Η οικονομική κατάσταση στην Κύπρο έχει ως κύριο χαρακτηριστικό την ανισότητα. Το πλουσιότερο 1% κατέχει το 33% του συνολικού πλούτου. Αυτό το 1% το 2000 κατείχε το 12.8% του πλούτου ή σχεδόν τριπλασιάστηκε ο πλούτος τους σε λίγα χρόνια με τη βοήθεια της κυβερνητικής πολιτικής. Την ίδια χρονική στιγμή το φτωχότερο 50% κατέχει μόλις το 4% του πλούτου. Το 17.1% του πληθυσμού ή 167.000 άτομα βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού (2025).
Ποιος έχει την ευθύνη γι αυτά τα δεδομένα; Φυσικά οι κυβερνώντες την τελευταία δεκαπενταετία, δηλαδή οι κυβερνήσεις Αναστασιάδη και Χριστοδουλίδη που αποδείχτηκαν πολύ ικανοί στην προαγωγή της ανισότητας. Διαφημίζουν με έπαρση το ρυθμό ανάπτυξης που είναι στο 3%. Πράγματι το 3% δηλώνει αύξηση του παραγόμενου πλούτου , αλλά το ερώτημα είναι ποιος τον καρπώνεται. Και η πολιτική ολιγαρχία τον παραχωρεί στην οικονομικη ολιγαρχία. Γι αυτό και αυξάνονται οι ανισότητες. Επομένως οι διακηρύξεις του ΔΗΚΟ και του ΔΗΣΥ για ανάπτυξη, σταθερότητα,σοβαρότητα είναι κενολογίες για εξαπάτηση των πολιτών. Η οικονομική πολιτική που ακολούθησαν φτωχοποίησε την κοινωνία. Το ΔΗΚΟ προβάλλει έντονα την άποψη πως πρέπει να σκεφτόμαστε πού είμασταν το 2013 και τι βήματα προόδου έχουν γίνει. Το επιχείρημα είναι γελοίο γιατί την οικονομική καταστροφή του 2013 ποιος την έφερε; Εκτός και αν κάποιοι πιστεύουν πως η δουλειά των πολιτικών είναι πρώτα να μας καταστρέφουν και μετά να μας στηρίζουν!!! Αυτά είναι σοφιστείες.
Απέναντι σε αυτή την τραγική κατάσταση με κύρια χαρακτηριστικά τη φτώχεια, την ακρίβια, τα ακριβά ενοίκια, την αδυναμία των νέων να εγκαταλείψουν το σπίτι των γονιών τους και να κάνουν οικογένεια τι πρτείνουν προεκλογικά τα κόμματα;
Όλα τα κόμματα, ως ολιγαρχικοί μηχανισμοί, είναι φυσικό να μη θέλουν να αλλάξει τίποτε απολύτως. Γι αυτό και παρατηρούμε ότι όλα τα κόμματα επικεντρώνονται σε προτάσεις είτε να δώσει το κράτος( επιδόματα και παροχές) είτε να εισπράξει το κράυος ( φόρος τραπεζών, πλουσίων). Αυτή η προσέγγιση ειναι το ευαγγέλιο των ολιγαρχικών. Δηλδή η οικονομία θα παραμείνει υπό τον πλήρη έλεγχο των ολιγαρχώ του κράτους που ωσάν μαφιόζος εισπράττει τέλη επί των εσόδων των ολιγαρχών. Αυτό το τρισάθλιο σύστημα οικονομικής πολιτικής είναι αυτονόητο ότι παράγει φτώχεια και εξαθλίωση, είναι γνωστό. Γι αυτό έρχεται το κράτος να απαμβλύνει τα κακά που παράγει η οικονομική πολιτική των ολιγαρχών, ως αληθινός υπηρέτης τους: ελάχισταεγγυημένα εισοδήματα, επιδόματα, παροχές. Γι αυτό και η σημερινή τρισάθλια κατάσταση θα συνεχιστεί . Αυτό θα εφαρμόσουν όλα τα κόμματα. Κανένας δεν τολμά να τα βάλει με την ολιγαρχία.
Αυτή την ολιγαρχική πολιτική στην οικονομία είναι φυσικό να τη στηρίζουν τα ολιγαρχικά κόμματα. Φυσικά σε μια δημοκρατία η οικονομική πολιτική θα θεωρούνταν πετυχημένη στο βαθμό που δημιουργεί ελάχιστη φτώχεια. Και φυσικά σε μια δημοκρατία δεν τίθεται θέμα κρατικών παροχών γιατί συνιστούν εξάρτηση από το κράτος/κόμματα, άρα απώλεια της ελευθερίας του πολίτη. Και στη δημοκρατία η πιο σημαντική αξία δεν είναι το χρήμα, όπως στην ολιγαρχία, αλλά η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Αυτή η προοπτική στις μέρες μας έχει απομακρυνθεί περαιτέρω με την εμφάνιση κομμάτων που ενίσχύουν σημαντικά το ποσοστό νομιμοποίησης του υφιστάμενου τρισάθλιου ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος. Άρα απομακρυνέται η προοπτική αλλαγής του.
Απέναντι σε αυτή την τραγική κατάσταση
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου