Γιατί θα είμαι εκεί, στο ανατολικό άκρο του μώλου της Λεμεσού το Σάββατο 11 Απριλίου;

Το Σάββατο λοιπόν όλοι θα πρέπει να είμαστε εκεί.
Γιατί;
Γιατί τα κρούσματα κρατικής αυθαιρεσίας εντείνονται σε όλα τα επίπεδα.
Γιατί οι κρατούντες δε σέβονται ούτε τα ατομικά ούτε τα κοινωνικά ούτε τα πολιτικά δικαιώματα των πολιτών.
Γιατί οι κρατούντες μας θέλουν θεατές της ίδιας μας της ζωής.
Γιατί θέλουν απλώς να τους ψηφίζουμε και μετά να τους αφήνουμε ανενόχλητους στο «θεάρεστο» έργο τους σε βάρος μας.
Γιατί δε φτάνει που μας κατακλέπτουν, δε φτάνει που μας φιμώνουν, θέλουν και «προίκα» να μας δέρνουν.

Γιατί όλο και περισσότερο η αλαζονεία των κρατούντων περιορίζει τα όρια της δικής μας ζωής. Γιατί, αντί να μας σέβονται, μας τσαλαπατούν κυριολεκτικά με την ελπίδα πως θα μας συντρίψουν.
Γιατί η ζωή όσο πάει, γίνεται όλο και πιο δύσκολη για όλους. Οι πάνω καλά την έχουν: πλούτος, προνόμια, εξουσία.

Οι κάτω, οι πολίτες το μόνο όπλο που έχουμε είναι η συν-έργεια για δικαιοσύνη. Γιατί το μόνο όπλο που έχουμε είναι ο συντονισμός της δράσης μας για να προστατέψουμε το συμφέρον της κοινωνίας απέναντι στην απληστία και την αυθαιρεσία των κρατούντων.
Γιατί έχουμε το αναφαίρετο δικαίωμα να παλεύουμε για έναν καλύτερο κόσμο και για μας και για όλους.
ΓΙΑΤΊ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ Ο ΑΝΙΣΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΟΥΤΕ Ο ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΣ ΟΥΤΕ Ο ΔΑΡΜΕΝΟΣ. ΑΥΤΑ ΕΊΝΑΙ ΤΑ «ΟΝΕΙΡΑ» ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ.
Γι αυτό και εγώ θα είμαι εκεί, το Σάββατο 11 Απριλίου, στο ανατολικό άκρο του μώλου της Λεμεσού. Για να διαμαρτυρηθώ με όσους συμπολίτες μου θα βγούν από την καθημερινότητά τους και είναι έτοιμοι και εκείνοι να αγνωνιστούν για κάτι πέρα από τον εαυτό τους, για το κοινό μας συμφέρον.
Γιατί το κοινό συμφέρον – το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου – βρίσκεται πιο ψηλά από το συμφέρον του κόμματος, του κράτους και των κατασταλτικών του μηχανισμών.
Θα είμαι κει λοιπόν παλεύοντας για ισότητα, ελευθερία και δικαιοσύνη. Για την κατοχύρωση των αυτονόητων δικαιώματων του κάθε ανθρώπου απέναντι στην αυθαιρεσία, την αλαζονεία και την απληστία των εξουσιολάγνων. Εγώ γι αυτό θα είμαι εκεί. Σε τελική ανάλυση δικαιούμαι να αγωνίζομαι να παραμείνω άνθρωπος απέναντι στους μισ-άνθρωπους.
ΣΑΒΒΑΤΟ , 11 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, ΩΡΑ 4.ΟΟ Μ.Μ.
ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΑΚΡΟ ΤΟΥ ΜΩΛΟΥ ΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ
Εκδήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στην κρατική βία

Πολιτική και ξυλοδαρμός πολιτών από την αστυνομία ή "ο ένας τους εαυτός δέρνει μας και ο άλλος τους εαυτός διαμαρτύρεται"!!!

Λογικά θα ανέμενε κάποιος ότι το κράτος έχει αποστολή να υπηρετεί τον πολίτη. Σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν αδιανόητη η άσκηση βίας εναντίον του πολίτη ή της κοινωνίας. Γιατί θα ακύρωνε το σκοπό του κράτους , το σκοπό της πολιτικής ώς έκφρασης του συμφέροντος της συνολικής κοινωνίας.
Αντίθετα λοιπόν με την κυρίαρχη λογική , το κράτος ασκεί βία εναντίον των πολιτών με διάφορες μορφές, συμπεριλαμβανομένου και του ξυλοδαρμού. Τα όργανα άσκησης της βίας είναι οι αστυνομικοί. Οι αστυνομικοί , όταν ξυλοκοπούν τους πολίτες, δεν ενεργούν με δική τους πρωτοβουλία. Γιατί σε αυτή την περίπτωση, ο πρώτος που θα αποτολμούσε κάτι τέτοιο, θα φαινόταν τόσο παρανοϊκό, που θα εξαποστελλόταν στο πυρ το εξώτερον. Οι αστυνομικοί ασκούν βία συστηματικά
εναντίον των πολιτών και με εντολή ή ανοχή των πολιτικών προϊσταμένων. Οι αστυνομικοί αποτελούν απλώς ένα διοικητικό μηχανισμό του κράτους , τη διαχείριση του οποίου φέρει ο πολιτικός προϊστάμενος. Αυτός φέρει την πολιτική ευθύνη για τις πράξεις της αστυνομίας. Όπως διοικητικός μηχανισμός του κράτους είναι και η δικαιοσύνη η οποία έχει αρμοδιότητα μόνο στους πολίτες και την κοινωνία, αλλά όχι στους πολιτικούς!!!
Επομένως αν δε θέλουμε να είμαστε αιθεροβάμονες, η πραγματική απεικόνιση του γεγονότος είναι: η αστυνομία ξυλοκοπεί τους πολίτες με την ανοχή ή την εντολή των φορέων της εξουσίας, δηλαδή των κομμάτων. Χωρίς αυτή την κάλυψη η αστυνομία δε θα αποτολμούσε να ξυλοκοπεί αυτούς που την πληρώνουν και υποτίθεται ότι αποστολή της είναι να τους υπηρετεί.
Το πολιτικό ζήτημα λοιπόν είναι: γιατί οι φορείς της κρατικής εξουσία (πολιτικοί , κόμματα) επιλέγουν ή ανέχονται τα διοικητικά όργανα να δρούν σε βάρος του πολίτη;
Το ερώτημα μπορεί να επιμεριστεί σε πολλά ειδικότερα:
-Γιατί οι φορείς της εξουσίας ψηφίζουν ένα νόμο, για παράδειγμα ένα όριο στα έξοδα των υποψηφίων σε μια εκλογική αναμέτρηση, και τον παραβιάζουν;
-Γιατί οι πολιτικοί αρνούνται να πληρώσουν τα πρόστιμα για παραβάσεις στον κώδικα οδικής κυκλοφορίας;
- Γιατί οι πολιτικοί αποφασίζουν ότι το ρουσφέτι είναι παράνομο και στη συνέχεια οι ίδιοι παρανομούν;
- Γιατί οι πολιτικοί ψηφίζουν να χρησιμοποιούν τα χρήματα του κοινωνικού συνόλου για τη χρηματοδότηση των κομμάτων τους και στη συνέχεια αρνούνται να δώσουν λογαριασμό;
-Γιατί οι πολιτικοί και τα κόμματα διαπλέονται με το ιδιωτικό κεφάλαιο και απομυζούν το δημόσιο πλούτο;
-Γιατί οι βουλευτές και τα κόμματα ψηφίζουν νόμους για την παρακολούθηση τηλεφωνικών συνδιαλέξεων των πολιτών καταργώντας το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της ελεύθερης επικοινωνίας;
Όλα αυτά τα φαινόμενα εκδηλώνονται σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα , ένα σύστημα εκτροφείο της κατάχρησης και της διαφθοράς.
Δηλαδή οι πολιτικοί, όταν αναλάβουν την εξουσία, αυτονομούνται έναντι του πολίτη και της κοινωνίας. Θεωρούν ότι πια δεν είναι αντιπρόσωποι των πολιτών και στον πολίτη δεν αναγνωρίζεται η αρμοδιότητα να τους ελέγχει ως εντολέας. Έτσι ιδιοποιούνται το πολιτικό σύστημα και ενεργούν κατά τη δική τους βουληση, έστω και αν έρχεται σε σύγκρουση με τη βούληση της κοινωνίας. Η ιδιοποίηση του πολιτικού συστήματος ταυτίζεται με την καταχρηστική λειτουργία της πολιτικής σε όλα τα επίπεδα. Δηλαδή λειτουργούν σε ένα περιβάλλον ανομίας.
Η κατάχρηση δεν τους ενοχλεί γιατί απολαμβάνουν ασυλίας όχι μόνο για τον πολιτικό τους βίο αλλά και τον ιδιωτικό τους βίο. Επιπλέον δεν υπάρχει πολιτικό δίκαιο, αν και οι πράξεις τους είναι περισσότερο επιβλαβείς από το κοινό έγκλημα. Γιατί το ιδιωτικό έγκλημα ενέχει βλάβη μόνο για το θύμα, ενώ το πολιτικό έγκλημα βλάπτει ολόκληρη την κοινωνία. Έτσι η όποια δράση του πολίτη υπόκειται στη δικαιοσύνη, ενώ η όποια δράση του πολιτικού είναι ανεξέλεγκτη (η κατ΄ φαντασία ισονομία).
Το τρίπτυχο λοιπόν ιδιοποίηση-κατάχρηση-ασυλία των φορέων της κρατικής εξουσίας είναι το εκτροφείο του ξυλοδαρμού των πολιτών και όχι μόνο. Και οι πολίτες δε θα πρέπει να αναμένουμε αποδείξεις για τον επόμενο ξυλοδαρμό, ώστε να βγούμε στους δρόμους να διαμαρτυρηθούμε. ΄Η να συστήνουμε παρατηρητήρια για να μετατρέπεται ο ξυλοδαρμός σε ένα στατιστικό αριθμό. Οι πολίτες οφείλουν να προβάλλουν πολιτικές διεκδικήσεις για να βελτιώνεται η θέση όλων, δηλαδή για το κοινωνικό συμφέρον. Και στο θέμα του ξυλοδαρμού αντίπαλος είναι – είτε συνειδητοποιείται είτε όχι – οι φορείς της κρατικής εξουσίας. Και όσο οι πολίτες δε διεκδικούν τη θεσμοθέτηση του ελέγχου των πολιτικών, του ελέγχου των φορέων της κρατικής εξουσίας , τότε απλώς θα επιβραδύνεται ή θα επιταχύνεται, θα αποκαλύπτεται σποραδικά ή θα αποκρύπτεται ο ξυλοδαρμός των πολιτών. Αλλά ο πολίτης θα δέρνεται. Μπορεί να εκλεπτυνθούν και οι μορφές άσκησης βίας, να γίνουν πιο μοντέρνες και πιο αποτελεσματικές. Όμως το πολιτικό ζήτημα είναι εκεί. Και όσο δε δίνεται πολιτική απάντηση από τους πολίτες, οι φορείς της κρατικής εξουσίας θα ασκούν βία γιατί έτσι τους συμφέρει. Και θα μας δέρνουν και ταυτόχρονα θα διαμαρτύρονται στους δρόμους μαζί μας γιατί μας έδειραν!!!
Το πολιτικό ζήτημα λοιπόν του ξυλοδαρμού των πολιτών από την αστυνομία είναι για μεν τους φορείς της κρατικής εξουσίας ( κόμματα) η διαιώνιση της ασυδοσίας να ασκούν βία σε βάρος των πολιτών με διάφορα προσχήματα, για δε τους πολίτες αν θα διαιωνίσουν με την ανοχή τους τη δυνατότητα να «βιάζονται» από τους εξουσιαστές ή αν θα απαίτησουν το δικαίωμα να ελέγχουν τους εξουσιαστές μέσα από θεσμούς, ώστε να αποδίδεται και πολιτική ευθύνη για τις πράξεις τους. Ή όπως στον ίδιωτικό βίο η πρόκληση βλάβης επιφέρει και ενοχή, έτσι και στον πολιτικό βίο η πρόκληση βλάβης στο κοινωνικό σώμα, αν θα επιφέρει και ενοχή των πολιτικών. Θέλουμε ή δε θέλουμε κράτος δικαίου και ισονομία στη θεωρία και στην πράξη;

Βρετανία: καθολική επιτήρηση των πολιτών και η ανακάλυψη των εν δυνάμει παιδιών - τρομοκρατών ή η αναβίωση του μεσαίωνα

Οι ΗΠΑ και η Βρετανία , όπως είναι γνωστό, πρωτοστατούν στον λεγόμενο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Με επίκληση της δήθεν ασφάλειας των πολιτών άρχισαν να συρρικνώνουν τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών με ποικίλα συστήματα παρακολούθησης.
Η έννοια της πρόληψης έγινε «το ευαγγέλιο» της διεθνούς ηγεμονίας:
-προληπτικός πόλεμος
-προληπτικός θάνατος
-προληπτικές συλλήψεις
-προληπτικά βασανιστήρια
-προληπτικές παρακολουθήσεις
Η πρόληψη στο όνομα της ασφάλειας τέθηκε πιο ψηλά από την ανθρώπινη ύπαρξη. Ή η ανθρώπινη ύπαρξη είναι υποδιέστερη από την ασφάλεια της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας.
Στα πιο πάνω πλαίσια εισάγεται η καθολική επιτήρηση των πολιτών της ΕΕ, ο χαφιεδισμός, το φακέλωμα, η αστυνόμευση σε βάρος της ατομικής ελευθερίας των πολιτών. Όλοι οι πολίτες θεωρούνται ύποπτοι και γι αυτό όλοι επιτηρούνται.
Στην Ευρώπη, η Βρετανία σέρνει το χορό της πρόληψης με πληθώρα αποτυχημένων προγραμμάτων. Και αφού τα αποτυχημένα της προγράμματα σε βάρος της ανθρώπινης ελευθέριας, τα αναγορεύσει σε πετυχημένα, τα μεταπωλεί στις άλλες χώρες στα πλαίσια της εναρμόνισης, με το αζημίωτο φυσικά.
Σε αυτά τα πλαίσια, η κυβέρνηση του αυτοαποκαλούμενου σοσιαλιστή Μπλερ αποφάσισε το Μάρτιο του 2007 να προωθήσει νέα προληπτικά προγράμματα. Ανάμεσα στα άλλα ήταν και ένα πρόγραμμα πρόληψης της εγκληματικότητας των παιδιών.Δηλαδή θα έθεταν τα μικρά παιδιά υπό στενή παρακολούθηση από την ημέρα της γέννησής τους για να διαπιστώσουν ποια έχουν «ροπή προς το έγκλημα»!!!
Το πρόγραμμα λοιπόν αυτό εφαρμόστηκε και σύμφωνα με την «Ιντιπέντεντ» 200 παιδιά - ορισμένα από αυτά είναι μικρότερα των 13 χρόνων – βρίσκονται στο στόχαστρο των βρετανικών αρχών γιατί θεωρούνται από την αστυνομία εν δυνάμει τρομοκράτες!!! Δηλαδή αυτά τα παιδιά , λένε, έχουν αναπτύξει αποκλίνουσα συμπεριφορά με εξτρεμιστικές τάσεις.
Ο ολοκληρωτισμός δεν γεννάται εκ του μηδενός. Δυστυχώς οι κυβερνήσεις προώθησαν και οι πολίτες αποδέχτηκαν τη λογική πως όλοι παρακολουθούνται ,όλοι είναι εν δυνάμεις υποψήφιοι τρομοκράτες και προληπτικά συλλαμβάνονται οι ύποπτοι, έστω και αν δεν υπάρχουν αποδείξεις. Αυτή τη βάρβαρη λογική των ηγεμόνων θα κληθούν να την πληρώσουν τα παιδιά. Όλα θα παρακολουθούνται για να ανακαλύψουν το εν δυνάμει τρομοκράτη!!! Και φυσικά είναι καλά γνωστό ποια παιδιά θα παρακολουθούνται. Και είναι καλά γνωστό ότι θα λειτουργήσει η αυοεπιβεβαιούμενη προφητεία. Αθώα παιδιά θα στιγματίζονται από τα 13 τους χρόνια και τελικά αντί να υποβοηθηθούν, θα τα εξωθούν σε αυτό που υποτίθεται ότι προσπαθούν να προλάβουν.
Φυσικά απέναντι στη βαρβαρότητα των διεθνών και των τοπικών ηγεμόνων που προσπαθούν να αλυσοδέσουν τους λαούς για να προστατεύσουν την εξουσία και τον πλούτο των λίγων, υπάρχουν και οι έντιμες φωνές που αντιστέκονται:
Ο νομπελίστας συγγραφέας Γκίντερ Γκρας τονίζει σε συνέντευξή του (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 30/12/2002): «Δεν πρέπει να υποτιμούμε την κύρια αιτία της
τρομοκρατίας, που είναι η συγκλονιστική ανισότητα".
Ο Νόαμ Τσόμσκι (Εξουσία και τρομοκρατία, Εκδ. Πατάκη, Αθήνα 2003) γράφει:
«Εάν δεν μας νοιάζει για το αν θα συμβούν και άλλες τρομοκρατικές επιθέσεις, τότε, εντάξει, μπορούμε να αγνοήσουμε τις αιτίες τους. Αν ενδιαφερόμαστε να τις εμποδίσουμε, πρέπει οπωσδήποτε να αναζητήσουμε αυτές τις αιτίες".
Ο συγγραφέας Μ. Πλωρίτης σε άρθρο του στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ (25/12/2005) επισημαίνει: « Με τη δικαιολογία της άμυνας κατά της τρομοκρατίας, όχι μόνο οι ΗΠΑ του Μπους αλλά και η Ευρώπη υιοθετεί μέτρα – μυστικές παρακολουθήσεις, φακελώματα κλπ.-που αναιρούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ίδια την ουσία της ελεύθερης δημοκρατίας».
«Ο φόβος για την τρομοκρατία δημιουργεί ένα παγκόσμιο άτυπο και άνομο καθεστώς, όπου η διεκδίκηση της ελευθερίας δεν θα είναι δικαίωμα του κάθε πολίτη αλλά τεκμήριο ή ένδειξη ενοχής. Και σ΄ένα τέτοιο καθεστώς, ακόμα και οι φανταστικές ενδείξεις θ΄αποτελούν ατράνταχτες αποδείξεις»
Ο Καθηγητής Τ. Φωτόπουλος σε άρθρο του στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (23/7/2005) σημειώνει: «Φυσικά, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ελίτ εκμεταλλεύονται παρόμοιες ενέργειες για να ισχυροποιήσουν ακόμη περισσότερο τον έλεγχο των πληθυσμών τους με τους διάφορους τρομονόμους κλπ., με τους οποίους χτυπούν κάθε εσωτερική αντίσταση στη Νέα Τάξη».
Ο Καθηγητής Νομικής του Α.Π.Θ. Νίκος Παρασκευόπουλος (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 17/5/2006) επισημαίνει: «Οι παρακολουθήσεις αποτελούν σήμερα την αιχμή του δόρατος του παγκόσμιου κράτους ασφάλειας. Βασικός στόχος της πανεποπτικής εποπτείας είναι ο καθένας, οι πληθυσμοί στο σύνολό τους, ενώ ο έλεγχος της τρομοκρατίας συνιστά μόνο μία ενδεχόμενη παράπλευρη ωφέλεια».

Παρεπιπτόντως, τόσο η κυβέρνηση Τ. Παπαδοπούλου όσο και η κυβέρνηση Χριστόφια συμμετέχει ενεργά στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και σε βάρος, εννοείται, της ελευθερίας των πολιτών!!!

O Πρόεδρος του ΔΗΣΥ "είπε": "Σιωπήηηηη!!! Κινδυνεύει το σύστημα!!!!!"

Όταν το 1999-2000 ξέσπασε η κρίση – κλοπή του χρηματιστηρίου, οι πολιτικοί και τα κόμματα άρχισαν να αλληκατηγορούνται. Το θέαμα ήταν όντως απολαυστικό. Μέχρι που ο κ. Ομήρου υποστηρίξε ότι πρέπει να σιωπήσουν όλοι, γιατί υπάρχει κίνδυνος να καταρρεύσει το πολιτικό σύστημα. Πραγματικά όλοι σιώπησαν και οι πολιτικοί και τα κόμματα ξεπέρασαν τότε την κρίση. Υιοθετήθηκε ο νόμος της μαφίας, ο νόμος της σιωπής.
Τώρα πάλι, με αφορμή την κρίση που ξέσπασε μετά την αθωωτική απόφαση του Κακουργιοδικείου και τις αλληκατηγορίες των φορέων της εξουσίας, βγήκε ο κ. Αναστασιάδης και υποστήριξε (28/3/2009) «τον τερματισμό των όποιων δημόσιων αντιπαραθέσεων και αποφυγή των πράξεων και των δηλώσεων που επιτείνουν την εντύπωση ότι οι θεσμοί βάλλονται, υπονομεύονται και διαλύονται». Πάλι ο νόμος της σιωπής.
Καλά κύριε Αναστασιάδη, δεν είστε υπέρ της διαφάνειας και του πλουραλισμού; Ή μήπως είστε με την προϋπόθεση ότι δεν επηρεάζονται τα συμφέροντά σας;
Φυσικά όταν ο κ. Ομήρου ή ο κ. Αναστασιάδης μιλούν για προστασία των θεσμών εννοούν κάτι άλλο. Εννοούν περίπου ότι «ανεξάρτητα από το κουτόχορτο που πουλάμε στο λαό, όλα τα κόμματα και οι πολιτικοί έχουμε κοινά συμφέροντα που πρέπει να διαφυλάξουμε. Άρα το σύστημα πρέπει να το προστατέψουμε ως κόρην οφθαλμού γιατί επιτρέπει σε όλους μας να απολαμβάνουμε πλούτο, προνόμια και εξουσία.Το διακύβευμα για όλους μας είναι τεράστιο. Γι αυτό είναι καλύτερα να βγάλουμε το σκασμό».

Και, ω του θαύματος!!! Το μήνυμα δόθηκε και όλοι σιώπησαν. Ποιοι; Η κρατική εξουσία (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική ) , τα κόμματα, τα ΜΜΕ και όσοι έχουν συμφέρουν να σιωπήσουν (π.χ. Δικηγορικός Σύλλογος). Η σιωπή καλύπτεται πίσω από τη βαρύγδουπη διακήρυξη: προστασία των θεσμών.
Και οι μεν φορείς της κρατικής εξουσίας έχουν κάθε λόγο να σιωπήσουν: διαφυλάσσουν τα πολιτικά και οικονομικά αγαθά που απολαμβάνουν
Τα κόμματα έχουν κάθε λόγο να σιωπήσουν: εξωθεσμικά ελέγχουν το πολιτικό σύστημα με όλα τα πολιτικά και οικονομικά οφέλη. Πλησιάζουν και οι ευρωεκλογές και πρέπει να μην ανατραπεί ο κομματικός πραγραμματισμός για έλεγχο των «αμνοεριφίων».
Τα ΜΜΕ έχουν λόγο να σιωπήσουν: κέρδισαν κατά κράτος το δικαίωμα να δημοσιεύουν ειδήσεις χωρίς τους περιορισμούς που αποπειράθηκε να θέσει το Κακουργιοδικείο. Στο όνομα της ενημέρωσης ουσιαστικά κατοχύρωσαν εξωθεσμικά πρόσθετη δύναμη: εκτός από τον έλεγχο της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας προστέθηκε και η δικαστική.
Οι δικηγόροι έχουν κάθε λόγο να στηρίξουν το σύστημα αφού καρπούνται τεράστια οικονομικά αλλά και πολιτικά οφέλη.
Φυσικά παραμένει μια εκκρεμότητα και αφορά της σύγκρουση εκτελεστικής-δικαστικής εξουσίας. Αλλά αυτή θα διευθετηθεί στο παρασκήνιο.
Και οι πολίτες;
Στο βαθμό που οι αντιδράσεις των πολιτών τροφοδοτούνταν από τα κόμματα και τα ΜΜΕ για τους δικούς τους λόγους, αναμένεται να υπάρξει μια κάμψη.Το θέμα θα πάρει το δρόμο του και ο χρόνος θα επιφέρει τη λήθη.
Στο βάθμο όμως που οι αντιδράσεις των πολιτών ήταν αποτέλεσμα μιας άλλης συνειδητοποίησης , τότε υπάρχει προοπτική. Μια προοπτική που τώρα πια δεν μπορεί να τροφοδοτείται απέξω και από πάνω, αλλά πρέπει να δοθεί από τους ίδιους τους πολίτες.
Το ζήτημα λοιπόν στην παρούσα φάση είναι αν, οι συνελεύσεις της ALERT και οι αυτόνομοι πολίτες ή ομάδες, θα κατορθώσουν να προβάλουν πολιτικές προτάσεις – πέρα από τη οργή ή την άρνηση – που θα δώσουν προοπτική στην κοινωνία και στις διεκδικήσεις.
Οι πάνω επέλεξαν το νόμο της σιωπής γιατί έτσι τους συμφέρει. Οι κάτω;

Ο Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας Άκης Παπασάββας, τα ανθρώπινα λάθη και το σύστημα ή η κυπριακή έκδοση "του τέλους της ιστορίας"

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος» στις 29 Μαρτίου 2009 ο Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας δήλωσε ανάμεσα σε άλλα και τα εξής:
«...δεν ανταποκρίνεται στα γεγονότα να μας φταίνε οι θεσμοί. Δεν διορθώνεται η κατάσταση με τροποποιήσεις νόμων και θεσμών, με δημιουργία νέων δομών κ.λπ.. Τα παρατράγουδα δεν οφείλονται ποτέ σε ανεπαρκείς θεσμικές ρυθμίσεις. Οφείλονται σε αστοχίες και λάθη των προσώπων που καλούνται να εφαρμόσουν τους θεσμούς.»
Συνοπτικά ο κ. Άκης Παπασάββας υποστηρίζει ότι για τα λάθη, τις παραλείψεις, «τα παρατράγουδα και τις αστοχίες» της κρατικής εξουσίας δεν ευθύνεται το σύστημα. Οι νόμοι και οι θεσμοί δεν έχουν κάποιο ψεγάδι. Αυτός που ευθύνεται είναι τα πρόσωπα που είναι φορείς της κρατικής εξουσίας. Το σύστημα λοιπόν είναι τέλειο ή σχεδόν τέλειο και τα πρόσωπα αστοχούν. Άρα αν αλλάξουν τα πρόσωπα, τότε το σύστημα θα είναι αψεγάδιαστο.
Ας αποδεχθούμε ότι η λογική του κ. Παπασάββα είναι βάσιμη, ότι δηλαδή για τις αστοχίες ευθύνονται τα πρόσωπα και όχι το σύστημα και τα θεσμικά του όργανα.
Σε σχέση λοιπόν με την κακοποίηση των δύο νεαρών από αστυνομικούς στις 20/12/2005, καταλήγουμε στα ακόλουθα:
1. Ο Γενικός Εισαγγελέας κατείχε το βίντεο από τις 22/12/2005. Μέχρι τις 30/3/2006, οπόταν και δημοσιοποιήθηκε το βίντεο, ουσιαστικά δεν έκανε τίποτε απολύτως για την απόδοση δικαιοσύνης. Και δεν ανέλαβε καμία ευθύνη.
2. Διόρισε ο κ. Γενικός Εισαγγελέας έναν ποινικό ανακριτή που για τρεις μήνες δεν μπόρεσε να ερευνήσει οτιδήποτε. Μετά τη δημοσιοποίηση του βίντεο, εν μια νυκτί, διόρισε οκτώ ποινικούς ανακριτές για να ολοκληρώσουν την έρευνα σε ένα μήνα.Και δεν ανέλαβε καμία ευθύνη.
3. Η αστυνομία παρανόμως προχώρησε στη διεξαγωγή έρευνας , παράλληλα με την υποτιθέμενη έρευνα του ποινικού ανακριτή, με την οποία αθώωνε τους βασανιστές αστυνομικούς. Και δεν ανέλαβε καμία ευθύνη.
4. Οι εμπλεκόμενοι αστυνομικοί στην κακοποίηση των νεαρών κατέθεσαν αγωγή εναντίον τους , την οποία αργότερα απέσυραν υπό το βάρος της δημοσιοποίησης του βίντεο και της αποκάλυψης της αλήθειας. Και δεν ανέλαβαν καμία ευθύνη.
5. Όταν δημοσιοποιήθηκε το βίντεο ο Υπουργός Δικαιοσύνης μπροστά στη γενική κατακραυγή, αρνήθηκε να αναλάβει την πολιτική ευθύνη.
6. Μετά τη αθωωτική απόφαση του Κακουργιοδικείου, οι βουλευτές μιλούν για ανάγκη τροποποίησης της νομοθεσίας, κάτι που είχαν υποχρέωση να κάνουν νωρίτερα εφόσον γννώριζαν τις αδυναμίες. Και αρνούνται να αναλάβουν τις πολιτικές τους ευθύνες.
Αν λοιπόν ευθύνονται τα πρόσωπα – κατά πως λέει ο κ. Παπασάββας – τότε θα πρέπει να κάνουμε εισαγωγή άλλων προσώπων από το εξωτερικό, γιατί ο κατάλογος είναι ατέλειωτος:αστυνομία, αστυνομικοί, υπουργός, βουλευτές, εισαγγελεία!!!
Φυσικά η θέση του κ. Παπασάββα είναι πονηρή. Ευθύνονται λέει τα πρόσωπα. Είναι τουλάχιστον αστείο να υποστηρίζεις ότι ευθύνονται τα πρόσωπα όταν δεν υπάρχει μηχανισμός απόδοσης ευθυνών σε αυτά τα πρόσωπα. Τότε τα πρόσωπα μετατρέπονται σε ανεύθυνα και απαραβίαστα , κατά το πρότυπο του μεσαιωνικού φεουδάρχη!!! Ευθύνονται λοιπόν τα πρόσωπα, ενώ είναι γνωστό ότι δεν αποδίδονται ευθύνες στα πρόσωπα!!!
Ακόμα ο κ. Παπασάββας με τις δηλώσεις του μετατρέπεται σε απολογητή του συστήματος. Είναι κατεξοχήν μια συντηρητική και αντιδραστική προσέγγιση της πραγματικότητας. Είναι η ίδια λογική που γέννησε το νεοταξικό δόγμα περί «τέλους της ιστορίας». Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ελπίζει σε κάποιο καλύτερο σύστημα. αφού η ανθρωπότητα έχει φτάσει στο απόγειο της ανθρωποκεντρικής εξέλιξης!!!
Αυτές οι προσεγγίσεις είναι ανιστόρητες. Γιατί αν η ανθρωπότητα είχε αποδεχτεί το δόγμα του κ. Παπασάββα, θα είχε παραμείνει στην περίοδο της φεουδαρχίας.Γιατί και τότε το πρόβλημα θα ήταν να φύγει ο «κακός» φεουδάρχης και να έλθει ο «καλός» αφού ευθύνονται τα πρόσωπα και όχι το σύστημα!!!
Αυτή η προσέγγιση είναι η αποθέωση του ατομισμού και της αποϊδελογικοποίησης της πολιτικής. Και ο κ. Παπασάββας όφειλε να γνωρίζει ότι πέρα από το ατομικό συμφέρον , υπάρχει και το κοινωνικό συμφέρον. Η κατοχύρωσή του περνά μέσα από το πολιτικό και οικονομικό σύστημα. Και είναι πρωτοφανές να υποστηρίζεται ότι ένα σύστημα που παράγει φτώχεια και αδικία δεν ευθύνεται αλλά ευθύνεται μόνο η διαχείρισή του και οι διαχειριστές, που λειτουργούν σε κάποιο κενό.Λες και αν αλλάξουν, θα παράγεται μόνο πλούτος και δικαιοσύνη!!!
Ευτυχώς που η λογική των πολιτών και της κοινωνίας είναι εντελώς διαφορετική από αυτή των απολογητών της τοπικής και της διεθνούς ηγεμονίας. Ευτυχώς που οι άνθρωποι μέσα στο χρόνο έμαθαν να αγωνίζονται για ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη, για ένα καλύτερο αύριο. Συστήματα και θεσμοί μεταμορφώνονται/ανατρέπονται για να υπηρετήσουν νέες κοινωνικές ανάγκες ενάντια στη συντήρηση και στη στασιμότητα που διαλαλεί ο κ. Παπασάββας.
Αν λοιπόν στις μέρες μας διογκώνεται η καταχρηστική λειτουργία της κρατικής εξουσίας –εκτελεστικής, νομοθετικής, δικαστικής – ο λόγος βρίσκεται στο πολιτικό σύστημα και τη λειτουργία του. Γιατί οικειοποιήθηκε την πολιτική και περιθωριοποίησε την κοινωνία. Και ο φορείς της κρατικής εξουσία θεωρούν ότι βρίσκονται υπεράνω του νόμου και δεν αναλαμβάνουν καμία ευθύνη, ενώ ο κ. Παπασάββας τους θεωρεί υπεύθυνους!!! Και όσο οι φορείς της όποιας εξουσίας δεν υπόκεινται στο έλεγχο της κοινωνίας μέσα από θεσμοθετημένες διαδικασίες , αυτοί θα συνεχίσουν ανενόχλητοι να αυθαιρετούν σε βάρος της κοινωνίας. Και θα μετατρέπουν τα πολιτικά ζητήματα σε ηθικά: το «καλό» και το «κακό» πρόσωπο. Οι καλοί και οι κακοί δεν ενεργούν με βάση κάποιο μεταφυσικό δόγμα, αλλά σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα όπου η διαμαχη, στην οποία συμμετέχει και ο κ. Παπασάββας, αφορά την κατανομή/ανακατανομή των πολιτικών και οικονομικών αγαθών. Αγαθά που δεν τους ανήκουν, γιατί ανήκουν στην κοινωνία ολόκληρη.
Κοντολογής, για να υπάρχει η πολιτική ευθύνη του ατόμου, κατά πως υποστηρίζει ο κ. Παπασάββας, επιβάλλεται η δημιουργία θεσμών που θα την αποδίδουν. Και σε μια τέτοια περίπτωση ακυρώνεται η συλλογιστική του κ. Παπασάββα, γιατί θα πρέπει να δημιουργηθούν νέοι θεσμοί!!!
Α, ξέχασα να σας πω ότι, όταν ο κύριος Παπασάββας μιλά για ευθύνη των προσώπων και όχι του συστήματος, αυτονόητα εννοεί όλους τους άλλους εκτός από τον ίδιο. Μην τον αμφισβητήσουμε κιόλας!!!

Αγωνιστική και διεκδικητική η εκδήλωση διαμαρτυρίας στη Λεμεσό

Πραγματοποιήθηκε σήμερα Σάββατο στις 11.00 π.μ. εκδήλωση διαμαρτυρίας πολιτών της Λεμεσού ενάντια στην αστυνομική βία και την αθωωτική αποφάση του Κακουργιοδικείου.
Διοικητήριο

Η εκδήλωση ξεκίνησε από την Πλατεία Διοικητηρίου. Παρευρέθησαν περίπου 300 διαδηλωτές. Μοιράστηκε διαφωτιστικό υλικό των οργανωτών και της Κίνησης Πολιτών ALERT.
Στις 11.30 εκπρόσωπος της οργανωτικής επιτροπής διάβασε το εξής μήνυμα:
«Με τη σημερινή μας συγκέντρωση εκφράζουμε τη διαμαρτυρία μας ενάντια στην αστυνομική βία καθώς και την αθωωτική απόφαση του Κακουργιοδικείου για τους αστυνομικούς που κακοποίησαν δύο φοιτητές το Δεκέμβριο του 2005.

Ο κάθε πολίτης και η κοινωνία ολόκληρη κατανοεί πλέον ολοφάνερα τον εμπαιγμό. Όλοι μας αντιλαμβανόμαστε την κρίση των θεσμών. Γιατί τα τελευταία γεγονότα είναι το ποτήρι που ξεχύλισε. Γιατί ήταν καλά γνωστό ότι και άλλοι συνάνθρωποί μας είχαν προηγούμενα κακοποιηθεί από την αστυνομία. Απλώς δεν έτυχε να καταγραφούν οι ανομίες από ένα βίντεο.

