Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2009

"Πάγωμα μισθών ή ξεπάγωμα του πλούτου;" ή ποιος πληρώνει την οικονομική κρίση

Το Γενάρη του 2009 Ομοσπονδία Εργοδοτών και Βιομηχάνων έριξε το σύνθημα «σκούπα στους μετανάστες». Η κυβέρνηση ανταποκρίνομενη στο αίτημα των εργοδοτών άρχισε τον «πόλεμο κατά της παράνομης μετανάστευσης».
Στις 16 Μαίου 2009 η Ομοσπονδία Εργοδοτών και Βιομηχάνων ζήτησε πάγωμα των μισθών στο δημόσιο τομέα. Στις 3/8/2009 ο Υπουργός Οικονομικών εξήγγειλε την πρόθεση της κυβέρνησης για πάγωμα των μισθών.
Ποια είναι τα συμπεράσματα;
1. Η κυβέρνηση και το κεφάλαιο συνεργάζονται στενά στη χάραξη της οικονομικής πολιτικής. Ή πιο σωστά η κυβέρνηση είναι το εκτελεστικό όργανο των απαιτήσεων του κεφαλαίου. Η οικονομική ολιγαρχία αποφασίζει και η πολιτική ολιγαρχία εκτελεί.
2.Η ψήφος του λαού , τα προεκλογικά προγράμματα έχουν πεταχθεί στο σκουπιδότοπο στο Βατί ή βρίσκονται υπό επεξεργασία σε κάποιο ΧΥΤΑ.
3. Η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία έχουν αποφασίσει ότι το κόστος της οικονομικής κρίσης θα το πληρώσουν οι μισθωτοί ή οι οικονομικά πιο αδύνατοι ή ο περήφανος κυπριακός λαός. Πρώτα ήταν οι μετανάστες, τώρα οι μισθωτοί του δημοσίου και ύστερα οι μισθωτοί του ιδωτικού τομέα.
4. Οι ολιγάρχες άρχισαν να προπαγανδίζουν την κατάλληλη ηθική στους «δούλους»:υπευθυνότητα, αυτοσυγκράτηση, συναίνεση. Όλα αυτά απλώς σημαίνουν «πληρώστε μισθωτοί την κρίση» ώστε να μην επηρεαστούν τα δικά μας κέρδη.
5. Γιατί πάγωμα μισθών και όχι ξεπάγωμα του πλούτου; Γιατί να αφαιρείται εισόδημα από αυτούς που το χρησιμοποιούν για να επιβιώσουν και να μην αφαιρείται εισόδημα από αυτούς που δεν το έχουν ανάγκη για να επιβιώσουν και το φυλάνε σε θησαυροφυλάκια; Γιατί την κρίση να την πληρώσουν οι μισθωτοί και όχι οι πλούσιοι;
6.Τελικά, τι διαφορετικό θα έκανε ο ΔΗΣΥ αν ήταν εξουσία; Τι δηλαδή διαφέρει η οικονομική πολιτική του ΔΗΣΥ από αυτή του ΑΚΕΛ;
7. Και να μην ξεχνάμε ότι η κυβέρνηση Χριστόφια με τροποποίηση του προϋπολογισμού του 2009 χρύσωσε κυριολεκτικά 48 υψηλόμισθους κυβερνητικούς αξιωματούχους – Γενικούς Διευθυντές, Δικαστές,κ.α. Τριπλασίασε τα έξοδα παραστάσεώς τους. Μάλιστα τροποποίησαν τη νομοθεσία ώστε τα έξοδα παραστάσεως να θεωρούνται και συντάξιμα.Το όφελος γι αυτούς τους υψηλόβαθμους αξιωματούχους υπολόγιζεται σε 300.000 ευρώ!!!
Και όλα έγιναν στα κρυφά, κανένας δεν πήρε είδηση. Όλοι σιώπησαν, ο νόμος της μαφίας. (ΠΟΛΙΤΗΣ, 11/5/2009 ) Για τους λίγους και δυνατούς η κυβέρνηση Χριστόφια είναι γενναιόδωρη, για τους πολλούς και αδύνατους έχει πρόβλημα!!!


