Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Συνδικαλιστική τραγωδία, κομματικός χαβαλές και η επουράνιος πολιτεία ή η υπερρεαλιστική Κύπρος

Κόμμα και συνδικαλισμός
Το συνδικαλιστικό κίνημα στην Κύπρο κινείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Η κρίση διαμεσολάβησης – αντιπροσώπευσης που μαστίζει τα κόμματα , σταδιακά και σταθερά μεταφέρεται και στο συνδικαλιστικό κίνημα. Η εξέλιξη του συνδικαλιστικού κινήματος είναι αναπόσπαστα δεμένη με την εξέλιξη του κομματικού συστήματος. Τα κόμματα διαμεσολαβούν ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος ως ιδιοκτήτη της πολιτικής και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις ανάμεσα στον μισθωτό και τον εργοδότη ως ιδιόκτητη της οικονομίας.
Ο κομματικά εξαρτημένος συνδικαλισμός
Στην Κύπρο ο συνδικαλισμός περιθωριακά ήταν αυτόνομος. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις είναι κατά βάση κομματικά εξαρτημένες. Ή χρησιμοποιούν την κομματική ταυτότητα των μισθωτών για να αντλούν πελατεία στις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Και ανεξάρτητα από τις βαθυστόχαστες αναλύσεις επιστημονικές/κοινωνιολογικές/πολιτικές περί πρωτείου της οικονομίας στην εξέλιξη του κόσμου, στην πράξη το πρωτείο ανήκει στην πολιτική. Γι αυτό και η εξάρτηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων από τα κόμματα, γι αυτό και οι μισθωτοί επιλέγουν συνδικαλιστική οργάνωση με πολιτικά και όχι οικονομικά κριτήρια. ‘Η το όποιο οικονομικό σύστημα αποτυπώνεται στο πολιτικό σύστημα ή οι όποιες οικονομικές διεκδικήσεις προβάλλονται στην πολιτική.
Και ξαφνικά η οικονομική κρίση
Η οικονομική κρίση στην Κύπρο ανέδειξε τη γύμνια του εξαρτημένου συνδικαλισμού. Οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα δέχτηκαν από καιρό την επίθεση της ληστρικής ολιγαρχίας του πλούτου με κύριο χαρακτηριστικό την απομείωση των όποιων δικαιωμάτων προστασίας της εργασίας. Τώρα επίθεση δέχονται και οι μισθωτοί του δημοσίου με στόχο να καλύψουν τα ελλείμματα του χρέους, τα οποία δημιούργησαν οι ληστές πολιτικοί με τους ομοϊδεάτες τους ιδιώτες.
Και ξαφνικά συναίνεση
Τα κόμματα λοιπόν, η πολιτική τάξη, αποφασίσαν από κοινού να φορτώσουν τα βάρη του δημόσιου χρέους στους μισθωτούς του δημοσίου. Το συνδικαλιστικό κίνημα επιδεικνύοντας «υπευθυνότητα» συναίνεσε στην αφαίμαξη των μισθωτών του δημοσίου. Όλοι μαζί ως μια γροθιά –ανεξάρτητα από τις κορώνες για λαϊκή κατανάλωση- αποφάσισαν ότι τα ελλείμματα θα τα πληρώσουν οι μισθωτοί.
Ο ΟΕΒ, το ΚΕΒΕ, τα κόμματα, οι συντεχνίες, τα ΜΜΕ συμφωνούν ότι το κόστος της κρίσης θα το πληρώσουν οι μισθωτοί (μόνο ή και οι μισθωτοί). Όλοι αυτοί οι κηφήνες, που το μόνο που έμαθαν στη ζωή τους είναι να ζουν σε βάρος των άλλων, προσπαθούν απεγνωσμένα να διαφυλάξουν τα κεκτημένα τους.
Και απίστευτες πρωτοτυπίες
Μέσα σε αυτή την απίστευτη συναίνεση των χαραμοφάϊδων της Κύπρου, συμβαίνουν και απίστευτες πρωτοτυπίες:
-οι χορτασμένοι πλουτοκράτες , χωρίς ντροπή, κάθε βράδυ στα ΜΜΕ λένε στους μισθωτούς ότι θα πρέπει να πληρώσουν το κόστος της κρίσης που οι ίδιοι δημιούργησαν. Και όντας μη ορθολογιστές και φεουδαρχάνθρωποι, κινδυνολογούν ότι θα πάμε στην κόλαση, δηλαδή ασύστολα επικαλούνται το παράδειγμα της Ελλάδας. Και δεν στοχάζονται οι άθλιοι ότι η φάρα τους ουδόλως διαφέρει από τους ομοϊδέατες τους στην Ελλάδα. Και δεν κοκκινίζουν. Η ανηθικότητα και η ανεντιμότητα σε όλο της το μεγαλείο.
-και επιτίθενται στις συντεχνίες με κάθε σοβαρότητα ωσαν να είναι ξεπερασμένοι θεσμοί. Μπορεί να είναι, όμως αν είναι ξεπερασμένος θεσμός η συντεχνία ως διαμεσολαβητής ανάμεσα στην εργασία και το κεφάλαιο, τότε εξίσου ξεπερασμένος θεσμός είναι και τα κόμματα ως διαμεσολαβητής ανάμεσα στην κοινωνία και το κράτος. Δηλαδή, προβάλλουν οι πολιτικοί μια θέση που ουσιαστικά τους αυτο-καταργεί!!!Και αυτοί οι άνθρωποι θα πάρουν την κοινωνία μπροστά. Έλεος.
-Και οι εκπαιδευτικές οργανώσεις παίρνουν δυναμικά μέτρα εναντίον των κομμάτων τα οποία ελέγχουν τις οργανώσεις των εκπαιδευτικών. Και λένε ότι κάνουν αγώνες!!! Φυσικά περιπαίζουν τα μέλη τους, γιατί η σύγκρουση αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδικαλιστική αλλά καθαρά πολιτική.Και τα κομματικά φερέφωνα στην εκπαίδευση θα πρέπει να διαλέξουν αν είναι με τα κόμματά τους ή την κοινωνία. Και επειδή δεν το κάνουν, ουσιαστικά ενεργούν όπως την αντιπολίτευση με την έκρηξη στο Μαρί: προσπαθούν να ταυτιστούν με το λαό για να διασώσουν το σύστημα!!! Με τέτοιες αθλιότητες το κατεστημένο προσπαθεί να διασωθεί.(Η ΠΟΕΔ φαίνεται να κατανοεί την πολιτική διάσταση της σύγκρουσης, ενώ η ΟΕΛΜΕΚ βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου).
-Ο ΟΕΒ υποστηρίζει με κάθε σοβαρότητα ότι το περιεχόμενο της κρίσης είναι η σύγκρουση συμφερόντων των μισθωτών του δημοσίου με τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα ή πως υπάρχει εργασιακός εμφύλιος με μεσολαβητή το κεφάλαιο!!! Και επειδή οι μισθωτοί του ιδωτικού τομέα εδώ και καιρό επιστρέφουν σε συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα, γι αυτό και πρέπει όλοι να εξισωθούν ή ζήτω ο μεσαίωνας!!!
-Βαθυστόχαστοι πολιτικάντηδες επικαλούνται τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης ,ώστε να προωθηθούν μέτρα σε βάρος των μισθωτών του δημοσίου. Το ζήτημα είναι όντως σοβαρό για τους πολιτικούς. Γιατί αν θα λειτουργούν ως φερέφωνα των διεθνών οίκων, τότε καλύτερα να πάνε στο σπιτάκι τους και να φέρουμε τους ειδικούς των οίκων να μας λύσουν τα προβλήματά μας. Αν πάλι θεωρούν ότι είναι πολιτικοί, τότε θα πρέπει να μας πουν και την κοινωνία την οποία οραματίζονται. Φυσικά δεν θα μας πουν, γιατί είναι απλώς παπαγαλάκια.
Και το δημοσιονομικό έλλειμμα
Δεν είμαι κρατοκεντριστής. Όμως όταν συζητά κάποιος για τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, πρέπει να το θέτει στις πραγματικές του διαστάσεις.
Το δημόσιοι χρήμα ποιοι το καρπώνονται;
-Ένα μέρος σημαντικό το καρπώνονται οι πολιτικοί και τα κόμματα και οι εξαρτημένες οργανώσεις τους. Κανείς δεν γνωρίζει το ύψος του δημόσιου πλούτου που απορροφούν ούτε και δέχονται να ελεχθούν ή να καταταγούν ως ξεχωριστή κατηγορία.
-Ένα άλλο σημαντικό μέρος το καρπώνονται οι εξαρτημένοι κομματικοί σε οργανισμούς και θεσμούς τοπικής διοίκησης.
-Ένα σημαντικό μέρος το καρπώνονται οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες της «ελεύθερης οικονομίας» από το κράτος, οι οποίοι χωρίς τις κρατικές ενισχύσεις θα «ψοφήσουν».
-Ένα σημαντικό μέρος της συναλλαγής δημόσιου και ιδωτικού τομέα είναι μίζες κάτω από το τραπέζι, τα οποία καταλήγουν στα χέρια ιδιωτών ή κομμάτων ή άλλων συγγενών οργανώσεων.
-Ένα άλλο μέρος του δημόσιου χρήματος πηγαίνει στην ανώτερη δημοσιοϋπαλληλία, η οποία απολαμβάνει σκανδαλωδών προνομίων, όπως και οι πολιτικοί και οι δεκάδες άλλοι εξαρτώμενοι διορισμένοι σε διάφορες δημόσιες θέσεις.
-Ένα σημαντικό μέρος καταλήγει και στους μισθωτούς του δημόσιου τομέα.
-Ένα σημαντικό μέρος επίσης του δημόσιου χρήματος επιστρέφει πίσω στα μέλη της κοινωνίας είτε με τη μορφή υπηρεσιών είτε με την μορφή επιδομάτων.