Βιώνουμε έναν παραλογισμό. Τη μια η αστυνομία λέει ότι δέρνεται -ψευδώς -και ενοχοποιεί τους δαρμένους. Την άλλη η αστυνομία δέρνει, αλλά αθωωνέται. Δηλαδή το κράτος μας λέει ότι οι πολίτες είναι καταδικασμένοι να δέρνονται και οι ένοχοι μονίμως να αθωώνονται. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΑΡΜΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ.

Το δικό μας μήνυμα είναι σαφές:
-Αντιστεκόμαστε στην αστυνομική βία και αυθαιρεσία
-Διεκδικούμε την απόδοση δικαιοσύνης τώρα
-Απαιτούμε σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας
-Αγωνιζόμαστε για έναν καλύτερο κόσμο και για μας και τις μελλοντικές γενιές και τον κόσμο όλο».
Στον κεντρικό αστυνομικό σταθμό
Στη συνέχεια οι διαδηλωτές πορεύθησαν προς τον κεντρικό αστυνομικό σταθμό Λεμεσού με δεκάδες πανό και πλακάτ. Το κλίμα ήταν αγωνιστικό και ακούγονταν συνεχώς συνθήματα.

Έξω από τον αστυνομικό σταθμό έγινε κατάθεση στεφάνων εις μνήμη της δικαιοσύνης. Κατατέθηκαν επίσης μπανάνες προς τιμή των θεσμών του κράτους. Και στήθηκε και ένα εικονικό δικαστήριο αθώωσης των ένοχων αστυνομικών.

Επιστροφή στην Πλατεία Διοικητηρίου
Οι διαδηλωτές στη συνέχεια επέστρεψαν στην πλατεία Διοικητηρίου, όπου και στις 12.30 ολοκληρώθηκε η εκδήλωση διαμαρτυρίας.
Στην εκδήλωση συμμετείχαν άτομα όλων των ηλικιών, το κλίμα ήταν αγωνιστικό και διεκδικητικό και το μήνυμα των διαδηλωτών στάληκε και προς την εξουσία και προς την κοινωνία.
Την ερχόμενη Τετάρτη θα γίνει συνάντηση στις 7.30 μ.μ. στην Πλατεία Ηρώων για μεθόδευση των παραπέρα ενεργειών. Η συνάντηση είναι ανοικτή για τον κάθε πολίτη που αγωνιά, προβληματίζεται και διεκδικεί.

Υ.Γ1. Η αναφορά του ΡΙΚ σήμερα,στο Δελτίο Ειδήσεων των 2.οο, πως η εκδήλωσε στη Λεμεσό πραγματοποιήθηκε δήθεν σε συνεργασία με το Κίνημα Οικολόγων και την ΕΔΟΝ, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με την Κίνηση Πολιτών ALERT και συμμετείχαν εκατοντάδες πολίτες με την ατομική τους ιδιότητα. Αν υπήρχε ανάμεσα στους διαδηλώτες και ένας ή περισσότεροι οικολόγοι ή εδονόπουλα, αυτό δε σημαίνει ότι η εκδήλωση οργανώθηκε σε συνεργασία με τα συγκεκριμένα σύνολα. Αυτά για να μην αποπροσανατολίζει το κρατικό ΡΙΚ.
Υ.Γ2.
"..................................................................................
ή ακόμη ιδιοτέλεια να καρπωθείς το αίμα των άλλων"
Γιώργος Σεφέρης

Εκδήλωση διαμαρτυρίας και στη Λεμεσό ενάντια στην αστυνομική βία

Πραγματοποιήθηκε στις 26/3/2009 και ώρα 7.30 μ.μ. συγκέντρωση πολιτών στη Λεμεσό με θέμα την αστυνομική βία και τη γνωστή αθωωτική απόφαση του Κακουργιοδικείου στις 19/3/2009.
Οι συγκεντρωθέντες αφού ενημρώθηκαν από τους εκπροσώπους της Κίνησης Πολιτών ALERT, αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν εκδήλωση διαμαρτυρίας στη Λεμεσό, το Σάββατο 28/3/2009 και ώρα 11.00 π.μ. στην πλατεία Διοικητηρίου.
Καλούνται όλοι οι Λεμεσιανοί να παρευρεθούν στην εκδήλωση διαμαρτυρίας ώστε να σταλεί το μήνυμα πως
-η αστυνομική βία δε θα περάσει και οι βασανιστές θα τιμωρηθούν
-η αξιοπρέπεια των πολιτών δεν είναι διαπραγματεύσιμη
-είναι παράλογο να ερμηνεύουν και να δικάζουν κατά το δοκούν
Ο κάθε πολίτης ως πράξη αυτοσεβασμού και αλληλεγγύης οφείλει να δράσει. Με τη συλλογική δράση διεκδικούμε αυτό που θεωρούμε δίκαιο και σωστό , δεν ταυτιζόμαστε με την κρατική αυθαιρεσία και την αστυνομική τρομοκρατία, δεν ανεχόμαστε πράξεις που υποβαθμίζουν την έννοια του ανθρώπου.