαρχούμενα είναι.Η μόνη ελευθερία που εγώ αντιλαμβάνομαι ως δυνατή να υπάρξει είναιαπλά η ικανότητα να αντιλαμβάνεσαι πότε λειτουργείς ελεύθερα και πότε ενεργείς ως κυριαρχούμενος.

andreas f.stavrou είπε...

Αν ο πολίτης αποδέχεται σήμερα να είναι κυριαρχούμενος, αυτό υποδηλώνει ότι η πολιτική τώρα δεν είναι στις άμεσες προτεραιότητές του.
Από άποψη ελευθερίας υποσηλώνει ότι στο παρόν στάδιο ενδιαφέρεται κυρίως για την ατομική του ελευθερία.
Η ικανότητα να αντιλαμβάνεται κάποιος πότε ενεργεί ως ελεύθερος πολίτης και πότε όχι είναι σημαντική. Γιατί θέτει ως κριτήριο αξιολόγησης την ελευθερία.Έτσι βελτιώνεται ο κόσμος.
Μια ακόμα διάσταση είναι οι παλιότερες γενιές και οι νεότερες. Πιστεύω ότι οι νέοι σήμερα ελάχιστα από όσα μας αγίζζουν , τους ενδιαφέρουν. Και αυτό είναι μια ελπίδα. Γιατί οι νέοι είναι πιο ελεύθεροι από μας.

eστορών είπε...

Αγαπητέ Ανδρέα
Για να γίνει κάτι προς την κατεύθυνση της διεκδίκησης μέρους της κυριαρχίας από τους διαφορετικά κυριαρχούμενους, υπάρχει κατά την άποψή μου μια αναγκαία προϋπόθεση: να αφυπνιστούν οι πολίτες.
Για να γίνει όμως αυτό, δεν χρειάζεται και κάτι παραπάνω, όπως δηλαδή να καταλάβει ποιο είναι το πραγματικό του συμφέρον;

Στέκομαι στην αναφορά σου για τους Ελληνοκύπριους: "Ακόμα (μπορούν) να (ταυτίζονται) και με την τουρκοκυπριακή ηγεσία, αν προτείνει κάτι που προάγει την ελευθερία του ανθρώπου και να διαφωνεί με την ελληνοκυπριακή ηγεσία". Πως μπορεί αυτό να γίνει συνείδηση στο παρόν στάδιο;

andreas f.stavrou είπε...

Οι πολίτες αφυπνίζονται, αργά συνειδητοποιούνται αλλά αλλάζουν. Οι πολίτες σιγά-σιγά, όντας πολλοί, θα αντιληφθούν ότι η ικανοποίηση του οικονομιού συμφέροντος περνά από την πολιτική. Κάτι που καταλαβαίνουν πολύ καλά τα κόμματα και οι επιχειρηματίες σε κάποιο βαθμό.
Η συνειδητοποίηση ότι το συμφέρον μου μπορεί να ταυτίζεται και με μια επιλογή της τουρκοκυπριακής ηγεσίας, μπορεί να γίνει και τώρα με την προϋπόθεση ότι τα θέματα συζητούνται δημόσια, γίνεται δηλαδή διάλογος με επιχειρήματα.Τώρα απλώς γίνεται προαπγάνδα και ο κόσμος αδιαφορεί γι αυτό το είδος της πολιτικής.