Το δημόσιο χρήμα αποσπάται είτε από τους πολιτικούς είτε από τους επιχειρηματίες είτε από τους μισθωτούς του δημοσίου είτε επιστρέφεται πίσω στους φορολογούμενους είτε στους κοινωνικά αναξιοπαθούντες.
Ερώτηση: Γιατί το έλλειμμα και το χρέος θα πρέπει να το πληρώσουν οι μισθωτοί του δημοσίου και όσοι λαμβάνουν κοινωνικές παροχές; Ο Νικόλας Παπαδόπουλος αυτονόητα διερωτάται:
«Ποιος άλλος θα το πληρώσει εκτός από τους δημόσιους υπαλλήλους;»
Απάντηση: Πρώτα απ΄ όλα εσύ και οι όμοιοι σου, ύστερα οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες και οι φοροφυγάδες και τρίτον οι μισθωτοί του δημοσίου. Η αντιστροφή της σειράς αποδεικνύει ποιοι είναι οι ληστές της κυπριακής κοινωνίας. Και όσοι υιοθετούν το παραμύθι που τους πλασάρουν, απλώς είναι αφελείς ή δεν μπορούν να δουν δυο μέτρα μακριά από τα πόδια τους.
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο έχοντας απελευθερωθεί από κάθε κρατικο έλεγχο στα πλαίσια της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, έχει γίνει πια αρκετά ισχυρό,ώστε να θέτει τους όρους λειτουργίας των κρατών. Στην παρούσα φάση το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο επιδιώκει την απομείωση της δύναμης του κράτους προς ίδιον όφελος και χρησιμοποιεί ως μέσον για επίτευξη των στόχων του τις χρηματοδοτικές ανάγκες των κρατών, χρηματοδοτικές ανάγκες που το ίδιο δημιούργησε προηγουμένως για χάρη της λεγόμενης ανάπτυξης. Έτσι επιτυγχάνει πρώτον να ενισχύσει την πολιτική του δύναμη, δεύτερον να αναλάβει το ίδιο επιπρόσθετες λειτουργίες του κράτους λόγω του επιβαλλόμενου περιορισμού του στα πλαίσια αντιμετώπισης των λεγόμενων διαρθρωτικών προβλημάτων, τρίτον να διατηρήσει την κερδοφορία του με την χρηματοδοτική αξιολόγηση των κρατών και τέταρτον μετατρέπει τη χρηματιστική κρίση σε δημοσιονομική μεταφέροντας τις όποιες ζημιές των τραπεζών στις πλάτες του κράτους. Και το κράτος τις μετα-φορτώνει στις πλάτες των μισθωτών.
Η πολιτική και η οικονομική ολιγαρχία της Κύπρου ως υπάκουος πελάτης τους ουσιαστικά αναπαράγει συνειδητά τα συμφέροντα του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, με το οποίο ταυτίζονται πλήρως τα συμφέροντά της. Γι αυτό και με τη χρήση της πολιτικής τους δύναμης αποφάσισαν κυριολεκτικά να ληστέψουν τον κυπριακό λαό προκειμένου να αυτο-συντηρηθούν.
Έτσι ουσιαστικά οι πολίτες σταδιακά θα συνειδητοποιήσουν ότι το κράτος και οι φορείς της εξουσίας είναι απλώς ληστές. Με τη μεθόδευση αυτή όλοι πλέον εργάζονται εναντίον της κρατικής εξουσίας:διεθνής ολιγαρχία, τοπική ολιγαρχία, μισθωτοί-πολίτες.
Σε αυτά τα πλαίσια η πολιτική θα απογυμνωθεί από τα όποια δικαιικα/περιοριστικά όρια και θα προσληφθεί αποκλειστικά ως δύναμη.
Αυτή η λογική θα γεννήσει τους αυριανούς «τυράννους», λαοπρόβλητους ή μη.
ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
Οι μισθωτοί του δημόσιου και του ιδωτικού τομέα δέχονται τη μεγαλύτερη επίθεση από τα κόμματα/πολιτική ολιγαρχία και το κεφάλαιο/οικονομική ολιγαρχία. Αν δεν κατανοήσουν ποιος είναι ο αντίπαλός τους, θα τους μετατρέψουν σε δουλοπάροικους και θα προσεύχονται νυχθημερόν για μια θέση στην επουράνια πολιτεία του παραδείσου.
Είναι εφικτή αυτή η προοπτική τώρα; Όχι.
Τι απομένει; Η κινηματογραφική ταινία «Ένας δουλοπάροικος στον παράδεισο».
ΜΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΑΗΔΙΑ ΟΙ ΒΟΛΕΜΕΝΟΙ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΉ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΙΣ ΖΗΜΙΕΣ ΟΙ ΜΙΣΘΩΤΟΙ.ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΝΤΙΜΟΙ ΚΑΙ ΑΝΗΘΙΚΟΙ.

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Αναφέρετε: "‘Η το όποιο οικονομικό σύστημα αποτυπώνεται στο πολιτικό σύστημα ή οι όποιες οικονομικές διεκδικήσεις προβάλλονται στην πολιτική".
Το ερώτημα είναι: μπορεί να γίνει και αλλιώς; Υπάρχει τρόπος οι όποιες πολιτικές εξελίξεις να πάψουν να σχετίζονται άμεσα αλλά και να επιδρούν στις οικονομικές(και αντίστροφα);
Το μεγάλο μας πρόβλημα, εμάς, αλλά και διεθνώς, δεν είναι πρώτα από όλα και πάνω από όλα πολιτικό; Και ακριβώς επειδή έτσι είναι, επειδή κάποιοι είναι πολιτικά ανίδεοι(και εντελώς συμπτωματικά τέτοιοι ανίδεοι μας εξουσιάζουν) υπάρχει περίπτωση να μην εμπλακεί και το χρήμα στην όποια πολιτική εξέλιξη; Οι ίδιοι είναι ανήθικοι,οπότε θα συνεχίσουν ανενόχλητοι τη διαδικασία της ληστείας. Ή που θα τους επιβληθούν ποινές και περιορισμοί για να πάψουν να μας καταληστεύουν ή που τα πράγματα θα παραμείνουν ως έχουν. Το αναπόφευκτο ερώτημα είναι ποιος θα τους επιβάλει τις ποινές μιας και οι ίδιοι δεν πρόκειται να αυτοκαταργήσουν ποτέ την εξουσία που κρατούν στα χέρια τους. Άρα τελικά οι αντιδράσεις μας θα κυμανθούν και πάλι σε ατομικό επίπεδο;

andreas f.stavrou είπε...

@Ανώνυμο
Κάποιοι επικεντρώνονται στην οικονομία αποσυνδέοντάς τη από την πολιτική και αγνοούν ότι το οικονομικό σύστημα αντανακλά και στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος.Αυτό τους επιτρέπει να προβάλλουν προς την κοινωνία την ικανοποίηση υλικών προσδοκιών,γεγονός που περνά το μήνυμα ότι η προτεραιότητα είναι το οικονομικό ζήτημα και όχι το πολιτικό.
Οι αντιδράσεις αυτονόητα στο παρόν είναι ατομικές, αφού η ίδια η κοινωνία δεν έχει συνειδητοποιηθεί διαφορετικά.

Nasos είπε...

πολιτικο προβλημα ισως, κυριως οικονομικες οι συνεπειες ομως...
ποια η διαφορα στις δυτικες κοινωνιες του 2000 και του σημερα ωστε να βρισκομαστε προ των πυλων ενος κραχ και γιατι η λύση είναι το μαστιγωμα των δημοσιων και ιδιωτικων υπαλληλων ; ποια η διαφορα στην παραγωγικοτητα τους δηλαδη αυτα τα 10 χρονια?
οτι εκαναν το κανουν. οσο τεμπελιαζαν τεμπελιαζουν κ τωρα...
οσα τρωγων τα τρωνε κ τωρα?
επομενως η οικονομικη συρρικνωση προφανως δεν οφειλεται σε αυτους αλλά στους καρχαριες - κεφαλαιο που απλα εχει εφευρει τροπους να μην πλητωνει τιποτα φορολογικα με αισχη τυπου off shore , εταιρειες που ελεγχουν κρατη (αν ειναι δυνατον) και αλλα ... να γιατι το κρατος εχει ελλειματα παντου. Η λύση λοιπον βρισκεται μονο στην παταξη των φοροδιαφυγων αυτων των ψυχολογικα αρρωστων που μαζευουν μεχρι να πεθανουν για να πεθανουν

andreas f.stavrou είπε...

@Nasos

Οι φοροφυγάδες είναι υπαρκτοί, νόμιμοι ή παράνομοι με την έννοια ότι καθένας που δεν πληρώνει φόρο με βάση τα εισοδήματά του είναι φοροφυγάς.
Οι πρώτοι φοροφυγάδες είναι οι πολιτικοί με τα ποικίλα προνόμια που απολαμβάνουν. Αυτοί είναι αδύνατον να αντιμετωπίσουν την φοροδιαφυγή, δηλαδή να στραφούν εναντίον του εαυτού τους.Δεν μπορεί αυτός που ζει με την κλεψιά να αντιμετωπίσει την κλεψιά, γιατί αμέσως θα αντιμετώπισει πρόβλημα επιβίωσης. Εκτός από τους πολιτικούς φοροφυγάδες είναι και αυτοί που τους το επιτρέπει ο νόμος με τα παραθυράκια του-ελεύθεροι επαγγελματίες, όπως όλοι οι πολιτικοί-και αυτοί που λόγω οικονομικής δύναμης επιβάλλουν την φοροδιαφυγή τους.
Θέλω να πω ότι στο υπαρκτό πολιτικό σύστημα είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί η φοροδιαφυγή.Άρα, κατά την γνώμη μου δεν αποτελεί και εφικτή επιλογή. Αυτοί που στηρίζουν την ύπαρξή τους στην κλοπή του δημόσιου πλούτου ή στη χρήση της εξουσίας για λήψη προνομίων είναι αδύνατο να αυτο-καταργηθούν.
Η επίθεση λοιπόν εναντίον των μσθωτών σήμερα είναι κατεξοχήν πολιτική, δηλαδή η πολιτική και η οικονομική ολιγαρχία έχουν στοχοθετήσει ως αντίπαλό τους την κοινωνία. Το θέμα είναι και η κοινωνία να στοχοθετήσει τους αντιπάλους της.Δυστυχώς αυτή τη στιγμή η κοινωνία δεν είναι έτοιμη για κάτι τέτοιο.