Το δούλεμα από τους «φωστήρες» του ΚΕΒΕ, του ΟΕΒ και του φερέφωνού τους – της κυβέρνησης – ότι δεν αντέχει το κράτος μισθολογικές παραχωρήσεις, είναι προκλητικό. Πώς και το κράτος αντέχει τα εκατομμύρια που εισπράττουν οι επιχειρήσεις από το κράτος υπό μορφή κινήτρων, απαλλαγών, φοροδιαφυγών, συμβάσεων για άχρηστα έργα; Στη μια περίπτωση το δημόσιο ταμείο δεν αντέχει και στην άλλη αντέχει; Γιατί, όταν τα παίρνουν τα μέλη τους, το ΚΕΒΕ και η ΟΕΒ δε διαμαρτύρονται, αφού γνοιάζονται τόσο πολύ για τα δημόσια οικονομικά; Ή μήπως η μοναδική τους έγνοια είναι να τρώνε μόνο οι ίδιοι από το δημόσιο ταμείο μαζί με τους πολιτικούς εγκάθετούς τους;

Η πολιτική ολιγαρχία σε στενή συνεργασία με την οικονομική ολιγαρχία στοχεύουν στην περαιτέρω αφαίμαξη των μισθωτών. Η ανακατανομή του πλούτου υπέρ των δυνατών συνεχίζεται με απολύτως ομαλό ρυθμό είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει κρίση. Στόχος τους είναι ο μισθωτός να έχει μόλις μετά βίας τα απαραίτητα, απλώς για να επιβιώνει. Η έγνοια του να είναι η καθημερινή του επιβίωση, ώστε ανενόχλητοι οι ολιγάρχες να καρπώνονται και τον πλούτο και την εξουσία.
Όσο ο πολίτης δε συνειδητοποιεί τη νέα πραγματικότητα και μένει εγκλωβισμένος σε παρωχημένες λογικές περί καλού και κακού ολιγαρχικού, του δικού μας και του άλλου, τότε θα συνεχίζεται η υποβάθμιση της θέσης του σε όλα τα επίπεδα, ατομικό, οικονομικό, πολιτικό.
Σε κάθε κοινωνία – είτε παράγεται είτε δεν παράγεται νέος πλούτος –το κοινωνικό ζήτημα είναι η κατανομή του. Και από τη στιγμή που το πολιτικό και οικονομικό σύστημα ελέγχεται από τους λίγους – την πολιτική και οικονομική ολιγαρχία - και οι πολλοί το ανέχονται, τότε η μοίρα των πολλών είναι μία: «σκάστε και πληρώνετε». Και η μοίρα των λίγων είναι: «έτσι ή αλλιώς θα συνεχίσουμε να τα παίρνουμε».

5 σχόλια:

Λεμέσια είπε...

Δυστυχώς, Ανδρέα, πολλοί ξεχνάνε, ότι η συχνά στοχευμένη αναρρίχηση τους στα οικονομικά εύπορα στρώματα, βασίστηκε σε κάποιους κοινωνικούς παράγοντες που χωρίς τη συμβολή τους δε θα επιτύγχαιναν ποτέ. Reichtum verpflichtet. Ο πλούτος δημιουργεί υποχρεώσεις. Αυτή η συλλογική συνείδηση ανταπόδωσης στο κοινωνικό σύνολο (σεβαστού) μέρους της περιουσίας που έχει συσσωρετεί, αγνοείται. Η χαριστική βολή δίνεται όμως, όταν το κράτος συνεχίζει να ευνοεί τους προνομιούχους ανερυθρίαστα και ο πλούτος παραμένει άθικτος, ενώ οι μισθοί μετατρέπονται σε...σταλακτίτες (για να καταλήξουμε και πάλι στον τίτλο της ανάρτησης...)

andreas f.stavrou είπε...

Δυστυχώς ή ευτυχώς "τα άρχοντα στρώματα' έχουν πάρει διαζύγιο από την κοινωνία.Το πρόβλημα είναι και η συνειδητοποίηση της κοινωνίας.

Aceras Anthropophorum είπε...

Μα είσαι δημόσιος υπάλληλος και τους παρουσιάζεις σαν να είναι η πιο αδικημένη τάξη του τόπου;

Βρίσκω το λλίο συνδικαλιστικό λαϊκισμό να παρουσιάζειται η ΜΗ ΑΥΞΗΣΗ του μισθού σαν μείωση. Τι δικαιολογεί δηλαδή σε περίοδο οικονομικής ύφαισης την αύξηση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων; Τζιαι αυτή η φρασεολογία περί καλών φτωχών και κακών πλουσίων δεν νομίζω να βοηθά τζιαι πολλά στην κατανόηση των κοινωνικών σχέσεων τζιαι της πάλης για τα συμφέροντα των διαφόρων κοινωνικών ομάδων.

Για την ουσία της ανάρτησης δεν έχω γνώμη διότι δεν έχω επαρκή πληροφόρηση. Εξ όσων όμως γνωρίζω, εκ πρώτης όψεως, θεωρώ πολλά λογικό όταν ο υπαλληλόκοσμος του ιδιοτικού τομέα τραβά το σκόρσο της κρίσης με την ανεργία να ψηλώνει, οι δημόσιοι να ζητούν περισσότερα από τους φόρους των εργοδοτών τους που είναι ο φορολογούμενος πολιτης. Το να παρουσιάζεται η κυβέρνηση (είτε του δήσυ είναι είτε του δήκο, είτε του ακέλ) σαν στιγνός εργοδότης, την στιγμή που είναι ο δικός μας πλούτος υπό μορφή φόρων που ταϊζει τους ψηλόμισθους δημοσίους υπαλλήλους, βρίσκω το πάλε αντιφατικό

Οι κακοί πλούσιοι, η στιγνή εργοδοσία, τζιαι η "διεφθαρμένη . πουλημένη" κυβέρνηση είναι πολλά εύκολος στόχος.

΄Αγνωστος Χ είπε...

Μέσα σε πολύ μικρό χρονικά διάστημα:... Σαρώνουμε αναίσχυντα, πρώτα τους ημικρατικούς και μετά η γροθιά απευθείας στο στομάχι!

Μα πόσο εύκολα ελίσσονται όταν πρόκειται για την προστασία του... δημόσιου πλούτου. Πριν δυο μήνες η κυβέρνηση μετά από συνάντηση με την Ομοσπονδία Εργοδοτών και Βιομηχάνων, βγήκε στα κανάλια και βροντοφώναξε τη διαφωνία που προέκυψε με τον ΟΕΒ όσον αφορά στο πάγωμα των μισθών, γιατί θα πληγεί ο εργαζόμενος που δεν ευθύνεται για την οικονομική κρίση και τον οποίο σέβονται, και ότι είναι πλάι του σ' αυτούς τους χαλεπούς καιρούς!!!!! (Μ' έναν σμπάρο δυο τρυγόνια: χάρη στη λαϊκή κατανάλωση)
Η διαφορά των δύο κομμάτων στην εξουσία: Καμία! καθώς ανακατανομή του πλούτου προς όφελος των φτωχότερων στρωμάτων αποτελεί "κίνδυνο - θάνατο" για τους λάτρεις του πλούτου και της εξουσίας! Και έτσι θα συνεχίζεται το παιχνίδι των εκάστοτε ολιγαρχικών...

@Aceras
Υπάρχουν πολλών ειδών δημόσιοι υπάλληλοι, οι κάτω (με αξιοπρεπή ή όχι μισθό) και αυτοί στην κορυφή ή αν επιθυμείς στα πόστα ελέγχου και αφαίμαξης του δημόσιου πλούτου(!!).
Κι ο αγώνας των πολιτών εναντίον της ολιγαρχίας, πολιτικής οικονομικής, δεν διαφοροποιεί τον ιδιωτικό από το δημόσιο υπάλληλο, γιατί και οι δύο θα ζημιωθούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο...

andreas f.stavrou είπε...

@Ασέρα
Εγώ κατέθεσα τη δική μου λογική για την κρίση.
Εσένα ποια είναι η θέση σου για την οικονομική κρίση;
Είμαι δημόσιος υπάλληλος και δεν είπα πουθενά ότι είναι η πιο αδικημένη τάξη.Ούτε και συμφωνώ με την υφιστάμενη σκανδαλώδη κατανομή του δημόσιου πλούτου.
Η ανάρτηση δεν έχει καμία σχέση με συνδικαλισμό ούτε και με λαϊκισμό.Δηλαδή καλλιεργώ τα πιο ταπεινά ένστικτά του λαού μόνο και μόνο να αποσπάσω ψήφους;
Δεν σε είδα να έχεις την ίδια ευαισθησία για το δημόσιο πλούτο, όταν κάποιοι άλλοι τα παίρνουν χοντρά.
Το να επικαλείσαι τους υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα, είναι και ολίγον αφελές, γιατί ούτε και εκείνοι θα γλυτώσουν την παγοποίηση.
Το ερώτημα είναι:ποιος πληρώνει την οικονομική κρίση; Εσένα ποια είναι η απόψη σου;
Αν η εργοδοσία, η κυβέρνηση κλπ κλπ είναι εύκολος στόχος - όπως λες -, τότε ποιος είναι ο δύσκολος στόχος.
Μιλάς με γενικόλογες αναφορές, λες και ο "εχθρός" αιωρείται κάπου στην ατμόσφαιρα.Η κρίση είναι πολύ συγκεκριμένη καιη υφιστάμενη κατανομή του συγκεκριμένη.