Η τακτική του "διάιρει και βασίλευε" είναι γνωστή στους Κύπριους καθώς η αγγλική αποικιοκρατική πολιτική στην Κύπρο συνδέθηκε με το διαίρει και βασίλευε. Η τακτική αυτή χρησιμοποιείται από τους κατόχους της εξουσίας στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό με σκοπό της ανεμπόδιστη άσκηση της εξουσίας του. Παρεμποδίζεται η ενότητα κάποιων , ώστε να διαιωνιστεί η εξουσία του κατόχου.
Δεν θα αναφερθώ στο διαίρει και βασίλευε στις διεθνείς σχέσεις. Θα περιοριστώ στο διαίρει και βασίλευε στην εσωτερική πολιτική. Αυτή η τακτική στο εσωτερικό μιας χώρας μπορεί να εφαρμοστεί μόνο όταν υπάρχει εξουσιαστικό πολίτευμα του ενός ή των λίγων σε όλες τις παραλλαγές. Στο εσωτερικό μιας χώρας δεν εφαρμόζεται το διαίρει και βασίλευε μόνο στη δημοκρατία. Γιατί είναι μη λογικό η κοινωνία να διαιρεί τον εαυτό της για να μην έχει την εξουσία!!! Φυσικά το πολίτευμα που έχουμε σήμερα δεν είναι δημοκρατία, αλλά εκλόγιμη μοναρχία. Γι αυτό και εφαρμόζεται ποικολότροπα η τακτική του διαίρει και βασίλευε από τους ολιγαρχικούς, ώστε ο λαός ποτέ να μην ενωθεί και να αποτελέσει κίνδυνο για την εξουσία τους.
Η κύρια αντίθεση που διαπερνά τη ζωή του κυπριακού κράτους είναι κληρονομιά σε μεγάλο βαθμό της αποικιοκρατίας και είναι η διάιρεση που επικράτησε στις μέρες μας με την ονομασία "Ελληνοκύπριοι- Τουρκοκύπριοι". Είναι αποτελέσμα εξωτερικών επεμβάσεων αλλά και αποτέλεσμα επιλογών της άρχουσας τοπικής τάξης. Αν ήταν αυτόνομες επιλογές των ντόπιων ή λειτουργούσαν ως φερέφωνα της διεθνούς τάξης είναι ένα ζήτημα.
Παράλληλα και εντός των Ελληνοκυπρίων αναπτύχθησαν πολλές διαιρέσεις από την ηγετική τάξη. Τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας κυριαρχούσαν οι διαρέσεις "δεξιός-αριστερός", "μακαριακός -γριβικός", ενωτικός -ανεξαρτησιακός". Μετά το 1974 κάποιες διαρέσεις εξαφανίστηκαν και άλλες μεταλλάχθηκαν και άλλες δημιουργήθηκαν.
Μετά το 1974 και σταδιακά επικράτησε στη κοινωνία και σήμερα είναι επικρατούσα η κομματική διάιρεση. Οι ολιγαρχικοί διαιρούν την κοινωνία σε ομάδες ώστε να κατοχυρώσουν ότι η εξουσία τους δεν θα κινδυνεύσει. Περίπου 50 % της κοινωνίας ακολουθεί την τακτική του διάιρει και βασίλευε των ολιγαρχικών. Είναι οι λεγόμενοι εθελόδουλοι που αποτελούν το πιο συντηρητικό και αντιδραστικό στοιχείο της κοινωνίας. Το υπόλοιπο 50% δεν υιοθετεί το διαίρει και βασίλευε των ολιγαρχικών κομμάτων.
Αυτή είναι η πιο σοβαρή διαίρεση σήμερα της κυπριακής κοινωνίας. Και είναι πολλαπλή κατοχυρώνοντας ότι δεν θα επηρεαστεί η εξουσία των ολιγαρχικών: ναι ή όχι στη διαίρεση σε κόμματα και στη συνέχεια άλλη διαίρεση των μελών της κοινωνίας για επιλογή συγκεκριμένου κομμάτος. Αν η δουλειά του εξουσιαστή είναι να εξουσιάζει, η δουλειά του εξουσιαζόμενου ποια είναι;
Φυσικά οι ολιγαρχικοί εξουσιαστές εφευρίσκουν συνεχώς διαιρέσεις ώστε η κοινωνία να μην ενωθεί ποτέ της. Αυτή είναι η δουλειά τους και αυτό μόνο ξέρουν να κάνουν.
Για παράδειγμα μόλις μια ομάδα εργαζομένων σηκώσει κεφάλι και διεκδικήσει κάτι, οι ολιγαρχικοί αμέσως θα φροντίσουν να στρέψουν την υπόλοιπη κοινωνία εναντίον της με ανόητα επιχειρήματα μεν, αλλά που υιοθετούν πολλοί αφελείς. Βασικά οι ολιγαρχικοί επικαλούνται την κοινωνία για να ακυρώσουν τις όποιες διεκδικήσεις.
Άλλο παράδειγμα είναι η λεγόμενη woke agenda που συνδέθηκε με τον λεγόμενο δικαιωματισμό. Από μια άποψη η διεθνής ολιγαρχία και τα τοπικά φερέφωνά της κατήργησαν μονομερώς εργασιακά δικαιώματα και προώθησαν τον δικαιωματισμό ως μέσο αποπροσανατολισμού - γιατί το δικαίωμα δεν είναι ελευθερία- και διαίρεσης της κοινωνίας.
Το αποτέλσμα είναι η συνεχής απώλεια και δικαωμάτων και στέρηση ελευθεριών στα μέλη της κοινωνίας.
Αυτές οι διαιρέσεις αν δεν ξεπεραστούν, οι ολιγαρχικοί θα συνεχίσουν το πάρτι τους σε βάρος των κοινωνιών. Οι κοινωνίες θα υποδουλωθούν σε ένα νέο σχέδιο ψηφιακού ολοκληρωτισμού. Και τα σημάδια συνεχώς εντείνονται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου